Montanhac de Leda

Montanhac de LedaBénédicte Boyrie-Fénié, Dictionnaire toponymique des communes, Lot-et-Garonne, ed. CAIRN e Institut Occitan, Pau, 2012, p. 184https://web.archive.org/web/20170602164253/http://www.locongres.org/oc/aplicacions/top-oc/topoc-recerca/ (Montagnac-sur-Lède en francés) es una comuna agenesa situada dins lo departament d'Òut e Garona e la region de Novèla Aquitània, ancianament d'Aquitània.

 Geografia 
 Perimètre del territòri 

Toponimia
La prononciacion es [muŋta'ɲat de 'ledɔ].
 Montanhac. Las fòrmas ancianas son de latinizacions : Montanhaco (parrochia de ~) prope de Gavaudun, al sègle XIII, Montanhaco (parrochia de ~), en 1271 (lo Saisimentum), Montineaco (capella de ~), en 1326, Montanhaco (rector de ~), en 1520 (Lista de Valéri) . Dauzat e Rostaing interprètan lo nom coma vengut del nom d'òme latin Montanius ambe'l sufixe -acum [latinizacion del sufixe gallés -aco(n)], mas refusan pas la possibilitat d'un resultat de *montaneus, del latin mons, « montanha », totjorn ambe -acum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 475. Son seguits per Negre e per Jacques Astor, citats per Bénédicte Boyrie-Fénié, qu'accèpta las proposicions precedentas, mas evòca tanben un article de Pierre-Henry Billy, en 2003, Toponymie de la Vallée du Dropt, p. 72, que fai dels Montanhacs o Montinhacs de possibles oronimes (montanea + -acum). E justament Montanhac es sus un puèg , exactament en posicion dominanta cap a l'oèst, al nòrd e al sud. Se tracta çaquelà d'idèas que venon de Michel Roblin 50 ans abans Michel Roblin, Le Terroir de Paris aux époques gallo-romaine et franque : peuplement et défrichement dans la Civitas des Parisii (Seine, Seine-et-Oise), éd. A. et J. Picard, Paris, 1951, 381 p.; rééd. A. et J. Picard, Paris, 1971, XIV-491 p..

 Leda. Lo riu Leda, que s'emplega sense article, atal coma son afluent Lèisa ( « delai Leda », « vau pescar a Lèisa ») nais a Capolesa, « cap de Leda/Lesa », dins la comuna de Blancafòrt de Briolança. Aquel punt justifica segon Bénédicte Boyrie-Fénié una etimologia comuna a Leda e a Lèisa. La raiç seriá una basa preceltica *lit- o *let-, que se tròba tanben dins lo nom comun les o lisa (lo darrèr emplegat localament), « tèrra alluviala menada pels rius ». Leda ven de la sonorizacion de -t- intervocalic en -d-, Lèisa supausa una espirantizacion en mai . Bénédicte Boyrie-Fénié explica pas l' -i- de Lèisa, mas coma i a -i-, lo passatge de -e- a -è- es una dissimilacion : estant que -è- es pus luènh de -i- que -e-, evita la confusion, totjorn possibla, entre -e- e -i-.

 Istòria 

 Administracion 

 Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Montflanquin; es adara del canton del Naut Agenés Perigòrd.

 Demografia 

 En 1793, la municipalitat èra Montagnac, Fontarede (que cal pas confondre ambe l'omonime, en francés, annexat en 1839 per Montcauv) et Paulhiac http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=23048 (Paulhac); la populacion èra de 1914 abitants.
 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

 Luècs e monuments 

 Personalitats ligadas emb la comuna 

 Veire tanben 
 Comunas d'Òut e Garona

 Ligams extèrnes 

Nòtas

Categoria:Comuna d'Agenés
Categoria:Comuna d'Òlt e Garona
Categoria:Comuna de Guiana