Isesta

Isesta o Issesta [i'sestɔ] Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 72 (Izeste en francés) qu'ei ua comuna aussalesa de Bearn administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
La prononciacion qu'ei [i'sestɔ]. Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn que dobta  de la prononciacion -s- e que supausa un -z-https://www.persee.fr/doc/onoma_0755-7752_1992_num_19_1_1146_t1_0264_0000_2. 

Las fòrmas ancianas que son Ysest en 1150-1167, Yseste en 1270, 1328 e 1385, Issesta en 1614, Izesta en 1621, Iseste (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Izeste (annuari PTT), Iseste (per la municipalitat e las plancartas) .

Dauzat que pensa a un prelatin *-is, « aiga » e a un sufixe prelatin -esta Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 364, a Izaut. 

Segon Miquèu Grosclaude, Dauzat que pensa a d'aigas com Isèra, Yser, etc, mès lo sufixe qu'ei escur. Los mots bascos ihitz /itz, « arròs » o izozt, « gelada » que semblan impossibles en toponimia. Lo nom que demòra escur . N.B. Isèra e Yser que son celtics (isara, *isaron) Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 165.

Lo passatge d'Isesta o Issesta qu'ei ua assimilacion consonantica (influéncia de -s de la finala -esta).

Istòria

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben
 Comunas deus Pirenèus Atlantics

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Bearn
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics