Salas (Bearn)

Salas o Salas e Hrontun ua sola mencion Salas-et-Rontun en 1546; Grosclaude estudièt pas Rontun dens lo son libre (Sallespisse en francés) qu'ei ua comuna bearnesa, administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
La prononciacion qu'ei ['saləs]. Las fòrmas ancianas que son Salespisso en 1304, Salespisces/Salespisses/Salespissos/Sales en 1307-1322, Sales-Pissos en 1346, Salespissoo en 1385, Salas-Pisso en 1476, Salas-et-Rontun en 1546, Salespis en 1583, Sales-Pisse en 1675, Salespisse (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 300-301.

Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, per Pissòs, qu'utiliza lo nom latin d'òmi Piccius .

Dauzat qu'explica l'etimologia e lo semantisme de Sala, probablament lo germanic seli, alemand Saal, « cramba, castèth », mès lo determinant qu'ei escur Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 580, a Saales.

Miquèu Grosclaude, a prepaus deu determinant, que hè remarcar la finala femenina atòna s'ei jamès prononciada [ɔ] dens la region d'Ortès e los escribas bearnés l'escriven totjorn e o a. Donc las fòrmas en -o testimònian d'un sufixe, meilèu lo sufixe aquitanic -òs que lo sufixe latin -onem [ ? ]. Après, i avó dessufixacion. Lo radicau que pòt estar identic a Pissòs e sa natura la que Rohlfs horneish. En conclusion, castèth e proprietat de Piccius, shens cap de certitud . 

Istòria

Administracion

Demografia

 En  la populacion qu'èra de  abitants.

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben
 Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics
Categoria:Comuna de Bearn