Erasure

Erasure er ein engelsk synth-pop-duo skipa i London i 1985, som består av songaren og låtskrivaren Andy Bell og låtskrivaren, produsenten og klaverspelaren Vince Clarke, tidlegare kjend som opphavleg medlem av bandet Depeche Mode og medlem av elektropopduoen Yazoo. Frå den fjerde singelen deira, «Sometimes» (1986), etablerte Erasure seg sjølv på UK Singles Chart, og vart ei av dei mest suksessrike artistane frå midten av 1980-åra til midten av 1990-åra. Frå 1986 til 2007 hadde paret 24 topp 40-singlar i Storbritannia på rad, 17 av dei inne på topp 10. Erasure vann ein Brit Award for beste britiske gruppe. I tillegg til den kommersielle suksessen har Erasure vore popuære i LHBT-miljøet, der den opent homofile songaren Andy Bell har vore eit ikon i Storbritannia.

Debutalbumet deira, Wonderland (1986) gjorde det ikkje så godt, men det andre albumet The Circus (1987) nådde sjetteplassen på den britiske albumlista med fire singlar som nådde topp 20. Det tredje albumet deira, The Innocents (1988), gjekk til topps på albumlista og vart følgd same året av jule-EP-en Crackers International (1988) som nådde andreplassen. Fleire listetoppar følgde på UK Albums Chart: albuma Wild! (1989) og Chorus (1991), ABBA-hyllest-EP-en Abba-esque (1992), samlealbumet Pop! The First 20 Hits (1992), og så I Say I Say I Say (1994). Dei mest kjende songane til Erasure er hovudsakleg frå albuma i denne perioden og inkluderer «Oh L'amour», «The Circus», «Sometimes», «Victim of Love», «Ship of Fools», «Chains of Love», «A Little Respect», «Stop!», «Drama!», «Blue Savannah», «Star», «Chorus», «Love to Hate You», «Breath of Life», «Always» og «Run to the Sun».

Sidan 1995 har ikkje Erasure hatt like store suksess, trass i at Erasure (1995) fekk god kritikk. Dei neste albuma fekk middelskritikk og Cowboy (1997), stadfesta at populariteten til Erasure var dalande fram til albumet Loveboat (2000), som nesten ingen la merke til. I midten av 2000-åra klarte duoen å få til eit comeback i Europa og i USA, hovudsakleg med coveralbumet Other People's Songs (2003), etterfølgd av albumet Nightbird (2005) som vann fansen attende. Dette gav bandet to kommersielt suksessrike singlar: «Solsbury Hill» (2003) (ein Peter Gabriel-song) og «Breathe» (2005). Seint i 2000-åra dalte populariteten til Erasure igjen med det akustiske albumet Union Street (2006) etterfølgd av Light at the End of the World (2007). I 2010-åra nådde albuma deira så vidt lista, med Tomorrow's World (2011), julealbumet Snow Globe (2013), The Violet Flame (2014), World Be Gone (2017) og til slutt The Neon (2020). Trass i at singlane frå dette tiåret ikkje nådde lista, men ein solid internasjonal fanbase har gjort at Erasure har kunne halde fram å turnere. 

Totalt sett har Erasure skrive over 200 songar og selt nærare 30 millionar album verda over.

Diskografi

Studioalbum

Wonderland (1986)
The Circus (1987)
The Innocents (1988)
Wild! (1989)
Chorus (1991)
I Say I Say I Say (1994)
Erasure (1995)
Cowboy (1997)
Loveboat (2000)
Other People's Songs (2003)
Nightbird (2005)
Union Street (2006)
Light at the End of the World (2007)
Tomorrow's World (2011)
Snow Globe (2013)
The Violet Flame (2014)
World Be Gone (2017)
The Neon (2020)

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Erasure» frå ,  den 29. april 2022. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff

 Offisiell nettstad


Kategori:Brit Award-vinnarar
Kategori:Engelske elektroniske duoar
Kategori:Engelske new wave-grupper
Kategori:Engelske popduoar
Kategori:Engelske dance-grupper
Kategori:Engelske synthpop-grupper
Kategori:Musikkgrupper skipa i 1985
Kategori:Musikkgrupper frå London