Aino (lenga)

L’aino (autonim: Ainu-itak ) es una lenga de Japon e de Russia quasi atudada, parlada actualament per 15 personas en 2011 e que comptariá tanben 304 locutors passius amb de competéncias lingüisticas mai o mens limitada.Okazaki, T & Teeter, J. (2011). Ainu as a Heritage Language of Japan: History, Current State and Future of Ainu Language Policy and Education. Heritage Language Journal. 8 (2) Se parlava dins lo Nòrd de Japon (Honshu, Hokkkaido) e en Russia, dins las illas de Carafuto (Sakhalin) e Corilas (qu’i moriguèt a la debuta del s. XX).

L’aino es complètament diferent d'autras lengas del Nòrd-Èst d’Asia coma las lengas altaïcas, lo corean e lo japonés. Coma aquelas lengas, l’ainu es SOV e aglutinant, mas al contrari d’elas es polissintetic, incorporant, e marcant lo cap (head-marking). La màger part de las caracteristicas claus en aino son ligadas a la marca de cap, qu’es largament atestada dins las lengas a la broa de l’ocean Pacific, valent a dire las zonas costièras a l'entorn de l’ocean inclusent lo nòrd d'Austràlia, la còsta nòrd de Nòva Guinèa, Oceania, l’Asia orientala costièra, la còsta occidentala de l’America del Nòrd, Mexic e America Centrala, e la còsta occidentala de l’America del Sud.Anna Bugaeva (ed.). The Handbook of the Ainu Language. Boston e Berlin: Mouton De Gruyter, 2022. ISBN 978-1-5015-1088-5.
Las caracteristicas de marcatge del cap e de la dependéncia son diacronicament consideradas coma las mai conservatriças. Lo fach que lo japonés e d'autras lengas vesinas de l’Asia del Nòrd-Èst sián de marcatge dependent parla contra lor parentèla amb l’aino e fa de l’ainu un subrevivent asiatic del Nòrd-Èst de las espandidas pòst-neoliticas de familhas de lengas del tipe asiatic interior: tongós, turc, mongòl, japonés e corean, amb las familhas nivkh, chocchi-camchatcan, e esquimo-aleot.
 Nòtas e referéncias 

 Vejatz tanben 
 Lengas per familha

Categoria:Inventari de lengas
Categoria:Isolat
Categoria:Lenga de Japon
Categoria:Lenga en dangièr
Categoria:Aino