Bonnie Raitt

Bonnie Lynn Raitt () er ein USA-amerikansk bluessongar, gitarist, låtskrivar og aktivist.

I 1970-åra gav Raitt ut ei rekkje roots-aktige album som hadde element av blues, rock, folk og country. I 1989, etter fleire år med kritikarrost musikk, men lite kommersiell suksess, fekk ho ein stor hit med albumet Nick of Time. Dei neste to albuma, Luck of the Draw (1991) og Longing in Their Hearts (1994), selde til fleire millionar, og hadde fleire hitsinglar, som «Something to Talk About», «Love Sneakin' Up On You» og balladen «I Can't Make You Love Me» (med Bruce Hornsby på piano).

Raitt har fått 10 Graymmyprisar. Ho er oppført på 50. plassen på lista til Rolling Stone over dei 100 beste songarane gjennom tidene og 89. plassen på lista deira over dei 100 beste gitaristane. Den australske countryartisten Graeme Connors har sagt «Bonnie Raitt gjer noko med ein tekst som ingen andre kan, ho bøyer og vrir han rett inn i hjartet ditt.»

Biografi
Raitt var fødd i Burbank i California som dotter av Broadway-stjerna John Raitt, som var mest kjend for roller i kjende stykke som Carousel og The Pajama Game. Raitt byrja å spele gitar då ho var 12 år gammal, og kjende straks ei tilhøyrsle til bluesen. Ho drog for å studere ved Radcliffe College i 1967, men etter to år hadde ho droppa ut for å byrje å spele på vise- og bluesklubbar i Boston. Ho hamna under vengjene til den kjende bluesmanagaren Dick Waterman, og spelte etter kort tid ved sidan av artistar som Howlin' Wolf, Sippie Wallace og Mississippi Fred McDowell, og fekk med tida eit såpass godt rykte at ho fekk kontrakt med Warner Bros.[ Allmusic Bonnie Raitt > Biography]

Raitt debuterte i 1971 med eit sjølvoppkalla album og vart raskt ein favoritt hos kritikarane, ikkje berre for den sjelfulle synginga og det tankefulle songutvalet, men òg som ein dugande gitarist. Ho var mellom anna ei av få kvinner som spelte flaskehalsgitar. Oppfølgjaren hennar i 1972, Give It Up, utnytta den eklektiske smaken hennar betre, med songar av samtidige artistar som Jackson Browne og Eric Kaz, i tillegg til ei rekkje R&B-songar og tre originale songar av Raitt. Takin' My Time i 1973 vart kritikarrost, og gjennom midten av tiåret gav ho ut ei plate i året, og kom ut med Streetlights i 1974 og Home Plate eit år seinare. Sweet Forgiveness kom i 1977, der Raitt fekk sin første større pophit med ein versjon av Del Shannon-klassikaren «Runaway». Oppfølgjaren, The Glow, kom ut i 1979 kring samstundes som det vart halde ein massiv konsert med mange kjende musikarar mot atomvåpen i Madison Square Garden i New York City, arrangert av MUSE (Musicians United for Safe Energy), ein organisasjon ho var med å starte opp tidlegare.

Gjennom karrieren sin har Raitt vore ein engasjert aktivist, og spelte hundrevis av veldedige konsertar og arbeidde utrøytteleg på vegner av Rhythm and Blues Foundation. Tidleg i 1980-åra hamna karrieren hennar i trøbbel. Green Light frå 1982 fekk som vanleg god kritikk, men selde dårleg, og då ho arbeidde på ein oppfølgjar, vart ho droppa av Warner. På denne tida sleit Raitt òg med eit dop- og alkoholproblem.  Ho arbeidde òg på nokre songar med Prince, men timeplanane deira passa aldri, og materialet kom ikkje ut. I staden gav ho til slutt ut Nine Lives i 1986, som selde dårlegast av alle albuma hennar sidan debuten.

Mange hadde avskrive Raitt då ho slo seg saman med produsenten Don Was og spelte inn Nick of Time, tilsynelatande ut av det blå. Plata vann ho ei rekkje Grammyprisar, mellom anna for årets album, og over natta var ho blitt ei superstjerne. I 1991 kom Luck of the Draw, som vart ein storseljar, med hittar som «Something to Talk About» og «I Can't Make You Love Me». Etter Longing in Their Hearts i 1994, følgde Raitt opp med Fundamental i 1998. Silver Lining kom i 2002, følgd av Souls Alike i 2005, begge på Capitol Records. Eit år seinare gav ho ut ei piratkopiaktig konsertplate, Bonnie Raitt and Friends, med gjesteartistar som Norah Jones og Ben Harper. Raitt trekte seg attende frå livet som profesjonell musikar dei neste få åra etter at begge foreldra og broren hennar og ein besteven døydde. I 2012 kom ho ut med det første albumet sitt på sju år, Slipstream, på hennar eige selskap, Redwing. Albumet debuterte på sjetteplassen på Billboard 200-lista i USa og vann ho til slutt ein Grammy for beste americana-album. I februar 2016 gav Raitt ut det tjuande albumet sitt, Dig in Deep, igjen på Redwing. Albumet inneheld ein uvanleg coverversjon med INXS-songen «Need You Tonight», i tillegg til den originale Raitt-songen «The Ones We Couldn't Be», som omhandla tapet av foreldra og broren.

 Diskografi 

1971: Bonnie Raitt
1972: Give It Up
1973: Takin' My Time
1974: Streetlights
1975: Home Plate
1977: Sweet Forgiveness
1979: The Glow
1982: Green Light
1986: Nine Lives
1989: Nick of Time
1991: Luck of the Draw
1994: Longing in Their Hearts
1998: Fundamental
2002: Silver Lining
2005: Souls Alike
2012: Slipstream
2016: Dig in Deep

Kjelder

Denne artikkelen bygger på «Bonnie Raitt» frå ,  den 27. september 2020. 
 oppgav desse kjeldene: 

Bakgrunnsstoff

Kategori:USA-amerikanske alternativ country-songarar
Kategori:USA-amerikanske countrysongarar
Kategori:USA-amerikanske låtskrivarar
Kategori:USA-amerikanske bluesgitaristar
Kategori:USA-amerikanske bluespianistar
Kategori:USA-amerikanske pianistar
Kategori:USA-amerikanske bluessongarar
Kategori:USA-amerikanske rockesongarar
Kategori:USA-amerikanske kvinnelege gitaristar
Kategori:USA-amerikanske folkrockmusikarar
Kategori:USA-amerikanske feministar
Kategori:USA-amerikanske visesongarar
Kategori:USA-amerikanske plateprodusentar
Kategori:USA-amerikanske kvinneaktivistar
Kategori:Bluesrock-musikarar
Kategori:Elektrisk blues-musikarar
Kategori:Fingerspelgitaristar
Kategori:Grammy-vinnarar
Kategori:Slidegitaristar
Kategori:Countrymusikarar frå California
Kategori:Folk frå Burbank i California
Kategori:Musikarar frå California