Vilanòva de Magalona

Vilanòva de Magalona, prononciat  en Lengadocian Montpelhierenc o  (Villeneuve-lès-Maguelone en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Geografia
Situada a las pòrtas de Montpelhièr e banhada per la Mediterranèa, Vilanòva de Magalona beneficia d’una situacion geografica privilegiada.

Lo territòri es situat dins la plana de la Mausson, au ras daus estanhs e de la mar Mediterranèa, compren tanben una partida dau massís de la Gardiòla.

Los paisatges variats - garriga, lònas, litoral - abrigan una fauna e una flòra d’une granda diversitat.

L'aglomeracion principala, se tròba a aperaquí uèit quilomètres au sud-sud-oèst dau centre istoric de Montpelhièr. Compren un vilatge medieval enrodat per de quartièrs de villas. Entre la vila e lo pont de Vilanòva (sus la rota D612, l'anciana rota nacionala 112), l'abitat es escampilhat a l'entorn de l'arrèst SNCF, levat au masatge lo Pont de Vilanòva. Au nivèl de l'escambiador entre la D612 e la D185 religant Vilanòva a Fabrègas foguèron bastidas una preson e una zona d'activitat, dicha dau Larzat.

La plana a permis la viticultura a partir du , mentre que las primièras còlas e pendas dau massís la Gardiòla son utilizats coma camp de tir militar e carrièra.

Le sud-èst dau territòri es constituït d'estanhs dont la superfícia es partejada amb Palavàs (estanhs de l'Arnel e dau Prevost) e Vic de la Gardiòla (estanhs dels Morres e de Pèira Blanca). Aqueles estanhs son copats en dos pel canal de Ròse a Sèta. Au sud d'aquel, se tròba un cordon de dunas long d'aperaquí nòu quilomètres e l'illa de Magalona que i foguèt fondat lo sètge de l'avescat a l'Edat Mejana. Au sud-oèst de la vila, a proximitat de l'estanh de Vic, una zona umida a permés l'activitat salina.

Toponimia


La comuna de Villeneuve-lez-Maguelonne (en francés) es nomada Villeneuve-Angoulême a la restauracion monarquica de 1815 e retròba son nom en 1830. En 1992, pèrd una n dins Maguelone.

Las fòrmas ancianas son : villam... cujus vocabulum est Villanova en 819, Magalone seu Villenove en 1055, in territorio Villenove en 1080-1104, [ecclesia]... de Villanova en 1095, hominum de Villanova en 1097, castello de Villa-nova en 1114,  castro de Villa nova en 1121, in mercato de Villanova, in furnis de Villanova en 1143, parrochia S. Stephani de Villanova en 1152, 1177, de Villanova, sense data [sègle XII ?], castri Villaenovae en 1208, de Villanova prope Magalona en 1330, vicarius de Villanova en 1392, Vilanova de Magalona en 1419, Villeneufve en 1514, 1526, 1626, Villenove en 1529, 1550, 1570, Villeneufve de Maguelonne en 1632, Villeneuve en 1648, 1740-60, 1771, Villeneuve-les-Maguelonne en 1740-60,  Villeneuve Les Maguelone en 1740-60, Villeneuve les Maguelonne en 1770-71 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 429. 

Segon Dauzat, una Vilanòva es una aglomeracion novèla, fondada a l'Edat Mejana per un senhor o una comunautat religiosa, sense que la preséncia de franquesas acordadas als abitants siá mençonada dins lo nomAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 723, a Villeneuve; segon Hamlin, lo latin villa nova a lo sens de « domèni novèl », fondat generalament per un senhor a l'Edat Mejana; l'evolucion semantica del mot villa > vila es en rapòrt amb l'importància creissenta de certanas fondacions.
Magalona
Veire a l'article.

 Istòria 

 Administracion 

 Demografia 

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

 Luòcs e monuments 
Fònt Fòrta
Catedrala de Sant Pèire e Sant Pau de Magalona
Resèrva naturala nacionala de l'Estanhòl
Pont de Vilanòva

 Personalitats ligadas amb la comuna 

 Veire tanben 

 Comunas d'Erau

 Ligams extèrnes 

 Nòtas e referéncias 

Categoria:Comuna d'Erau
Categoria:Comuna de Lengadòc