Mesa

Mesahttps://www.oocities.org/toponimiaoccitana/34.htmlLa fonologia francesa. qu’impausa una [e] larga e enebís una [e] estrecha en sillaba barrada (Mèze, Sète, Rodez, Rouergue), entraïna en occitan una dobertura erronèa : Mèsa*. Sèta*, Rodès* e mai benlèu la forma Roèrgue (Alibèrt 1935. 471 ; Vaissièr 1879) en fàcia dei formas normalas que son, segon lo TDF, Mesa, Seta, Rodés e probablament Roergue (TDF : <Rouërgue>5, Cantalausa escriguèt dins L’occitan que la forma usuala en roergat es ben Roergue, aquesta forma es estada chausida tanben per leis Edicions de Roergue). Per Rodés e Roergue, la barradura de e es naturala a respiech dan latin que ten una ē lònga dins leis etims Rutēnos e Rufēnicum., L’occitan, lenga fantasmada : l’exemple de la toponimia, 
Domergue Sumien http://books.openedition.org/pulm/1024 (Mèze en francés e Mezoa en occitan ancian) es una comuna occitana de Lengadòc, situada administrativament dins lo departament d'Erau e la region d'Occitània. Coma sa vesina Agde, foguèt fondada pels focèus al sègle VI abans Crist.

Geografia
 Situation 
La comuna de Mesa èra lo capluòc del canton de Mesa. Es situada a  d'Agde,  de Seta e  de MontpelhièrDomiville Calcul de la distance à vol d'oiseau entre deux villes.

Lo site relativament planièr e se tròba al nòrd-èst de la vila lo rèc del Sesquièr e lo lac dels Sesquièrs. La vila es acantonada entre las vinhas e l'estanh de Taur.

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
Las fòrmas ancianas son : Mesua collis al Ier sègle ap. J.-C., castrum de Mesoae en 844, villam Mezua en 987-996, villa de Mesoa... cum... ecclesia... S. Hilarii en 990, castello quem vocant Mesoa, cap a 1036, castellum de Mesoa en 1045, cap a 1059, Mesoa cap a 1068, Mesua en 1077-1099, Mesoam en 1112, decima S. Ylarii de Mesua en 1121, capellano de Mezua en 1139, castri de Mezoa en 1147, castellum quod dicitur Messua en 1152, castri de Mesoam, Medoe en 1168, Mesua (variantas : Meloa, Mezua) en 1173-4, extra vetus vallum de Mesoa en 1174, castrum de Messoa, ecclesia S. Ylarii en 1175, S. Ylarii de Mezua en 1215, de Mesua en 1219, Mesoe en 1226, castrum de Mesua en 1303, de Mesua, a la fin del sègle XIV, Mere en 1418, Meso, Mezo en 1419, l'Eglise de Mize en 1518, Mèze en 1563, Mèse en 1626, Meze en 1626, 1643, Matge cap a 1683, Mèze en 1694, Meze en 1708, 1740-60, 1770-72 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 244-245. 

Segon Dauzat e Rostaing, Mesa vendriá d'una raiç preceltica mis-, qu'a per sens probable « sanha », amb lo sufixe prelatin -uaAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 455; segon Hamlin, Mesa vendriá del grèc μέoή o μέσoν « mièg », amb (de faiçon mai insegura) ὦa, per un sens de « ribatge » (segon 
E. Negre, TGF, 1, p. 288 e P. Fabre, NLL, p. 53 , n. 1). Mesa es a l'interior d'un airal de cadastracion grèga a l'entorn d'Agde (atal coma o demostrèt Dòna M. Clavel-Lévêque), çò que fa encara mai versemblabla una origina grèga del toponime.

Istòria

Administracion

Demografia

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Luòcs e monuments
 Lo Buòu de Mesa

Personalitats ligadas amb la comuna
Veire tanben
 Comunas d'Erau

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Lengadòc
Categoria:Comuna d'Erau