Eisús

Eisúshttp://www.institutoccitan.com/index.php?option=com_content&task=view&id=159&Itemid=0&lang=ocToponimia Occitana - La Mapa occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org (Isuazi en basco, Eysus en francés) qu'ei ua comuna de Bearn situada ena vath d'Aspa. Qu'ei administrada peth departament deths Pirenèus Atlantics dera region de Navèra Aquitània ancianament d'Aquitània.

Geografia 

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
Era prononciacion qu'ei [ej'zys]. Eras fòrmas ancianas que son Isuici en 1077, Eisicis en 1244, Esus en 1251, Eysus en 1289, Ezus en 1367, Eysus en 1373 e 1380, Esus en 1385, Eyssus en 1538, Eizus en 1544, Ezus en 1551, Aissuus en 1589, Aisus en 1675, Eysus (mapa de Cassini, ara fin deth sègla XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 36.

Lo doctor Lemoine, citat per Grosclaude, qu'explica Eisús per eth latin exitus (« eishida»); Eisús qu'ei ara entrada dera vath d'Aspa .

Segon Dauzat, eth nom qu'ei escur Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 279. 

Miquèu Grosclaude non considèra era ipotèsi de Lemoine possibla per rasons foneticas. Que i a un nom de persona gascon frequent ara Edat Mejana : Edz, Ez, Eiz, Ezi, latinizacions Eicius, Ezius, Esius, etc. Era finala en -us ei pas era terminason latina, puish qu'ei accentuada. Donc, que i a dens eth toponime un sufixe -us, deth latin -uceum, ajustat ath nom de persona Eiz- .

Istòria

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben
 Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna dera Vath d'Aspa
Categoria:Comuna de Bearn
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics