Lengadocian

Lo lengadocian es un dialècte central del domeni occitan, parlat sus una granda part del Lengadòc istoric (fòra Velai, lo nòrd de Vivarés e la region de Nimes), una part de Guiana (Roergue, Carcin e qualques parçans d'Agenés e de Peiregòrd) e tanben dins lo sud-oèst d'Auvèrnha. Lo nimesenc, generalament considerat coma una varietat del provençal rodanenc, es en realitat una varietat ibrida, lengadociana a l'origina de transicion amb l'ensems provençal. 

Sas caracteristicas màgers son, se se pren pas en compte mantun parlar periferic:
 lo manten de las oclusivas finalas: cantat [kanˈtat] (en provençal: [kãnˈta])
 lo manten de la -s finala: los òmes [luˈzɔmes] (en provençal: [lejˈzɔme])
 la casuda de la -n finala dins los noms (pas sistematica en morfologia verbala): occitan [utsiˈta] (en provençal: [usiˈtãn])
 la non-palatalizacion dels grops CA e GA: cantar, gal (en auvernhat: chantar, jal)
 lo manten de la -l finala non vocalizada: provençal (en provençal: provençau)

Aquelas caracteristicas son pas jamai exclusivas e son partejadas amb un o mantun dialècte, çò que ne fa un dialècte a l'encòp central e conservador. Es per aquò que d'unes vòlon far l'estandardizacion de l'occitan (occitan larg) a partir d'aqueste dialècte. Domergue Sumien, dins sa tèsi de novembre de 2004, prepausa una estandardizacion pluricentrica que concernís pas solament lo lengadocian mas cada grand dialècte de l'occitan, dins lo respècte dels divèrses centres de l'espaci occitan.

 Variacion intèrna 
vinheta|500px|Lengadocian e sosdialèctes segon Alibèrt.
Aquesta classificacion dels sosdialèctes del lengadocian es la de Loís Alibèrt amb d'ajustaments (bas-vivarés e sarladés). D'autras classificacions son possiblas: per exemple los parlars d'Agen a Besièrs se semblan, forman un sotadialècte "bastard", mas amb una certana omogeneïtat. 
Constituisson una benda dialectala entremitan del gascon, del lengadocian meridional, del lengadocian septentrional e del lengadocian orientalTraches comuns: mescladís dins los resultats de -CT- : fait o fach. Se desmarcan del lengadocian septentrional per lo manten de la prononciacion de las consonantas finalas, lo refús de l'arredondiment de /a/ pretonic en [ɔ], per lo manten de -i coma marca de la primièra persona del present de l'indicatiu.. 

Las varietats meridionalas e l'agenés forman, amb lo gascon, lo diasistèma aquitano-pirenenc.
 Sosdialèctes meridionals 
 carcassés (nomenat central per Alibèrt)
 tolosan
 foissenc
 donasanés 
 narbonés

 Sosdialèctes orientals 
 besierenc
 montpelhierenc
 cevenòl

 Sosdialèctes septentrionals 
 roergàs
 gavaudanés
 orlhagués
 bas-vivarés

 Sosdialèctes occidentals 
 agenés
 carcinòl
 albigés
 sarladés

 Fonologia 

En seguida avètz una descripcion detalhada de la fonologia del lengadocian en general, e mai regionalament.

Vocalas
 VOCALASEN GENERAL anterioras centralas posterioras  nonarredondidas arredondidas nonarredondidas arredondidas barradas i, í u, ú o, ó semibarradas e, é ()(u)  semidobèrtas è,(á)  ò, -a, á dobèrtas a, à
Remarcas:
La vocala u se pronóncia generalament , mas dins un grop de parlars de la còsta mediterranèa (e mai dins qualques endreches dels parlars continentals coma a Saurat per exemple) dempuèi lo narbonés fins al país d'Arle se pronóncia .
La vocala á se pronóncia  en general; pasmens dins una part bèla del lengadocian oriental (tre l'èst de Mesa), se pronóncia .
La vocala a finala e abans lo -ment dels adjectius se pronóncia [ɔ], màs dins los airals de Montpelhièr, Nimes e Seta, la vocala a se pronóncia totjorn [a] (Ex: vaca ['baka] en luòc de ['bakɔ], parlament [parla'men] en luòc de [parlɔ'men]).
La sequéncia ieu se pronóncia [jew], mas en lengadocian septentrional se pronóncia [ju] (adieu [a'd̪jew] mas [a'dju] dins los parlars septentrionals).
Alternança vocalica
En posicion atòna, existís una reduccion del nombre de vocalas e en general es pas abitual d'aver una vocala dobèrta dins aquesta posicion:
 Dins los mots qu'an una vocala tonica  (è) la vocala correspondenta en posicion atòna es  (e). Per exemple (solinham l'accent tonic): tèrra  > terrassa .
 Dins los mots qu'an una vocala tonica  (ò) correspond en posicion atòna la vocala atòna  (o). Per exemple (solinham l'accent tonic): còde  > codificar .
 Dins certans parlars locals del lengadocian de Guiana, la vocala tonica  (a) pòt correspondre en posicion atòna a la vocala (a). Per exemple (solinham l'accent tonic): bala  > balon .
En Guiana, la vocala a, quand es tonica, se pronóncia  al contacte d'una consonanta nasala coma  (n, m, nh) o d'una -n finala venguda muda: montanha, pan  (en luòc de ).
Dins qualques vèrbs qu'an una "o"  pretonica existís una alternància vocalica amb "ò" , o en "uè"  quand aquesta "o" se tròba en posicion tonica. Per exemple (solinhant l'accent tonic) "trobar" , màs "tròbi" . "Sonhar" , màs "suènhi" 
Qualques verbes qu'an una "e" pretonica, an aquesta "e"  coneisson una alternància vocalica en "è"  en posicion tonica. Per exemple: "levar" , mas "lèvi" .

Remarcas:
 Las "e/é" plaçadas abans una consonanta se pronóncian .
 La vocala a es prononciada [ä] (centrala).

Consonantas

{| class="wikitable"
|-
!  !! Bilabialas sordas !! Bilabialas sonòras !! labiodentalas sordas !! Labiodentalas sonòras !! Dentalas sordas !! dentalas sonòras !! Alveolaras sordas !! Alveolaras sonòras !! Pòstalveolaras sordas !! Pòst-alveolaras sonòras!! Palatalas sonòras!! Labiopalatalas sonòras!! Velaras sordas !! Velaras sonòras !! Labiodentalas sordas !! Labiovelaras sonòras
|-
| Nasalas || ||  m, n, -nh|| ||  n, m, -nh|| ||  n, -nh, m|| ||  n, -nh, m|| ||   nh|| || || ||  n, -nh, m|| ||
|-
| Oclusivas ||       p,-b ||   b|| || ||   t,-d    ||    d || || || || || || ||  c,-g,(k) ||    |  g ||   qü ||  gü
|-
| Africadas || || || || || || ||  tz, e las seqüenças [k+s] e [p+s]|| ||  ch, tg/tj, -g  ||     j, g  ||  || || || || || 
|-
| Fricativas|| ||  b||   f || || ||   d ||    s, c, ç   ||      s, z||   sh|| || || || ||   g|| ||  gü|-
| Aproximanta || || || || || || || || || || ||   i, (y) ||  u,ü || || || || o, u|-
| Vibrantas|| || || || || || || ||  r, rr|| || || || || || || ||
|-
| Batudas || || || || || || || ||   r || || || || || || || ||
|-
| Lateralas|| || || || || ||   l, -lh || ||   l, -lh || || ||   lh|| || | || || ||
|}

Remarcas:
Las consonantas sonòras finalas venon sordas (Ex: b [b] ven [p], z [z] ven [s]).
Lo g final se pronóncia [k] se ven del son [g], mas se pronóncia [tʃ] se ven del son [dʒ] (g+i/e o j).
Las consonantas [d̪], [b] e [g]/[gʷ], quand son entre doas vocalas o al contacte dels sons [l], [ɾ]/[r] e [z], venon [ð], [β] e [ɣ]/[ɣʷ]. Mas al contacte d'una nasala, [d̪], [b] e [g]/[gʷ] venon pas jamai de fricativas.
La consonanta s finala se pronóncia [s] se lo mot seguent comença per una consonanta sorda o en fin de frasa, mas se pronóncia [z] se lo mot seguent comença per una vocala o per una consonanta sonòras e que la s es après una vocala.
Los grops consonantics bl e gl se pronóncian [βl] e [ɣl], mas entre doas vocalas a l'interior d'un mot o a la fin d'un mot se pronóncian pus generalament [pl] e [kl].
Las sequéncias -ps, -ts e -cs convergisson e se pronóncian [ʦ] (Ex: los còps [lus ˈkɔʦ], los baobabs [luz βauˈβaʦ], la sinòpsi [la siˈnɔʦi], los amics [luz aˈmiʦ], occitan [uʦiˈta], bòxa [ˈbɔʦɔ], fax [ˈfaʦ]).

Assimilacion consonantica

En lengadocian, se fa pro sovent una assimilacion consonantica.
Aquesta assimilacion consonantica seguís las règlas seguentas:
Se doas consonantas oclusivas son en contacte e se son dins lo meteis mot, alara la primièra pren la pronóncia de la segonda (Ex:captar [ka't̪:a], acte [ˈat̪:e], subjècte [sy'd:ʒɛtte], fotbòl [fu'b:ɔl])
Las letras t e d plaçadas davant una laterala (l, lh) o una nasala (n, m, nh) prenon la pronóncia de la laterala (Ex: aumetlièr [awme'l:jɛ], setmana [se'm:anɔ],…)
Las nasalas m e n prenon lo ponch d'articulacion de la consonanta seguenta s'es una oclusiva o una nasala e se son dins lo meteis mot(Ex: anterior [an̪t̪e'rju], encara [eŋ'karɔ], M</u>ontpelhièr [mumpe'ʎjɛ]. Mas dins Montpelhièr [din.mumpe'ʎjɛ])
Dins qualques mots coma pas, pus, res, dins (ont la s se pronóncia pas avant una consonanta) an la s finala que pren la pronóncia de la consonanta seguenta s'es una oclusiva, una laterala o una nasala.
La sequéncia gd' se pronóncia [t̪].
Se las doas letras fòrman un digrama, l'assimilacion consonantica s'emplega pas.

Conjugasons regularas
Modèls: Parlar, Finir, Batre
Present de l'indicatiu
   AR  IR  ER, RE, E 1èra  -i (en general)/ -e (èst e nord èst) -issi (general) / -isse (Nòrd e Nòrd-èst)  -i / -e (èst e nòrd-èst)  2nda  -as (prononciat [es] dins los parlars de l'èst)  -isses  -es 3ena  -a  -ís    4ena  -am  -issèm  -èm 5ena  -atz  -issètz  -ètz 6ena  -an (prononciat [u] dins lo nòrd)  -isson (prononciat [ɔwn] dins lo besierenc) / -issen (tolosan e  foissenc)  -on (prononciat [ɔwn] dins lo besierenc] / -en (tolosan e foissenc)

Imperfach de l'indicatiu
   AR IR  ER, RE, E 1èra  -avi (general)/ -ave (nòrd-èst e èst)/ -ava (rare)  -issiái/ -issiá  -iái/-iá 2nda  -avas (prononciat ['aβes] dins l'èst) -issiás  -iás 3ena  -ava -issiá  -iá 4ena  -àvem/ -àvam (al sud)/ -aviam (Cevena, Gavaudan e orlhagués)  -issiam  -iam 5ena  -àvetz/ -àvatz (al sud)/ -aviatz (Cevena, Gavaudan e orlhagués) -issiatz  -iatz 6ena  -avan (prononciat ['aβu] dins lo nòrd)  -issián  -ián

Preterit definit de l'indicatiu
    AR  IR  ER, RE, E 1èra  èri/ ère (èst e nòrd-èst)/ ègui (foissenc e donasanés)iguèri/ iguère (èst e nòrd-èst)/ iguègui (foissenc e donasanés)   èri/ ère (èst e nòrd-èst)/ ègui (foissenc e donasanés) 2nda  ères/ ègues (foissenc e donasanés)  iguères/ iguègues (foissenc e donasanés) ères/ ègues (foissenc e donasanés) 3ena èt/ èc (al sud)  iguèt/ iguèc (al sud)  èt/ èc (al sud) 4ena  èrem/ eriam (Cevena, Gavaudan, orlhagués)/ èguem (foissenc e donasanés)  iguèrem/ igueriam (Cevena, Gavaudan, orlhagués)/ iguèguem (foissenc e donasanés)  èrem/ eriam (Cevena, Gavaudan, orlhagués)/ èguem (foissenc e donasanés) 5ena   èretz/ eriatz (Cevena, Gavaudan, orlhagués)/ èguetz (foissenc e donasanés)  iguèretz/ igueriatz (Cevena, Gavaudan, orlhagués)/ iguèguetz (foissenc e donasanés) èretz/ eriatz (Cevena, Gavaudan, orlhagués)/ èguetz (foissenc e donasanés) 6ena  èron/ èguen (foissenc e donasanés)  iguèron/ iguèguen (foissenc e donasanés)  èron/ èguen (foissenc e donasanés)

 Expression de l'ora 

Se seguís lo sistèma general occitan.

Per las oras exactas:

- 5h00 : Son cinc oras (del matin, de l'après-miègjorn); mas: 1h00, 13h00: Es una ora (del matin, de l'après-miègjorn). 

Per las fraccions d’òra:

- entre Xh01 e Xh29: es/son X (ora(s)) (passada(s) de/d') + nombre de minutas [ex: 17h20: Son cinc oras (passadas de/e) vint (de l'après-miègjorn).

- Xh15: es/son X ora(s) (passada(s) d'/e) un quart.

- Xh30: es/son X (oras) e mièja.

- entre Xh31 e Xh59: es/son X+1 oras mens/manca + nombre de minutas [ex: 10h50: Son onze oras mens/manca dètz (del matin).

- Xh45: es/son X+1 oras mens/manca un quart.

Per demandar l'ora:Quina/Quana ora es?, Quant es d'ora?''

 Ligams extèrnes 
 Dialettologia 2 : lengadocian
 Elements basics de conjugason

 Variacions foneticas en lengadocian culte: lo sud-lengadocian, Domergue Sumien

 Vejatz tanben 

 Occitan
 Dialectologia
 Fonetica
 Fonologia
 Morfologia
 Lingüistica
 Lengadòc
 Lengadocianisme
 Occitània
 Diccionari de las lengas
 Lengas per familha
 Lengas indoeuropèas
 Lengas romanicas

 Ligams extèrnes 
 Declaracion dels Dreches de l'Òme en lengadocian
 Diccionari de Cantalausa en linha

*

 Nòta