It’s Only Rock ’n’ Roll

It's Only Rock 'n' Roll er eit album av The Rolling Stones frå 1974. Det var det siste albumet med gitaristen Mick Taylor og med på tittelsporet spelte Ronnie Wood som tok over for Taylor. Albumet har ein tydlegare rockestil enn det førre albumet, Goats Head Soup, som var meir soul- og funk-inspirert. Albumet nådde førsteplassen i USA, andreplassen i Storbritannia og tredjeplassen i Noreg. 

 Historie 

Arbeidet med It's Only Rock 'n' Roll kom i gang etter den europeiske turneen til The Rolling Stones hausten 1973. Innspelinga starta i november i München i Tyskland.

 Innspeling 

Albumet vart først utvikla som ein delvis live-, delvis studioproduksjon der eine sida var songar frå konsertane på den nylege europeiske turneen deira, medan den andre sida bestod av nyleg innspelte coverversjonar av bandet sine favorittR&B-songar. Av desse coverversjonane var innspelingar av Dobie Gray sin «Drift Away», Shirley & Company sin «Shame, Shame, Shame» og The Temptations sin «Ain't Too Proud to Beg». Etter ei kort stund starta bandet å arbeide med gitarriff av Richards og nye idear frå Mick Jagger og den opphavlege albumideen vart skrinlagt til fordel for det nye materialet. Innspelinga av «Ain't Too Proud to Beg» var den einaste innspelinga som frå den opphavlege planen som kom med på den endelege albumutgåva. 

It's Only Rock 'n' Roll var første Stones-plate som var sjølvprodusert sidan Their Satanic Majesties Request og den første der Jagger og Richards nytta pseudonymet «The Glimmer Twins». Frå dette albumet og på alle framtidige Rolling Stones-album produserte dei musikken sjølv eller i lag med ein produsent utanfor bandet. 

Det meste av grunnspora på albumet vart spelt inn München, medan vokalen til Jagger vart spelt inn ettepå. I følgje Richards kjem Jagger som oftast fram til det beste resultatet når han er aleine i studio med berre ein lydteknikar.

«Luxury» synte ei aukande interesse for reggae hos bandet, medan «Till the Next Goodbye» og «If You Really Want to Be My Friend» var balladar. Sju av dei ti songane på albumet var lengre enn fire minuttar, noko som vart kritisert av den gryande punkrock-rørsla på slutten av 1970-talet. 

Ronnie Wood, som lenge hadde vore ein bekjent av bandet, knytte seg nærare til The Rolling Stones under innspelingane etter han inviterte Mick Taylor til å spele på debutalbumet sitt, I've Got My Own album to Do. Taylor var mykje heime hos Wood under innspelinga, og ein av kveldane var Richards på besøk. Dei spelte inn nokre songar med Wood og utvikla raskt eit nært vennskap. Jagger vart etter kvart med i denne gjengen, og det var her den første songen på albumet vart utvikla, «It's Only Rock 'n' Roll (But I Like It)». Wood arbeidde tett med Jagger på denne songen, som etter kvart vart tittelen på albumet. Wood spelar 12-strengars akustisk gitar på songen. 

It's Only Rock 'n' Roll vart det siste albumet Mick Taylor gjorde med The Rolling Stones, og han speler berre på sju av ti spor. Taylor var visstnok medlåtskrivar på songar som «Till the Next Goodbye» og «Time Waits for No One», men på plateomslaget er alle songane berre tilskriven Jagger/Richards.

I lag med dei vanlege medhjelparane Billy Preston, Nicky Hopkins og det uoffisielle Stones-medlemmet Ian Stewart, spelte Ray Cooper perkusjon på albumet. 

 Utgjeving 

I juli kom singelen «It's Only Rock 'n' Roll (But I Like It)» ut og trass i at han hadde den klassiske Stones-stilen nådde han ikkje topp ti. Med eit allsongvenleg refreng har songen sidan vorte fast innventar på Stones-konsertane. «Ain't Too Proud to Beg» av The Temptations vart gjeven ut som den andre singelen frå albumet i USA, der han nådde topp 20. Albumet kom ut i oktober og gjekk raskt opp til andre plassen i Storbritannia (det første albumet deira i heimlandet sidan 1969 som ikkje nådde førsteplassen) og førsteplassen i USA, der det etter kvart selde til platina.

Plata fekk stort sett god kritikk. 

 Innhald 

Medverkande
The Rolling Stones
Mick Jagger – solovokal , korvokal , akustisk gitar , elektrisk gitar 
Keith Richards – elektrisk gitar , korvokal , akustisk gitar , bassgitar 
Bill Wyman – bassgitar , synthesizer 
Charlie Watts – trommer 
Mick Taylor – elektrisk gitar , akustisk gitar , bassgitar 

Andre medverkande
Nicky Hopkins – piano 
Billy Preston – piano , clavinet , orgel 
Ian Stewart – piano 
Ray Cooper – perkusjon 
Blue Magic – korvokal 
Charlie Jolly – tabla 
Ed Leach – kubjølle 

Grunnspor på «It's Only Rock 'n Roll (But I Like It)»
Kenney Jones – trommer
Willie Weeks – bassgitar
David Bowie – korvokal
Ronnie Wood – 12-strengs akustisk gitar, korvokal

Produksjjon
Andy Johns – lydteknikar
Keith Harwood – lydteknikar, miksing
George Chkiants – overdubbing
Glyn Johns – miksing (på «Fingerprint File»)
Guy Peellaert – plateomslag og måleri
Bob Clearmountain – nymastring i 1994

Salslister og salstrofé

Vekeslister
Liste (1974)Plassering

Singlar
ÅrSingelListePlassering1974«It's Only Rock and Roll»Nederlandsk Top 100 (MegaCharts)13Tyske singlar (GfK Entertainment-lista)12Norske singlar (VG-lista)8Britiske singlar (OCC)10US Billboard Hot 10016«Ain't Too Proud to Beg»US Billboard Hot 10017

Salstrofé

 Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «It's Only Rock 'n' Roll» frå , den 12. mars 2009. 
 oppgav desse kjeldene:

 Bakgrunnsstoff 
 It's Only Rock 'n Roll på RollingStones.com

Kategori:Rolling Stones-album
Kategori:Musikkalbum frå 1974
Kategori:Album produserte av The Glimmer Twins
Kategori:Atlantic Records-album
Kategori:Rolling Stones Records-album
Kategori:Virgin Records-album