Biddhaupeer

De Biddhaupeer oder Fanghaupeer (Mantodea) sünd en Ornen mank de Insekten. Dor höört se to de Fleeginsekten (Pterygota) mit to. 

 Kennteken
Biddhaupeer könnt sik bannig good tarnen, sunnerlich, wiel se denn ok noch lang stillsitten könnt. Dat Lief is bi de meisten Aarden twuschen 40 un 80 Millimeters lang. De lüttjesten Biddhaupeer sünd de ollerhaftigen Aarden ut dat Geslecht Mantoida ut Süüdamerika, den siene  lüttjeste Aart Mantoida tenuis bloß man 12 Millimeters meten deit. De gröttsten Aarden finnt sik mank de Geslechter Toxodera un Ischnomantis mit meist 160 Millimeters.

mini|links|Ghana-Biddhaupeerd (Sphodromantis lineola) ♀

De Biddhaupeer ehre Fangbeen weert ut Unner- un Böverschenkel billt. An den Unnerschenkel sitt allerhand Doorns un en grode Endklaue. He kann gegen den Böverschenkel over inklappt weern, as en Taschenmesst. An den Böverschenkel sitt ok Doorns an. De Hüftle’e (Coxa) sünd ok wat länger un könnt sik free bewegen. Mit düsse Fangbeen kann dat Biddhaupeer binnen 0,1 Sekunnen toslahn un siene Büte griepen. Allerhand Aarden schafft dat mit düssen präzisen Fangappraat ok un könnt Flegen ut de Luft fangen. Wenn se up’e Luer liggt, weert de Fangbeen hoochböört un an dat Lief anleggt. Dat sütt denn ut, as wenn se beden döen. Dor hefft de Biddhaupeer ehren Naam vun weg. 

De groten Facettenogen staht wiet ut’nanner. So könnt de Deerter rund umto good sehn. Vunwegen, datt se to’n Upspören un Verfolgen vun de Büte just so bruukt weert, as bi de Paarung to’n Finnen vun en Partner, sünd se dat wichtigst Sinnorgan vun de Deerter. En anner Sinnorgan ia dat Höörorgan bi de wecken Aarden. Dat sitt dor twuschen de Achterhüften. Dor könnt se Töön twuschen 25 un 130 Kilohertz mit hören. Wohrschienlich bruukt se dat, um bi’t Flegen Fladdermüse to hören. De so nömmte Höörspleet liggt twuschen dat 2. un 3. Beenpaar un is man bloß 0,2 Millimeters breed. Seken könnt nich so good hören, as Heken. De wecken Aarden hefft ok twee Höörorgane unner’nanner. Dor könnt se denn verscheden Frequenzen mit hören. Annere Aarden hefft gor keen Höörorgan.K. Günther, H.-J. Hannemann, F. Hieke, E. Königsmann & H. Schuman: Urania Tierreich – Insekten. Urania-Verlag, Leipzig, Jena, Berlin 1994, ISBN 3-332-00498-0

 Wie se leven un wat se freten doot
mini|Popa spurca crassa ♀ – subadult

De meisten Biddhaupeer, as u. a. de Geistermantis (Phyllocrania paradoxa) oder dat Europääsche Biddhaupeerd (Mantis religiosa) liggt over Dag up’e Luer un röögt sik stunnenlang nich, bit de Büte dicht bi kummt. Denn griept se de mit ehre Fangbeen. Alerhand Aarden hefft sik dor so bi an ehr Umto anpasst, datt se meist gor nich to sehn sünd. Na de Farv hen könnt se sik ok binnen een Aart bannig verschelen. Dat Lief lett, as wenn dat ut Plantendeele bestünn. De Geistermantis lett bannig na verdrögte Blöder, annere Aarden maakt Holtstücke un Twiege na.

Annere Aarden, as u. a. Popa spurca, Eremiaphila un Heteronutarsus leevt in Wösten un Halfwösten vun Noordafrika bit na Indien hen un könnt bannig gau un veel lopen un jachtert achter ehre Büte ran. De meisten Aarden freet Insekten un Spinnen, man dat gifft ok gröttere Aarden, de vertehrt ok noch Skorpionen un sogor lüttje Warveldeerter, as junge Slangen, Eerdkrupers, Kolibris un lüttje Söögdeerter.3sat.de „Das Alien-Insekt – Die Gottesanbeterin“, Zusammenfassung eines Programmbeitrags vom 21. Dezember 2006. In’n Juli 2017 is bekannt maakt wurrn, datt Biddhaupeer in 13 Länner up all Kontinente ok lüttjere Vagels nich versmaht. Bi de Bütevagels hannelt sik dat um 24 Aarden ut 14 Vagelfamilien. Vundeswegen kann dat angahn, wenn Biddhaupeer starker gegen Untüüch insett weert, datt se denn de wecken Vagelaarden in Gefohr bringt. Universität Basel, basierend auf: Martin Nyffeler, Michael R. Maxwell, J. V. Remsen, Jr.: Bird predation by praying mantises: a global perspective The Wilson Journal of Ornithology (2017) 129(2): S. 331-344.
De Eier weert in grote Eibulten afleggt. En poor Aarden vermehrt sik ok dör Parthenogenese.

 Wo se vorkamen doot
mini|Präparat vun en Asiaat‘sche Blötenmantis mit grote Ogenplacken.
Vun de mehr as 2.400 bekannten Aarden leevt in Europa 36 Aarden.Bloß man een Aart is in Middeleuropa tohuse, dat is dat Europääsche Biddhaupeerd, all annern Aarden finnt sik in de Subtropen un in de Tropen. In de Gemarken um de Middellannsche See umto leevt, blangen  Mantis religiosa, ok noch Iris oratoria, Geomantis larvoides, Apteromantes aptera, Perlamantis alliberti, Bolivaria brachyptera, un en Reeg vun Aarden ut dat Geslecht  Ameles (u. a.. Lütt Biddhaupeerd), Rivetina, Pseudoyersinia un Empusa (u. a.. Empusa pennata oder Empusa fasicata). In’n Süüdosten vun de Ukraine gifft dat ok noch Iris polystictica.

Fossil sünd Biddhaupeer in allerhand Barnsteen, sunnerlich ut dat Baltikum, ut de Tied vun dat Eozän funnen wurrn. De ollste Barnsteen mit en Biddhaupeerd dor in, stammt ut den so nömmten New Jersey Barnsteen (USA) ut de bövere Kried, Turonium).Reinhard Ehrmann: Gottesanbeterinnen in Kopal und Bernstein (Insecta:Mantodea), ARTHROPODA 7 (3): 2-8, 2 Tab., Wernigerode 1999,

 Systematik 
mini|hochkant|Empusa pennata, Nymphe (Unnerfamilie Empusinae)
mini|Geistermantis (Phyllocrania paradoxa), bruun un swatt (Unnerfamilie Epaphroditinae)
mini|Hymenopus coronatus (Unnerfamilie Hymenopodinae)
mini|Lütt Biddhaupeerd (Ameles spallanziana) (Unnerfamilie Amelinae)
mini|Deroplatys lobata (Unnerfamilie Deroplatyinae)
mini|hochkant|Iris oratoria (Unnerfamilie Mantinae)
mini|hochkant|Ägyptisch Biddhaupeerd (Miomantis paykullii) (Unnerfamilie Miomantinae)

 Ütere Systematik 
Biddhaupeer sünd eng verwandt mit de Kakerlaken (Blattodea) un mit de Termiten (Isoptera). De wecken Forschers faat Biddhaupeer, Kakerlaken, Termiten un Eerdlüse tohopen in dat Taxon Oothecariformia.  Annere stellt Kakerlaken un Biddhaupeer tosamen in de Ornen Dictyoptera (ok Oothecaria).

 Binnere Systematik 
De Biddhaupeer weert in verscheden Familien insorteert. Unnerornens weert bitherto noch nich bruukt. Hier stellt wi de binnere Systematik vor bit hen to de Unnerfamilien. En poor bekannte Aarden sünd dor mit upföhrt:Claudia Heßler, Ingrid & Rudolf Bischoff: Mantiden – Faszinierende Lauerjäger, Edition Chimaira, Frankfurt am Main 2008, ISBN 3-930612-45-3Otte, Daniel, Lauren Spearman and Martin B.D. Stiewe: Mantodea Species File Online. Version 1.0/4.0 (afropen an’n 3. Mai 2011)

 Acanthopidae Hermann Burmeister, 1838
 Acanthopinae Burmeister, 1838
 Acontistinae Morgan Hebard, 1924
 Stenophyllinae Ermanno Giglio-Tos, 1919
 Amorphoscelidae Carl Stål, 1877
 Amorphoscelinae Stål, 1877
 Paraoxypilinae Giglio-Tos, 1913 
 Perlamantinae Giglio-Tos, 1913
† Baissomantidae Vadim G. Gratshev & Vladimir Vasilevich Zherikhin, 1993
 Chaeteessidae Anton Handlirsch, 1926
 Chaeteessinae
† Cretomantidae Gratshev & Zherikhin, 1993
 Empusidae Burmeister, 1838
 Blepharodinae Max Beier, 1964
 Lüttje Düvelsbloom (Blepharopsis mendica (Johann Christian Fabricius, 1775))
 Düvelsbloom (Idolomantis diabolica (Henri de Saussure, 1869))
 Empusinae Saussure, 1893
 Empusa pennata (Carl Peter Thunberg, 1815)
 Wannel-Vigelien (Gongylus gongylodes (Carl von Linné, 1758))
 Eremiaphilidae James Wood-Mason, 1889
 Hymenopodidae Lucien Chopard, 1949
 Acromantinae Ermanno Giglio-Tos, 1919
 Epaphroditinae Giglio-Tos, 1919
 Geistermantis (Phyllocrania paradoxa Burmeister, 1838)
 Hymenopodinae Giglio-Tos, 1919
 Hymenopus coronatus Guillaume-Antoine Olivier, 1792
 Pseudocreobotra ocellata (Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois, 1805)
 Pseudocreobotra wahlbergii Stål, 1871
 Lüttje Blötenmantis (Pseudoharpax virescens)
 Oxypilinae Giglio-Tos, 1919
 Iridopterygidae Giglio-Tos, 1919
 Hapalomantinae
 Iridopteryginae Giglio-Tos, 1919
 Nanomantinae
 Tropidomantinae
 Liturgusidae Giglio-Tos, 1919
 Liturgusinae Giglio-Tos, 1919
 Mantidae Burmeister, 1838
 Amelinae Giglio-Tos, 1919
 Lütt Biddhaupeerd (Ameles spallanziana Pietro Rossi, 1792)
 Angelinae Beier, 1964
 Antemninae Walter Ribeiro Terra, 1995
 Choeradodinae William Forsell Kirb, 1904
 Chroicopterinae
 Compsothespinae Handlirsch, 1926
 Deroplatyinae Giglio-Tos, 1919
 Dystactinae
 Mantinae Burmeister, 1838
 Austraalsche Kaventsmann-Mantis (Hierodula majuscula (Tindale, 1923))
 Indisch Grood Biddhaupeerd (Hierodula membranacea (Burmeister, 1838))
 Europääsch Biddhaupeerd (Mantis religiosa (Linnaeus, 1758))
 Parasphendale agrionina Gerstaecker, 1869
 Gröne Schildmantis (Rhombodera basalis De Haan, 1842)
 Ghana-Biddhaupeerd (Sphodromantis lineola Burmeister, 1838)
 Afrikaansch Kaventsmann-Biddhaupeerd (Sphodromantis viridis (Forsskål, 1775))
 Grote Chinesen-Mantis (Tenodera sinensis Saussure, 1871)
 Mellierinae Giglio-Tos, 1919
 Miomantinae
 Miomantis binotata (Giglio-Tos, 1911)
 Ägyptisch Biddhaupeerd (Miomantis paykullii Stål, 1871)
 Orthoderinae Saussure, 1869
 Oxyothespinae Giglio-Tos, 1919
 Photinainae Giglio-Tos, 1919
 Phyllotheliinae
 Schizocephalinae Beier, 1964
 Stagmatopterinae Giglio-Tos, 1919
 Vatinae Saussure, 1893
 Popa spurca Stål, 1856
 Mantoididae Giglio-Tos, 1927
 Mantoidinae
 Metallyticidae Chopard, 1949
 Metallyticinae
 Sibyllidae Stål, 1872
 Sibyllinae Giglio-Tos, 1919
 Tarachodidae Handlirsch, 1930
 Caliridinae Giglio-Tos, 1919
 Tarachodinae Handlirsch, 1930
 Thespidae Giglio-Tos, 1919
 Haaniinae Beier, 1964
 Hoplocoryphinae Alfred P. Kaltenbach, 1996
 Miopteryginae William Forsell Kirby, 1904
 Oligonicinae Giglio-Tos, 1919
 Pseudomiopteriginae Giglio-Tos, 1919
 Thespinae Giglio-Tos, 1919
 Toxoderidae Giglio-Tos, 1919
 Toxoderinae Giglio-Tos, 1919

Kiek ok bi
 List vun Insekten

 Weblenken 

 Belege
Mantodea in der Fauna Europaea, Stand 19. März 2015.

Kategorie:Biddhaupeer