Pèire Devoluy

Pèire Devoluy (pseudonim de Pau Gròs Long; en francés Pierre Devoluy; Chastilhon de Diés, Droma, 27 de junh de 1862 - Niça, 6 de març de 1932) èra un felibre occitan que foguèt Capolier dau Felibritge de 1901 a 1909.

 Biografia 
Politecnician, oficier dau Gèni - acabèt sa carriera amb lo grade de coronèu -, Pèire Devoluy s'illustrèt a partir de 1888 au sen dau movement simbolista ai costats de René Ghil e a partir de 1894 au sen dau Felibritge qu'a sa tèsta exerciguèt lei foncions de capolier de 1901 a 1909. Poèta, polemista, foguèt lo director dau jornau Prouvènço ! vengut Vivo Prouvènço ! de 1905 a 1914. Confident de Mistral, ne publiquèt lei Discours e Dicho (1906) e tanben lei Proso d'Armana (Ed. Grasset, 1926 et suiv.). 

Durant la revòuta dei vinhairons de Lengadòc de 1907 còntra lo govèrn de Georges Clemenceau balhèt son sosten ai rebèls, causa que l'enfrontarà amb Frederic Mistral e que donarà lo còp de gràcia au pauc de prestigi politic qu'aviá lo Felibritge. En 1909 es butat a la demission dau capolieratVeire sa letra dau 27 d'avost de 1909 a Mistral. En 1912 demissiona pereu de sa foncion de majorau.

Es autor d’una Istòri naciounalo de la Prouvènço e dóu miejour di Gaulo.

Retirat a Niça, exerciguèt lei foncions d'adjonch au cònsol Jean Médecin e, au delà de la vida intellectuala locala, collaborèt regularament a l’Éclaireur de Nice de 1919 a 1932. Pèire Devoluy èra comandaire de la Legion d'Onor (1920). Maridat a Lucie Serres, originària d'Alès, lo 20 d'octobre de 1903, aguèt doas filhas, Magali (sens descendéncia) e Nerto, esposa Bayle. Aperteniá a una familha protestanta.

Pèire Devoluy repausa dins lo cementèri protestant de Chastilhon de Diés. Son nom es estat balhat a mai d'una carriera o plaça (Arle, Avinhon, Chastilhon de Diés, Niça, Nimes, Tolon) e tres placas rementan son sovenir, una a Chastilhon de Diés sus son ostau natau e doas autras au 35, Bd Carabacel a Niça ont moriguèt.

Bibliografia
Flumen (1891)
Bois ton sang ! (1893)
Prouvènço (1905-1907) vengut Vivo Prouvènço (1908-1914) jornau entierament redigit en provençau
Le Psautier Huguenot (Ed. du Monde Nouveau, 1922)
La Connaissance de la Guerre (publicat sos son nom vertadier) (Ed. Nouvelle Librairie Nationale, 1922)
Le Psaume sous les Etoiles (Ed. du Monde Nouveau, 1926)
Le Violier d'Amour (Ed. Fasquelle, 1927)
Sous la Croix (Ed. Je sers, 1930) 
Mistral et la Rédemption d'une Langue (Ed. Grasset, 1941)
Istòri naciounalo de la Prouvènço e dóu Miejour di Gaulo. Introduccion de Pèire Fabre, Capolier dau Felibritge (Ed. Cercle Pierre-Devoluy et Maintenance de Provence du Félibrige, 1992)
La Cévenne Embrasée (Le Psaume sous les Etoiles, Le Violier d'Amour, Sous la Croix) Prefaci de Pèire Fabre, Capolier dau Felibritge (Ed. de Paris, 2002) 

Autre
 Correspondance Frédéric Mistral - Pierre Devoluy (2 vol.) par Ch. Rostaing, imp. Bené (1982)  En linha subre lo site Ciel d'Oc
Referéncias


Categoria:Literatura occitana                                                             
Categoria:Escrivan occitan
Categoria:Capolier dau Felibritge                                                       
Categoria:Literatura provençala
Categoria:escrivan provençau
Categoria:Poèta provençau
Categoria:Poèta francés del sègle XIX
Categoria:Poèta francés del sègle XX
Categoria:Poèta simbolista
Categoria:Jornalista francés
Categoria:Militar francés
Categoria:Ancian escolan de l'Escòla politecnica (França)
Categoria:Personalitat provençala
Categoria:Comandaire de la Legion d'Onor
Categoria:Nom de pluma
Categoria:Naissença en 1862
Categoria:Naissença dins Droma
Categoria:Decès en 1932