Cambon e Salvèrgas

Cambon (e Salvèrgas)https://www.oocities.org/toponimiaoccitana/34c.html (Cambon-Salvergues en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Geografia

Perimètre del territòri

Toponimia
Cambon
Las fòrmas ancianas son : ecclesiam S. Petri de Cambonis cap a 1182, (s'agís de Sant Pèire de l'Espinosa), manso de Cambono cap a 1500, Cambon en 1604, masage de Cambon en 1639, la Metherie de Cambou en 1694, Cambou en 1740-60, 1770-72 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 119. 

Lo nom deu venir d'un mot gallés *cambo-, « corba, vòlta de riu, corba en general », que dins la tradicion toponimica auriá un sens oronimic (Delamarre ne parla pas). Aqueste còp, lo sens de corba d'un riu es adaptat perqué lo vilatge es en riba d'Agot. Los noms de luòcs venguts del mot gallés son sovent contaminats per la nocion de « camp bon » e interpretats atal, justament perqué la partida concava d'una vòlta es fertila pr'amor de las alluvions Xavier Delamarre, Dictionnaire de la Langue gauloise, ed. Errance, 2na edicion, 2003, p. 99Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 135Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 89.

Frank R. Hamlin considèra que cambon, del gallic cambo- « coide, corbadura » es utilizat aicí dins son sens d'origina (Cambon es dins una corba d'Agot), çò que fa supausar lo nom es d'epòca gallica.

Salvèrgas
La prononciacion es [sal'bèrgos].
Las fòrmas ancianas son : masage de Saubergues en 1680, Salbergues en 1770-72 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 374. 

I a pas res sus Salvèrgas dins lo manual de Dauzat nimai dins la sintèsi dels Féniés, mas Negre parla d'un Sauvergues (en francés) a Castèlnòu de Braçac, escrit Salvargues en 1171 (pel passatge de -argues dins los tèxtes a -èrgues dins la realitat fonetica actuala, veire Faussèrgas). Lo nom Salvèrgas vendriá de Salvus, nom latin de persona, e del sufixe -anicum per Sauvèrgues (nom supausat) e de -anicas, en principi, per Salvèrgas. Se la transcripcion del nom es corrècta, lo sufixe -anicas es al femenin plural e villas, o [puslèu] terras, es sosentendut Ernest Negre, Les Noms de Lieux du Tarn, 4e ed., Vent Terral, Energues, 81350 Andouque, 1986, p. 36. Dins -anicas, l'accent tonic es sus la primièira sillaba e doncas *Salvànicas èra un proparoxiton, que coneguèt aprèp una sincòpa.

Frank R. Hamlin presenta l'afar un pauc diferentament : gentilici latin Salvius, amb lo sufixe -anicis. Salvèrgas èra una proprietat galloromana.

I a un diminutiu, amb sufixe -eta, a 1 km al nòrd-oèst, Salverguetas [sal'bèrgetos].

Istòria

La comuna se creèt en 1869, a partir de tròces de Sant Julian d'Olargues e de Mònts La Trivala.

Administracion

 Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton d'Olargues; es ara del canton de Sant Ponç de Tomièiras.

Demografia

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Luòcs e monuments

Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben
 Comunas d'Erau
Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Lengadòc
Categoria: Comuna d'Erau