Sweet Emotion

«Sweet Emotion» er ein song av det amerikanske rockebandet Aerosmith frå det tredje albumet deira, Toys in the Attic. Han vart gjeven ut på singel 19. mai 1975. Songen var starten på ei rekje pophittar og eit gjennombrot for bandet, som kom til å vare ut 1970-åra. Songen var skriven av songaren Steven Tyler og bassisten Tom Hamilton, produsert av Jack Douglas og spelt inn i Record Plant studio.

Suksess
«Sweet Emotion» vart gitt ut som singel 19. mai 1975, og nådde 36. plassen på Billboard Hot 100, og vart gjennombrotssingelen til bandet og den første topp 40-hitten deira. Den dagen han nådde 36. plassen på den amerikanske hitlista, 19. juli 1975, vart Aerosmith booka til ein konsert i Central Park i New York City, kalla Schaefer Music Festival. Songen og følgjeleg albumet som gjekk inn på topp 10, var så vellykka at bandet bestemde seg for å ri på suksessen og gi ut ein av sine første singlar på nytt, powerballaden «Dream On», som opphavleg hadde lege som nr. 59 på listene i 1973. Den nyutgitte versjonen nådde sjetteplassen, den høgaste hitlisteplasseringa på 1970-talet for bandet. «Sweet Emotion» er framleis ein suksess i dag, med over tre millionar selde digitale nedlastingar.

Cash Box sa at med «Sweet Emotion» «eksploderer Aerosmith med inspirert harmoni, virtuositet i nokre sviande gitartonar og kraftfull produksjon av Jack Douglas.»

Lyrisk tolking
Mange Aerosmith-fans meiner at Steven Tyler skreiv heile teksten til songen om spenninga og hatet mellom bandmedlemmene og den første kona til Joe Perry. Tyler sjølv har sagt at berre noko av teksten  var inspirert av kona til Perry. Det vart uttalt i sjølvbiografien til Aerosmith Walk This Way og i ein episode av Behind the Music at veksande feidar mellom konene til bandmedlemmene (inkludert ei hending med «sølt mjølk» der Elyssa Perry kasta mjølk over kona til Tom Hamilton, Terry) kan ha bidrege til at den opphavlege besetninga av bandet vart oppløyst tidleg på 1980-talet.

Linja «Can't catch me / 'Cause the rabbit done died» er ein referanse til kanintest.

Songstrukturen
«Tom Hamilton skreiv musikken til 'Sweet Emotion',» minnest produsent Jack Douglas. «Han hadde den basslinja. Og då Joey Kramer kom inn, spelte han på toarar og firarar i staden for einarar og trearar, så han spelte på baksida av han. Då me høyrde det, sa me: 'Å, jøss! Magisk.'»

«Sweet Emotion» er ein hardrock-, funkrock og psykedelisk funk-song med eit gjenteke elektrisk bass-riff saman med ein bassmarimba, spelt av Jay Messina i byrjinga. Steven Tyler ristar ein pakke sukker i staden for maracas, då dei ikkje hadde eit slikt instrument. Han speler òg vibraslap, som han avslørte på Howard Stern-showet at vibraslapen gjekk sund den tredje gongen han slo på han, noko som framleis kan høyrast i det endelege opptaket. Introduksjonen er framført med bruk av ein talk box av Joe Perry, som har vorte ein av dei mest kjende bruken av talk box i populærmusikken (gitaren til Perry «syng» linja «sweet emotion» over bassriffet til Hamilton). Til slutt blir Tyler med og syng unisont med talkboksen til Perry. Talk box-eininga som vart brukt vart kalla The Bag, laga av Kustom Electronics. Den no utgåtte eininga hadde vorte brukt av gitaristar som Jeff Beck og Mike Pinera.

Songen går over i ein meir rocka rytme med duellerande gitarar, og ein sint tekst sungen av Tyler. Refrenget består av eit repeterande gitarriff etterfølgd av ei spegling av «sweet emotion»-introen.

På samlinga Aerosmith's Greatest Hits frå 1980 er det ei redigert utgåve av «Sweet Emotion». Introduksjonen med bass og talkbox er fjerna, og låten byrjar med refrenget som kjem før første vers. Gitarsoloen på slutten av songen er òg fjerna, og sporet blir avslutta med refrenget, som blir gjenteke når songen blir tona ut. Denne redigeringa vart brukt til den opphavlege singelutgivinga av songen, som i seinare pressingar vart erstatta med albumversjonen frå Toys in the Attic.

Medverkande

 Aerosmith 
Steven Tyler – vokal, sukkerpakke, vibraslap
Joe Perry – sologitar, talk box, korvokal
Brad Whitford – rytmegitar
Tom Hamilton – bass
Joey Kramer – trommer, perkusjon

 Andre medverkande 
Jay Messina – marimba

Ettermæle
Sangen har vore med på nesten alle Aerosmith-samlingar og livealbum, inkludert Aerosmith's Greatest Hits, Pandora's Box, Pandora's Toys, O, Yeah! Ultimate Aerosmith Hits, Devil's Got a New Disguise, Live! Bootleg, Classics Live I, A Little South of Sanity, Greatest Hits 1973-1988 og Rockin' the Joint.

Songen blir ofte sitert som signatursongen til Aerosmith, mellom anna i World Almanac and Book of Facts, og konkurrerer jamleg med «Dream On» og «Walk This Way» om denne tittelen andre stader.

Han er ofte inkludert på lister over beste songar eller beste rockesongar, inkludert ei rangering som nr. 408 på Rolling Stone si liste over dei 500 beste songane gjennom tidene. Denne songen vart framståande brukt i ei scene i den amerikanske komediefilmen We're the Millers frå 2013, der Jennifer Aniston sin stripparkarakter Rose O'Reilly framførte ein stripperutine.

Nyutgiving
Originalinnspelinga vart remiksa av David Thoener og gitt ut som singel i 1991 i samband med utgivinga av plateboksen Pandora's Box, sjølv om den remiksa versjonen ikkje var med i plateboksen. Forskjellen frå originalen er at trommne er miksa høgare med meir romklang, den instrumentale overgangen mellom versa er dobbelt så lang og den same som overgangen mellom 2. og 4. vers og dei følgjande refrenga, og ein gitarharmoni er lagt til ved uttoninga. Ein ny musikkvideo vart filma og gitt ut til støtte for singelen. Den nyutgitte versjonen nådde nr. 36 på Mainstream Rock Tracks-lista og nr. 74 i Storbritannia. Den remiksa versjonen vart seinare gitt ut på soundtracket til filmen Armageddon.

Musikkvideo
Videoen til den nyutgitte versjonen er basert på ein telefonsex-samtale. Videoen, regissert av Marty Callner, viser ein ung mann under dyna med eit magasin som reklamerer for ei telefonsexlinje. Den unge mannen, som seier han er ein 26 år gammal advokat, og telefonsexoperatøren snakkar med kvarandre ei stund, heilt til det går inn i eit bilete av bandet som opptrer i ein kjellar (denne delen av videoen vart faktisk spelt inn i eit gammalt lager i Charlestown Navy Yard, som erstatta den gamle leilegheita til bandet på 1325 Commonwealth Avenue i Boston). Den vekslar fram og tilbake mellom Aerosmith som framfører «Sweet Emotion» og telefonsamtalen. Heilt på slutten vises både telefonsexoperatøren og den unge mannen å vera veldig ulike frå kvarandres oppfatningar; ho er ei overvektig eldre kvinne med ein baby som bur i eit nedslite hus, og han er ein tenåringsgut. Gjennom det meste av videoen speler Perry på ein Gibson Les Paul, men speler soloen på ein Fender Stratocaster.

Videoen er òg ein hyllest til filmen Risky Business frå 1983, ved at opningsscenene der den unge mannen snakkar med kvinna er nesten identiske med scenane i filmen der karakteren til Tom Cruise snakkar i telefonen med ei telefonjente.

 Salslister 
Liste (1975)Plassering

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Sweet Emotion» frå ,  den 8. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene:

Kategori:Songar frå 1975
Kategori:Singlar frå 1975
Kategori:Singlar frå 1991
Kategori:Aerosmith-songar
Kategori:Musikkvideoar regisserte av Marty Callner
Kategori:Songar skrivne av Tom Hamilton
Kategori:Songar skrivne av Steven Tyler
Kategori:Songar produserte av Jack Douglas
Kategori:Columbia Records-singlar
Kategori:Funkrocksongar
 416