शुचौ

शुचौ छगु संस्कृत भाषायागु खँग्वः  खः। थ्व खँग्वःयागु  छ्येलेज्या येक्व सफू व स्तोत्रय् जुगु दु।

खँग्वःयागु उत्पत्ति व छ्येलेज्या
उत्पत्ति व विकास
थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या दक्ले न्ह्य संस्कृतय् जुगु ख। लिपा थ्व खँग्वयागु तत्सम खँग्वया रुपे यक्व भासे, यक्व कथलं छ्येलेज्या जुल। 
छ्येलेज्या

थ्व खँग्वयागु छ्येलेज्या संस्कृतय् व संस्कृत नाप स्वापू दुगु व संस्कृत नं बुया वगु भाषे जुगु खने दु।
 दसु — शुचौ देशे प्रतिष्ठाप्य स्थिरमासनामात्मनः। विकिस्रोतः – अग्निपुराणम्/अध्यायः ३७३
 दसु — यागमंटपभूभागे दक्षिणे भूतले शुचौ। विकिस्रोतः – पुरुषोत्तमसंहिता/अध्यायः १७
 दसु — अग्नौ तोयेऽन्तरिक्षे च शुचौ भूम्यां तथैव च। विकिस्रोतः – ब्रह्मपुराणम्/अध्यायः २९
 दसु — ज्येष्ठे मन्दारकुसुमं बिल्वपत्रं शुचौ स्मृतम्। विकिस्रोतः – मत्स्यपुराणम्/अध्यायः ६०
 दसु — सुतीक्ष्णमभिगच्छ त्वं शुचौ देशे तपस्विनम्। विकिस्रोतः – रामायणम्/अरण्यकाण्डम्/सर्गः ५

मेमेगु भाषे छ्येलिगु रुप
मेमेगु भाषे थ्व खँग्वयात छ्येलिगु रुप थ्व कथलं दु 
नेपाल भाषा : 
पालि : 
हिन्दी : 
खेँ भाषा : 
बांग्ला भाषा : 
मराठी भाषा : 
भोजपुरी भाषा : 
उडिया भाषा : 
गुजराती भाषा : 
मणिपुरी भाषा : 
रोमानी भाषा : 
पञ्जाबी भाषा : 
आसामी भाषा : 
मैथिली भाषा : 
द्रविड भाषात : 
मेमेगु भाषा: 

स्वया दिसँ
संस्कृत

पिनेयागु स्वापू
संस्कृत खँग्वसफू

Category: संस्कृत

 लिधंसा