The Battle of New Orleans

«The Battle of New Orleans» er ein song skriven av Jimmy Driftwood. Songen skildrar slaget ved New Orleans frå perspektivet til ein amerikansk soldat og fortel historia om slaget med ein lett tone og gir ein ganske komisk versjon av kva som faktisk skjedde under slaget. Han har vorte spelt inn av mange artistar, men songaren som oftast blir knytt til songen er Johnny Horton. Versjonen hans vart nummer 1 på Billboard Hot 100 i 1959. Billboard rangerte songen på førsteplassen for heile 1959, og han var svært populær blant tenåringar i slutten av 1950-åra/byrjinga av 1960-åra i ei tid som for det meste var dominert av rock and roll-musikk.

Horton sin versjon byrjar med å sitera dei første 12 tonane av songen «Dixie» av Daniel Emmett. Han blir avslutta med lyden av ein offiser som leier ei avteljing i marsj, medan songen tonar ut.

I magasinet Billboard si rangering av dei beste songane i dei første 50 åra av Billboard Hot 100-lista vart «The Battle of New Orleans» rangert som den 28. songen totalt og den første countrylåten på hitlista.

Medlemmer av Western Writers of America kåra songen til ein av dei 100 beste westernlåtane gjennom tidene.

Historie
Melodien er basert på ein velkjend amerikansk felemelodi, «The 8th January», som var datoen for slaget ved New Orleans. Jimmy Driftwood, ein skuleinspektør i Arkansas med ein lidenskap for historie, sette ei melding om slaget til denne musikken i eit forsøk på å få elevane interessert i å læra historie.Collins, Ace. Sanger sunge i raudt, kvitt og blått: The Stories Behind America's Best-Loved Patriotic Songs, s. 62-64. Det såg ut til å fungera, og Driftwood vart kjent i regionen for dei historiske songane sine. Han vart «oppdaga» på slutten av 1950-åra av Don Warden, og fekk etter kvart platekontrakt med RCA, som han spelte inn tolv songar for i 1958, blant dei «The Battle of New Orleans.»Collins, Ace. Songs Sung Red, White, and Blue: The Stories Behind America's Best-Loved Patriotic Songs, s. 66-67.

«The Battle of New Orleans» blir spelt ofte under idrettsarrangement i Nord-Amerika.

Salslister

Vekeslister
Liste (1959)PlasseringAustralian Singles Chart1Canadian CHUM Chart (7 weeks at #1)1U.K. Singles Chart16Den italienske singellista20U.S. Billboard Hot Country Singles1US Billboard Hot 1001U.S. Cash Box Top 100Cash Box Top 100 Singles, 25. juli 19591

 Årslister 
Liste (1959)Plassering U.S. Billboard Hot 1001 U.S. Cash Box Cash Box Year-End Charts: Top 100 Pop Singles, 26. desember 19592Sør-Afrika (Springbok)17

Liste for alle tider
Liste (1958–2018)PlasseringUS Billboard Hot 10037

Andre versjonar

Johnny Horton sin versjon frå 1959 er den mest kjende innspelinga av songen, som utelèt dei milde skjellsorda og mange av dei historiske referansane i originalen. Horton spelte òg inn ein alternativ versjon for utgiving i det britiske samveldet, der han unngjekk den ugunstige teksten om britane: ordet «British» vart erstatta med «Rebels», saman med nokre få andre forskjellar.

Mange andre artistar har spelt inn songen. Blant dei mest kjende versjonane er følgjande:
 I USA konkurrerte Vaughn Monroe sin singel frå 1959 med Horton sin, men oppnådde ikkje same grad av suksess og vart berre ein mindre Hot 100-hit.
 I Storbritannia konkurrerte Lonnie Donegan and his Skiffle Group sin 1959-versjon med Horton og oppnådde større suksess med ein andreplass. Denne versjonen inneheld ei munnleg innleiing, der Donegan forklarer at britane var på den tapande sida.
 Pete Seeger og Frank Hamilton spelte inn songen til albumet Nonesuch and Other Folk Tunes frå 1959.
 The Royal Guardsmen spelte inn songen i 1966 på albumet sitt Snoopy vs. the Red Baron.
 Harpers Bizarre hadde ein mindre Hot 100-hit med sin noko psykedeliske versjon på 1968-albumet The Secret Life of Harpers Bizarre.
 Doug Kershaw spelte inn songen til sin tredje LP, Doug Kershaw, i 1971.
 Sunny Ryder song ein versjon av songen i spaghettiwesternfilmen A Town Called Hell frå 1971.
 Johnny Cash sin versjon av songen finst på albumet America: A 200-Year Salute in Story and Song frå 1972.
 Den Tyskland-baserte Les Humphries Singers sin hit frå 1972, «Mexico», brukte melodien og delar av teksten, men braut opphavsretten ved å kreditera songen til den britiskfødde bandleiaren Les Humphries. I 1982 gav Les Humphries Singers ut ein remixa versjon av «Mexico» med ein annan tekst, som låg på hitlista i Nederland. Ei ny utgiving i 2006 inneheldt originalteksten igjen.
 Leon Russell sin versjon av songen er i 1973 på albumet hans Hank Wilson's Back Vol. I.
 Nitty Gritty Dirt Band hadde ein mindre Hot 100-hit med versjonen sin i 1974.
 Commander Cody and his Lost Planet Airmen spelte ein coverversjon av songen på framferda si i New York City 14. september 1976.
 Dolly Parton framførte songen i varietéprogrammet sitt Dolly i 1976/1977.
 Bill Haley spelte inn ein versjon i 1979 på dei siste innspelingsøktene sine, og han vart gitt ut på hans siste album, Everyone Can Rock and roll.
 Songen har ei framståande rolle i filmen Veronika Voss frå 1982, regissert av Rainer Werner Fassbinder.
 Sha Na Na framførte songen som ein del av ein sketsj med tema frå krigen i 1812 i showet sitt. 
 Cornershop spelte inn songen som bonusspor på albumet Judy Sucks a Lemon for Breakfast frå 2009.
 Kingfish spelte inn ein live-versjon på konserten sin på Beacon Theatre i 1976, Kingfish in Concert, gitt ut i 1996.
 Den islandske songaren Erling Ágústsson spelte inn ein versjon med tittelen Við gefumst aldrei upp («Vi gir aldri opp»).
 Les Claypool gav ut ein versjon på Duo de Twang-debutalbumet Four Foot Shack frå 2014 saman med Bryan Kehoe.
 Deep Purple inkluderte ein versjon av songen på coveralbumet Turning to Crime frå 2021

Parodiar

«The Battle of Kookamonga»

Countrymusikkparodistane Homer and Jethro parodierte «The Battle of New Orleans» med songen «The Battle of Kookamonga». Singelen vart gitt ut i 1959 og vart produsert av Chet Atkins. I denne versjonen blir scena endra frå ei slagmark til ein leirplass, og kampen blir endra til at speidargutane jagar jentespeidarane.

Andre parodiar 
«The Battle Of Queenston Heights» av Mike Darow and the Chums, 1959.
«The Battle of the Waikato» av Howard Morrison Quartet, 1960.
«Deer Hunter's Lament» av Stew Clayton, 1973.
 Den meksikanske gruppa El Tren spelte inn ein parodi med tittelen «La Batalla del Cinco de Mayo», 1980, som fortel om hendingane på Cinco de Mayo.
Eit vers av «The Battle of All Saints Road» av Big Audio Dynamite, 1988 (eit anna vers parodierer «Duelling Banjos»).
«The White House Burned» fortel om krigen i 1812 av Three Dead Trolls in a Baggie, 1991.
«Ballad of Hank Williams» av Hank Williams Jr., 1981.
«The New Battle of New Orleans», om orkanen Katrina, av Ray Stevens, 2005.
«The Ballad of Fetteh Shmeel» av Country Yossi and the Shteeble-Hoppers, omarbeidd med ein jødisk bodskap, på LP-en Break Out frå 2005.
«The Falklands War Song» er ein versjon som fortel om Falklandskrigen frå det britiske perspektivet.

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «The Battle of New Orleans» frå ,  den 20. juli 2023. 
 oppgav desse kjeldene:  

Kategori:Singlar frå 1959
Kategori:Johnny Horton-songar
Kategori:Vaughn Monroe-songar
Kategori:USA-amerikanske patriotiske songar
Kategori:Bill Haley-songar
Kategori:Songar skrivne av Jimmy Driftwood
Kategori:Nitty Gritty Dirt Band-songar
Kategori:Nummer-ein-singlar i Australia
Kategori:Nummer-ein-singlar i Canada
Kategori:Songar på toppen av Billboard-lista
Kategori:Songar på toppen av Billboard Hot Country Songs
Kategori:Grammy Award for Song of the Year
Kategori:Songar om militæret
Kategori:Songar basert på amerikansk historie
Kategori:Grammy Hall of Fame Award
Kategori:Songar om New Orleans
Kategori:Columbia Records-singlar
Kategori:RCA Victor-singlar
Kategori:Songar frå 1959
Kategori:Songar produserte av Don Law