Cab Calloway

Cab Calloway (eegentlich Cabell Calloway III; * 25. Dezember 1907 in Rochester, New York; † 18. November 1994 in Cokebury Village, Delaware) weer en US-amerikaansch Jazz-Singer, Saxophonist un Bandleader.

 Leven un Wirken 
Calloway weer de Söhn vun den Afkaat Cabell Calloway II un de Lehrerin un Organistin Martha Eulalia Reed. He is in Baltimore upwussen un fung nah dat Vörbild vun sien Süster Blanche Calloway in den 1920er Johren sien Loopbahn as Singer in eenigen Jazzbands an. De Bands weern nich spoodriek, aber Calloway full dör sien Gesang un sien danzerisch Inlagen as Jazz-Entertainer up. 1930 nehm he denn sien eerst Schallplaat up un harr af 1931 sien eersten Engagements in den legendären New Yorker Cotton Club. Hier entwickel he sück neben Louis Armstrong un Duke Ellington mit den Missourians to’n beleevsten swaarten Entertainer vun de  1930er Johren un is ok in eenig Filmen as Manhattan Merry-Go-Round (1937) uptreden. Midden 1931 harr he mit Six or Seven Times (#14), (I’ll be Glad When You’re Dead) You Rascal, You (#17), Kickin’ the Gong Around (#4) un Between the Devil and the Deep Blue Sea (#15) sien eerste Hits in den Charts. Midden vun de 1930er wark he bi Betty-Boop-Cartoons vun de Fleischer Studios mit, etwa in den nah sien Hit nöömt Minnie the Moocher, in dem sien Danzinlagen up en Walross rotoskopeert wurrn.

mini|Bandleader Cab Calloway (Fotografie vun Carl van Vechten, 1933)
Bald harr he sien eegen Big Band un 1942 sien gröttsten Hit mit Blues in the Night (My Mama Done Tol’ Me). Sien Big Band weer mit eenigen vun de afsoluten Stars vun de Swingtiet besett; dorünner ünner annern de Trompeter Lamar Wright un Doc Cheatham, Basuunist Claude Jones, Gitarrist Danny Barker, Slagtüüchspeler Cozy Cole (berühmt sien Crescendo in Drums) un vör allen de Tenorsaxophonist Chu Berry. Cole leet sück, as Musikers vertellen, to en Mitarbeit in Calloway sien Orchester eerst bewegen, nacdem hüm Cab dat Verspreeken geven harr, in sien Gegenwart nie nich weer en Tenorsaxophon antopacken. 1945 reck he noch eenmal mit de Harold-Arlen-Nummer Let’s Take the Long Way Home en Platzeeren in de Chart-Platzierung (#20); nah den Tweeten Weltkrieg weer denn de groot Tiet vun de Swingorchester vörbi un he muss sien Orchester 1948 uplösen. Calloway is dornah mit anner Bands uptreeden. 

En Artikel in dat Ebony Magazin 1951 hett hüm eenige Sympathie ünner Musikerkollegen köst. In den mit Cab Calloway ünnerschreven Artikel harr dat heeten, dat dat Ruuschgift de Andriev vun dat Musik-Business weer un völ Musiker Drogen konsumeeren wüürn.

George Gershwin hett 1935 in sien Oper Porgy and Bess de Rull vun den  Sportin’ Life nah dat Vörbild vun den Minschen Cab Calloway schafft. Dat keem aber eerst in den 1950er Jahren to en Bühnenupträe vun Calloway in disse Rull.

En Publikum över de Grenzen vun den Jazz herut wurr Cab Calloway dör sien Upträe in den Kultfilm Blues Brothers (mit John Belushi, Dan Aykroyd, Frank Oz, Kathleen Freeman un annern) 1980 bekannt. Minnie the Moocher wer Calloway sien Erkennenensleed uni s ok hüüd noch sien bekanntst Lee, dat entwickel sück sogor to en Partyhit un wurr in Diskotheken speelt. Calloway sung dat ünner annern ok 1960 in den düütschen Schlagerfilm Schlager-Raketen. 2012 neleev dat dör en Remix vun Lian Ross & Alan Alvarez in den Diskotheken en Renaissance.

Vun en an’n 12. Juni 1994 in sien Huus in Westchester County (New York) erleeden Slaganfall hett he sück nich mehr verhaalt un is an’n 18. November storven. En vun sien Döchter weer de Jazzsingerin Chris Calloway (1945–2008).

 Filmografie (Utwahl) 
 1932: The Big Broadcast
 1933: Schneewittchen (Snow-White)
 1933: International House
 1933: The Old Man Of The Mountain (Betty Boop)
 1936: The Singing Kid
 1937: Manhattan Merry-Go-Round
 1943: Der Tänzer auf den Stufen (Stormy Weather)
 1944: Sensationen für Millionen (Sensations of 1945)
 1947: Ebony Parade
 1947: Hi De Ho
 1955: Rhythm and Blues Revue
 1958: St. Louis Blues
 1960: Schlager-Raketen
 1965: Cincinnati Kid (The Cincinnati Kid)
 1980: Blues Brothers (The Blues Brothers)

Ehrungen
1987 wurr he in de Big Band and Jazz Hall of Fame upnommen un ok in de American Jazz Hall of Fame is he upnommen wurrn.
In‘n Februar 2008 kreeg Cab Calloway in Los Angeles posthum en Grammy för sien Levenswark verleeht.

 Schriften 
 Cab Calloway, Bryant Rollins: Of Minnie The Moocher & Me. Thomas Y. Crowell Comp., New York 1976.

 Literatur 
 Alyn Shipton: Hi-De-Ho. The Life of Cab Calloway. Oxford University Press, New York 2010, ISBN 978-0-19-514153-5.
 George T. Simon: The Big Bands. Mit einem Vorwort von Frank Sinatra. Dritte überarbeitete Auflage. Macmillan Publishing Co, New York City 1974, S. 110–112.
 Robert Nippoldt / Hans Jürgen Schaal: Jazz im New York der wilden Zwanziger. Gerstenberg Verlag, Hildesheim 2007, S. 126–127.

 Weblinks 


 Cab Calloway in de Datenbank Find a Grave
 Indrag bi Discogs
 Tonupnahmen in de Österreichische Mediathek
 Beschrieveng (engelsch) un Dokumente in de Sammlung Calloway Cab (Chase-Fatio Eleanor) bi de Schweizerische Nationalphonothek
 Betty Boop: The Old Man Of The Mountain up YouTube

 Enkeld Nahwiesen 

Kategorie:Mann
Kategorie:Börger von de USA
Kategorie:Boren 1907
Kategorie:Storven 1994
Kategorie:Jazzmusiker
Kategorie:Singer