Lo Cailar

Lo Cailar (Le Caylar en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
Las fòrmas ancianas son : Castlar en 1112, apud S. Martinum de Caslaro en 1122, castel de Castlar, Guillelmus de Castlar, Petrus de Castlar, cap a 1128, ad Cailarium en 1240, ecclesia S. Martini de Caslario (varianta : Caylario) en 1252, in castro de Caylario, de Caislari en 1264, de Caslario en 1344, de Caylario Alajovis en 1451, ecclesia S. Martini de Caylari en 1484, du Caillar en 1591, le Queylar en 1599, le Caylar corregit en : Cailar en 1740-60, le Caylar de la Jon en 1740-60, le Gaylar en 1771, le Caylar en 1774-75 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 88-90. 

Segon Dauzat, Lo Cailar ven del latin castellum, amb lo sufixe diminutiu -areAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 153-154, a Castels; segon Hamlin, Cailar ven de castellare, « luòc fortificat », derivat del latin castellum, « pichona fortalesa », mot derivat el-meteis de castra. La distincion semantica entre los dos mots despareguèt lèu e a partir del sègle V, castellum dominèt dins la lenga populara. Dins lo sud, castèl aviá tanben lo sens de « vila pichona fortificada ». Puòi a comptar del sègle XVII, castèl designèt tanben de residéncias senhoralas, de grandas abitacions de plasença.
Alajon o Alajó
Alajon (Alajó), determinant de 1451 e 1740-60, representa tota la partida septentrionala de Larzac en Erau : segon Eugène Thomas (1865), se ditz Sant Miquèl d'Alajon, Lo Cròs d'Alajon, Lo Cailar d'Alajon, Sant Feliç d'Alajon; l'origina del mot seriá Ara Jovis « l'autar de Jupitèr », d'après un autar acavalat sus la comuna del Cròs e la de Sant Miquèl, « a 100 passes de la rota imperiala [RD 9, anciana rota de Roergue abans la construccion del camin de l'Escaleta] e sus l'embrancament que va de Sant Miquèl a Sòrbs ». Una origina Ara Jovis justificariá la grafia Alajó. Segon Gaston Combarnous, [lo] Cròs èra « dit encara d'Alajou en 1920 » (Combarnous, Revue Internationale d'Onomastique, XXIII, p. 186). Alajon seriá, segon Frank R. Hamlin, un tèrme preindoeuropèu *aladione o *alaione que se'n coneis pas lo sens. Hamlin refusa donc l'identificacion Alajon = Ara Jovis, aquò per una rason lingüistica : se l'airal coneis la dissimilacion araire > alaire, un passatge de Ara- a Ala- seriá tròp aboriu al sègle XIFrank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 7Eugène Thomas, Dictionnaire topographique (de l')Hérault, p. 4 legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k110096s/f38.itemG. Combarnous, Un problème toponymique du Larzac, Alagone e Ara Jovis, Alajou et Autel de Jupiter legir en linha https://www.persee.fr/doc/rio_0048-8151_1971_num_23_3_2069 .

 Istòria 

 Administracion 

 Demografia 

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Luòcs e monuments

Personalitats ligadas amb la comuna

Veire tanben
 Comunas d'Erau

Ligams extèrnes

Nòtas e referéncias

Categoria:Comuna d'Erau
Categoria:Comuna de Lengadòc