Bleila

BlelaToponímia occitana o puslèu Blèilahttp://bdtopoc.org/?city_selected=Blesle o Bleila / BleslaCristian Omelhièr, Petit Dictionnaire français-occitan d'Auvergne. Auvergne méridionale, Parlem-L'Ostal del Libre, 2003, p. 292 (Blesle en francés) z-es una comuna auvernhassa situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe Ròse Aups, ancianament d'Auvèrnhe.

Geografia

 Comunas vesinas 
    400px|left|Distanças e posicion relativa


 Perimètre delh territòri 

Toponimia
La prononciacion z-es ['blɛjɾa] a Grenier-Montgon Enquèsta delh contributor en 2024 o ['blejɾa], [ˈblɪːɹ̝ɒ]Albert Dauzat, Glossaire étymologique du patois de Vinzelles, Montpellier, Société des langues romanes, 1915, p. 445.

↑ a Vinzèlas segon Dauzat. L'evolucion recenta dels parlars d'Auvèrnhe Naut, dempuèi l'Atlàs Lingüistic de Pierre Nauton (annadas 40 e 50), es que de [ej] tonics son venguts [ɛj], quitament contra l'etimologia (Las Vèrjas > latin virga). La prononciacion tradicionala z-èra, benleu, ['bleiɾa] ([-ɾ-] correspond a l'alteracion de -l- intervocalica, que s'escriu pas). 
Las fòrmas ancianas son : S. Petrus de Blasilla, al sègle XI, Monasterium S. Petri de Blazilia en 1096, Basilla en 1163, Poncius archipresb. de Besilla al secle XII, Blazella en 1199, Blasiliae Monasterium en 1185, Blasilis en 1225, Domus Basiliae en 1262, Abbatissa de Bleolle en 1287, Bleele en 1321, Blaelle, Blelle en 1379, Blere alh secle XIV (Froissart), Bleylle en 1398, Blesilia en 1462, Bleyle alh secle XV, Bleyla en 1458, Blesilia en 1462, Bleyle alh secle XV, etc Augustin Chassaing, Antoine Jacotin Dictionnaire topographique... de la Haute-Loire, 1907, p. 31 https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k392965/f80.item.Philippe Olivier, Dictionnaire d'ancien occitan auvergnat : mauriacois et sanflorain (1340-1540), Max Niemeyer Verlag, Tübingen, p. 2 . 
Lo nom de Bleila vendriá de *Blasilla (villa sosentendut) doncas d'un nom galloroman d'òme *Blasillus, inferit delh nom gallic Blasius (segon Albèrt Dauzat) Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 88 o delh nom latin Blaesilla, derivat de Blaesus (segon los Féniés, doncas benlèu segon Ernèst Negre) Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 152. Xavier Delamarre cita pas de nom gallic *Blasios (fòrma celtica de Blasius) e ditz pas ren de Bleila Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012.

 Istòria
En 1789, Bleila fasiá partida de la província d'Auvernhe, de l'eleccion e subdelegacion de Briude e delh ressòrt delh presidiau de Riam. Sa gleisa parochala, diocèsi de Sant Flor e chapluòc d'archipreirat, èra delh vocable de Sant Pèire. A Bleila i aviá una abadiá seculara de chanongessas nòblas, fondada alh  secle IX .

 Administracion 

 Demografia 

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

 Lòcs e monuments 
Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben

Ligams extèrnes
 Bleila sus lo site de l'Insee

Nòtas

Categoria:Comuna d'Auvèrnhe
Categoria:Comuna del Naut Léger