After the Gold Rush

After the Gold Rush er det tredje albumet til Neil Young og eit av fire høgprofilerte album som vart gjevne ut av kvar av bandmedlemmene i Crosby, Stills, Nash & Young etter den store suksessen med Déjà Vu i 1970. Det nådde åttandeplassen på Billboard-lista og to singlar frå albumet, «Only Love Can Break Your Heart» og «When You Dance I Can Really Love» nådde respektive 33. og 93. plass. I Noreg nådde albumet 17. plass.

After the Gold Rush vart nymastra og gjeve ut på HDCD i 2009.

Historie
Det tredje soloalbumet til Neil Young vart gjeve ut i ein produktiv periode av karrieren hans. Han hadde spelt inn to soloalbum og Déjà Vu i lag med Crosby, Stills, Nash & Young på mindre enn eit år, og etter at han vart sett på sidelinja av ein ryggskade, venta han til 1972 før han gav ut det neste albumet sitt, Harvest, som gjorden Young til superstjerne. Sjølv om arbeidet hans med Buffalo Springfield hadde vist at han eksperimenterte med forskjellige musikkstilar, heldt Young fram blandinga av hardrock, og country- og folkrockinfluert musikk på Gold Rush, liknande det han hadde gjort med CSNY og på Everybody Knows This is Nowhere frå 1969.

Young-biografien ShakeyMcDonough, Jimmy. Shakey: Neil Young’s Biography. New York: Random House Inc., 2002 hevdar at han gjorde eit forsøk på å kombinere Crazy Horse og CSN på denne utgjevinga, der Crazy Horse spelte i lag med Stephen Stills og CSNY-bassisten Greg Reeves. Dei første innspelingane vart gjort med Crazy Horse i Sunset Sound Studios i Los Angeles under ein vinterturne som omfatta Steve Miller og Miles Davis på Fillmore East. Trass i den dårlegare helsa til rytmegitaristen Danny Whitten, gav innspelingane songane «I Believe In You», «Oh, Lonesome Me», «Birds» og «When You Dance I Can Really Love».

Det meste av albumet vart spelt inn i eit mellombels kjellarstudio i heimen til Young i Topanga Canyon våren 1970 med Greg Reeves, Ralph Molina frå Crazy Horse og det 18-år gamle vidunderbandet Nils Lofgren frå det Washington, DC-basert bandet Grin på piano. Dette var ei typisk avgjersle for Young, å la Lofgren som ikkje tidlegare hadde spelt så mykje piano før, gjere dette for heile innspelinga. I lag med Jack Nitzsche vart han med Crazy Horse utan Young før han starta si eiga solokarriere og vart medlem av Bruce Springsteen sitt E Street Band.

Kritikarane var ikkje begeistra då albumet kom ut. Den opphavleg meldinga i Rolling Stone starta med «Neil Young-tilhengjarar vil truleg bruke dei neste par vekene på å overbevise seg sjølv om at After the Gold Rush er god musikk. Men dei vil berre lure seg sjølv. For trass i at albumet inneheld potensialet for noko førsteklasses musikk, stig ingen av songane her over den keisame overflata.» Den kritiske reaksjonen har derimot betra seg med åra, noko som er typisk for Neil Young sine album. I 1975 hadde Rolling Stone endra synet sitt og kalla albumet eit «meisterverk»,
 og Gold Rush vert i dag rekna som ein klassikar frå den tidlege karrieren til Young.

Ettermæle
After the Gold Rush har dukka opp på mange lister over dei største albuma. I 1998 stemnde lesarane av musikkmagasinet Q After the Gold Rush til det 89. beste gjennom tidene. Det vart rangert på 92. plass på ei liknande liste laga av britiske Channel 4 i 2005. I 2003 kåra Rolling Stone albumet til det 71. beste på lista deira over dei 500 beste albuma gjennom tidene, som var den høgaste plasseringa til Young på lista.  Pitchfork Media hadde albumet på 99. plassen på si liste over dei 100 beste albuma i 1970-åra. I 2006 hadde Time Magazine albumet blant sine 100 beste album gjennom tidene. I boka til Bob Mersereau frå 2007 vart det rangert på tredjeplassen over dei 100 beste kanadiske albuma gjennom tidene, medan oppfølgjaren Harvest vart kåra til det beste. I 2005 kåra lesarane av Chart Magazine albumet til det femte beste kanadiske albumet, medan Blender Magazine i 2002 kåra det til det 86. beste «amerikanske» albumet. New Musical Express hadde albumet på 80. plass på deira liste over tidenes største album i 2003. På nettsida Acclaimedmusic.net er albumet øvst på lista over album frå 1970, 16. plass på lista over album frå 1970-åra og 43. plass på lista over beste album nokon gong, den høgaste plasseringa til Young.Acclaimed Music

Innhald

Medverkande 
Neil Young – gitar, piano, munnspel, vibrafon, solovokal
Danny Whitten – gitar, vokal
Jack Nitzsche – piano
Billy Talbot – bass
Ralph Molina – trommer, vokal
Greg Reeves – bass
Nils Lofgren – gitar, piano, vokal
Stephen Stills – vokal
Bill Peterson – flygelhorn

Salslister
Vekeslister
ÅrListePlassering1970Billboard Pop Albums8

Singlar
ÅrSingelListePlassering1970«Only Love Can Break Your Heart»Billboard Pop Singles331971«When You Dance I Can Really Love»Billboard Pop Singles93

Salstrofé
OrganisasjonNivåDatoRIAA – USAGull2. november 1970RIAA – USAPlatina13. oktober 1986RIAA – USA2× Platina13. oktober 1986BPI – Storbritannia2× Platina12. november 2004

Kjelder 

Denne artikkelen bygger på «After the Gold Rush» frå ,  den 26. oktober 2010. 
 oppgav desse kjeldene:

Kategori:Neil Young-album
Kategori:Musikkalbum frå 1970
Kategori:Album produserte av David Briggs
Kategori:Reprise Records-album
Kategori:Album produserte av Neil Young
Kategori:Album spelte inn i Sunset Sound Recorders
Kategori:Album spelte inn i heimestudio
 074
 090