सद्गुण

सद्गुण (अङ्ग्रेजी: Virtue) धयागु उच्च नैतिक स्तर, बांलाःगु चरित्र, व उत्कृष्टताया गुण खः। थ्व "दुर्गुण" (Vice) या अःखः खः। सद्गुण धयागु छगू ज्या मखु, बरु थ्व मनूया स्वभाव (Habit) व चरित्रया भाग खः।Hursthouse, Rosalind. "Virtue Ethics". Stanford Encyclopedia of Philosophy. दसुया निंतिं, "साहस", "संयम", "न्याय", "बुद्धिमानी", व "दया" सद्गुण खः। सद्गुणया अध्ययन याइगु नैतिकताया सिद्धान्तयात "भर्चु एथिक्स" (Virtue Ethics) धाइ। थ्व सिद्धान्त कथं, "जिं छु याये माः?" (नियम) धकाः न्ह्यसः तयेगु पलेसा "जि गजाःम्ह मनू जुइ माः?" (चरित्र) धकाः न्ह्यसः तयेगु जुइ। प्राचीन ग्रीसय्, एरिस्तोटल (Aristotle) नं "गोल्डेन मीन" (Golden Mean) या सिद्धान्त बियादिल। वय्कःया कथं, सद्गुण धयागु निगू चरम (Extremes) या दथुइ च्वनिगु अवस्था खः। दसु: "साहस" धयागु "कायरता" (कमी) व "दुस्साहस" (अति) या दथुइ ला। कन्फ्युसियसवादय् "रेन" (Ren - मानवता) व "लि" (Li - शिष्टाचार) मू सद्गुण खः।

 विकासक्रम (Evolution) 
 होमरिक युग: प्राचीन ग्रीसय् "सद्गुण" (Arete) या अर्थ "शक्ति" व "वीरता" (हताःया ख्यलय्) खः।
 दार्शनिक युग: सक्रेतिज (Socrates) व प्लेतो (Plato) नं सद्गुणयात "ज्ञान" (Knowledge) नाप स्वानादिल। इमिगु कथं, सुं नं मनूनं सीकः-थुइकः गलत ज्या याइ मखु; अज्ञानताया कारणं जक याइ।
 मध्यकाल: युरोपय् "थियोलोजिकल भर्चु" (विश्वास, आशा, मतिना) यात "कार्डिनल भर्चु" (न्याय, विवेक, संयम, साहस) नाप ल्वाकःछ्यानाः नैतिक प्रणाली दयेकल।
 आधुनिक पुनरुत्थान: २०गु शताब्दीया उत्तरार्धय्, एलिजाबेथ एन्स्कोम्ब (Elizabeth Anscombe) व अलास्दाइर म्याकइन्तायर (Alasdair MacIntyre) थें न्याःपिं दार्शनिकतय्सं नियम-आधारित नैतिकताया आलोचना यासें "भर्चु एथिक्स" यात हानं जीवित यानादिल।

 स्वयादिसँ 
 एरिस्तोटल
 चरित्र

 लिधंसा 

पुचः:नैतिकता
पुचः:दर्शन