Sira

Sira (Siro en grafia mistralenca; Siran en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.

Lo gentilici es siranés -esa (siranés -eso en grafia mistralencahttps://books.google.com/books?id=yYx--JBqDX4C&newbks=1&newbks_redir=0&dq=%22d%C3%B3u%20F%C3%A9librige%22%20and%20%22Siracuso%22&pg=PA899#v=onepage&q=%22d%C3%B3u%20F%C3%A9librige%22%20and%20%22Siracuso%22&f=false).

Geografia

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
La prononciacion es ['siro]. Las fòrmas ancianas son : Raimundi de Sirano en 1229, homines de Sirano, cap a 1256-1257, Sirano, hospitali de Cirano, Siranum, castro de Sirano en 1262, parrochia de Sirano en 1318, rector de Sirano en 1351, Siran en 1518, terroir et juridiction de Séran, lieu de Séran en 1609, Séran en 1612, Cire en 1613, Siran en 1740-60, Siran e Mn Siran en 1770 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 385. 

Segon Dauzat e Rostaing, puèi Delamarre, Sira ven del nom gallic d'òme Sirus /Sīros, amb lo sufixe -anum o (Delamarre) la derivacion -ānonAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 658, a SiracXavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 238, 307 e 366; segon Hamlin, Sira ven del gentilici latin Serius, amb lo sufixe -anum. Sira èra una proprietat galloromana (lo resultat seriá *Seiran).

 Istòria 

 Administracion 

 Demografia 

 En  la populacion èra de  abitants e la densitat èra de  ab/km².

 Luòcs e monuments 

 Personalitats ligadas amb la comuna 
 Leon Còrdas (1913-1987) : autor nascut a Sira.

Veire tanben
 Comunas d'Erau

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna d'Erau
Categoria:Comuna de Lengadòc