Frontinhan

Frontinhan (Frontignan en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

L'escais de sos abitants, los frontinhanencs, es los ventres blus.

Geografia

La vila se situa dins la plana litorala de Lengadòc a  al nòrd-èst de la vila de Seta, sus la rota que mena a Montpelhièr (a ).

Le territòri comunal es limitròf de Gijan al nòrd, Vic de la Gardiòla al nòrd-èst, Vilanòva de Magalona sus un tròç de plaja a l'èst, Seta al sud-oèst, Los Banhs de Balaruc e Balaruc Vièlh a l'oèst. Al sud-èst la comuna es banhada per la mar Mediterranèa e confronta a l'oèst l'estanh de Taur.

La vila originala  se tròba dins una plana viticòla, enrodada per :
 la garriga de la montanha de la Gardiòla al nòrd;
 de las salinas e l'estanh d'En Gril a l'èst;
 un cordon de montilhas al ras de la mar Mediterranèa  utilizat coma estacion balneària cap a l'èst (Frontinhan-Plaja) e en zòna industriala dins la contunha del pòrt de Seta al sud;
 l'estanh de Taur a l'oèst.

Toponimia


La prononciacion es ['fru~tiɲã] (error evidenta d'accentuacion). Las fòrmas ancianas son : in Frontiniaco [legir : -ano] en 1036-1060, S. Petri de Frontiniano en 1109, castellum et villam de Frontiniano en  1112, castel de Frontinan en 1112, 1187, castro de Frontiniano en 1121, Frontinianum en 1146, 1153, 1154, castro de Frontiniano en 1155, de Frontinam, sense data [sègle XII ?], parrochia et decimaria S. Pauli de Frontiniano en 1202, de Frontiniano en 1238, de Frontiniaco [legir : -ano] en 1202 e sense data, gazam de Frontiniano en 1303, de Fronteniano en 1352, de Frontinha en 1361, prior Frontiniani en 1392, Frontinhaen 1419, 1424, Frontignen en 1526, de Frontinhano en 1529, Frontignan en 1552, 1562, 1570, 1622, 1626, 1643, 1770-72 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 172. 

Segon Dauzat, Frontinhan ven del nom d'òme latin Frontinius, associat al sufixe, tanben latin, -anum. Frontinhan èra donc una granda proprietat de l'epòca romana, que son mèstre èra Frontinius (dins l'edicion de 1984 del Dauzat e Rostaing, lo sufixe es notat -acum e l'error es evidenta) Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 306. Segon Hamlin, Frontinhan ven del gentilici latin Frontinius, amb lo sufixe -anum, o de l'escaisnom [cognomen] Frontinus, amb lo sufixe -i-anum. Frontinhan èra una proprietat galloromana.

 Istòria 

 Administracion 

 Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra canton; ara demòra burèu centralizator del canton que pòrta son nom, que garda lo meteis nombre de comunas, mas qu'a perdut Vilanòva de Magalona e ganhat Gijan.

 Demografia 

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

Luòcs e monuments

 Personalitats ligadas amb la comuna 

Veire tanben
 Comunas d'Erau
 Ligams extèrnes 
 Sit dels abitants
 Costumes, chapeaux et coiffures de Frontignan du temps jadis  

Nòtas

Categoria:Comuna de Lengadòc
Categoria:Comuna d'Erau