Maspièr de la Lonquèra e Julhac

Maspièr, la Lonquèra e Julhac (Maspie-Lalonquère-Juillacq en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
Julhac
La prononciacion qu'ei [jy'ʎak]. Las fòrmas ancianas que son Jullac au sègle XII, Julhac en 1227 e 1385, Jullaq en 1777, Juillacq (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Maspie-Lalonquère-Juillacq despuish 1842, quan apleguèn Julhac a las autas duas comunas[, dejà fusionadas en 1831] Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 165.

Segon Dauzat, lo nom que vien deu nom latin d'òmi Julius, dab lo sufixe galloroman -acum. Julhac qu'èra la proprietat de Julius Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 371.

La Lonquèra
La prononciacion qu'ei [lalun'kɛrɔ]. Las fòrmas ancianas que son Lalonquere en 1385, La Loncquera en 1538, La Lonquere(mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Maspie-Lalonquère-Juillacq despuish 1842, quan apleguèn Julhac a las autas duas comunas[, dejà fusionadas en 1831] Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 166.

La ei pas ua reduccion de lana; que sembla donc un article definit. Lo mot lounguère/lounquère qu'ei un nom comun donat dens lo diccionari de Palay dab lo sens de « causa alongada o qui's perlonga »; lo nom qu'ei benlhèu motivat per ua tèrra alongada .

Maspier
Toponimia
La prononciacion qu'ei [mas'pjɛ]. Las fòrmas ancianas que son Mespie en 1385, Maspie (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Maspie-Lalonquère-Juillacq despuish 1842, quan apleguèn Julhac a las autas duas comunas[, dejà fusionadas en 1831] Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 172.

Segon Dauzat e Rostaing, lo nom qu'ei escur; qu'ei benlhèu format de mas e deu latin spina, « espina » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 440. 

Segon Miquèu Grosclaude, Dauzat coneishèva pas la prononciacion. Pr'amor de la fòrma de 1385, mesplèr que seré ua ipotèsi; mès perqué aurén dit maspièr quan mesplèr ei plan coneishut ? Auta ipotèsi, *maspi(n)èr « mas enter los pins »; la dificultat qu'ei mas, deu latin mansionem, ei desconeishut de la toponimia bearnesa. Lo nom que demora escur .

Istòria

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics
Categoria:Comuna de Bearn