Latas

Latas (prononciat en estandard:  e localament ) (en francés e oficialament Lattes) es una comuna occitana de Lengadòc. Situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon, comptava 17.592 abitants en 2022.

Geografia

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
La prononciacion es ['latas]https://www.etudesheraultaises.fr/wp-content/uploads/ael-art-2006-30-11-nouvelles-observations-toponymie-herault-frank-hamlin.pdf p. 272.
Las fòrmas ancianas son : Lattar (inscripcion de la « pèira d'Astrapton » de la resèrva arqueologica de Latas), stagnum Latera al primièr sègle ap. J .-C., castellum Latara, al primièr sègle ap. J .-C., (Pomponius Mela), de Latas (varianta : Latis) en 1114, paludem de Latis en 1121, honore de Latis, cap a 1129, manso de Latis (varianta : Latas) , cap a 1140, ad portum de Latis en 1140, terminium de Latis en 1147, porto de Latis en 1158, in portu de Latis en 1170, ad Latas en 1186, de Coquono seu de Latis, de Coquone, id est de Latis, sense data [sègle XII ?], castrum de Latis en 1228, castro de Palude, quod vulgo dicitur Latas en 1236, navigium de Latis en 1247, castrum Latarum, de Latis en 1272, feudis... Latarum en 1292, versus Latas en 1322, ecclesia de Latis en 1331, castrum de Palude, quod vulgo dicitur Latas en 1341, castrorum... de Lattis en 1349, prior de Latis, a la fin dau sègle XIV, lo pont de Latas, vers Latas en 1468, camyn de Lathas en 1469, Lates en 1526, de hospitalerio de Latis en 1529, beatae Mariae de Latis en 1536, prior de Latis en 1550, Lates en 1570, Tour de Latte en 1613, Tour de la Latte en 1622, Lattes en 1626, 1648, [Grasindo de Latos, en occitan, en 1650], chemin de Lattes en 1668-69, Latte, après 1670, Lattes en 1740-60, 1770-71 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 208. 

Segon Dauzat, Latas es un nom escur, preceltic pr'amor dau sufixe -ara, -era, inaccentuatAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 389; segon Hamlin, Latas èra un pòrt important pendent l'Antiquitat, çò que pròvan l'arqueologia e las atestacions dau primièr sègle. Lo nom d'origina èra un proparoxiton que coneguèt la tombada de la finala abans l'epòca normala de supression de la sillaba finala dins los mots d'aquela categoria e non se sap perqué. A l'Edat Mejana, lo vilatge actuau èra sonat de preferéncia Palude e sa glèisa èra a 1,7 km cap au nòrd-oèst, a Cocon. Au sègle XII, Latas èra pas qu'un pichon pòrt sus Les. Lo nom ven benlèu d'un radicau preindoeuropèu *latt- de sens desconegut, amb un sufixe atòn -ara. Çaquelà, Ernèst Negre expliquèt a Frank R. Hamlin en 1996 e tanben dins son libre (TGF, l, p. 385) que lo nom vendriá dau latin latera, « brica, teula », puòi recebèt l'atraccion paronimica de latta, « lata, pèrga » . Segon Xavier Delamarre, Latarā o Lātarā es un nom probablament celtic, benlèu basat sus la soca lāt-, « eròi », benlèu las proprietats de *Lātaros, inatestat (Latos, Latios atestats)Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 172, 299-300.

(Plan Mas) Cocon
Plan Mas Cocon es lo nom d'un lotejament que continua lo nom d'una parròquia medievala. Las fòrmas ancianas son S. Johannis de Cucone en 1095, ecclesiam de Caucone en 1116, parrochia S. Johannis de Cocon en 1146, villam de Cocone en 1156, ecclesiam de Cocone, de Cocone, cap a 1160, parrochia S. Johannis de Cocone, feudum de Cocone, feudi de Cocono, villam de Cocone en 1161, decimaria S. Johannis de Cocone en 1171, decimaria S. Johannis de Cocon, de Cocone en 1173, mansus de Cocon au sègle XII, de Taurono [legir : Caucono], de Caucono, sense data [au sègle XII ?], de Coquono, de Coquone, id est de Latis, sense data [au sègle XII ?], villam de Coquone, de Cocone en 1208, S. Johannis de Cocone en 1228, de Cocone ad Latas en 1252, priore de Cocone en 1331, un lieu appelé mas de Cocou en 1577. Lo nom es escur; la topografia sembla exclure lo radical oronimic *kŭkk-. I aviá un autre luòc probablament vesin, Ad Coconetum, de Coconeto en 1171, Guillelmi Ebrardi de Coconeto en 1158-1178, honore de Coconeto en 1172, via qua itur de Coconeto en 1173, ad Coconetum, apud Coconetum en 1192Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 110.

Istòria

Administracion

Demografia

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Luòcs e monuments
Personalitats ligadas amb la comuna
Veire tanben
 Comunas d'Erau
Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Lengadòc
categoria:comuna d'Erau
categoria:Pòrt de plasença