Humboldtsule

Humboldtsule (Sula variegata) er ein sjøfugl som er endemisk for Perustraumen ved vestkysten av Sør-Amerika og ein viktig predator i det marine miljøet han tilhøyrer. Utbreiinga er mykje meir avgrensa enn hos andre nærskylde suleartar. Han er den mest tallrike sjøfuglen langs kysten av Peru og den nest viktigaste arten for produksjon av guano. På midten av 1900-talet nådde bestanden av humboldtsule tre millionar individ.

Humboldtsule høyrer til slekta Sula. Han deler denne slekta med fem andre sulearter, inkludert blåfotsule, raudfotsule og maskesule.

 Skildring 
mini|venstre|Humboldtsule i stup
Humboldtsule har brun overside og kvit underside, samt eit kvitt hovud. Det er tydeleg kvit flekking på oversida av vengene. Vengdekkfjørene har kvite spissar, noko som skaper eit skjelliknande mønster. Nebbet er langt, spisst og grått. Føtene med symjehud er grå; i motsetnad til dei karakteristiske fargene hos blåfotsule og raudfotsule. Hoene er gjerne større enn hannane: kroppane deira er i snitt 19 % tyngre, og vengene er 4 % større.

 Habitat og utbreiing 
Humboldtsula lever langs kysten av Peru og nordlege Chile, der han er knytt til det kalde, næringsrike vatnet i Perustraumen. Arten hekkar på øyar og klippekystar, der han byggjer reir av guano.

 Åtferd 
Humboldtsule er ein dyktig symjar og dykkar, og han lever hovudsakleg av fisk som ansjos og sardinar. Han jaktar ved å stupdukke frå lufta. Dei beitar ikkje i veldig djupe havvatn, og føretrekkjer grunne kystområde og vatn like utanfor kontinentalsokkelen. Når fuglane søkjer på havet, nyttar fuglane 90 % av tida på å flyge, og mindre enn 10 % av tida faktisk dukking. Arten er sosial og dannar store koloniar under hekkinga.

 Reproduksjon 
Hekkesesongen varierer avhengig av mattilgangen, men skjer vanlegvis mellom august og mars. Hoa legg to til tre egg, som begge foreldra ruger i om lag 4–5 veker. Ungane blir verna og mata av foreldra til dei er flygedyktige etter om lag 3 månader.

 Trugsmål og vern 
Humboldtsule er avhengig av stabile fiskebestandar, særleg peruansk ansjos, for å overleve. Overfiske og klimaendringar som påverkar Perustraumen kan difor true bestanden. Arten er for tida rekna som livskraftig, men populasjonen kan variere med endringar i miljøtilhøva.

 Kjelder  

 Denne artikkelen er basert på «Peruvian booby» frå , den 26. januar 2025

Referansar

Bakgrunnsstoff

Kategori:Sulefamilien