Afluud

Afluud betekent in de Spraakwetenschop ene morpholoogschen Vokaalalternatschoon, bi de sik de Stammvokaal in verscheden bögten Formen na een regelmatig Schema verännert. De Begreep stammt uut de Germanistik un geit op Jacob Grimm torügge, de mit den Begreep den Wessel vun den Stamvokaal bi starken Verben in den germaanschen Spraken beschreev, so as plattdüütsch drieven–dreev–dreven. De germaansche Afluud geit op dat Oorindoeuropääsche torügge un finnt sik so ook in anner indoeuropääschen Spraken, besünners in de öller Spraakperioden.Peter Matthews: ablaut. In: The Concise Oxford Dictionary of Linguistics. Oxford University Press, 3. Oplaag 2025.

Buten de indoeuropääsche Spraakfamilie betekent Afluud ook anner vrgliekbaar Phänomenen.

 Afluud in’n Plattdüütschen 
Op Plattdüütsch un in anner germaanschen Spraken finnt sik Afluud besünners bi den starken Verben. De olen germaansche Spraken harrn söven Afluudregen, de döör Analogie bloot deelwies op Plattdüütsch bewaart sünd.

Bispelen sünd: bieten – beet – bäten, flegen – floog – flagen, singen – sung (öller ook sang) – sungen, kamen – keem (ook kam/kwam) – kamen, röpen – reep – ropen.
 schrieven – schreev – schräven

 Footnoten 

Kategorie:Spraakwetenschop
Kategorie:Germanistik