Two Against Nature

Two Against Nature er det åttande studioalbumet til det amerikanske rockebandet Steely Dan. Det var det første studioalbumet deira på 20 år og vart spelt inn frå 1997 til 1999 og gjeve ut 29. februar 2000 på Warner Bros. Records.

Two Against Nature fekk god kritikk og vann fire Grammyprisar: Årets album, beste popvokalalbum, beste lyd innan ikkje-klassisk musikk og beste popsong av ein duo eller ei gruppe med vokal (for singelen «Cousin Dupree»). Albumet selde òg godt og nådde sjetteplassen på den amerikanske Billboard 200-lista. I alt selde det meir enn éin million eksemplar, og gav gruppa ei platinaplate i USA.

 Mottaking

Two Against Nature vart møtt med god kritikk då det kom ut. På Metacritic, som gjev ein normalisert rating opp til 100 basert på profesjonelle meldinga, har albumet oppnådd 77 poeng av 100, basert på 13 meldingar. I mars 2000 applauderte Robert Christgau for The Village Voice musikken på albumet som eit glimrande «rockecomeback» og ein «meir spretten, surare, vanskelegare og mindre beroligande» utgåve av jazzpopen frå albumet deira Aja frå 1977, og skildra det som «postfunk». Tematisk fann han sameinga av oppdikta, men openbarande forteljingar om «skitne gamle menn» som søker «validering» og «spaning» i sexliva sine, som er «fulle av hissige forelskingar og tilfeldige grufulle, eigenintersserte og sjølvhatande handlingar, og vonde syklusar som bles varmt eller kaldt». Stephen Thomas Erlewine i AllMusic likte den «skarpe humoren» i tekstane, men var særskild imponert over «djupna og karakteren» i musikken, då han observerte «nesten endelause permuteringar i signaturstilen deira». Pitchfork-skribenten Brent DiCrescenzo hadde ei anna meining og avskreiv songane som «lange og vanskelege å skilje frå kvarandre» og «glansfarga bop-pop» som indikerte at Steely Dan mangla «sjel».

Under Grammyprisutdelinga i 2001 vann Two Against Nature Steely Dan fire prisar: for årets album, beste popvokalalbum, beste lyd for ikkje-klassisk musikk og beste popsong av ei ein duo eller ei gruppe (for singelen «Cousin Dupree»). Bandet var i alle kategoriane i konkurranse med yngre, meir populære artistar, som NSYNC, Britney Spears, Radiohead, Beck og Eminem. I følgje Stereogum-skribenten Zach Schonfeld representerte suksessen til Steely Dan på Grammy-utdelinga «ein hemn for babyboomerar» og bidrog til harme frå yngre lyttarar mot bandet: Synet av to sjølvtilfreds jazzrocknørdar som henta ein Grammy frå Stevie Wonder medan Radiohead og Beck drog heim utan nokre prisar er med på å forklare kvifor så mange Generasjon X-folk og eldre millennials voks opp med å hate Steely Dan og Grammys like mykje. Det er unødvendig å sei at dei elliptiske karakterstudiane til Steely Dan sett til «sleazy» yacht rock, ikkje talte til misnøgd, amerikansk ungdom på same måte som, til dømes The Marshall Mathers LP gjorde.»

Steely Dan marknadsførte albumet med ein turné i Nord-Amerika, Europa og Japan. Turneen vart ein stor suksess og oppmuntra dei til å spele inn albumet Everything Must Go i 2003.

Innhald

Medverkande

Steely Dan
 Donald Fagen – solovokal (alle spor), Fender Rhodes (1-3), Clavinet (1), piano (2, 3), Wurlitzer (4-7), orgel (9)
 Walter Becker – bass (2-7), gitar (1, 2, 4, 6, 7), sologitar (3, 9)

Andre medverkande

 Ted Baker – Fender Rhodes (4, 5, 7-9), piano (9)
 Jon Herington –  rytmegitar (3, 7, 9), akustisk gitar (5)
 Paul Jackson Jr. – gitar (8)
 Hugh McCracken – gitar (5)
 Dean Parks – gitar (8)
 Tom Barney – bass (1, 8, 9)
 Keith Carlock – trommer (3)
 Leroy Clouden – trommer (4, 5, 7)
 Vinnie Colaiuta – trommer (8)
 Sonny Emory – trommer (9)
 Ricky Lawson – trommer (1)
 Michael White – trommer (2, 6)
 Gordon Gottlieb – perkusjon (2, 3, 5, 6, 9)
 Will Lee – perkusjon (6)
 Daniel Sadownick – perkusjon (3), timbales (3)
 Dave Shank – vibrafon (8)
 Steve Shapiro – vibrafon (3)
 Amy Helm – plystring (7)
 Lawrence Feldman – klarinett (1, 5), tenorsaksofon (4, 6), altsaksofon (5), saksofon (3)
 Roy Hitchcock - klarinett (3)
 Lou Marini – altsaksofon (4, 6), tenorsaksofon (2)
 Chris Potter – tenorsaksofon solo (1, 9), altsaksofon solo (4)
 David Tofani – tenorsaksofon (1) saksofon (3)
 Roger Rosenberg – bass klarinett (1, 3-5), barytonsaksofon (2, 6)
 Michael Leonhart – trompet (1-6), Wurlitzer (3)
 Jim Pugh – trombone (1-3, 5, 6)
 Cynthia Calhoun (1-3, 6, 8, 9) – bakgrunn vokal
 Carolyn Leonhart (1-5, 7-9) – korvokal
 Michael Harvey (1-3, 5, 6, 9) – korvokal

Produksjon

 Produsentar: Walter Becker, Donald Fagen
 Leiande lydteknikar: Roger Nichols
 Lydteknikarar: Phil Burnett, Per-Christian Nielsen, Johan Edlund, Anthony Gorman, Roger Nichols, Ken Ross, Dave Russell, Jay A. Ryan, Elliot Scheiner, Peter Scriba
 Miksing: Roger Nichols, Dave Russell
 Mastering: Scott Hull
 Assistants: Suzy Barrows, Reaann Zschokke
 Teknikar: Roger Nichols
 Klipp: Jan Folkson
 Blåsararrangement: Walter Becker (1), Donald Fagen (1, 2, 4-6), Michael Leonhart (1, 3)
 Prosjektleiar: Jill Dell'Abate
 Prosjektkoordinator: Suzana Haugh
 Konsulent: Michael Leonhart
 Pianostemmar: Sam Berd
 Elektrisk piano-teknikar: Edd Kolakowski
 Design: Carol Bobolts
 Fotografi: Michael Northrup/Jason Fulford
 Avskrivar: Michael Leonhart

Salslister

Vekeslister
 Liste (2000) Plassering Australian Albums (ARIA) 51 Den japanske albumlista (Oricon) 24

Årslister
 Liste (2000) Plassering US Billboard 200 127

Salstrofé

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Two Against Nature» frå ,  den 19. januar 2021.  


Kategori:Musikkalbum frå 2000
Kategori:Giant Records (Warner)-album
Kategori:Årets album i USA
Kategori:Steely Dan-album
Kategori:Album produserte av Donald Fagen
Kategori:Album produserte av Walter Becker
Kategori:Yacht rock-album