Eksklusjonsdiagnose

Ein eksklusjonsdiagnose eller «diagnose per exclusionem» er ein diagnose som vert nådd gjennom ein eliminasjonsprosess, og kan mellom anna brukast i tilfeller der sikker stadfesting ikkje kan gjerast med eksaminasjon eller testing. Slike eliminasjonar av ulike fornuftige moglegheitar er ein viktig komponent i differensialdiagnosar.

Den største kategorien av ekslusjonsdiagnosar finn ein blant psykiatriske lidingar, der fysisk eller organisk sjukdom må utelukkast før ein kan setje ein funksjonell diagnose. Eksklusjonsdiagnosar plar å førekome på områder der vitskapleg kunnskap er manglande, og særleg der objektive metodar for å stadfeste ein diagnose er fråverande. Når ein spesifikk diagnose ikkje kan stadfestast kan det vere nyttig å utelukke dei gruppene av kjente årsaker som kan føre til ein tilsvarande klinisk presentasjon.

 Dømer 
Eit døme på slike diagnosar er «febrar av ukjende årsaker»: for å forklare den auka temperaturen må dei vanlegaste årsakene utelukkast, nemleg infeksjon, neoplasi og kollagen vaskulær sjukdom (bindevevssjukdom).

Andre dømer inkluderer:
 Polycytemi
 Behçets sjukdom
 Perifer facialisparese (Bells parese)
 Schizofreni
 Tolosa-Hunt syndrom
 Irritabel tarm-syndrom
 Ny dagleg vedvarande hovudverk (NDPH)
 Krybbedød
 Brennande munn-syndrom

 Sjå òg 
 idiopati

 Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «Diagnosis of exclusion» frå ,  den 27. desember 2014.  


Kategori:Medisinsk terminologi