Dei sju dygdene

De sju dygdene, eller dei sju kardinaldygdene, er dei positive spegleigenskapane til dei sju dødssyndene i romersk-katolsk kristendom. Dei spelte ei stor rolle for etiske diskusjoner i mellomalderen. Det norske ordet dygd kjem frå norrønt dygð, som er i slekt med å duge. Det latinske ordet for dygd er «virtus» som tyder styrke, (frå «vir», dvs. mann).

 Prudentius’ liste 
Lista med Dei sju dygdene skriv seg frå eit dikt av 400-tals-poeten Aurelius Clemens Prudentius, Psychomachia, som tek opp kampen mellom det gode og det vonde.

 Dygd - virtus (i motsetnad til vellyst)
 Gjevmilde - liberalis (i motsetnad til grådigskap)
 Måtehald - frenum (i motsetnad til fråtsing)
 Flid - industria (i motsetnad til latskap)
 Tolmod - patientia (i motsetnad til vreide)
 Godleik - humanitas (i motsetnad til misunning)
 Audmykt - humilitas (i motsetnad til hovmod)

 Kardinaldygdene 
Mot, visdom, måtehald og rettferd er Platons fire klassiske kardinaldygder. Kristen teologi legg gjerne til, frå 1. Kor. 13: Tru, von og kjærleik. Desse sju utgjer til saman dei sju kardinaldygdene:

 Prudentia (visdom eller varsemd)
 Iustitia (rettferd)
 Temperantia (måtehald)
 Fortitudo (mot)
 Fides (tru)
 Spes (von)
 Caritas (kjærleik)Lista er omsett frå bokmålswikipediaen med tillegg frå nederlandsk wikipedia.

 Kjelder 
 Fotnotar 

Bakgrunnsstoff

Kategori:Katolisisme
Kategori:Dygder
Kategori:Kristen teologi
Kategori:Talet 7