Bill Frisell

William Richard «Bill» Frisell () er ein amerikansk gitarist, oftast kategorisert som jazzmusikar, men som i si karriere har arbeidd innan så ulike musikksjangrar som jazz via pop- og filmmusikk til samtidsmusikk. På 1980- og 1990-tala var han rekna som ein av dei mest individualistiske og innovative gitaristane ved sida av John Scofield og Pat Metheny. 

Frisell har samarbeidd med norske fleire musikarar og spelte i Jan Garbarek group i åra 1981 til 1983. Han var på Vossajazz i 2007, Kongsberg Jazzfestival i 1993 og 2006 og Moldejazz i 1981, 1982, 1988, 1990, 1991 og 1995. Frisell spelar på Arild Andersen-albumet Molde Concert i 1981.

 Biografi 
Bill Frisell lærte seg å spele klarinett som barn, men skifta snart over til gitar. Via musikken til Wes Montgomery oppdaga han jazzen. På Berklee School of Music i Boston var Jim Hall ein av lærarane og Pat Metheny var klassekamerat. Under eit opphald i Europa blei Frisell kjend med plateprodusenten Manfred Eicher, som utgav album med der Frisell spelte med blant andre Jan Garbarek og trommeslagaren Paul Motian. Seinare blei Frisell medlem av Paul Motian Trio der òg saksofonisten Joe Lovano var med. Musikken på denne tida var prega av ein skjør og svevande klang.

Størstedelen av 1980-åra budde Frisell i New York City og var aktiv i byen si downtown musikkscene. På denne tida samarbeidde han mykje med John Zorn, blant anna som medlem av bandet Naked City. Frisell leia òg ein eigen trio med bassisten Kermit Driscoll og trommeslagaren Joey Baron. Musikken hans utvikla seg på denne tida til å få ein tight, og saman med John Zorn ofte «larmande», sound.

I samband med Charles Mingus-prosjektet Weird Nightmare: Meditations on Mingus arbeidde han i 1992 saman med Art Baron, Greg Cohen, Don Alias og Don Byron. Frisell oppløyste trioen på midten av 1990-åra og reiste til Seattle. Han tok til å integrere bluegrass- og countryelement i musikken sin og sidan årtuseskiftet har påverknad frå brasiliansk musikk og funkelement berika Frisell sin musikk som med det har blitt tydeleg eklektisistisk.  

I 2005 fekk Frisell Grammy (årets jazzalbum) for Unspeakable.

Diskografi
1984: Rambler
1984: Smash & Scatteration (med Vernon Reid)
1987: Lookout for Hope
1988: Before We Were Born
1989: Is That You?
1990: Where in the World?
1992: Have a Little Faith
1992: This Land
1995:  Go West: Music for the Films of Buster Keaton
1995: High Sign/One Week
1996: Bill Frisell Quartet
1997: Nashville
1997: Gone, Just Like a Train
1999: Good Dog, Happy Man
2000: Ghost Town
2001: Blues Dream
2001: With Dave Holland and Elvin Jones
2002: The Willies
2003: The Intercontinentals
2004: Unspeakable
2005: Richter 858
2005: East/West
2005: Further East/Further West
2006: Bill Frisell, Ron Carter, Paul Motian
2008: History, Mystery

 Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «Bill Frisell» frå , og «Bill Frisell» frå  den 29. november 2011.  

Denne artikkelen bygger på «Bill Frisell» frå ,  den 29. november 2011.  

 Bakgrunnsstoff 

Bill Frisell-diskografi
Intervju med Bill Frisell på allaboutjazz.com

Kategori:USA-amerikanske jazzgitaristar
Kategori:Folk frå Baltimore