तराईनको दोस्रो युद्ध

तराईनको दोस्रो युद्ध ११९२ मा मुहम्मद घुरीको घुरिद सेना र पृथ्वीराज चौहानको राजपूत महासंघबीच भएको थियो। यो दिल्लीको उत्तरमा 110 किलोमिटर (68 माइल) तराईन (आधुनिक तारोरी) नजिकै भएको थियो। यो युद्ध आक्रमणकारी घुरिदहरूको लागि निर्णायक विजय र उत्तर भारतीय मैदानमा उनीहरूको सफल प्रवेशमा समाप्त भयो।

यो युद्धलाई मध्यकालीन भारतको इतिहासमा जलविद्युत घटनाको रूपमा लिइन्छ किनभने यसले केही समयको लागि राजपूत शक्तिहरूको विनाश निम्त्यायो र उत्तर भारतमा मुस्लिम शासनको जग बसाल्यो, जसले दिल्ली सल्तनतको स्थापना गर्‍यो।: "..Nevertheless, the battle, as far as the Rajput powers were concerned, was not so destructive as the battle of Tarain between Prithviraja III and Muizuddin Ghori. Though it weakened the power of the kingdom of Mewar and lowered its general prestige, it did not destroy the grip of the Sisodias over their kingdom, nor did it affect the social and economic conditions of life in the state" 

पृष्ठभूमि
पृथ्वीराज चौहानको सेनाले ११९१ मा तराइनको पहिलो युद्धमा घुरिदहरूलाई पराजित गरेको थियो। युद्धमा गम्भीर घाइते भएका घुरिद राजा मुइज्ज अल-दिन गजनी फर्किए र आफ्नो पराजयको बदला लिने तयारी गरे।

इतिहासकारहरूले सामान्यतया तराइनको दोस्रो लडाइ 1192 मा मिति राख्छन्, यद्यपि यो 1191 को अन्तमा भएको सम्भावना छ।

युद्ध
लडाई पहिले जस्तै मैदानमा भयो। चाहमाना सेनाहरू राम्रोसँग अनुशासित भएको थाहा पाएर, घुरिदहरू तिनीहरूसँग हातपात गर्न चाहँदैनथे। बरु Ghurids सेना पाँच एकाइहरु मा गठन गरिएको थियो, र चार इकाइहरु दुश्मन flanks र पछाडि आक्रमण गर्न पठाइयो।

मिन्हाज के अनुसार, Mu'izz एड-दीन 10,000 माउन्ट धनुर्धारी, चार डिभिजन मा विभाजित, चार पक्षों मा Chahamana सेना को घेरने को एक हल्का घोडसवार सेना निर्देशित। उसले यी सिपाहीहरूलाई लडाईमा संलग्न नहोस् जब शत्रुले आक्रमण गर्न अघि बढ्यो, र चाहमना हात्ती, घोडाहरू, र पैदल सेनालाई थकाउनको लागि पछि हट्ने बहाना दिए।

शत्रुको रेखामा ब्रेक लगाउने आशामा, मुइज अल-दिनले आफ्नो पाँचौं युनिटलाई पछि हट्न आदेश दिए। चाहाना सेनाले भाग्ने घुरिद युनिटलाई घुरिदहरूले अपेक्षा गरेअनुसार चार्ज गरे। त्यसपछि घुरिदहरूले 12,000 को नयाँ घोडचढी एकाई पठाए र तिनीहरूले शत्रुको अग्रिमलाई फिर्ता गर्न सफल भए। शेष Ghurid सेना तब हमला र चाहमाना सेना आतंक मा भाग गए।  मिन्हाज के अनुसार, Mu'izz एड-दीन की रणनीति "थक र अविश्वासीहरूलाई थकित", अन्ततः "इस्लाम को जीत" मा परिणामस्वरूप।

पछि
मिनहाज भन्छन् कि पृथ्वीराज ("राय पिथोरा") आफ्नो हात्तीबाट ओर्लिए, र घोडामा चढेर युद्धको मैदानबाट भागे। उहाँ तथापि, Sursuti को छिमेकी मा कब्जा गरिएको थियो, र पछि "नरक पठाइयो"। अधिकांश मध्ययुगीन स्रोतहरूले पृथ्वीराजलाई चाहमाना राजधानी अजमेर लगिएको बताउँछन्, जहाँ मुहम्मदले उनलाई घुरिद वासलको रूपमा पुनर्स्थापित गर्ने योजना बनाएका थिए। कुछ समय पछि, पृथ्वीराज मुहम्मद के खिलाफ विद्रोह, और 'देशद्रोह' के लिए मारे गए।

Ghurid सेना "Siwalikh"  (वा Sawalakh, अर्थात्, Sapadalaksha) को सम्पूर्ण चाहमाना क्षेत्र को वश में किया। घुरिदहरूले त्यसपछि उनका छोरा गोविन्दराजा चतुर्थलाई अजमेरको सिंहासनमा आफ्नो वासलको रूपमा नियुक्त गरे। पृथ्वीराज के कान्छो भाइ हरिराजा गोविन्दराजा को गद्दी, र आफ्नो पुर्खा राज्य के एक भाग को पुन: कब्जा, लेकिन बाद में Ghurid जनरल कुतुब अल-दीन ऐबक द्वारा पराजित भएको थियो। [19] Ghurids पछि अर्को शक्तिशाली राजा - Gahadavala राजवंश के जयचन्द्र - चन्दावर के युद्ध में पराजित, र बंगाल को रूप मा उत्तरी भारत के भागहरु को जीत लिया।

Notes

References