Arganhon

ArganhonToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org (Argagnon en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
Arganhon
La prononciacion qu'ei [arga'ɲun] (n pauc perceptibla). Las fòrmas ancianas que son Arganion au sègle XIau, Argalhoo en 1376, Arguanhoo en 1385, Arganhoo en 1546, Argagnon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Arganhon-Marcerin lo 8 d'abriu de 1851, data de la fusion de las duas comunas Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 57.

Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, qu'explica Arganhon, shens certitud, per lo nom latin d'òmi Arginnus, com per Arguiñano en Navarra .

Dauzat qu'explica Arganhon, tanpauc shens certitud, per lo nom latin d'òmi Arcanius dab lo sufixe -onem Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 26.

Miquèu Grosclaude qu'aima mei l'explicacion de Dauzat, « la proprietat d'Arcanius . 

Marcerin
La prononciacion qu'ei [marce'rin]. Las fòrmas ancianas que son Marcerii en 1345, Marsserii en 1385, Marsery en 1779, Arganhon-Marcerin lo 8 d'abriu de 1851, data de la fusion de las duas comunas (ara lo nom Marcerin qu'a dispareishut) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 65, Marsarin  (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau).Marcerin que vien deu nom latin d'òmi Marcellus dab lo sufixe, de valor diminutiva, -inum (-ll- intervocalica  que passa a -r-'' en gascon)  .

Istòria

Administracion

Demografia

 En  la populacion qu'èra de  abitants.

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben
 Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics
Categoria:Comuna de Bearn