Calligrafia

La calligrafia es l'art de traçar plan los caractèrs de l'escritura manuscrita.

 Generalitats 

La màger part de las civilizacions que practican l'escritura an desvolopat un art de la calligrafia. Dens quauques país, aqueth art aquesí un estatut especiau en foncion de contèxtes istorics o filosofics particulars. Totun, n'i a pas la medisha significacion. Per exemple, la nocion de « bèth » n'apareish pas dens lo mot japonés tradusit per « calligrafia » dens las lengas europèas. En efèit, en Japon, lo mot 書道 (shodo) significa « la via de l'escriut »(en) Shozo Sato, Shodo: The Quiet Art of Japanese Zen Calligraphy, Learn the Wisdom of Zen Through Traditional Brush Painting, Tuttle Publishing, 2014.. Parlar de « calligrafia » dens lo cas deus escriuts realizats peus mèstes e monges bodistas japonés es atau un contrasens dens la mesura on aqueth acte representa un despassament de la dualitat deu bèth e deu lèd (concèpte de « via »). Ua auta diferéncia enter las tradicions calligraficas occidentalas e orientalas es la soa plaça dens la societat. En Orient, l'aprendissatge es sovent la basa de la formacion classica deu pintre e, dens mei d'ua region asiatica, la calligrafia hè tanben partida deus arts ocults. Au contrari, en Occident, l'art deus monges copistas contribuiva au prestigi deus sobirans e deus monastèris. Las diferentas tradicions calligraficas segueishen donc logicas especificas.

 Las tradicions calligraficas 

 Las calligrafias orientalas 

La calligrafia chinesa es apareishuda pendent l'Antiquitat. Segon la tradicion, l'escritura chinesa estó inventada per Cang Jie, un ministre de l'Emperador Jaune, o per Fuxi, ua auta figura legendària de l'istòria de China. Aurén imaginat los caractères en observant la natura. Aqueras legendas hèn un ligam dab « l'art deu trèit » de las practicas divinatòrias atestadas durant lo periòde Shang, en particular dab los rituaus d'escapulomancia realizats sus clescs de tortugas(en) David Keighley, « The Religious Commitment: Shang Theology and the Genesis of Chinesa Political Culture », History of Religions, 1978, vol. 17, pp. 211-225.. La calligrafia, considerada com un art fondamentau, s'inscriu donc dens un quadre ancian mercat per las tradicions espirituaus e filosoficas chinesas. La soa mestresa es un procediment progressiu que necessita de seguir ua « via » e lo caligrafe complit es un letrut avent una coneishença apregondit deus classics espirituaus e literaris. En consequéncia, la calligrafia chinesa deu estar practicada dab los « Quate tesaurs de l'estudi » (o « Quate tesaurs deu letrut ») : lo pincèu, lo baston de tinta de China, lo papèr de ris e la pèira de tinta(fr) Claude Durix, Écrire l’éternité. L’art de la calligraphie chinoise et japonaise, Les Belles Lettres, coll. « Architecture du verbe », 2000..

La calligrafia chinesa que's difusè dens los país vesins, en particular en Corèa e en Japon. I es a l'origina de tradicions calligraficas similarasCarter K. Eckert et al., Korea old and new : A history, Séoul, Ilchokak, publishers, Korea Institute, Harvard University, 1990.(ja) Hachiro Onoue, 和様書道史 (Histoire de la calligraphie japonaise), 1934..

 La calligrafia araba 

La calligrafia araba es ua compausanta caracteristica de las arts islamicas(en) Stefan Widany, The History of Arabic Calligraphy: An Essay on Its Greatest Artists and Its Development, GRIN Verlag, 2011.. La soa aparicion es ligada au ròtle de l'arabe dens lo monde musulman. En efèit, après la mòrt de Maomet (570-632), vadó la lenga de l'Alcoran e ua atruna liturgic e un mejan de comunicacion e de transmission deu saber comun de l'eleit. L'escritura variè atau rapidament segon la natura e la destinacion religiosa, utilitària o ornamentau deus escriuts e deus supòrts. Los estiles calligrafics arabes son dividits en duas familhas principaus : las calligrafias angularas (kufic trescat, kufic animat, etc.) e las calligrafias cursivas (naskhi, muhaqqaq, thuluth, etc.). Com la calligrafia chinesa, l'escriut arabe es a l'origina d'autas tradicions calligraficas en persan, en turc, en berbèr, en ordó, en croat o en soahili.

 La calligrafia latina 

La calligrafia latina es generaument ligada a la copia de manuscrits peus monges crestians. Aqueth tribalh necessitava ua concentracion grana, ua precision tecnica e èra associat a ua igièna de vita descrivuda dens las règlas deus monastèris. Dinc au cap de l'Edat Mejana, la calligrafia latina èra atau, com las calligrafias orientaus, un art espirituau assimilable a ua ascèsi. Totun, ua diferéncia importanta estó la soa influéncia suus escriuts utilizats dens los camps culturaus, politics, comerciaus e tecnics. Inspirè donc la fòrma deus caractèrs utilizadas per l'estamperia e los escriuts ensenhats dinc au sègle XX. De mei, hèra polissas de caractèrs informaticas actuaus s'inspiran de traçats calligrafics ancians. Son sovent utilizadas dens lo maine de la publicitat.

Aquera evolucion deus usatges es a l'origina d'ua auta particularitat de la calligrafia latina : l'evolucion de las atrunas de l'escriut. En efèit, si un art tradicionau pòt perdurar, los instruments modèrnes son aisidament adoptats peus calligrafes europèus. Per exemple, es lo cas de l'estilo que remplacè la pluma a la debuta deu sègle XX.

 Annèx 

 Lista de tradicions calligraficas 

 Calligrafia araba.
 Calligrafia chinesa.
 Calligrafia coreana.
 Calligrafia georgiana.
 Calligrafia japonesa.
 Calligrafia latina.

 Ligams intèrnes 
 Art.
 Escritura.
 Letratge.

 Bibliografia 

Obratge sus la calligrafia latina :
 (fr) Claude Mediavilla, Histoire de la calligraphie française, París, Albin Michel, 2006, 336 p.

 Obratges sus las calligrafias d'Extrème Orient :
 (fr) Jean François Billeter, Essai sur l'art chinois de l'écriture et ses fondements, París, Allia, 2010, 413 p.
 (ko) Seon Ju-seon, 서예 [« Calligraphie »], Daewonsa,‎ 1989.
 (en) Cecilia Lindqvist, China - Empire of Living Symbols, First Da Capo Press, 2008.
 (fr) Lucien X. Polastron, Calligraphie chinoise, initiation, París, Fleurus, 1995, 79 p.
 (fr) Lucien X. Polastron, Calligraphie chinoise. L'art de l'écriture au pinceau, Imprimerie nationale Éditions, 2011, 300 p.
 (ja)  Hachiro Onoue, 和様書道史 (Histoire de la calligraphie japonaise), 1934.
 (fr) Yuuko Suzuki, Introduction à la calligraphie japonaise, Search Press, 2005.
 (fr) Fabienne Verdier, L'Unique Trait de pinceau. Calligraphie, peinture et pensée chinoise, París, Albin Michel, 2001, 175 p.
 (fr) ang Xin, Richard M. Barnhart, Nie Chonghzeng, James Cahill, Lang Shaojun e Wu Hung, Trois mille ans de peinture chinoise, Arle, Philippe Picquier, 2003, 402 p.

Obratges sus la calligrafia araba :
 (fr) Clément Huart, Les calligraphes et les miniaturistes de l’Orient musulman, París, E. Leroux, 1908.
 (fr) Abdelkébir Khatibi e Mohamed Sijelmassi, L'art calligraphique de l'Islam, París, Gallimard, 1994, 240 p.
 (fr) Hassan Massoudy, Calligraphie arabe vivante, París, Flammarion, 1998, 159 p.
 (fr) Yasin Hamid Safadi, Islamic Calligraphy, Londres, Thames and Hudson, 1992, 144 p.

 Nòtas e referéncias 

Categoria:Art
Categoria:Escritura