मनु

thumb
thumb

मनु हिन्दू धर्मया छम्ह पात्र ख। हिन्दू धर्म कथं वय्‌कः न्हापाम्ह मिजं ख व वय्‌कलं मनुस्मृति च्वयादिल। वय्‌कःया वंशज थ्व कथं दु-
अ
 अंशुमन्त्
 अकृशाश्व
 अक्रोधन
 अग्निवर्ण
 अज
 अजमीढ
 अजात्शत्रु
 अधिसीमकृष्ण
 अनरण्य
 अनेनस्
 अन्तर
 अन्धक
 अभयद
 अभिजित्
 अभिमन्यु
 अमर्ष
 अम्बरीश
 अयुतायु
 अयुतायुस्
 अराधिन
 अरिञ्जय
 अर्जुन (हैहय)
 अश्मक
 अश्वमेधदत्त
 असमञ्जस्
 अहंयाति
 अहीनगु
आ
 आनन्ददेव
 आयु (हिन्दू धर्म)
 आर्द्र
इ
 इक्ष्वाकु
उ
 उक्थ
 उग्रसेन
 उदायि
 उशनस्
 उष्ण
ऋ
 ऋक्ष
 ऋक्ष २
 ऋचेयु
 ऋतुपर्ण
ए
 एकादशरथ
 ऐ
 ऐडविड
क
 कंस
 कपोतरोमन
 कम्बलबर्हिस्
 करम्भ
 काकवर्ण
 कुकुत्स्थ
 कुकुर
 कुन्ति
 कुरु
 कुवलाश्व
 कुश
 कृष्ण
 केकय (आनव)
 क्रथभीम
 क्रोष्टु
 क्षेम
 क्षेमजित्
 क्षेमधन्वन्
 क्षेमधर्म
ग
 गरुड
 गाधी (कान्यकुब्ज)
 गोपालदेव
च
 चन्द्रदेव
 चामुण्डा
 चित्ररथ
 च्यवन
ज
 जनमेजय
 जनमेजय ३
 जन्तु
 जयत्सेन
 जीमूत
 ज्यामघ
त
 तंसु
 तालजङ्घ (हैहय)
 त्रय्यारुण
 त्रसदश्व
 त्रसदस्यु
 त्रिधनवन्
 त्रिनेत्र
द
 दधिची
 दर्शक
 दशरथ
 दशार्ह
 दिलीप
 दिलीप १
 दिलीप २
 दिवोदास
 दिवोदास (काशी)
 दिवोदास २ (काशी)
 दीर्घबाहु
 दुर्दम (हैहय)
 दुष्यन्त
 दृढाश्व
 देवक्षत्र
 देवन
 देवरात
 देवातिथि
 देवानन्द
 देवानीक
 द्रुपददेव
 द्रौनदेव
 द्रौपदी
ध
 धनञ्जय
 धृष्ट
 ध्रुव
 ध्रुवसन्धि
न
 नकुल
 नभस्
 नल
 नहुष
 नाभाग
 निकुम्भ
 निचक्षु
 निरमित्र
 निर्वृति
 निवृति
 निषध
 नील
 नृचक्षुस्
 नृपञ्जय
प
 पण्डुक
 पण्डुगति
 परावृत्
 परिप्लव
 परीक्षित
 परीक्षित १
 परीक्षित २
 पाण्डव
 पारिपात्र
 पुण्डरीक
 पुनर्वसु
 पुरुकुत्स
 पुरुजानु
 पुरुद्वन्त
 पुरुरवस्
 पुरुवश
 पुष्य
 पूरु
 पृथु
 पृथुश्रवस्
 प्रचेतस् (द्रुह्यु)
 प्रतीप
 प्रमोद
 प्रवीर
 प्रसुश्रुत
 प्रसेनजित्
 प्राचीन्वन्त्
ब
 बलि (आनव)
 बहुगव
 बाहु
 बिम्बसार
 बृहत्कर्मन्
 बृहत्क्षत्र
 बृहत्क्षय
 बृहदश्व
 बृहद्बल
 ब्रह्मिष्ठ
भ
 भगीरथ
 भरत
 भरद्वाज
 भिंद्यः
 भीमरथ
 भीमसेन
 भीष्म
 भुवमन्यु
 भूतपाल
 भृम्यश्व
म
 मतिनार
 मधु
 मनस्यु
 मरहन्देव
 मरीचि
 मरुत्त
 महानन्द
 महाभौम
 महासेन
 मान्धातृ
 मित्रयु
 मित्रसह
 मुद्गल
 मूलक
 मेधाविन्
 मैत्रेय
 मौर्यानन्द
य
 यज्ञभङ्ग
 यदु
 यमाःद्यः
 ययाति
 युवनाश्व
 युवनाश्व २
र
 रघु
 रथवर
 राम
 रामदेव
 रामन्देव
 राष्ट्रपाल
 रुक्मकवच
 रुच

स्वयादिसँ
 हिन्दू धर्म

पुचः:हिन्दू धर्म

 शास्त्रय् दसु 

ऋग्वेदः सूक्तं १.१०५विकिस्रोतः – ऋग्वेदः सूक्तं १.१०५
ऋतमर्षन्ति सिन्धवः सत्यं तातान सूर्यो वित्तं मे अस्य रोदसी ॥१२॥
अग्ने तव त्यदुक्थ्यं देवेष्वस्त्याप्यम् ।
स नः सत्तो मनुष्वदा देवान्यक्षि विदुष्टरो वित्तं मे अस्य रोदसी ॥१३॥
सत्तो होता मनुष्वदा देवाँ अच्छा विदुष्टरः ।
अग्निर्हव्या सुषूदति देवो देवेषु मेधिरो वित्तं मे अस्य रोदसी ॥१४॥

ऋग्वेदः सूक्तं १.१२१विकिस्रोतः – ऋग्वेदः सूक्तं १.१२१
स्तम्भीद्ध द्यां स धरुणं प्रुषायदृभुर्वाजाय द्रविणं नरो गोः ।
अनु स्वजां महिषश्चक्षत व्रां मेनामश्वस्य परि मातरं गोः ॥२॥
नक्षद्धवमरुणीः पूर्व्यं राट् तुरो विशामङ्गिरसामनु द्यून् ।
तक्षद्वज्रं नियुतं तस्तम्भद्द्यां चतुष्पदे नर्याय द्विपादे ॥३॥
अस्य मदे स्वर्यं दा ऋतायापीवृतमुस्रियाणामनीकम् ।

ऋग्वेदः सूक्तं १.१२५विकिस्रोतः – ऋग्वेदः सूक्तं १.१२५
तेन । प्रऽजाम् । वर्धयमानः । आयुः । रायः । पोषेण । सचते । सुऽवीरः ॥१
अत्रेतिहासमाचक्षते । दैर्घतमसः कक्षीवान्नाम ऋषिः ब्रह्मचर्यं चरिष्यन् वेदाभ्यासाय गुरुकुले चिरकालमुषित्वा वेदान् सम्यगधीत्य व्रतानि च चरित्वा तेनानुज्ञातः पुनः स्वगृहं प्रति प्रयास्यन् मध्ये मार्गे रात्रौ विश्रान्तः । प्रभाते भावयव्यस्य पुत्रः स्वनयो नाम राजा अनुचरैः संक्रीडमानः अकस्मात् कक्षीवतः अन्तिकमाससाद । स च रभसा प्रतिबुद्धः सहसोत्तस्थौ । तं च राजा पाणिं गृहीत्वा स्वकीये आसने उपवेश्य अस्य सौन्दर्यमवगत्य स्वकन्याप्रदानमनाः पप्रच्छ भगवन् कस्य पुत्रः किंनामा त्वमिति । स च पृष्टो मातरं पितरं च स्ववृत्तान्तं च आचचक्षे। स च राजा संभाव्यः इत्यवगत्य मुदितमनाः स्वगृहं प्राप्य अस्मै मधुपर्कमारचय्य वस्त्रमाल्यादिभिः पूजयित्वा सरथा दश कन्याः शतनिष्कानश्वशतं पुंगवानां शतं गवां षष्ट्युत्तरसहस्रं पुनरेकादशरथांश्च प्रादात् । स च सर्वमनुक्रमेण प्रतिगृह्य दीर्घतमसोऽन्तिकमागत्य तस्मै प्रादर्शयत् ।। ननु कक्ष्या नाम अश्वबन्धनी रज्जुः…

ऋग्वेदः सूक्तं १.१३१विकिस्रोतः – ऋग्वेदः सूक्तं १.१३१
इन्द्राय । विश्वा । सवनानि । मानुषा । रातानि । सन्तु । मानुषा ॥१
“द्यौः द्योतनशीलो द्युलोकः तन्निवासी देवसंघः वा स च "असुरः निरसनशीलः शत्रूणां पुण्यकृतामेव तन्निवासात् “इन्द्राय “हि इन्द्रायैव “अनम्नत स्वयमेव प्रह्वो भवति ।। नमेश्छान्दसे लङि कर्मकर्तरि आत्मनेपदम् ।‘न दुहस्नुनमाम्' (पा. सू. ३. १.८९) इति यगभावः। छान्दसः शपः श्लुः। हलादिशेषाभावश्च । अनुनासिकलोपः ।। हिशब्दः प्रसिद्ध्यर्थो वा । तथा “इन्द्राय इन्द्रार्थं “मही महती “पृथिवी भूमिः तत्रत्यः सर्वो जनो वा अनम्नत । उभयत्र आश्रयवाचिशब्देन आश्रयी लक्ष्यते ग्रामः आगतः इतिवत् । केन साधनेन इति तदुच्यते । “वरीमभिः वरणीयैः स्तोत्रैर्हविर्भिर्वा । किंच “द्युम्नसाता द्युम्नसातौ अन्नस्य यशसो वा लाभे निमित्ते सति “वरीमभिः वरणीयैर्हविभिर्युक्ता यजमानाः प्रह्वा भवन्ति। किंच “इन्द्रम् एव “विश्वे सर्वे “देवासः देवाः “सजोषसः समानप्रीतियुक्ता ऐकमत्यभाजः पूर्वमसुरजयार्थं “पुरः “दधिरे पुरतः स्थापितवन्तः इन्द्रमुखेनैवासुरान् जितवन्तः इत्यर्थः। तथा “मानु…

 लिधंसा