Gèus d'Auloron

Gèus d'AuloronToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org (Ustasu en basco, Geüs-d'Oloron en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
La prononciacion qu'ei [jɛws]. Las fòrmas ancianas que son Yeus en 1385, Jeus en 1405, Geus en 1612, Geus (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 287-288.

Segon Dauzat, lo nom qu'ei escur Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 318. Segon Lemoine, que vien deu latin Jovis aras, « los autars de Jupitèr » .

Miquèu Grosclaude, los autors an pas comprés lo nom deu lòc qu'ei lo de l'arriu qui'u travèrsa, lo Joos (en francés), qui a donat lo nom de la vath, lo Geusvath, grafiat Iausbag/Yausbag en 1249, Josbag au sègle XIIIau, La bag de Geus/Jeus Bag en 1328, Jousbaig en 1477, Geusbaxs en 1538, Geusbagt en 1538. Lo nom de l'arriu que vien d'ua arrasic idronomica frequenta en gascon. Que i a lo Gèu o Jéou, un afluent deu gave de Pau, lo Gèu, afluent deu Lui de Bearn. Aqueths noms que derivan de Gèl- per vocalizacion de -l .

Segon Xavier Delamarre, los idronimes en Gel-, com Gèla o Gelisa que son eventualament celtics e que serén noms de color (de l'indoeuropèu ''*ghel(wo)-) Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 156 e 348.

 Istòria 

 Administracion 

 Demografia 

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben
 Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Bearn
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics