Omnhøns

Omnhøns (Megapodiidae) er ein familie av mellomstore tettbygde terrestriske fuglar i ordenen Galliformes. Omnhøns har små hovud og kraftige føter, dei beitar i habitat av skog. Omnfuglar er nær altetarar, dietten er både vegetabilsk og animalsk. Dei fleste artar er brune eller svarte i farga. Omnhøns er kjent for at dei ikkje rugar egga sine sjølve, men grev dei ned og utnyttar rugevarmen frå sola, frå platemateriale som rotnar eller frå vulkanske kjelder. Omnhøns får dei mest utvikla ungane ved klekking blant alle fuglar. Ved klekking har ungane opne auge, kroppsleg koordineringsevne, fullt utvaksne flygefjør og elles dunaktige kroppsfjør. Same dagen som dei er klekte er dei i stand til å springe, finne føde, og hos somme artar kan dei òg flyge.Starck, J.M., Ricklefs, R.E.(1998) Avian Growth and Development. Evolution within the altricial precocial spectrum. Oxford University Press, New York, 1998. I overkant av 20 artar i 6 slekter av omnhøns lever i Australia, Ny-Guinea og på andre nære øyar.

Det vitskaplege namnet kjem frå gresk, mega 'stor' og poda, 'fot'. Andre norske namn som har vore brukte på denne familien er storfothøns og talegallahøns.Crome, Frank H. J: Storfothønsene; s. 142-143 i Arne Semb-Johansson (redaktør), omsett av Ragnar Frislid: Norges Dyr 7 - Fugler I. J.W. Cappelens Forlag, 1986. ISBN 82-525-1910-5

mini|høgre|Tverrsnitt av reirhaug hos arten malleeomnhøne, Leipoa ocellata. Underlaget som gjev rugevarme er rotnande kompost, eggkammeret er dekt av eit opp til ein meter tjukt sanddekke.

mini|høgre|Mjaueomnhøne, Megapodius cumingii
 Skildring  
Omnhøns er som dei fleste hønsefuglar tunge, klumpete fuglar som sjeldan flyg. Dei varierer i storleik frå 28 til 70 cm, i vekt mellom 500 og 2450 gram. Dvergomnhøne er den minste, største er klaveomnhøne. Dei har store, kraftige bein og føter. Kraftige føter er eit føremon når dei blir brukt i samband med hekkeåtferda for graving og skuffing av reirhaugar. Baktåa er fullt utvikla, og er på nivå med framtærne - ein funksjon som omnhøns har til felles med hokkoar, det gjer at dei ofte er rekna som slektningar.

Nebbet verkar kort og lite spesialisert, typisk for hønsefuglar, men hos omnhøns har det ein særmerkt eigenskap knytt til hekkeåtferda. Det er kjenslevart for temperaturar og brukast til å kontrollere temperaturen i reirhaugen.

Dominerande fargetonar i fjørdrakta er brunt, svart og grått. Desse lite iaugefallande fargene gjev kamuflasje på bakken blant buskar. Hos nokre artar har andletet naken, klårt farga hud, og hos somme artar dekker desse områda heile hovudet og nakken. Nokre har eit par av hudfoldar under haka eller hudposar på halsen. Hammaromnhøne har ein knoklete utvekst på hovudet, som minner om det ein finn hos kasuarar.

Kjønnsdimorfismen, om han eksisterer i det heile, er ikkje spesielt slåande. Hannane er gjerne litt større, den nakne hudområda er meir fargerike, og hudposar på halsen er større og meir synlege. Men desse skilnadene er så små at dei knapt er brukbare i feltornitologien.

Vengene av omnhøns er store og runde. Dei tillèt flyging over korte avstandar, oftast skjer det berre for å vike unna fare. Større artar flyg ofte berre få meter. 

Halane er mykje ulike avhengig av art. «Ekte» omnhøns i Megapodius-slekta har ein svært kort, tverr hale. Derimot har klaveomnhøne og Aepypodius-artar lange og avrunda halar som blir brukte under kurtise.

Hekking 
Omnhøns rugar ikkje egga sine med kroppsvarmen slik som andre fuglar gjer, men grev dei ned. Egga er unike i å ha stor eggeplomme i høve til totalmassen, plomma gjer opp 50-70 % av eggvekta. Desse fuglane er best kjente for å byggje massive reirhaugar av rotnande vegetasjon, som hannen passar med å leggje til eller fjerne kompost for å regulere varmen i rugeperioden. Men nokre artar grev ned egga sine i andre måtar: somme brukar geotermisk varme, og andre rett og slett set sin lit til solvarmen som varmar opp sanden. Nokre artar varierer rugestrategien avhengig av det lokale miljøet.Steadman D, (2006). Extinction and Biogeography in Tropical Pacific Birds, University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-77142-7 

Omnhønsungar manglar eggtann ved klekking: Dei brukar dei kraftige klørne til å bryte ut av egget, og deretter grev dei seg opp til overflata av reirhaugen. Når ungane er klekte har dei fullt utvikla fjører og er aktive, allereie i stand til å flyge og lever uavhengig av foreldra.Starck, JM & SUtter E (2000) Patterns of growth and heterochrony in moundbuilders (MEgapodiidae) and fowl (Phasianidae). J. Avian Biol. 31:527-547

 Utbreiing	
mini|høgre|Ein finn ofte klaveomnhøne i parkar eller hagar.
Omnhøns finst i den utvida Australasia-regionen, inkludert øyar i det vestlege Stillehavet, Australia, Ny-Guinea, og øyane i Indonesia austom Wallace-linja, men òg Andamanøyane og Nikobarane i Bengalbukta. Populasjonen av familien har gått tilbake i Stillehavet med tilstedevere av menneske, og ei rekkje øygrupper som Fiji, Tonga og Ny-Caledonia har mista mange eller alle omnhønsartar.

 Artslista 
Omnhøns i rekkjefølgje etter Clementslista versjon 6.8 frå august 2013 med norske namn etter Norske navn på verdens fugler. 

Slekt Alectura
 Klaveomnhøne, Alectura lathami, Australian Brush-Turkey, LC, Gray, 1831

Slekt Aepypodius
 Kvitstrupeomnhøne, Aepypodius arfakianus, Wattled Brush-Turkey, LC, Salvadori, 1877
 Treflikomnhøne, Aepypodius bruijnii, Bruijn's Brush-Turkey, EN, Oustalet, 1880

Slekt Talegalla
 Raudnebbomnhøne, Talegalla cuvieri, Red-billed Brush-Turkey, LC, Lesson, 1828
 Svartomnhøne, Talegalla fuscirostris, Black-billed Brush-Turkey, LC, Salvadori, 1877
 Raudbeinomnhøne, Talegalla jobiensis, Brown-collared Brush-Turkey, LC, Meyer, 1874

Slekt Leipoa
 Malleeomnhøne, Leipoa ocellata, Malleefowl, VU, Gould, 1840

Slekt Macrocephalon
 Hammaromnhøne, Macrocephalon maleo, Maleo, EN, Müller, 1846

Slekt Megapodius
 Molukkomnhøne, Megapodius wallacei, Moluccan Scrubfowl 
 Tongaomnhøne, Megapodius pritchardii, Niuafoou Scrubfowl, EN, Gray, 1864
 Dvergomnhøne, Megapodius laperouse, Micronesian Scrubfowl, EN, Gaimard, 1823
 Nikobaromnhøne, Megapodius nicobariensis, Nicobar Scrubfowl, VU, Blyth, 1846
 Mjaueomnhøne, Megapodius cumingii, Tabon Scrubfowl, LC, Dillwyn, 1853
 Sulaomnhøne, Megapodius bernsteinii, Sula Scrubfowl, VU, Schlegel, 1866
 Tanimbaromnhøne, Megapodius tenimberensis, Tanimbar Scrubfowl, NT, P.L. Sclater, 1883
 Sotomnhøne, Megapodius freycinet, Dusky Scrubfowl, LC, Gaimard, 1823
 Seramomnhøne, Megapodius forsteni, Forsten's Scrubfowl, NR, Gray,GR, 1847
 Melanesiaomnhøne, Megapodius eremita, Melanesian Scrubfowl, LC, Hartlaub, 1867
 Vanuatuomnhøne, Megapodius layardi, Vanuatu Scrubfowl, VU, Tristram, 1879
 Papuaomnhøne, Megapodius decollatus, New Guinea Scrubfowl, LC, Meyer, 1874
 Oransjebeinomnhøne, Megapodius reinwardt, Orange-footed Scrubfowl, LC, Dumont, 1823

 Kjelder 
 Denne artikkelen bygger på «Megapode» frå , den 27. april 2011. 
 Avsnittet «Skildring» er frå «Großfußhühner» frå , den 27. april 2011. 

 Bakgrunnsstoff 

 Videoar av omnfuglar  hos Internet Bird Collection


Kategori:Hønsefuglar
Kategori:Fuglar i Oseania