तेलगु भाषा

तेलगु () भारतीय राज्य आन्ध्र प्रदेश र तेलङ्गानाको मूल द्रविड भाषा हो, जहाँ यो आधिकारिक भाषा पनि हो। तेलगु भाषा लगभग ८ करोड मानिसहरूद्वारा बोलिन्छ र भारत गणतन्त्रको २२ अनुसूचित भाषाहरू मध्ये एक हो। यो भाषा हिन्दी र बङ्गालीसँगै एकभन्दा बढी भारतीय राज्यहरूमा प्राथमिक आधिकारिक स्थिति भएका केही भाषाहरूमध्ये एक हो। 

तेलगु भारत सरकार द्वारा एक शास्त्रीय भाषाको रूपमा नामित छ भाषाहरू मध्ये एक हो। यो संसारमा १४औँ सबैभन्दा बढी बोलिने मातृभाषा हो। तेलगु पनि कर्नाटक, तमिलनाडु, महाराष्ट्र, छत्तीसगढ, ओडिसा र पुदुच्चेरी र अन्डमन र निकोबार द्वीपसमूहहरूको केन्द्र शासित राज्यहरूमा बोलिन्छ। यो संयुक्त राज्य अमेरिका, अस्ट्रेलिया, मलेसिया, मौरिसस, संयुक्त अरब इमिरेट्स, साउदी अरेबिया र अन्य देशहरूमा फैलिएको तेलगु प्रवासका सदस्यहरूले पनि बोल्छन्।

 नामकरण 
तेलगुका वक्ताहरूले यसलाई केवल तेलगु वा तेलगु भनेर बुझाउँछन्। नामको पुरानो रूपहरूमा तेलगु र तेनुगु समावेश छ। तेनुगु आदिम-द्रविड शब्द *तेन ("दक्षिण") बाट व्युत्पन्न भएको हो जसको अर्थ "दक्षिण/दक्षिण दिशामा बस्ने मानिसहरू" (संस्कृत र प्राकृत-भाषी मानिसहरूसँग सम्बन्धित) हो। तेलगु नाम, त्यसपछि, तेलगुमा स्थापित "न" देखि "ल" एकान्तरणको परिणाम हो।

 इतिहास 
तेलगु, द्रविड भाषाको रूपमा, आदिम-द्रविड, एक आदिम-भाषाबाट आएको हो। भाषिक पुनर्निर्माणले सुझाव दिन्छ कि आदिम-द्रविडियन तेस्रो सहस्राब्दीमा बोलिन्थ्यो। आन्ध्र प्रदेशको बापटला जिल्लाको भट्टीप्रोलुमा ४०० ईसा पूर्व र १०० ईपूको बीचमा भएका धेरै तेलगु मूल वा शब्दहरू भएका प्राकृत शिलालेखहरू फेला परेका छन्।

तेलगु विद्याका अनुसार यसको व्याकरणको प्रागैतिहासिक विगत छ। कण्व ऋषिलाई भाषाको पहिलो व्याकरणकार भनिन्छ। ए. राजेश्वर सर्माले काणवको व्याकरणको ऐतिहासिकता र विषयवस्तुको बारेमा चर्चा गरे। उनले कान्भामा उल्लेखित बीसवटा व्याकरणिक शब्दहरू उद्धृत गरे र निष्कर्ष निकाले कि कान्भाले पुरानो तेलगु व्याकरण लेखे जुन हराएको थियो।

विजयनगर साम्राज्यले १३३६ देखि १७औँ शताब्दीको अन्त्यसम्म प्रभुत्व प्राप्त गर्यो, १६औँ शताब्दीमा कृष्णदेवरायको शासनकालमा आफ्नो चरम सीमामा पुग्यो, जब तेलगु साहित्यले यसको स्वर्ण युग मानिन्छ।

तेलगु भारतमा आधिकारिक स्थिति भएका २२ भाषाहरू मध्ये एक हो। आन्ध्र प्रदेश आधिकारिक भाषा ऐन, १९६६ ले तेलगुलाई राज्यको आधिकारिक भाषा घोषणा गर्दछ जुन वर्तमान आन्ध्र प्रदेश र तेलङ्गानामा विभाजित छ।  पुदुच्चेरीको केन्द्र शासित प्रदेशको यानाम जिल्लामा आधिकारिक भाषाको स्थिति पनि छ। यो हिन्दी, बङ्गाली र मराठी पछि भारतमा चौथो धेरै बोलिने भारतीय भाषा हो। यो भारतको छवटा शास्त्रीय भाषाहरू मध्ये एक हो।

 भौगोलिक वितरण 
तेलगु मूल रूपमा आन्ध्र प्रदेश र तेलङ्गाना र पुदुच्चेरीको यनम जिल्लामा बोलिन्छ। तेलगु भाषीहरू भारतको छिमेकी राज्य तमिलनाडु, कर्नाटक, महाराष्ट्र, ओडिसा, छत्तीसगढ, झारखण्डको केही भाग र भारतको पश्चिम बङ्गालको खरगपुर क्षेत्रमा पनि पाइन्छ। धेरै तेलगु आप्रवासीहरू गुजरात, गोवा, बिहार, कश्मीर, उत्तर प्रदेश, पन्जाब, हरियाणा र राजस्थान राज्यहरूमा पनि पाइन्छ।

 लिपि 
तेलगु लिपि ६० वटा प्रतीकहरू - १६ स्वर, ३ स्वर परिमार्जक र ४१ व्यञ्जनहरू मिलेर बनेको अक्षरात्मक लिपि हो। तेलगुसँग अक्षरहरूको पूर्ण सेट छ जुन ध्वनिहरू व्यक्त गर्न प्रणाली पछ्याउँछ।

लिपि अन्य धेरै भारतीय भाषाहरूको जस्तै ब्राह्मी लिपिबाट व्युत्पन्न भएको हो। तेलगु लिपि बायाँबाट दायाँ लेखिएको छ र सरल र/वा जटिल वर्णहरूको अनुक्रम समावेश गर्दछ। लिपि प्रकृतिमा सिलेबिक हुन्छ - लेखनको आधारभूत एकाइहरू शब्दांशहरू हुन्।

सन्दर्भ सामग्रीहरू

श्रेणी:भारतमा बोलिने भाषाहरू
श्रेणी:द्रविड भाषा परिवार
श्रेणी:भारतका आधिकारिक भाषाहरू
श्रेणी:साहित्य अकादमीले मान्यता दिएका भाषाहरू
श्रेणी:पश्चिम बङ्गालमा बोलिने भाषाहरू
श्रेणी:आधिकारिक रूपमा ब्राह्मी लिपिमा लेखिने भाषाहरू
श्रेणी:विषय–वस्तु–क्रिया भाषाहरू
श्रेणी:अद्वितीय लिपि भएका भाषाहरू
श्रेणी:आन्ध्र प्रदेशमा बोलिने भाषाहरू
श्रेणी:तमिलनाडुमा बोलिने भाषाहरू
श्रेणी:कर्नाटकमा बोलिने भाषाहरू
श्रेणी:केरलमा बोलिने भाषाहरू
श्रेणी:महाराष्ट्रमा बोलिने भाषाहरू
श्रेणी:ओडिसामा बोलिने भाषाहरू
श्रेणी:श्रीलङ्कामा बोलिने भाषाहरू
श्रेणी:भारतका शास्त्रीय भाषाहरू

श्रेणी:तेलङ्गानामा बोलिने भाषाहरू
श्रेणी:मलेसियामा बोलिने भाषाहरू