La Pobla de Segur

La Pobla de Segur es un vila de Catalonha, capluòc de la soscomarca de la Conca de Dalt, de la comarca del Palhars Jusan.

La vila es desservida per la rota C-13 entre Tremp e Sort, la rota N-260 del Pont de Suert e per la linha de camin de fèrre Lhèida - la Pobla de Segur.

Toponimia
Pobla es un nom estrictament iberic, absent al nòrd dels Pirenèus. Sinonime de poble, « vilatge », mès a l'Edat Mejana sembla supausar sovent una carta de pòblament (en tot cas aicí) e se n'es atal pòt èsser comparat a las bastidas occitanas. 
La sola fòrma corrècte es Segú (ven del celtic Segodūnum). Quand l'-r finala del resultat de securus, segur, venguèt mut, una confusion se faguèt logicament. 
Las fòrmas ancianas son : (la spelunca de) Sequni (Segú representava una espeluga, un mas e un puèg),  locorum Podii de Segú et de la Pobla en 1336 (carta de poblament donada pel Vescomte de Vilamur), Puig de Sagú en 1359, al Putg de Segú en 1408, Capmàs de Guillem Segú de Menyl en 1316, la Spelunca de Seguni en 976 o 978, Segun en 1276, Popula de Segu en 1280, Pobla de Sagú en 1359, La Pobla de Segú en 1518, Pobla de Segur entre los sègles XV e XVII. La propagacion de la grafia Segur foguèt tardièra e progressiva Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. VII, p. 82-83 https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=38103. 
Lo determinant, ancian site de la vila, es sego-dūnon. Dūnon es « fòrt, fortalesa » e sego- es « poder, vigor» o  « victoria », donc en tant qu'adjectiu « poderós, vigorós o victoriós » Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 233Xavier Delamarre, Dictionnaire de la Langue gauloise, ed. Errance, 2na edicion, 2008, p. 268.
Sant Joan de Vinyafrescal
Lo nom es atestat Vineafiscale en 1099-1109. Ven de fĭscalis : (vinha) qu'aperten al fisc (a l'estat, al patrimòni del sobiran, del tresaur public). -r- e -l- son de liquidas e la primièra es repercussiva de la segonda Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. VIII, p. 77 https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=37189.
Puimanyons
Las fòrmas ancianas son Pug Mangones en 1015-98, Puigmangones en 1066, Puimannós en 1072. Puimanyons ven del resultat pallarés de podium e del nom germanic d'òme Manno, Mannon, al genitiu -ons (signat J.F.C) Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. V, p. 183  https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=32974.
Montsor
Montsor ven del resultat del latin montem per la primièra sillaba. I a un dobte per la segonda sillaba, siá un nom de persona, latin Saurus o germanic derivat de Sarwa-, siá l'adjectiu de color saur (> sor en catalan), que Joan Coromines definís coma « rogenc, brun daurat » 
Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. VII, p. 160 https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=27462.
Flamicell (aiga)
Cal escriure Flamicell e non *Flamisell, que la prononciacion es [flami'seʎ] (de còps, se pòt ausir [flami'zeʎ], mès las enquistas de Joan Coromines non permeton de dobtar). Las fòrmas ancianas son Flumicello en 973, flumen Cello en 1068, Flumicell en 1010-1035. Ven del latin *Flumencellum, diminutiu de flumen [donc flume pichon (per ben qu'abondós, non fa que 34 km de long)] e non del latin tardiu o del romanic *Flumicellu, que, -c- entre vocalas, auriá menat a *-izeʎ Joan Coromines, Onomasticon Cataloniæ, vol. IV, p. 226-227 https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=18879.

Nòtas