Diana Ross

Diane Ernestine Earle Ross () er ein amerikansk songar og skodespelar, kjend frå gruppa The Supremes og for solokarrieren sin som Diana Ross.

 Bakgrunn 
Ross vaks opp i Brewster Housing Projects i Detroit saman med foreldra Fred (1920-2007; tidlegare soldat) og Ernestine Ross (1916-84; lærar) og fem søsken. Diana drømte om å bli motedesigner og utdanna seg ved Cass Technical High School.

 The Supremes (1959-70) 
mini|The Supremes i 1967; frå venstre Mary Wilson, Diana Ross og Cindy Birdsong
I 1959 møtte Ross Milton Jenkins, som då var manager for den lokale gruppa The Primes og som var interessert i å starta ei «systergruppe» under namnet The Primettes. Denne kom til å bestå av Betty McGlown, Florence Ballard, Mary Wilson og Diana Ross. I 1960 gav gruppa ut singelen «Tears of Sorrow»/«Pretty Baby» med høvesvis Ross og Wilson som fyrstesongarar. Singelen blei ingen stor suksess.

Sommaren 1961 hadde gruppa, no utan McGlown, men med det nye medlemmet Barbara Martin, prøvesunge for det nystarta plateselskapet Motown og direktøren for det, Berry Gordy. Dei fekk etter kvart platekontrakt her under namnet The Supremes.

Martin trekte seg ut i 1962, og gruppa blei no ein trio. Gordy var imponert, særleg over Ross. I 1963 gjorde han henne til frontvokalist i gruppa og degraderte dermed Ballard og Wilson til koristar, noko spesielt Ballard skal ha vore lite nøgd med. Etter fleire år utan suksess, då gruppa internt blei kalla «The no-hit-Supremes», fekk ho eit  gjennombrot sommaren 1964 med «Where Did Our Love Go», som var skriven av låtskrivartrioen Holland-Dozier-Holland. The Supremes skal ha vore lite nøgde med låten og blitt advart av andre grupper på Motown om å ikkje ta imot kva som helst. Men låten vart altså den fyrste av ti topplasseringar gruppa fekk på den amerikanske hitlisten Billboard Top 100 i løpet av berre tre år. Alle desse songane var òg inne i topp 40 i Storbritannia.

I 1967 bytta gruppa namn til «Diana Ross & The Supremes». Ballard gjekk snart ut av gruppa og blei bytta ut med Cindy Birdsong. Sommaren 1969 hadde Ross distansert seg meir og meir frå dei andre og byrja innspelingane til det fyrste soloalbumet sitt. «Someday We'll Be Together» blei den tolvte og siste store hitten til gruppa, og Ross opptredde siste gong med The Supremes i Las Vegas 14. januar 1970. Med tolv listetoppar blir The Supremes rekna som den mest suksessrike vokalgruppa på 1960-talet.

I 1988 blei The Supremes, og dermed også Ross, innvotert i Rock and Roll Hall of Fame.

 Solokarriere 
mini|Diana Ross i 1976. Foto: Motown Records.
Den fyrste soloplata til artisten, med namnet Diana Ross, var klar etter at ho hadde brukt det meste av 1969 og 1970 med innspeling saman med Nickolas Ashford og Valerie Simpson som produsentar. Dei stod blant anna bak hittane til Marvin Gaye og Tammi Terrell. Fyrste singel ut var «Reach Out and Touch» som hamna på ein 20. - Det er ein plass. Deretter kom Ross sin versjon av «Ain't No Mountain High Enough», som blei fyrste hitten hennar som soloartist som nådde fyrsteplassen på topplista og kvalifiserte henne til ein Grammy-nominasjon.

I 1971 gav Motown ut albumet Everything is Everything, som førte til Ross sin fyrste nummer 1-hitt i England med «I'm Still Waiting». Seinare det året kom det tredje albumet, Surrender.

Ross filmdebuterte som Billie Holiday i Lady Sings The Blues. Filmen kom ut i oktober 1972 og fekk strålande kritikk. Ho fekk den fyrste Oscar-nominasjonen sin og vann ein Golden Globe for beste nykommar. Kjenningsmelodien til filmen gjekk til topps på den amerikanske salslista, og skal ha selt 300 000 singlar den fyrste veka.

Same året hadde Ross spelt inn jazzalbumet Blue, som ikkje blei gjeve ut før i 2006, ettersom Motown ville ha henne til å halda fram med pop. Albumet Touch Me in the Morning kom ut i 1973, og tittellåten blei den andre til Ross som nådde fyrsteplassen på Billboard-lista. Albumet nådde femteplassen på albumlista. Seinare same året hadde Ross og venen Marvin Gaye suksess med duettalbumet Diana & Marvin.

I 1975 byrja Ross å spela inn ein ny film, Mahogany, som var ein rein Motown-produksjon. Berry Gordy sparka den opphavlege regissøren, Tony Richardson, og tok sjølv over rolla. Gordy og Ross skal òg ha vore ueinige under filminga, noko som fekk Ross til å forlata settet før innspelinga var ferdig. Filmen hadde premiere 8. oktober 1975. Han fekk dårleg kritikk, og det kom anklager om at Gordy «misbrukte eit av Amerikas største talent: Diana Ross.» Filmen fekk likevel eit stort publikum, og opningssongen «Do You Know Where You're Going To» gjekk til toppen av salslista. I 1976 gjekk den fyrste disco-singelen til Ross, «Love Hangover», til topps. LP-en Diana Ross kom inn på Topp 10. I byrjinga av 1977 heldt ho eit «one-woman»-show på Broadway, og dette gav henne ein æres-Tony. Showet blei filma og seinare sendt på TV med tittelen One Evening With Diana Ross.

Same året kjøpte Motown rettene til ei filminnsprling av Broadway-stykket The Wiz, ein afroamerikansk versjon av Trollmannen frå Oz. Stephanie Mills, som hadde spelt i teaterversjonen, skulle eigentleg ha rolla som Dorothy. Ross overtydde produsenten Rob Cohen ved Universal Pictures om at ho burde få hovudrolla. Stykket blei så endra frå å handla om ei elleve år gammal jente til å dreia seg om ein 24-åring lærar frå Harlem i New York. Andre skodespelarar var Michael Jackson, Lena Horne, Nipsy Russell og Ted Ross. Filmen, som kom ut i oktober 1978, blei ingen suksess til trass for det høge budsjettet sitt. Han var Ross sin siste film for Motown. Lydsporet, som var produsert av Quincy Jones, selde likevel 850 000 eksemplar.

I 1979 blei Ross gjenforeint med dei tidlegare låtskrivarane for den fyrste solo-LP-en hennar, Nickolas Ashford og Valerie Simpson. Resultatet var The Boss, det fyrste albumet hennar som selte til gull. Det inneheldt to hitar, «The Boss» og «It's My House». Begge blei framført ved Ross sitt show på Caesars Palace same året. I 1980 kom albumet Diana ut, produsert av Chic-medlemmane Nile Rodgers og Bernard Edwards. Ross skal ifølge rykta ha vore lite nøgd med LP-en, som inneheldt monsterhitten «Upside Down», som blei den femte topphitten til Ross, og dessutan topp-5-låten «I'm Coming Out». LP-en selde det året 6 millionar og låg på det beste på andreplass på.

Seint i 1980 fekk Ross ein topp 10-hit med «It's My Turn». I 1981 byrja ho eit samarbeid med Lionel Richie. Singelen deira «Endless Love» var ikkje berre ein nummer 1-hitt, men blei òg Oscar-nominert.

Ross forlet plateselskapet til fordel for RCA Records. Her skreiv ho ein platekontrakt verdt 20 millionar, noko som på den tida gjorde henne den best betalte kvinnelege artisten i verda. Ho blei òg den fyrste kvinnelege artisten til å ha hatt seks nummer 1-hittar på den amerikanske salslista.

 Karriere i 1980-, 1990-åra og fram til i dag 
Sommaren 1981 gav Ross ut det fyrste albumet sitt på RCA, Why Do Fools Fall in Love. Det inneheldt tre songar som kom på topp 10-lista i USA: tittelsporet, «Mirror Mirror» og «Work That Body», som òg var ein topp 10-hitt i England. Ein fjerde singel, «It's Never Too Late», blei òg gjeven ut i England, der han nådde 43. plass.

I 1983 blei Ross gjenforeint med dei tidlegare Supremes-medlemmene Cindy Birdsong og Mary Wilson i ei TV-sending i samband med 25-årsfeiringa til Motown. Ross var lite velkomen, og gjenforeininga med Supremes og resten av Motown-artistane vart lite hyggeleg, ettersom dei fleste hadde vore glade då ho forlét plateselskapet i 1981. Wilson og Birdsong hadde på førehand avtalt å ta eit skritt fram når Ross gjorde det, for å ikkje hamna i skuggen. På eit tidspunkt skal Ross ha dytta Wilson og mikrofonen hennar då Wilson ville introdusera Gordy og få han opp på scenen. Hendinga blei ikkje vist då sendinga kom på TV eit par dagar seinare.

Sommaren 1983 heldt Ross ein konsert i Central Park i New York, der pengane gjekk til bygging av ein leikeplass i namnet til kunstnaren. 800 000 tilskodarar kom den første kvelden. 15 minuttar ut i konserten byrja det å regna, og Ross bad tilskodarane om å forlate staden roleg, medan ho sjølv stod i regnet og song, i frykt for kva som ville henda om lyskastarane blei skrudde av. Samstundes annonserte ho ein ny konsert dagen etter, og rundt 500 000 dukka då opp. Heller ikkje denne konserten gjekk smertefritt; fleire av tilskodarane blei rana, og mange saksøkte seinare byen for manglande vern. Då kostnadane for dei to konsertane blei kjende, møtte Ross stor kritikk, noko som stilna då ho sjølv betalte dei 250 000 dollar ein trong til lekplassen. Same året kom singlane «Muscles» (skriven av Michael Jackson), «So Close» og «Pieces Of Ice» frå albuma Silk Electric og Ross.   

Desse albuma selte dårleg, men den neste platta hennar Swept Away selte rundt 800 000 eksemplar, og blei eit comeback for Ross. Albumet selte til gull i slutten av 1984. Singelen «Missing You», ein hyllest til avdøde Marvin Gaye og tidlegare Supremes-medlem Florence Ballard, blei den siste topp 10-hitten til Ross i USA. I byrjinga av 1985 byrja Diana samarbeida med Bee Gees-brørne på plata Eaten Alive (også produsert og skrive av Michael Jackson) som det blei gjeve ut to singlar frå; tittelsporet med Michael Jackson som korist og den Motown-inspirerte «Chain Reaction». Albumet låg på sitt beste på 45. på albumlista, og tittelsporet på 77. plassen i USA. 

Då interessa i USA byrja å dabbe av, hadde Ross framleis stor suksess i England og resten av Europa. Låten «Chain Reaction» var i 1986 nummer 1 i England og 66 i USA, medan det neste album Red Hot Rhythm &amp; Blues berre nådde den nedre delen av salslista i USA.

Ross forlét RCA i 1989 og returnerte til Motown, som artist og deleigar. Det første Motown-albumet hennar på åtte år, Workin' Overtime, blei ein fiasko til trass for at tittelsongen nådde ein tredjeplass på rhythm-and-blues-lista. Dei tre neste albuma, The Force Behind The Power frå 1991, Take Me Higher frå 1995 og Every Day is a New Day frå 1999 fekk like dålege salstal. Fleire av singlane var likevel hittar i Europa, som «When You Tell Me That You Love Me» , som på sitt beste låg på andreplass i England, «One Shining Moment» frå 1992 og «The Best Part Of My Life» frå 1994. I 1991 var Ross hovudartisten på det årlege Royal Variety Performance og i 1996 på Super Bowl. I 1999 blei ho kåra til tidenes mest suksessfulle kvinnelege artist, ein plass Madonna overtok i 2002. Under grammyutdelinga i februar 2012 mottok Diana Ross ein æresgrammy som anerkjenning for den lange karrieren sin. Ross hadde tidlegare berre vore nominert til grammyprisar.
mini|Diana Ross Foto: Linda Bisset
Ross gjekk tilbake til filmen i Out of Darkness i 1994, i rolla som ei kvinne som stretta med skizofreni. Rollen fekk ho nominert til Golden Globe for tredje gong. I 1999 spelte ho rollen som ein songande mor som forlete barnet sitt (spelt av Brandy Norwood).

I 2000 annonserte ho ein Supremes-turné, der den originale Supremes-gruppa skulle opptre att. Cindy Birdsong og Mary Wilson takka nei på grunn av pengane dei blei tilbodne, som dei følte var urettferdig. Ross blei tilboden 15 millionar, medan Wilson skulle få 1 million og Birdsong litt under 1 millionar dollar. Turneen gjekk som planlagt med to andre kvinner som hadde vore medlemmar etter at Ross hadde forlate gruppa i 1970. Turneen blei avlyst etter ni konserter.

I 2006 kom Diana Ross med eit nytt album I Love You. Med dette albumet gjorde ho ein comeback på den amerikanske albumlista med ein 32. plass som høgaste plassering. Dette var denb beste plasseringa hennar sidan 1984.

Ross var ein av artistane på Nobels fredspriskontsert i Oslo Spektrum i 2008.

 Privatliv 
I januar 1986 gifta Ross seg med den norske skipsreiaren Arne Næss. Sønene deira er Ross Arne Næss (fødd 1987) og Evan Olav Næss (fødd 1988, no kjend som Evan Ross). I åra dei var gifte heldt Næss fram med å by i London og Oslo, medan Ross heldt til i USA. Paret blei offisielt skilt i 2000. Etter at Arne Næss døydde i ei klatreulykke i 2004, var Diana til stades ved gravferda hans i Oslo.

 Diskografi 

 Motown-utgjevingar (1970-1980) 

 Diana Ross (1970, #19 USA)
 Everything Is Everything (1970, #42 USA)
 Surrender (1971, #56 USA)
 Touch Me In The Morning (1973, # 5 USA)
 Last Time I Saw Him (1973, #52 USA)
 Diana Ross (1976, #5 USA)
 Baby, It's Me (1977, #18 USA)
 Ross (1978, #49 USA)
 The Boss (1979, #14 USA)
 diana (1980, #2 USA)

 RCA-utgjevingar (1981-1987) 

 Why Do Fools Fall in Love (1981, #15 USA, #20 England)
 Silk Electric (1982, #27 USA, #33 England)
 Ross (1983, #32 USA, #44 England)
 Swept Away (1984, #26 USA, #40 England)
 Eaten Alive (1985, #45 USA, #11 England)
 Red Hot Rhythm &amp; Blues (1987, #73 USA, #47 England)

 Motown-utgjevingar (1989-2001) 

 Workin' Overtime (1989, #116 USA, #32 England)
 The Force Behind The Power (1991, #102 USA, #11 England)
 Take Me Higher (1995, #114 USA, #10 England)
 Every Day Is A New Day (1999, #108 USA, #73 England)
 Blue (2006, #146 USA)

 EMI-utgjevingar 

 I Love You (2006, #32 USA, #60 England)

 Plasseringar i Noreg 

 Singlar 

 «Upside Down» (1980) – 1.-plass, 17 veker
 «It's My Turn» (1981) – 10.-plass, 1 veke
 «Endless Love» (1981) – 8.-plass, 3 veker
 «Pieces Of Ice» (1983) – 8.-plass, 6 veker
 «Touch By Touch» (1984) – 10.-plass, 1 veke

 Album 

 diana (1980)  – 3.-plass, 26 veker
 To Love Again (1981) – 17.-plass, 7 veker
 Why Do Fools Fall In Love? (1981) – 5.-plass, 14 veker
 Altitude (1982) – 26.-plass, 1 veke
 Silk Electric (1982) – 12.-plass, 8 veker
 Ross (1983) – 11.-plass, 8 veker
 Swept Away(1984) – 7.-plass, 5 veker
 Eaten Alive (1985) – 9.-plass, 4 veker
 Red Hot Rhythm & Blues  (1987) – 20.-plass, 1 veke

 Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Diana Ross» frå ,  den 19. februar 2026.  

Kategori:Folk frå Detroit
Kategori:Tony Award-vinnarar
Kategori:USA-amerikanske skodespelarar
Kategori:USA-amerikanske plateprodusentar
Kategori:USA-amerikanske songarar