Ha!-Ha!-Ha!

Ha!-Ha!-Ha! er det andre studioalbumet til den britiske new wave-gruppa Ultravox, på den tida kalla «Ultravox!». Sjølv om gruppa seinare vart kjend og fekk kommersiell suksess med songaren Midge Ure, var bandet i 1977 leia av songaren og låtskrivaren John Foxx, i lag med gitaristen Stevie Shears, trommeslagaren Warren Cann, bassisten Chris Cross og klaverspelaren og bratsjisten Billy Currie.

Utgjeving
Ha!-Ha!-Ha! kom ut 14. oktober 1977, 11 dagar etter singelen «ROckwrok» med B-sida «Hiroshima Mon Amour». Ingen av dei nådde poplista, sjølv om Island Records fortsette å ha trua på bandet. På grunn av ein forvirrande typografi vert albumet stundom kalla Ha!-Ha!-Ha!, Ha! Ha! Ha! og -ha!-ha!-ha!. Gruppa slutta å bruke utropsteikn i namnet sitt etter denne plata.

Skildring
Medan det første albumet deira var eit produkt av den David Bowie/Roxy Music-aktige sida av glamrock, var den andre plata langt meir prega av den blømande punkrørsla, sjølv om det òg markerte første gongen gruppa i større grad brukte synthesiser og elektroniske produksjonsteknikkar. Pengane frå det første albumet vart nytta til å forbetre utstyret deira, og dei kjøpte ein ARP Odyssey og ein Roland TR-77-trommemaskin, som vart nytta på det siste sporet på albumet, «Hiroshima Mon Amour». Denne songen var ein stor peikepinn på den seinare synthpopretninga til bandet og har vore ein favoritt hos både fansen og kritikarane.<ref>
{{ cite web
 |url         = http://www.newtimesbpb.com/issues/2003-11-20/music/music2.html
 |title       = New Times''' The Quiet Man
 |author      = Stratton, Jeff
 |date        = 20. november 2003
 |url-status     = dead
 |archive-url  = https://web.archive.org/web/20041204165314/http://www.newtimesbpb.com/Issues/2003-11-20/music/music2.html
 |archive-date = 4. desember 2004
 |df          = dmy-all
}}</ref>
Han vart framført av gruppa i 1978 på Old Grey Whistle Test og vart i 1999 spelt av The Church på albumet A Box of Birds. 

«ROckWrok» var den første singelen frå albumet. Songen er ein uvanleg, sensuell hyllest til uhemma sex med eit refreng som byrja med «come on, let's tangle in the dark/fuck like a dog, bite like a shark» og tekst som «the whole wide world fits hip to hip». Trass i dette vart songen spelt på BBC Radio 1 på grunn av den forvrengde måten Foxx song på og dei pønkete gitarane.

Andre songar på albumet er «Fear in the Western World», som òg var ein punksong, med samfunnsmedviten tekst og stader som var i nyhendene på denne tida, som Soweto og Irland. «Hiroshima Mon Amour» vart framført med saksofon av C.C. frå bandet Gloria Mundi og ein Roland TR-77-trommemaskin med ein modifisert bossa-nova-rytme av trommeslagaren Warren Cann. Dette peikte fram til musikken både John Foxx og Ultravox kom til å lage seinare, kvar for seg. I 2012 var John Foxx samd med påstanden om at dette var den første synthpop/new-wave-songen i rockehistoria og sa «eg trur ikkje nokon hadde laga ein slik song før». Dette var det siste albumet med den originale gitaristen Stevie Shears, som slutta i bandet tidleg i 1978, etter Ha!-Ha!-Ha!-turneen.

Innhald

Medverkande
Ultravox!
Warren Cann – trommer, vokal, rytmemaskin på «Hiroshima Mon Amour»
Chris Cross – bass, vokal
Billy Currie – bratsj, klaverinstrument, synthesiser
John Foxx – vokal, gitar på «Hiroshima Mon Amour»
Stevie Shears – gitar

Andre medverkande
C.C. (frå Gloria Mundi) – saksofon på «Hiroshima Mon Amour»

KjelderDenne artikkelen bygger på «Ha!-Ha!-Ha!» frå ,  den 1. september 2020.  oppgav desse kjeldene:''

Kategori:Musikkalbum frå 1977
Kategori:Ultravox-album
Kategori:Island Records-album
Kategori:Album produserte av Steve Lillywhite