Ivar Aasen

Ivar Andreas Aasen () var ein norsk språkforskar og diktar. Gjennom innsamlingsarbeid og systematisering la han grunnlaget for den vitskaplege utforskinga av norsk språk. Ivar Aasen er mest kjend for å vera opphavsmannen til landsmålet, opphavet til den moderne nynorsken.

Saman med Henrik Wergeland, Ole Gabriel Ueland og Johan Sverdrup var Aasen den leiande i den nasjonale og folkelege rørsla på 1800-talet.Ernst Sars sitert av Jens Johan Hyvik, Norsk tidend, nr 1, 2013.

 Livssoge 
Aasen vart fødd i 1813 i Åsen i Hovdebygda i Ørsten, dagens Ørsta kommune, som son av Ivar Jonsson og Guri Jonsdotter Åsen.Volda ministerialbok, Konfirmerte 1828 Han var døypt Iver Andreas Aasen, forma «Ivar» kom i bruk omkring 1845. Han var yngst av åtte sysken og mista tidleg begge foreldra. Aasen måtte tidleg ta del i hardt gardsarbeid for å klara seg. Plassen han budde på, var isolert, og han hadde få vener. På fritida underheldt han seg derfor med å lesa i Bibelen. Han blei allereie som liten rekna som ein kvikk kar av både lensmannen og presten i bygda. Garden Ekset med Sivert Aarflots boksamling var berre tre kilometer frå Åsen-garden. Aarflot hadde sjølv gjort observasjonar om slektskap mellom sunnmørsdialekten og gamalnorsk, og dette kan ha inspirert den unge Aasen.Bruaset, Oddgeir (1999): Sunnmøre og sunnmøringen. Det norske samlaget.
mini|Ivar Aasen fotografert i 1884.
Aasen fekk utvikla lærdommen sin hjå prosten Hans Conrad Thoresen, der han avla «prosteprøve». Thoresen var prost i Herøy og vart seinare svigerfar til Henrik Ibsen. I åra 1833–35 las Aasen latin, historie, geografi, retorikk og diktekunst hos Thoresen med tanke på vidare studier (som han slo frå seg). I 1831 blei han omgangsskolelærar før han etter kvart blei huslærar hjå kaptein Daae på Solnør (i Skodje). Det var truleg prosten Thoresen som fekk Aasen plassert hos slekta på Solnør. Der hadde han mellom anna Ludvig Daae (Suzannah Ibsens søskenbarn) som elev 1835–42. Han utvida heile tida kunnskapen sin, mellom anna ved å læra seg fleire språk på eiga hand, og ved å laga ei fyldig plantesamling frå nærområdet. Medan han var på Solnør, byrja Aasen òg å granska målføre, og tok først fatt på sin eigen sunnmørsdialekt. Han fekk eit vanskeleg arbeid, ettersom han ønskte å finna fram til målføret før dansk påverking, men blei til sist ferdig med Den Sunnmørske dialekt, som blei gjeven ut i 1841.

I 1836, då han berre var 22 år gamal, skreiv han det programmatiske essayet «Om vort Skriftsprog» (prenta første gong i Syn og Segn i 1909). Stephen Walton kallar dette essayet ein «retorisk kraftprestasjon» og eit naturleg utgangspunkt for drøfting av Aasens livsverk.Dag og Tid 4. januar 2013 s.33. I «Om vort Skriftsprog» skriv Aasen mellom anna:
« Vi trænge aldrig til at gaae udenom Grændserne efter et Sprog; vi skulde lede i vore Gjemmer, og see efter, hvad vi selv eiede, førend vi gik hen at laane af Andre. Ligesaa lidet, som det skulde hædre en fri Mand at aftrygle af Andre, hvad han selv havde Forraad af, ligesaalidet hædrer det os, at vi heller samle udenlandske Ord, end benytte dem, der almindelig kjendes og bruges i vore Bygder. (...)
Skal vi da, tænkte jeg, give Slip paa denne kostelige Skat fra Fortiden, som vore Forfædre gjennem alle sine Trængsler have troligen bevaret og overladt til oss om en hellig Arv? Skal dens Besiddelse, saa retfærdig som den er, endnu gjøres os stridig, nu, da Folkefriheden atter befinder sig mellem vore Klipper?»Frå essayet "Om vort Skriftsprog" januar 1836, prenta i Syn og Segn 1900, dette sitatet frå Dag og Tid 4.januar 2013 s.33

Aasen reiste til Bergen for å få arbeidet sitt vurdert av biskopen der, Jacob Neumann. Biskopen blei svært imponert, og fekk delar av arbeidet trykt i to nummer av Bergens Stiftstidende i 1841. Neumann sørgde òg for å setja den unge språkforskaren i kontakt med Vitenskapsselskapet i Trondheim, som gav han eit stipend slik at han kunne reisa rundt og granska andre dialektar.Dag og Tid 2. august 2013, s.16-17. Aasen var då 29 år.

Sjølv om Aasen er mest kjend som språkforskar, gjekk han omkring 1859 inn i ein «offensiv fase» med politisk polemikk: 
«Det er ingi naudtorv til at alle Embættsmenner skulo vera Utlendingar med framande Namn og Titlar og med eit framandt Maal; for det kann ingen prova, at detta Folkaslaget skulde hava mindre Vit og Næme en alle dei andre, so at det alltid laut hava framande Folk til at styra Landet.»Sitert frå Minningar fraa Maalstriden, av Jens Johan Hyvik, Norsk tidend, nr 1, 2013.

 Språksamling 
I essayet «Om vort Skriftsprog» (1836) tar Aasen til orde for å lage eit nytt «Hovedsprog» som ikkje er basert på ein enkelt dialekt, men eit grunnlag for alle dialektar. For å oppnå dette ville han lage ordsamlingar «for enhver af Landets større Provindser» og:
«Disse Ordsamlinger skulde indsendes til et Selskab, oprettet af sprogkyndige Mænd, som skulde anstille Sammenligninger og gjøre Udvalg, og efterat saaledes Hovedsproget var bestemt, skulde dette Selskab udarbeide en fuldstændig norske Ordbog, med tilsvarende Grammatik.»

I fire år reiste han rundt i Noreg og skreiv ned ord og uttrykksmåtar. Han dekte over fire hundre mil, men reisepengane tok slutt før han fekk vitja Nord-Noreg. Målføra nord for Helgeland kom derfor ikkje med i studiet i fyrste omgang. Men i løpet av tjue år skulle han fortsetja å reisa, mellom anna til Tromsø, og han vitja over halvparten av alle kommunane i landet. Når han ikkje reiste, budde språkforskaren i Kristiania.

I 1848 gav Aasen ut Det norske Folkesprogs Grammatik. To år etter kom Ordbog over det norske Folkesprog. Denne inneheldt over 25 000 ord og blei skildra av P.A. Munch som eit nasjonalt meisterverk. I 1849 presenterte Aasen den første teksten på det nye skriftspråket («Samtale imellem to Bønder»), og fire år etter kom han med utkastet til det nye norske landsmålet: Prøver af Landsmaalet i Norge.

Oppgåva til Aasen var å skapa eit ekte norsk skriftspråk med minst mogleg påverking frå dansk. Derfor tok han utgangspunkt i landlege dialektar som hadde meir til felles med norrønt. På den andre sida ville han gjerne ha eit språk som folk flest kunne kjenna igjen som norsk, og ikkje islandsk, og han søkte samsvar med dansk og svensk der han kunne.

 Landsmålet 
Ivar Aasen utvikla eit landsmål — eit språk for heile landet — som bygde på det norske folkespråket. Ivar Aasen sitt landsmål vart sterkt prega av kvardagsspråket til bygdefolk — det språket som nasjonalromantikaren P. A. Munch omtalte som «plat» og «pøbelagtigt». Nasjonalromantikarane hadde ønskt seg eit meir arkaisk språk. Men Aasen villa skape eit fellesspråk, og det metodiske arbeidet for å skape mest mogleg regelrett samsvar mellom språket og kvar av dialektane fekk til følgje at fellesformene ofte tilsvarte dei røtene dialektane hadde til felles i dei gammalnorske formene. Men Aasen hadde som prinsipp at der nesten alle dialektar hadde endra seg frå det gammalnorske, skulle ikkje det nye landsmålet følgje gammalnorsk. Det var hos bøndene ein fann det ekte nasjonale språket som frå eit nasjonalt perspektiv hadde rett på den fremste plassen, meinte Aasen. Medan dansk-norskens stilling i Noreg bygde på makt, tvang og vald, hadde landsmålet ein naturleg og legitim rett.Hyvik, Jens Johan (2013): Ivar Aasen og teorien om to kulturar. Norsk tidend, nr 1, 2013.

Aasen sette opp ei ny og sjølvstendig målform, men tok omsyn til dei andre skriftmåla i Norden. Eit grunndrag i norma som Aasen sette opp, var den kløyvde endinga i bunde hokjønn eintal: «visa», men «soli». Av di ein skulle syne samanhengen med grunnforma «trygg», måtte ein skrive «trygt», endå uttala var «trykt». Han heldt på mange konsonantar som ikkje fanst i talemålet, slik at han etter opphavet skreiv «djup» og ikkje «jup», «huset» og ikkje «huse».

Aasen meinte at dei dialektane som best hadde teke vare på formrikdom og ordtilfang frå det gamle norske språket, var dei beste. Dette synet sette sitt preg på landsmålet. Etter kvart som landsmålet vart teke i praktisk bruk, valde folk likevel å skrive eit språk med færre grammatiske former og med større innslag av lånord frå andre språk.

 Kristiania 

Aasen busette seg i Kristiania i 1847, og vart buande der i nær femti år, til han døydde. Han var smålåten og stillfarande, og både i dikting og sakprosa tok han parti for dei små i samfunnet.

Ivar Aasen gav ofte uttrykk for at han kjende seg einsam, utan familie og skild både frå bondekulturen han voks opp i, og frå borgarskapskulturen som han vegra seg mot å bli ein del av.

 Verka til Aasen 
mini|Minnestøtte over Aasen på Vår Frelsers gravlund i Oslo 
 Språkforskaren 
Med Det norske Folkesprogs Grammatik (1848) innleidde Ivar Aasen den vitskaplege utforskinga av moderne norsk. Hans Norsk Grammatik frå 1864 er på mange felt, særleg innan morfologi, framleis ein standardreferanse. Ivar Aasens Norsk Ordbog : med dansk Forklaring i 1873 er fundamentet norsk leksikografi kviler på.

 Diktaren 
I tillegg til språkskriftene sine gav Ivar Aasen ut fleire skjønnlitterære verk, mellom anna ei samling av eventyr og segner, syngespelet Ervingen frå 1855, og diktsamlinga Symra frå 1863. Eit av dei mest kjende dikta hans er «Nordmannen» (Millom bakkar og berg). Aasen omsette og utanlandske dikt, mellom anna av Lord Byron og Friedrich Schiller.

Ludvig Daae karakteriserte diktaren som «en af de mest alsidigt begavede Mennesker jeg har
truffet paa. Stor Sprogkyndig, mere end middelmaadig Poet, fin musikalsk Sands. Humor, Lune og mimisk Begavelse.» Aasen ynskte at dikta skulle syngjast, difor kalla han dei «visor». Og visene til Ivar Aasen slo ned i den folkelege songtradisjonen.

Ivar Aasen heldt seg strengt til skriftnorma når han dikta. Han var lingvist når han forma strofer, og han hadde det poetiske språket i tankar når han skreiv grammatikk.

 Planteforskaren 
Samlinga av rundt 500 vekstar frå Ørskog og Skodje som Aasen hadde gjort i ungdommen og klassifisert etter Linné sitt system la, saman med namneforskinga, grunnlaget for artikkelen «Norske Plantenavne» frå 1860. Samlinga har sidan gjeve eit godt bilete av sunnmørsfloraen på Aasen si tid.aasentunet.no, uio.no

 Verkliste 
 Språkvitskap 
 Den Sunnmørske dialekt (1841)
 Det norske Folkesprogs Grammatik (1848)
 Ordbog over det norske Folkesprog (1850) (fulltekst)
 Søndmørsk Grammatik (1851) (fulltekst)
 Prøver af Landsmaalet i Norge (1853)
 Norsk Grammatik (1864) (fulltekst)
 Norsk Ordbog : med dansk Forklaring (1873) (fulltekst 3. opplag 1900) (nettordbok)
 Norsk Maalbunad (1876/1925)
 Norsk Navnebog (1878)

 Annan sakprosa 
 Norske Ordsprog (1856) (fulltekst)
 Minningar fraa Maalstriden um Hausten 1858 (Samlaget, 1869)
 Heimsyn - Ei snøgg Umsjaaing yver Skapningen og Menneskja, tilmaatad fyre Ungdomen (1875) (fulltekst)

 Litteratur 
 Samtale imellem to Bønder (1849)
 I Marknaden (1854)
 Ervingen (1855)
 Symra (1863, nye utgåver 1867 og 1875)
 Sidste Kvelden (1887)

 Omsette prosastykke: 
 Fridtjofs Saga (1858) (fulltekst)
 Av «Adam Bede», av G. Eliot (1861/1901)
 Den raadvise Riddaren don Quixote, av la Mancha (utdrag, 1873/1901)

 Samlingar av publiserte og upubliserte tekstar 
 Ivar Aasens utvalgte skrifter, ved Vetle Vislie (1896)P.T. Mallings Boghandels forlag
 Norske Minnestykke (1923) – posthum samling av folkeminnetekstar (eventyr, viser, ordtak) 
 Brev og Dagbøker (1957–1960) Brev, dagbøker, eit utval av brev til Ivar Aasen og endel andre etterlatne tekstar.
 Skrifter i samling. Trykt og utrykt (3 bind, 1911–12). Sist utgitt i ett bind 1996. ISBN 82-05-24464-2
 Reise-Erindringer og Reise-Indberetninger 1842–1847 (utg. 1917)
 Vitskaplege og litterære verk (nettutgåve, Aasentunet)

 Sjå òg 
 Ivar Aasen-museet
 Ivar Aasen-tunet
 Ivar Aasen-instituttet
 Ivar Aasen-sambandet
 Nynorsk
 Høgnorsk
 Ivar Aasen-huset

Kjelder

 Bakgrunnsstoff 

Ottar Grepstad. «Ivar Aasen». Allkunne
 Helge Sandøy (i dansk nettleksikon)
 Rekvisittar for eit liv - Nettutstilling frå Ivar Aasen-tunet 
Arkiv etter Ivar Aasen hjå Nasjonalbiblioteket

 Litteratur 

 Garborg, Arne, Anders Hovden og Halvdan Koht 1913: Ivar Aasen : granskaren, maalreisaren, diktaren : ei minneskrift um livsverket hans. utgjeven av Sunnmøre frilynde ungdomssamlag. Kristiania : Norli
 Hjorthol, Geir 1997:	Forteljingar om Ivar Aasen : Aasen-resepsjonen i fortid og notid. Skrifter frå Ivar Aasen-instituttet. nr 2. Volda : Høgskulen i Volda
 Hoel, Arve 1984: Ivar Aasen: «Norsk grammatik 1864» : om Ivar Aasens setningslære, hans valg av terminologi og framstilling av objektet.	Valderøy. Hovedoppgåve i nordisk - Universitetet i Trondheim, 1984 I.
 Hovden, Anders 1913: Ivar Aasen i kvardagslaget. Trondheim. ISBN 82-521-4642-2
 Krokvik, Jostein 1996: - Ivar Aasen: diktar og granskar, sosial frigjerar og nasjonal målreisar. Bergen, 1996. ISBN 82-7834-005-6
 Krokvik, Jostein 1996: Ivar Aasen: diktar og granskar, sosial frigjerar og nasjonal målreisar [Bergen] : Norsk bokreidingslag
 Munch, P.A. 1873: Anmeldelse : Det Norske folkesprogs grammatik af Ivar Aasen. 1831-Marts 1849 Samlede Afhandlinger s. 360-374
 Myhren, Magne 1975: Ei Bok om Ivar Aasen : språkgranskaren og målreisaren. Orion-bøkene 170. Oslo : Det norske Samlaget
 Myhren, Magne 1975: Ivar Aasen: Millom bakkar og berg Bokklubbens lyrikkvenner
 Osland, Erna 1996: Ivar Aasen: ei historie om kjærleik. Teikneserie illustrert av Arild Midthun. Samlaget, 1996 ISBN 82-521-4766-6
 Venås, Kjell 1996: Då tida var fullkomen. Oslo, 1996. ISBN 82-7099-251-8
 Venås, Kjell 200. Ivar Aasen og universitetet. Oslo, 2000 ISBN 82-90954-12-3
 Walton, Stephen J. 1987: Farewell the spirit craven: Ivar Aasen and national romanticism. Oslo : Samlaget
 Walton, Stephen J. 1991: Ivar Aasens nedre halvdel.	Oslo : Samlaget
 Walton, Stephen J. 1996: Ivar Aasens kropp. Oslo : Samlaget. ISBN 82-521-4531-0


Kategori:Nynorsk
Kategori:Norske lyrikarar
Kategori:Norske språkforskarar
Kategori:Norske leksikografar
Kategori:Målfolk
Kategori:Språkskaparar
Kategori:Norske dagbokforfattarar
Kategori:Folk frå Ørsta
Kategori:Gravlagde på Vår Frelsers gravlund
Kategori:Nynorskforfattarar