Esquiula

Esquiula (Eskiula en basco, Esquiule en francés) qu'ei ua comuna, oficiaument bearnesa devath lo Regim Ancian, qui ei generaument represa dens las listas de comunas soletinas, la populacion i estant tradicionaument bascofòna. Non hè pas partida deu Bascoat dens lo sens de la lei Pasqua de 1995 mes si qu'apartien au Bascoat au sens lingüistic e culturau. Qu'ei administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Nòva Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
Lòc documentat com Esquiula (1542), Squiule (1542), Esquiulle (1548) dens la Réformation de Béarn, colleccion manuscrita deus Archius departamentaus deus Pirenèus Atlantics, segon Pau Raimond  Dictionnaire topographique du département des Basses-Pyrénées. Paris: Imprimerie Impériale, 1863, p. 62 s.v. Esquiule; .

La prononciacion qu'ei [es'kiwlɔ] en bearnés, [eskiwla] en basco Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 286-287.

Segon Dauzat, Esquiula que vien de l'ancian adjectiu occitan esquiu, « sauvatge (país), mauaisit (camin) », o deu basco ezki, « vèrnhe » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 272. 

Segon Miquèu Grosclaude, los derivats deu mot esquiu que son en -v- e pas en -l- (esquiva, etc), donc l'explicacion occitana deu Dauzat qu'ei faussa. Que cau utilizar ua ipotèsi basca, mès lo mot eski qu'a un semantisme vague e que representa meilèu lo tilh. La fin deu mot qu'ei -ola, « cabana, casa ». Lo sens globau qu'ei « la casa deus tilhs » .

Administracion

 Demografia 

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben
 Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics
Categoria:Pirenèus
Categoria:Comuna de Sola