Cadau, Eth Hereishet, Anèra e Camors

Cadaus, (Eth ?) Hereishet, Anèra e Camors (Cazaux-Fréchet-Anéran-Camors en francés) qu'ei ua comuna gascona de Comenge, ena Vath de Loron, situada en eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus. 

Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
Cadaus
Era prononciacion qu'ei [ka'daws (dé héré'chét)] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Cazaux en Aure en 1723-1769, Cazeaux-Debat en Loron en 1738, Cazeaux-Dessus en Loron en 1738, Cazaux de Louron en 1790 e 1806Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 https://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=824&titre=cazaux-frechet-aneran-camors.

Segon Dauzat, Cadaus que vien deth latin cas-ale ( de casa, « ostau, puish proprietat rurau »), « meitaderia »Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 151, a Casabianca.
Segon Negre, citat per M. Grosclaude, Casaus que vien deth gascon casal, [---->] casau, « ancian mot òrt, proprietat rurau, tèrras qui dependen dera casa, claus ».

Segon Miquèu Grosclaude, adara, casau / cadau qu'ei l'equivalent deth ancian mot òrt, en èra pas atau ara Edat Mejana; casau qu'èra ua proprietat rurau non nòbla; en l'anciana parròpia de Cadaus, que i avè dus vilatges : Cadaus Devath e Cadaus Dessús (Casalem inferiorem e Casalem superiorem).

Patrici Pojada qu'a mau legit Grosclaude : -s finau qu'ei dens era prononciacion citada.

Hereishet
Era prononciacion qu'ei [héré'chét] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : de Fraxineto, en latin, en 1387, Frechet en Loron en 1738, Cazeaux-Dessus en Loron en 1738, Fréchet de Louron en 1790. I a pas d'article.

Segon Dauzat, Hereishet que vien deth latin fraxinetum, « ensemble de hereishos »Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 151, a Casabianca.

Segon Miquèu Grosclaude, Hereishet que vien deth latin fraxinetum, « lòc on i a hereishos ». Qu'ei era evolucion locau normau deth latin fraxinetum. Eth sufixe -et ei pas un diminutiu, qu'ei un sufixe collectiu vegetau.
Anèra
Era prononciacion qu'ei [a'nèro] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Anera en 1216, de Anerano en latin, en 1387, Aneran en Loron en 1671-1672, Cazeaux-Dessus en Loron en 1738, Anéran-Camors despuish qu'apleguèn eras duas comunas eth 9 de seteme de 1806Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 https://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=824&titre=cazaux-frechet-aneran-camors.

Segon Dauzat, Anèra que vien benlhèu dera proposicion latina ad e de *Nerianum, dab eth nom gallic d'òmi Nerius, dab eth sufixe anumAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 18.
Segon Negre e R. Aymard, citats per M. Grosclaude, Anèra que vien deth nom romanic d'òmi Asnarius dab eth sufixe -anum.

Segon Miquèu Grosclaude, era proposicion de Dauzat qu'ei estranha. Per era de Negre, Asinarius > Aznar > Aner qu'ei corrent ara Edat Mejana en Gasconha. E Grosclaude qu'escriu aqueras causas paradoxaus : aqueth shafre adreçat aths crestians acusats d'adorar un cap d'aso qu'ei citat peth prumèr còp per Tertullian cap a 200; e seré pas un pauc tard per eth sufixe -anum ? Eth nom deth mèste dera proprietat antica qu'ei mausegur, benlhèu Aner. Que i a un arreculament d'accent tonic.
Camors
Era prononciacion qu'ei [ka'mous] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : de Camorcio, en latin, en 1387, Camours en 1767.

Segon Dauzat, per Camors (canton d'Àrreu) , eths Camós que son vilatges situats en arriba de flume; eth mot camó que representa un terren fertile, près deth gave (Palay); cf eth « ancian provençau » cambonAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 136, a Camou-Cihigue.

R. Aymard que pensa era prumèra atestacion hornida per Lejosne, De capite Montis correspón ath site e qu'explica per « som deth mont » .

Segon Miquèu Grosclaude, era citacion de Lejosne qu'ei probablament ua faussa atestacion. Eths noms de tipe Camous, Cambon, Chambon, « terren fertile près d'ua aiga » que son explicats per eth gallic cambo (corba de flume). Que cau corregir aquera explicacion :
 Camors (Loron) ei pas briga sus ua aiga. Que'n es atau de plan de cambons lengadocians o camons gascons. Donc eth sens de « terren fertile » convien, mes pas totjorn près d'ua aiga;
 era finau -rs (redusida sovent a -s) qu'ei constanta; -s ei pas ua marca deth plurau. A partir dera fòrma de Camorcio, Grosclaude que tempta un Camon + nom d'òmi Orsius, mes que considèra era finau escura.

 Istòria 
Era comuna qu'ei era fusion de Cadau e Eth Hereishet dab Anèra e Camors, en 1979.

 Administracion 

 Demografia 

 En  era populacion qu'èra de  abitants e era densitat qu'èra de  ab/km².

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab era comuna

Véder tanben
 Comunas deths Hauts Pirenèus

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Comenge

Categoria:Comuna deths Hauts Pirenèus
Categoria:Comuna de Gasconha