Charlie Parker

Charles Parker Jr. () var ein jazzsaksofonist og -komponist, og er rekna for å vere mellom dei fremste musikalske nyskaparane i det 20. hundreåret. Parker fekk tidleg aukenamnet Yardbird, seinare korta ned til Bird. Mange kallar Parker faren til moderne jazz; dei fleste seriøse jazzmusikarar etter han har på eit tidspunkt i utviklinga studert Parker sin innfallsvinkel til melodi og harmoni og teke opp i seg noko av stilen hans.

 Biografi 

 Oppveksten og den musikalske oppstarten 

Charlie Parker vart fødd i Kansas City i Kansas og voks opp i Kansas City i Missouri. Han var éinebarnet til Charles og Addie Parker.

Det finst ingen kjelder som peiker på at Parker hadde eit uvanleg musikalsk talent som ung. Som ung gut (truleg 3-4 år gamal) skal han ha sunge i kyrkjekoret til ei lokal katolsk kyrkje. Far hans, som var pianist og songar, kan ha vore opphav til musikalsk inspirasjon.Den musikalske påverknaden til faren Charles Parker Senior er uklår. Charlie Parker svarte i eit intervju  på spørsmål om faren spelte eit musikkinstrument: "Nah. Han var dansar på eit sirkus i sine yngre år". Som liten høyrde Parker på ulike jazzband, som banda til Count Basie og Bennie Moten. Han heldt fram med å spele i lokale band på jazzklubbar rundt om i Kansas City i Missouri, der han perfeksjonerte teknikken sin med hjelp frå Buster Smith.

Parker utvikla seg til musikar over ein kort periode. Som 12- eller 13-åring fekk han tilgang til sin første saksofon, og allereie som 15-åring spelte han på jazzklubbar. Som 17-åring var han ein etablert jazzmusikar.

Den første innspelinga vart gjort med Jay McShann sitt Kansas City orchestra i 1940.

 Parker i New York 
Då Parker flytta til New York by i 1939 utvikla han seg til ein leiande artist i generasjonen som skapte musikkstilen bebop, men han hadde òg andre jobbar. Éin av desse var som oppvaskar i restauranten der den kjende pianisten Art Tatum spelte på den tida (Parker sitt spel etter dette syner inspirasjon frå Tatum; raske arpeggioar og avansert harmonisering). Parker bygde ein ny stil og eit nytt musikalsk vokabular inspirert av føregangarar som Coleman Hawkins og Lester Young.

Han spelte med ei rekke av dei fremste artistane på den tida, og gav ut ei rekke klassiske innspelingar med artistar som Dizzy Gillespie, Bud Powell, Thelonious Monk, Charlie Christian, Kenny Clarke og Miles Davis.

 Parker i Skandinavia 
Charlie Parker heldt ingen konsertar i Noreg, men han turnerte i Sverige. Han kom til Stockholm 19. november 1950, der han heldt den første konserten på turnéen i Konserthuset, hovudkvarteret til det svenske jazzforbundet. Biograf Ross Russel har kalla denne turnéen det siste høgdepunktet i karrieren til Parker.Jazzprofiler s. 111-113 Bandopptakarar var sjeldsynte på 50-talet, men rundt 1960 dukka det likevel opp eit amatøropptak frå konsertane i Malmö og Helsingborg. Desse opptaka er gjevne ut på Bird in Sweden 1950. Den norske trompetaren Rowland Greenberg er med på tre spor.Jazzprofiler s. 113

 Musikaren og kunstnaren 
mini|Minnesteinen ved Charlie Parker si grav i Kansas City
Parker sine forrykande raske og rytmisk asymmetriske improvisasjonar kunne forbløffe lyttaren; men ser ein nærare på spelet til Charlie Parker ser ein at kvar melodisk linje inneheld ei komplett og godt gjennomtenkt frase der kvar note er på plass. Parker sine harmoniske idear var revolusjonerande for si tid. Han introduserte eit nytt tonalt vokabular med bruk av den niande, ellevte og trettande tonen i akkorden, og akkorderstatningar.

«Eg fann ut at ved å bruke topp-intervalla i akkorden som ei melodilinje og stø dei opp med passande akkorderstatningar, så kunne eg spele ting eg hadde høyrt. Eg vart vekt til live.»Nat Hentoff og Nat Shapiro, Hear Me Talkin' to Ya (1955). Charlie Parker fortel om sitt stilistiske gjenombrot.

Tonen i instrumentet hans var klår og gjennombrytande på dei raske melodiane, men varm og klangfull på balladar.

På ein pressekonferanse i Stockholm i Sverige i 1950 fekk Charlie Parker spørsmål om kven som som var hans favoritt som samtidsmusikar, og svaret var noko overraskande Jascha Heitetz. På den same turnéen bar Parker på ei 78-plate. Trompetaren Rowland Greenberg spurte kva for plate det var og Parker skal ha svart: «Det er Chu Berry, min favorittmusikar. Ingen får det til å swinge som han.»

Parker vart eit ikon for beatgenerasjonen og var ein viktig person for å få etablert inntrykket av jazzmusikaren som ein kunstnar og intellektuell utan kompromiss, ikkje berre ein populær artist. Charlie Parker var òg tidleg med å blande jazz med stilartar frå andre artistar, frå Igor Stravinskij til Machito. 

Parker var kjend for ofte å møte til spelejobb utan eit instrument for så å låne eit instrument av andre like før speling. Ved eitt høve spelte han på ein saksofon laga av plastikk.

Sjølv om han av og til spelte tenorsaksofon vart han i hovudsak rekna for å vere altsaksofonist.

 Slutten 

Charlie Parker døydde medan han såg på Tommy Dorsey på fjernsynet på eit hotellrom på Hotel Stanhope på Fifth Avenue i New York, rommet til venninna Nica de Koenigswarter. 
Den offisielle dødsårsaken var lungebetennelse.Frederick J. Spencer, MD. Jazz and Death: Medical Profiles of Jazz Greats. University of Mississippi Press. 2002 Eit hardt liv som musikar og heroinmisbrukar var over. Parker var då berre 34 år gammal, rettslegen fastsette feilaktig alderen til å vere mellom 50 og 60.

Parker etterlet seg kona Chan, dottera Kim Parker, som også er musikar, og sonen Baird.

 Den mytiske Charlie Parker 
Legenda om at «Bird lever» («Bird Lives») stod først fram som grafitti på éin av New York by sine undergrunnsbaner berre få timar etter Parker sin død. Poeten Ted Joans blir normalt kredittert dette verket.

Jazzmusikaren Bleeding Gums Murphy i tv-serien The Simpsons kan vere basert på Charlie Parker, særleg ettersom han spelar altsaksofon. Han hevdar òg å ha ei 1500$-dagen-vane, sjølv om dette blir forklart som ei sjukeleg trong til å kjøpe Fabergé-egg.

I Julio Cortázar si novelle El perseguidor (forfølgjaren) diktar han opp skikkelsane Johnny Carter (Charlie Parker), Lan (Chan Parker) og Marquess Tica (Nica de Koenigswarter).

Ei teikneseriestripe frå Larsson si gale verd med tittelen «Charlie Parker sitt private helvete» skildrar Parker innelåst i eit innspelingsstudio medan djevelen utelukkande spelar newage-musikk.

I nynorskromanen Tyl av Finn Tokvam og Halvor Folgerø har hovudpersonen Ove eit lidskapleg forhold til Charlie Parker.

 Komposisjonar 
 Ah-Leu-Cha
 Anthropology
 An Oscar for Treadwell
 Another Hairdo
 Back Home Blues
 Ballade
 Billie´s Bounce
 Bird gets the Worm
 Bird of Paradise
 Bloomdido
 Blue Bird
 Blues for Alice
 Buzzy
 Card Board
 Celerity
 Chasing the Bird
 Cheryl
 Chi Chi
 Confirmation
 Constellation
 Cosmic Rays
 Dewey Square
 Dexterity
 Diverse
 Donna Lee (med Miles Davis)
 Fast Blues
 Kim
 Klaun Stance
 Ko-Ko
 Laird Baird
 Leap Frog
 Marmaduke
 Merry-go-Round
 Moose the Mooche
 Mohawk
 My little Suede Shoes
 Now´s the Time
 Ornithology
 Parker´s Mood
 Passport
 Perhaps
 Quasimodo
 Red Cross
 Relaxing with Lee
 Scrapple from the Apple
 Shaw Nuff (med Dizzy Gillespie)
 She Rote
 Si Si
 Steeplechase
 The Bird
 Thriving from a Riff
 Visa
 Warming up a Riff
 Yardbird Suite

 Minnesmerke 
 Nattklubben The Birdland i New York er kalla opp etter han.
 Ei statue av Charlie Parker vart i 1999 reist i Kansas City.
 Phil Woods, ein kjend amerikansk saksofonist, spelte inn ein konsert til ære for Parker.
 I 1998 regisserte Clint Eastwood den biografiske filmen Bird.

 Kjelder 

 Bird Lives 
 :en:Charlie Parker

 Referansar 

 Bakgrunnsstoff 

 birdlives.co.uk 
 Charlie Parker diskografi
 Offisiell nettside 
 Lydklipp og notat om Parker 

Kategori:Folk frå Kansas
Kategori:Folk frå Missouri
Kategori:USA-amerikanske jazzsaksofonistar