Epigon

Epigon, frå epigonane gresk epigonoi d.e. 'etterkommarar' av epi,
'etter', og gonos, 'fødsel') er i greske segner sønene av dei sju hovdingane som under leiing av Adratos og Polyneikes fall i striden mot Tebai. Ti år etter nederlaget gjorde desse sønene eit nytt felttog, og øydela byen. Desse epigonane var 
 Alkmaion og Amphilochos, søner av Amphiaraos
 Aigialeus, son av Adrastos
 Diomedes, son av Tydeus
 Promachos, son av Parthenopaios
 Sthenelos, son av Kaponeus
 Thersandros, son av Polyneikes
 Euryalos, son av Mekisteus. 

Dette felttoget inspirerte tidleg grekarane til episk dikting, og epigonane vart avbilda på støtter i tempelet i Delphi. 

Sidan vart nemninga epigonane nytta om kongane som etterfølgde Alexander den store.

 Moderne tyding 
Innan vitskap, kunst og litteratur vert ordet epigon nytta om ein personar som etterliknar store førebilete utan sjølv å greie å skape noko nytt. Omgrepet «drive epigoneri» er òg nytta meir avgrensande om personar som dreg nytte av det som er skapt av personar i tidlegare slektsledd.

 Kjelder 
 Nordisk familjebok (1881)
 Kristen Weierholt i Norsk Allkunnebok
 «Epigoner» i Kunnskapsforlaget Store norske leksikon


Kategori:Menneske i gresk mytologi
Kategori:Greske ord og uttrykk