Lescar

LescarSit Toponimia occitana (en francés tanplan com en occitan) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Lo son nom antic de Beneharnum que balhè lo son nom au país de Bearn. Iluro (uei Auloron) e Beneharnum qu'èran los dus ancians evescats de Bearn (uei devath la jurisdiccion de l'evesque de Baiona). La glèisa de Lescar qu'ei donc ua catedrau ; qu'ei lo lòc on repausan los Reis de Navarra.

Geografia

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia
La prononciacion qu'ei [les'ka]. Las fòrmas ancianas que son Beneharnum/Benearnum, en latin (Itinerari d'Antonin), Civitas Benarnensium, en latin, Banarna/Benarnum (Gregòri de Tors), Lascurris en 980,  Laschurris en 1128, Alescar en 1170, Laschar au sègle XIIau, Lascaa au sègle XIIIau, Lascurcensis, en latin, en 1289, Lascurrensis, en latin, en 1313, Lascar en 1394, Lesca en 1538, Lasca en 1538, Lescar (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau). N.B. L'identificacion de Lescar dab l'antica Beneharnum qu'ei generaument admesa, mès pas unanimament Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 181.

Segon Dauzat, Beneharnum qu'ei un nom ibèr; Lescar qu'ei un nom preceltic, a arreligar dab l'espanhòu lasca, « pèira plata », dab un sufixe prelatin -ur o lo basco -uri, « aiga »
Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 396. 

Segon Miquèu Grosclaude, que cau partir de la fòrma mei anciana lascur. La prumèra sillaba qu'ei a arreligar dab Lascun en Vath d'Aspa, qui vien benlhèu deu basco Lats, « arriu ». la segonda sillaba que sembla lo basco gorri, « arroi, sec ». Lo nom que seré d'origina aquitana. Lo sens globau que seré de « arriu arroi ». Mès on ei aqueth arriu arroi ? qu'ei lo medish problèma que per Rivarroi . N.B. Lo sens d'« arriu sec » qu'ei mei probable (un arriu irregular, qu'a d'aiga sonque quan plau), benlhèu per Lescourre (deu latin excurrere), citat per M. Grosclaude.

Istòria
Lescar, en purmèr, que ho un oppidum nomat Beneharnum. Au sègle III que vadó ciutat romana. Los vikings que la destrusín tota sancera en 841. Au sègle XII la ciutat modèrna de Lescar que ho tornada bastir. L'evesque de Lescar que presideish los Estats de Bearn e la catedrala (ua de las duas catedraus bearnesas dab Auloron Senta Maria) qu'acèssa lo tombèu deus Reis de Navarra de la soca deus Labrit.

Uei lo dia qu'ei ua banlega de Pau, sièti de la zòna industrau e comerciau.

Istòria

Administracion

Demografia

 En  la populacion qu'èra de  abitants.

Eraldica
100px|left|thumb|Escut de Lescar

 Educacion 
Lescar qu'acessa ua escòla calandreta.

Lòcs e monuments
La catedrau de Lescar qu'ei ua de las duas catedraus de Bearn, tombèu deus Reis de Navarra de l'Ostau de Labrit.
200px|left|thumb|Mosaïca dens la catedrala qui nse dar lo nom latin de l'evescat : Episcopus Lascurensis

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben
 Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna de Bearn
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics