Eissiduelh (Perigòrd)

Eissiduelh (Eissiduei en grafia mistralencahttps://web.archive.org/web/20211114053225/https://locongres.org/oc/aplicacions/dicodoc-oc/dicodoc-recerca?option=com_dicodoc&view=search&Itemid=168&type=historic&dic%5B%5D=BASIC&dic%5B%5D=TDF&q=&q2=Charente&submit=Cercar; Excideuil en francés) es una comuna d'Occitània, dins la region istorica de Perigòrd, administrada per lo departament de Dordonha de la region de Novela Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia
350px|left|thumb|Eissiduelh dins lo Lemosin linguistic

vignette|upright=1.8|left|Comunas a l'entorn.

Toponimia
La prononciacion es [ɛjʂi’døːx]https://web.archive.org/web/20160810224835/http://communes-oc.cg24.fr/cantons/excideuil/EXCIDEUIL.htm. Las fòrmas ancianas son Excidolium (latinizacion) en 571, Issidor en 1100, Monasterium Excidolii en 1116, Eixiduelh en 1339, Exideuil au segle XVIII, Excideuilh en 1725Chantal Tanet et Tristan Hordé, Dictionnaire des Noms de Lieux du Périgord, ed. Fanlac, segonda edicion, 2000, p. 147-148. Lo darrier element d'Eissiduelh es -ialon, « esclarziera » -----> « luec desboijat » -----> « vilatge », mas lo prumier es malaisat. Dauzat evòca sense certitud un nom gallic escur Exito- Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 278, Chantal Tanet e Tristan Hordé i ajustan lo latin exitus, « chamin de sortida » , Delamarre bastís un *Exsido-ialon o *Essito-ialon : i a un nom de persona Essidus, una fòrma exido- dau segle VI, interpretable benleu en *Exsito-, « (qu'es) sortit » ?Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 152-153. N.B. *Exsido-ialon es improbable, -d- intervocalic menariá a z. Lo site de las comunas de Dordonha supausa un gallic *uxediosialo (sic, per *uxedialo) qu'explica coma « l'esclarziera nòbla o d'en naut ».

Sent Martin la Ròcha (nom supausat)
Sent Martin de Tors (316-397) fuguet avesque de Tors, evangelizator de las Gàllias au sègle IV Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 614. Lo vocable es signe d'una granda ancianetat per una paròfia. 

Ròcha ven de *rocca, un mot prelatin, absent dau latin classic, veiquí perqué los escribas ne'n donan sovent la traduccion rupes Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 569-570. Dins la practica, ròcha correspond sovent a un luòc fortificat.

Istòria

Administracion

Demografia

Luòcs e monuments

Personalitats ligadas emb la comuna

Veire tanben
 Comunas de Dordonha

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Dordonha
Categoria:Comuna de Perigòrd