The Broadsword and the Beast

The Broadsword and The Beast er det 14. studioalbumet til Jethro Tull, gjeve ut 10. april 1982. På albumet vert det blanda elektronisk musikk og akustiske instrument i ei blanding mellom ein 80-tals synthesizerstil og folkemusikken Tull hadde spelt tiåret før. Slik sett vert den karakteristiske akustiske instrumenteringa til bandet utfylt med elektroniske lydbilete skapt av den nye klaverspelaren Peter-John Vettese. Dei elektroniske aspekta på dette albumet vert vidare utforska av bandet på det neste albumet deira, Under Wraps.

I notata til omslaget av den ommastra utgåva av albumet meiner Ian Anderson at Broadsword inneheld noko av den beste musikken Jethro Tull laga.

Albuminformasjon
Plateomslaget er laga av kunstnaren Iain McCaig, som lenge hadde vore fan av Jethro Tull. Det kom til etter diskusjonar med Ian Anderson og vart illustrert for å fange konseptet i musikken. McCaig sa at han teikna inn «påskekegg» på omslaget. 

Runeteikna langs kanten av omslaget er frå det angelsaksiske runesystemet. Orda er på engelsk opningsteksten på «Broadsword». 

Albumet skulle opphavleg berre heite Beastie, som er første song på side ein. Men under innspelinga klarte dei ikkje bestemme seg for om dei skulle bruke Beastie eller Broadsword, den første songen på side to. Dei enda då med å gje kvar side sin eigen tittel og kombinere dei to til heile tittelen på albumet. 

Utgjeving

I 1984 gav Mobile Fidelity Sound Lab ut ei utgåve av albumet med halv fart, men denne selde dårleg. 

I 2005 vart albumet gjeve ut på ny med ommastra lyd og med åtte bonusspor som vart spelt inn under innspelinga av albumet, men som ikkje kom med på det endelege albumet i 1982. 

Konsertturné
Turneen for Broadsword var den siste for Tull med teatralske effektar på scenen. Heile scenen vart dekorert for å likne eit vikingskip. Ian Anderson skreiv i omslaget til den ommastra CD-utgåva at han syns dette var «særs toskete».  

I ei konsertmelding frå 1982 skreiv Chris Welch: «Væpnaren Anderson veiva eit stort breisverd farleg nær dei nedre ekstremitetane til Martin under songane frå det siste albumet deira og sparka store, eksploderande ballongar ut i publikum. Men det var brølet frå bandet når dei gjekk inn i dei tyngste augneblinkane som til slutt fanga publikum, som verka å vere jamt blanda mellom 14 år gamle nye Tull-freakar til sølvfarga rockeveteranar. Tull har eit stort bibliotek av musikk å ta frå. Dei kunne ha spelt i to timar til og publikum hadde ville vore med heile vegen.»

«Cheerio», den siste songen på albumet, vart i somme år spelt som den siste songen på konsertane til Jethro Tull.

Mottaking

Kerrang! si melding var tvetydig og kalla albumet «kjenslemessig avhengig av kor mykje merksemd du er villig til å gje», men sa òg at «Om du er fan, kjøp det, det kan ha nokre behagelege overraskingar. Om, du som meg, ikkje er fan, så lån det frå nokon som er. Du kan bli overraska òg». Rolling Stone skreiv i ei melding til to stjerner: «Det er ikkje noko gale med å leve i fortida, kanskje. Og rett nok kan Ian Anderson få visdomen frå eldre tider til å verke og vere det ein vil føretrekkje føre rotlaus flørt med notida. Men på The Broadsword and the Beast kan det verkelege beistet verke å vere Anderson sin hang for tunge preiker.» Bruce Eder frå AllMusic var ikkje imponert. Han sa om produksjonen og musikken at «denne gongen er det i hendene på tidlegare Yardbird-medlemmet Paul Samwell-Smith, og er glattare, mindre tungt og med tynnare tekstur enn dei tidlegare albuma deira, og stundom - særleg på «Flying Colours» — kan dei nesten høyrast ut som nyare Moody Blues, noko bandet aldri ville ha innrømt i tidlege dagar».

Den tidlegare Genesis-gitaristen Steve Hackett har omtalt The Broadsword and the Beast som eit av favorittalbuma hans.

Salstala for The Broadsword and the Beast var betre enn Stormwatch og A. Albumet nådde 14. plassen i Tyskland og Noreg, 19. plassen i USA og 27. plassen i Storbritannia, medan singelen «Fallen On Hard Times» vart ein mindre hit, som nådde 20. plassen på den amerikanske singellista. 

Innhald

Den ommastra CD-utgåva hadde bonusspor som tidlegare var gjevne ut på 20 Years of Jethro Tull. Andre spor frå den same innspelinga (men ikkje med som bonusspor) er «Motoreyes» (frå 20 Years-boksen) og «Crew Nights», «The Curse», «Commons Brawl», «No Step», «Drive On The Young Side Of Life» og «Lights Out» frå samlealbumet Nightcap.

Medverkande
Jethro Tull
 Ian Anderson – solovokal, fløyte, akustisk gitar, Fairlight CMI
 Martin Barre – akustisk gitar, elektrisk gitar
 Dave Pegg – korvokal, bassgitar, mandolin
 Peter Vettese – korvokal, klaverinstrument, piano, synthesizer
 Gerry Conway – trommer, perkusjon

Teknisk
 Robin Black - lydteknikar
 Jim Gibson - kunstverk
 Leigh Mantle - assisterande lydteknikar
 Iain McCaig - kunstverk, illustrasjonar
 Paul Samwell-Smith - produsent

Kjelder 
Denne artikkelen bygger på «The Broadsword and the Beast» frå ,  den 18. september 2012. 
 oppgav desse kjeldene:

Bakgrunnsstoff
 The Broadsword and the Beast at discogs.

Kategori:Musikkalbum frå 1982
Kategori:Chrysalis Records-album
Kategori:Album produserte av Paul Samwell-Smith
Kategori:Jethro Tull-album