Jòu de Mamon

Jòu de Mamon (Giou-de-Mamou en francés) z-es 'na comuna auvernhata, situada dins lo departament del Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.

Geografia

 Perimètre del territòri 

 Toponimia  
 Jòu. Las fòrmas ancianas son Jovis, en latin, en 1378, Hiori, al sègle XV, Juou, en 1459, Castrum de Juous, Juonum,  en 1522, Jou, en 1595, Gieu, en 1610, Jeu, en 1623, Jeieu, en 1624, Sainct-Bonnet-de-Giou, en 1628, Giaux, en 1671, Jou-de-Mamou, en 1678, Gioux-de-Mamout, Jou-de-Mamout, en 1784 http://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496858RAQat0. La tradicion es l'interpretacion pel nom de Jupitèr, Jovis al genitiu, tanlèu l'Edat Mejana (1378) e dins la literatura toponimica, per aqueste nom e d'autres aparentats; mas i a la possibilitat d'un crosament amb lo latin jugum, « acrin, cima de montanha » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 320Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 156, per Juòus, (Cruesa) o lo gallés juris, « nautor boscosa » (cf. l'atestacion isolada del sègle XV). Lo nom es a comparar amb Jòu de Monjòu (Jòu jos Monjòu ?), tanben interpretat per Jovis, Jovem, a pauc de distància e qu'es benlèu a l'origina d'influéncias mutualas.
 Mamon. I a tres Mamons segon lo Dictionnaire topographique du Cantal (1897) : Mamon (vilatge destruit), Mamon Soteiran, Mamon Sobeiran. Fòrmas ancianas de Mamo(n) (vilatge destruit) : Mamo, en 1573; Mamou, en 1610, Mamon, en 1692, Mamont, 1784 http://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496859em6EjF. Fòrmas ancianas de Mamo(n) Soteiran : Mamo-Soteyra, en 1522, Mamo-Soteyro, en 1595, Mamoubas, en 1654, Mamou-Bas, en 1686, Mamou-Souteyro, en 1692, Mamou-Bari, en 1695 http://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496859fiTSag. Fòrmas ancianas de Mamo(n) Sobeiran : Mamou-Sobeyro, en 1595, Mamou-Hault, en 1686, Mamou-Haut, en 1695, Mamouhaut, en 1756 http://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496859tJb70S. Xavier Delamarre cita un nom gallés Mammos, atestat Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 188 : *Mammono- proprietat de Mammos o luòc consacrat al dieu Mammos ?
 Cavanhac. Las fòrmas ancianas son Cavanhac, 1223, Cabanhac, Cabanac, en 1610, Cavaniac, en 1623, Cabanihac, en 1624, Cavagnac, en 1692 http://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496855ox9GMx. Se Cavanhac es pas un transferiment, ven d'un nom d'òme gallés Cauānios (latinizat en Cauanius, Cavannius, amb eventualament doás n per Dauzat e los Feniés) amb lo sufixe -acum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 157, a CavanacBénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 141Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 110, 292 e 335, latinizacion del sufixe gallés -āco(n). Cavanhac èra donc benlèu una anciana granda proprietat antica que aviá per mèstre Cauānios (Cavan(n)ius).
 Carnejac. Las fòrmas ancianas son Carneghacum, latinizacion de 1378, Carnejacum, latinizacion de 1491, Carneghac, en 1610, Carnegehac, en 1621, Carnegheu, en 1625, Carnegat, en 1626, Carnezac, en 1643, Carnegeac, en 1646, Carnegiac, en 1686, Carnegac, en 1721, Carneugeac, en 1736 http://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496855yZMEbC. Es un autre nom en -āco(n), mas lo nom d'òme es pas tan coneissut, benlèu *Carnedius (varianta de *Carnos, *Carnios, nom gallés Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 106).
Istòria

Administracion

 Davant la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton d'Orlhac-4; es ara del canton de Vic en Carladés.
Demografia

Luòcs e monuments

Personalitats ligadas amb la comuna

Véser tanben

Ligams extèrnes

Nòtas e referéncias
Nòtas

Referéncias

Categoria:Comuna d'Auvèrnhe (Occitània)
Categoria:Comuna de Cantal