Baby, Please Don't Go

«Baby, Please Don't Go» er ein tradisjonell bluessong som vart gjort populær av Delta blues-musikaren Big Joe Williams i 1935. Det følgde mange andre versjonar, som førte til skildra av songen som «ein av dei mest spelte, arrangerte og omarrangertre songane i blueshistoria» av den franske musikkhistorikaren Gérard Herzhaft.

Etter andre verdskrigen tilpassa Chicago blues- og rhythm and blues-artistar songen til nyare musikkstilar. I 1952 nådde ein doo-wop-versjon av The Orioles topp ti på R&B-lista. I 1953 spelte Muddy Waters inn songen som eit elektrisk bluesstykke med Chicago-ensemble, noko som påverka mange seinare tolkingar. Ved byrjinga av 1950-åra vart songen ein bluesstandard.

I 1960-åra vart «Baby, Please Don't Go» ein populær rocklåt etter at den nordirske gruppa Them spelte han inn i 1964. Jimmy Page, ein studiogitarist på den tida, deltok i innspelinga, kanskje på rytmegitar. Seinare gjorde Them sitt uptempo rockarrangement han òg til ein rockestandard. AC/DC og Aerosmith er blant rockegruppene som har spelt inn songen. «Baby, Please Don't Go» er innlemma i både Blues- og Rock and Roll Hall of Fame.

Bakgrunn
«Baby, Please Don't Go» er truleg ei omarbeiding av «Long John», eit gammalt folketema som går tilbake til slaveriet i USA. Bluesforskaren Paul Garon noterer at melodien er basert på «Alabamy Bound», komponert av Tin Pan Alley-forfattaren Ray Henderson, med tekst av Buddy DeSylva og Bud Green i 1925. Songen, ein vaudeville-showmelodi, inspirerte fleire andre songar mellom 1925 og 1935, som «Elder Greene Blues», «Alabama Bound» og «Don't You Leave Me Here». Desse variantane vart spelt inn av Charlie Patton, Lead Belly, Monette Moore, Henry Thomas og Tampa Red.

Forfattaren Linda Dahl indikerer eit samband til ein song med same tittel av Mary Williams Johnson på slutten av 1920- og byrjinga av 1930-talet. Johnson, som var gift med den jazzinfluerte bluesgitaristen Lonnie Johnson, spelte han likevel aldri inn, og songen hennar er ikkje omtalt som ein innverknad på seinare utøvarar. Bluesforskaren Jim O'Neal noterer at Williams «nokre gonger sa at songen var skrive av kona hans, songarinna Bessie Mae Smith (òg kjend som Blue Belle og St. Louis Bessie).»

Originalsongen
Big Joe Williams brukte fengselstemaet for innspelinga si 31. oktober 1935 av «Baby, Please Don't Go». Han spelte han inn under den første innspelinga si for Lester Melrose og Bluebird Records i Chicago. Det er eit ensemblestykke med Williams på vokal og gitar akkompagnert av Dad Tracy på einstrengja fele og Chasey «Kokomo» Collins på vaskebrett, som er oppført som «Joe Williams' Washboard Blues Singers» på singelen. Notenotasjonen for songen indikerer ein femten-takts blues i moderat tempo i 4/4 eller vanleg takt i toneart B-dur. Teksten uttrykkjer angsten til ein fange for at elskaren skal forlata han før han kjem heim:

Songen vart ein hit og etablerte platekarrieren til Williams. Den 12. desember 1941 spelte han inn ein andre versjon med tittelen «Please Don't Go» i Chicago for Bluebird, med eit meir moderne arrangement og tekst. Blueshistorikaren Gerard Herzhaft kallar han «den mest spennande versjonen», som Williams spelte inn med sin karakteristiske ni-strengsgitar. Med seg har han Sonny Boy Williamson I på munnspel og Alfred Elkins på imitert bass (kanskje ein vaskebass). Sidan begge songane dukka opp før platebransjen byrja å spora slike utgivingar, er det ukjent kva versjon som var mest populær. I 1947 spelte han den inn for Columbia Records med Williamson og Ransom Knowling på bass og Judge Riley på trommer. Denne versjonen nådde ikkje Billboard Race Records-lista, men representerer ei rørsle mot ei meir urban blueshandsaming av songen.

Seinare blues- og R&B-innspelingar
Dei ulike innspelingane til Big Joe Williams inspirerte andre bluesmusikarar til å spela inn tolkingane sine av songen og han vart ein bluesstandard. Tidlege døme inkluderer Papa Charlie McCoy som «Tampa Kid» (1936), Leonard «Baby Doo» Caston (1939), Lightnin' Hopkins (1947), John Lee Hooker (1949) og Big Bill Broonzy (1952). Ved byrjinga av 1950-åra vart songen omarbeidd i moderne musikalske stilar, med ein tidleg rhythm and blues/jump blues-versjon av Billy Wright (1951),  ein harmonisert doo-wop-versjon av The Orioles (eit nummer åtte R&B-hit i 1952) og ein afrokubansk-influert versjon av Rose Mitchell (1954). Mose Allison spelte inn melodien i jazz-blues-pianostil for albumet Transfiguration of Hiram Brown (1960).

I 1953 gjorde Muddy Waters om songen til eit Chicago-blues ensemble-stykke med Little Walter og Jimmy Rogers. Chess Records gav opphavleg ut singelen med tittelen «Turn the Lamp Down Low», sjølv om songen òg blir omtalt som «Turn Your Lamp Down Low», «Turn Your Light Down Low», eller «Baby Please Don't Go». Han spelte songen jamleg, fleire framferder vart spelt inn. Live-versjonar finst på Muddy Waters at Newport 1960 og på Live at the Checkerboard Lounge, Chicago 1981 med medlemmer av The Rolling Stones. AllMusic-kritikaren Bill Janovitz nemner innverknaden frå Waters si omarbeiding:

Van Morrison- og Them-utgåva

«Baby Please Don't Go» var ein av dei tidlegaste songane som vart spelt inn av Them, med ein 19 år gammal Van Morrison i front. Attgjevinga deira av songen var avleidd frå ein versjon spelt inn av John Lee Hooker i 1949 som «Don't Go Baby». Hooker-songen dukka seinare opp på eit album frå 1959, Highway of Blues, som Van Morrison høyrde og kjende var «noko verkeleg unikt og annleis» med «meir sjel» enn han tidlegare hadde høyrt.

Innspeling og komposisjon
Them spelte inn «Baby, Please Don't Go» for Decca Records i oktober 1964. Forutan Morrison er det motstridande opplysningar om kven som deltok på innspelinga. I tillegg til dei opphavlege medlemmene i gruppa (gitaristen Billy Harrison, bassisten Alan Henderson, trommeslagaren Ronnie Millings og klaverspelaren Eric Wrixon) har andre vorte foreslåtte: Pat McAuley på klaverinstrument, Bobby Graham på eit anna trommesett, Jimmy Page på gitar, og Peter Bardens på klaverinstrument. Som Page-biografen George Case noterer: «Det er usemje om det er Page si gjennomtrengjande blueslinje som definerer songen, om han berre spelte eit løp Harrison allereie hadde tenkt ut, eller om Page berre akkompagnerte Harrison sjølv». Morrison har erkjent Page deltok på dei tidlege øktene: «Han spelte rytmegitar på ein sak og dobla eit bassriff på den andre» og Morrison-biografen Johnny Rogan noterer at Page «dobla det distinkte riffet som Billy Harrison alt hadde laga».

Janovitz identifiserer riffet som «ryggrada i arrangementet» og skildrar bidraget til Henderson som ei «amfetamin-rush pulserande to-tonars basslinje.» Musikkritikaren Greil Marcus kommenterer at i løpet av den rolegare midtpassasjen til songen «synest gitaristen, studiomusikaren Jimmy Page eller ikkje, å kjenna seg inn i ein annan song, flippande halve riff, høge, tilfeldige, distraherte metallspon». Bluesrock-arrangementet til Them er «no med rette rekna som definitivt», ifølgje musikkskribenten Alan Clayson.

Utgivingar og hitlister
Decca gav ut «Baby, Please Don't Go» som den andre singelen til Them den 6. november 1964. Med B-sida, «Gloria», vart det deira første hit, og nådde nummer ti på UK Singles Chart i februar 1965. I USA vart singelen gitt ut av Parrot Records. Den 20. mars lista magasinet Billboard songen for første gong på sin utvida «Bubbling Under the Hot 100»-lista, der han til slutt nådde ein 102. plassen den 24. april. Singelen gjorde det betre på vestkysten, der begge songane dukka opp på vekefaste topp 40-spelelister for Los Angeles-radiostasjonen KRLA mellom mars og juni 1965 og nådde nummer éin i tre veker i april. 

Songen vart ikkje inkludert på originale britiske eller amerikanske album av Them (The Angry Young Them og Them Again), men han har dukka opp på fleire samlealbum, som The Story of Them Featuring Van Morrison og The Best of Van Morrison. Då songen vart gjeve ut på ny i 1991 som singel i Storbritannia, nådde han 65. plassen på hitlista. Van Morrison akkompagnerte òg John Lee Hooker under ein opptreden i 1992, der Hooker syng og speler «Baby, Please Don't Go» på gitar medan han sit på ei bryggje, med munnspel akkompagnert av Morrison. Denne vart gitt ut på Come See About Me i 2004.

AC/DC-versjonen

«Baby, Please Don't Go» var ein del av konsertane til AC/DC sidan byrjinga. Sjølv om dei har uttrykt si interesse og inspirasjon i tidlege blueslåtar, identifiserer musikkskribenten Mick Wall Them si tilpassing av songen som den sannsynlege kjelda. I november 1974 spelte Angus Young, Malcolm Young og Bon Scott inn songen for det australske debutalbumet sitt frå 1975, High Voltage. Tony Currenti er nokre gonger identifisert som trommeslagaren for songen, sjølv om han meiner at han allereie var spelt inn med Peter Clack. Wall noterer at produsenten George Young spelte bass på det meste av albumet, sjølv om Rob Bailey hevdar at mange av spora på albumet vart spelt inn saman med han.

High Voltage og ein singel med «Baby, Please Don't Go» vart gitt ut samtidig i Australia i februar 1975. Albert Productions gav han ut som B-side til singelen. A-sida «Love Song (Oh Jene)» vart likevel stort sett ignorert og «Baby, Please Don't Go» byrja å bli spelt på radio. Singelen kom inn på hitlista i slutten av mars 1975, og nådde ein 10. plass i april. Allmusic-kritikaren Eduardo Rivadavia kalla songen «positivt eksplosiv», medan musikkskribenten Dave Rubin skildra det som «primal bluesrock».

mini|200px|left|upright|Angus Young og Bon Scott i Ulster Hall i august 1979.

Den 23. mars 1975, ein månad etter at trommeslagaren Phil Rudd og bassisten Mark Evans slutta seg til AC/DC, framførte gruppa songen for første gong (denne framføringa skulle òg gjentakast 6. og 27. april, og det er derfor det ofte er motstridande datoar for denne framføringa) på det australske musikkprogrammet Countdown. For deira utsjåande «hadde Angus på seg varemerket sitt, ein skulegutuniform, medan Scott tok scena iført ein parykk av blonde flettar, ein kjole, sminke og øyredobbar», ifølgje forfattaren Heather Miller. Joe Bonomo skildra Scott som «ei dement Pippi Langstrømpe», og Perkins noterer tatoveringane «hans og eit urovekkjande kort skjørt.» Evans skildra reaksjonen:

Scott leikte føre kameraet, og under gitarsoloen og vokalimprovisasjonsdelen, tenner han ein sigarett medan han duellerer med Angus med ei grøn klubbe. Rudd ler gjennom heile framsyninga. Sjølv om «Baby, Please Don't Go» var ein populær del av framferdene til AC/DC (ofte som avslutningsnummer), vart songen ikkje gitt ut internasjonalt før på EP-en '74 Jailbreak. Videoen frå Countdown-konserten er inkludert på DVD-samlinga Family Jewels frå 2005.

Aerosmith-versjon
Aerosmith spelte inn «Baby, Please Don't Go» til bluescoveralbumet Honkin' on Bobo, som vart gitt ut 30. mars 2004. Albumet vart produsert av Jack Douglas, som hadde jobba med dei tidlegare albuma til gruppa, og speglar ei tilbakevending til hardrock-røtenen deira. magasinet Billboard skildra songen som «den typen rett fram, hardt køyrande spor som alltid kjenneteikna platene deira på 1970-talet.» Edna Gundersen i USA Today kalla versjonen deira ei «fantastisk gjenoppliving.» Det var den første singelen som vart gitt ut frå albumet og nådde sjuandeplass på Mainstream Rock Tracks-lista. Ein musikkvideo, regissert av Mark Haefeli, vart produsert for å promotera singelen. Seinare har songen vorte ein fast del av konsertrepertoaret til bandet.

Anerkjenning og ettermæle
«Baby, Please Don't Go» er anerkjend som ein bluesstandard, mellom anna av den franske blueshistorikaren Gérard Herzhaft, som skildra songen som «ein av dei mest spelte, arrangerte og omarrangerte låtane i blueshistoria». Rock and roll Hall of Fame inkluderte Big Joe Williams-versjonen på lista si over 500 songar som forma Rock and roll.. I 1992 vart songen til Williams innlemma i Blues Foundation Hall of Fame i kategorien «Classics of Blues Recordings».. Jim O'Neal skreiv for stiftinga at, i tillegg til ulike bluesinnspelingar, «vart songen gjenoppliva på nytt av rockeband på 60-talet som Them, The Amboy Dukes og Ten Years After». 

I 1967 spelte The Amboy Dukes inn songen til sitt sjølvtitulerte debutalbum. Ei albummelding nemner Them-versjonen, men legg til at Amboy Dukes-medlemmen «Ted Nugent og gutane vrir den totalt til sitt synspunkt, og til og med kastar ei komplett Jimi Hendrix-gitarlinje frå 
Third Stone from the Sun' inn i miksen.» Songen vart gitt ut som singel og nådde 106. plassen på Billboard si utvida «Bubbling Under the Hot 100»-lista. I 1969 inkluderte Ten Years After nokre strofer frå «Baby, Please Don't Go» under framføringa av «I'm Going Home» på Woodstock-festivalen i Bethel i New York.  Alvin Lee si 10 minutt lange gitarøving var eit høgdepunkt i dokumentarfilmen frå 1970, som «skulle sementera ryktet deira i fleire tiår framover».

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Baby, Please Don't Go» frå ,  den 18. mai 2023. 
 oppgav desse kjeldene: 



Kategori:Bluessongar
Kategori:Delta blues-songar
Kategori:Singlar frå 1949
Kategori:John Lee Hooker-songar
Kategori:Singlar frå 1953
Kategori:Muddy Waters-songar
Kategori:Singlar frå 1964
Kategori:Them-songar
Kategori:AC/DC-songar
Kategori:Aerosmith-songar
Kategori:Singlar frå 2004
Kategori:Deram Records-singlar
Kategori:Decca Records-singlar
Kategori:Parrot Records-singlar
Kategori:Bluebird Records-singlar
Kategori:Mose Allison-songar
Kategori:Georgie Fame-songar
Kategori:Paul Revere & the Raiders-songar
Kategori:The Amboy Dukes-songar
Kategori:Gary Glitter-songar
Kategori:Curved Air-songar
Kategori:Ted Nugent-songar
Kategori:Tony Joe White-songar
Kategori:Cowboy Junkies-songar
Kategori:MC5-songar
Kategori:B.B. King-songar
Kategori:Tom Petty-songar
Kategori:John Lee Hooker-songar
Kategori:Rolling Stones-songar
Kategori:The Doors-songar