La Landussa

La Landussa o La Landuça Bénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes. Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 146-147http://bdtopoc.org/?city_selected=Lalandussehttps://web.archive.org/web/20170919200819/http://www.locongres.org/oc/aplicacions/top-oc/topoc-recerca/ (Lalandusse en francés) es una comuna perigòrda https://web.archive.org/web/20190701232640/https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b7710170v/f1.item.zoom, situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia
La populacion a aumentat recentament pr'amor de lotejaments. Un es a l'oèst del borg sus la sèrra (vistas), l'autre es près de la RD 1 Lausun-Castilhonés e per el, an utilizat la latinizacion del nom de La Landussa a l'Edat Mejana : Montelato.

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Perimètre del territòri

Toponimia
La Landuça
La prononciacion es [lalan'dyʃɔ]. Las fòrmas ancianas son Montelato, en latin, en 1266, Montelato, en latin, en 1349, Montlach, en 1370. Las mapas del sègle XVII donan lo nom actual : Landuße , la Landuße https://web.archive.org/web/20181031215103/https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b77101733/f1.item.zoom. La parròquia cangèt doncas de nom dins l'interval. Landussa es format de landa, mot d'origina gallesa per un espaci non cultivat, emb lo sufixe pejoratiu eretat del latin -ucia. Lo nom d'origina aviá lo sens de « mont larg » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 380 e presentava d'un biais sintetic las particularitats del siti : a l'oèst del borg, lo replanat es estrech, en fòrma de sèrra, a l'èst s'espand en triangle dont lo borg es un angle : aquò's doncas un mont que ven lat juste a l'emplaçament del borg. La prononciacion de 1370 èra benlèu [mun'latʃ] , mas l'un pòt supausar puslèu que la mencion de 1370 representava lo nom al plural, *Montlats, probablament per confusion emb lo nom dels abitants, *los montlats. Lo nom de landussa o landuça s'explica pas per la maissanta qualitat de la tèrra, puèi que lo terrenh es normalament cultivat adara; l'explicacion es d'una autra natura. La disparicion del nom ancian es coërenta emb lo nom novèl; probable que lo vilatge s'èra despoblat o qu'aviá dispareissut el-meteis (pendent la Guèrra de Cent Ans ?) e que lo paisatge a l'entorn èra vengut una trista bosiga, ni cultivada ni enquèra un bòsc, una landa. Quand lo vilatge se tornèt establir, probablament al meteis luèc (pr'amor de la glèisa, se s'èra conservada ?), lo nom ancian s'èra oblidat, d'aitant que los novèls abitants podián venir d'autres luècs.

Gassas (en francés)
Gassas (en francés), luèc situat en riba de Dròt, es una anciana parròquia . Lo nom es escrit, benlèu per francizacion, Agaßes sus la mapa de Tarde de la diocèsi de Sarlat  e sus la mapa de Sanson de l'Agenés  (mas benlèu que Sanson copiava Tarde). S'aquela fòrma es una error (mas que gardariá lo meriti de nos senhalar una aferèsi, la supression de l'iniciala A, *Agassàs comprés coma « a Gassàs »), l'accent tonic es sus la finala e lo nom ancian èra benlèu Agassa(n)s (emb lo sufixe -anum e desarticulacion de -n- avant -s) o *Agassac http://www.valleedudropt.com/moulinsdir.htm, coma per una autra anciana parròquia, adara dins Somençac, Gassac. Coma per Agaçac (Roergue), Agaçac (Gasconha, Nauta Garona), e tanben un castèl nommat Agassac (Ludon de Medòc), l'origina seriá Acatiacum, del nom d'òme latin Acatius (o puslèu Acaciacum, de sa varianta Acacius), emb lo sufixe -acum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, a Aguessac, p. 4; la bona grafia seriá Gaçacs alavetz. Mas Acacius e sufixe -anum es la solucion pus probabla; aquò demandariá pr'aquò de conéisser mai las fòrmas ancianas. La grafia pus prudenta es Gaçàs.

Istòria
La comuna e sas vesinas, qu'èran perigòrdas, tombèron del costat òutegaronés a la Revolucion, probablament perqué èran de la senescalciá d'Agen (las autras comunas qu'èran de la senescalciá de Brageirac fuguèron estacadas al departament de Dordonha ).

Administracion

 Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de  Castilhonés; es ara del canton de La Val de Dròt.

Demografia

 En 1793, la municipalitat compreniá tanben Dosens e Saint-Grégoire (nom francés) e la populacion totala d'aquelas tres comunautats èra de 1200 abitants http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=18399.
 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Luècs e monuments

Personalitats ligadas emb la comuna

Veire tanben
 Comunas d'Òut e Garona
Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Guiana
Categoria:Comuna de Perigòrd
Categoria:Comuna d'Òlt e Garona