Belargan

Belargàhttps://books.google.com/books?id=YL0iAQAAIAAJ&focus=searchwithinvolume&q=B%C3%A9larga o Belarganhttps://www.oocities.org/toponimiaoccitana/34c.html (Bélarga en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Lo gentilici es belarganés -esa (fr bélarganais -aise). Los sobriquets dels abitants son los manja cerièiras e los manja sépias (manjo-sépio en grafia mistralencahttps://books.google.com/books?id=yYx--JBqDX4C&pg=PA269&dq=%22B%C3%A9larga%22+and+felibrige&hl=en&newbks=1&newbks_redir=0&sa=X&ved=2ahUKEwjotLPSwbv4AhXxHDQIHUiyBGgQ6AF6BAgDEAI#v=onepage&q=%22B%C3%A9larga%22%20and%20felibrige&f=false).

Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
Belargà
Las fòrmas ancianas son : apud Bellesgar en 1203, versus Belesgar en 1236, castrum de Belergar en 1281, de Belesgario en 1310, 1341, 1347, de Belesgario en 1341, de Bello Esgario en 1344, prior de Euseto... alias dictus de Balesegario en 1351, de Belerga en 1529, 1571, Belhergua, au sègle XVI, Belarga en 1622, Bilarga en 1626, Belarga en 1643, 1708, 1740-60, Belargua en 1740-60, Balargua en 1740-60, Belarga en 1770-72 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 38. 

Belargà ven de l'ancian occitan bèl esgar, « bèl aspècte, bèl regard ». Hamlin explica aital l'evolucion fonetica : l'assimilacion de la segonda sillaba a la tresena menèt a belargar [coma aquela assimilacion pausa mai de problèmas que la situacion anteriora, val mai parlar de rotacizacion de s (fenomèn frequent dins la region); las fòrmas Belergar, Belerga testimònian qu'es aital que se passèt], puòi la casuda normala de -r finala menèt a Belargà. Hamlin refusa l'estranha solucion de G. Combarnous petrosus vadus > peiresgar > Belargà. Hamlin constata tanben que lo nom Belesgar sembla d'aver remplaçat lo nom medievau de S. Stephan[us] de Euzeto a partir dau començament dau sègle XIII. Euset èra una parròquia situada a l'emplaçament de Belargà o a pauca distància; lo vocable de Sant Estève es demorat a la glèisa parroquiala de BelargàAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 68.

Lo gentilici analogic belarganés (perqué los toponimes amb la finala muda -n son mai nombroses que los en -r) a provocat la faussa grafia Belargan. Vau mai demorar a la grafia simpla Belargà.
Euset (ancian nom o luòc prèp)
Las fòrmas ancianas son : ex parle Elzeto en 996-1031, 1027-1031, 1060-1074, de Elzeto en 1031-1048, 1077-1099, apud Euzetum en 1196, in terminio S. Stephani de Euzeto en 1200, 1207, Prior de Euzeto en 1323, de Heuseto en 1361. Euset veniá de l'occitan euset [en realitat la fòrma mai anciana elzet-], « bòsc d'euses », dau latin īlicem « euse (quercus ilex, francés yeuse, chêne vert) », principala esséncia de la forèst primitiva locala, diferent de l'ausina (aicí quercus coccifera, francés chêne kermès)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 149.

Fòrmas ancianas tiradas del diccionari topografic d'Eugène Thomas
Belargan - Belesgar en 1236; Belorgarium en 1518; Seigneurie de Belerga en 1529; Belarga en 1625; Belarge en 1760; Balarga, paroisse de l’anc. dioc. de Béziers. dans l’archipr. du Pouget, patr. S. Stephanus… al sègle XVIIIhttps://dicotopo.cths.fr/places/P94687437.

Istòria

Administracion

Demografia

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Luòcs e monuments
Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben
 Comunas d'Erau

Ligams extèrnes

Nòtas e referéncias

Categoria:Comuna d'Erau
Categoria:Comuna de Lengadòc