Futur

Mit Futur (lat. futurum – dat  wat tokümmt, wat wesen wüll/schall) warrt een grammatikalsch Kategorien van Verben,  betekent, (tokümsitg, tegenwordig un verleden) Möglichkeiten mit to kennmarken, man in Sünnerheed, wat tokümstig Dingen andröppt. Dor sünd ook anner Marken in een Spraak, üm düüdlich to maken, dat een över tokamen Dingen praten wüll, to’n Bispill Temporaladverbien, soas morgen. Dor is it man noog Präsens to bruken, to’n Bispill Marion kümmt morgen.

 Futur I 

 Futur I as Tempus för tokamen Tiden 
Futur is dat Tempus för tokümstig Dingen. Plattdüütsch hett dree Verben, tokamen Schehnissen un Tostänn mit to beschrieven: warden/warrn,  schölen, wölen, man Bedüden un Gebruuk  verschelt.

 Futur I mit warden/warrn 

 Plattdüütsch 
Wenn dat nu jüst of tominnst glieks losgeiht, denn kann een warden/warrn + Infinitiv bruken. To’n Bispill: it warrt regen, meent de eerst Drüppen sünd al bi daltofalen, of faalt glieks  in een poor Minüten dal.  In Plattdüütsch is noch de oold Mening van dat Verb  bwohrt soas in latiensch vertere = dreihen. Dor  warrt denn mehr een Wessel dann de Tokumst mit uutdrückt.

 Hoochdüütsch 
In Hoochdüütsch is werden + Infinitv dat Middel generell de Tokumst to beschrieven. Denn is dat ok egal, of dor nu een Minüter twee or heel Ewen nödig sünd, ehr dat nu passert.

 Futur I mit wölen  of   schölen 
Üm generell to markeren, dat it Tokumst is, wor een över snackt, kann een schölen + Infinitv  of  wölen + Infinitiv bruken. Dat is dat plattdütsch Pendant to hoochdüütsch werden. Beid Verben (schölen, wölen) köönt allweeg uuttuscht warrn.

Ik schall/wüll  morgen kamen. 
De Trein schall/wüll morgen kamen. 

Man liekers, mit wölen kann een versöken, noch so een subjektiv Element mit rintopacken, dat de Akteur dat nich blots doon schall, man ook doon wüll.  Annersrüm kann een mit schölen versöken, een objektiv Element rintodoonn, sünnerlich för Dingen, of för Minschen, wenn se wat maken mööt, of se nu wüllt or nicht.

 Modalet Futur 

 Vermoden 
Wenn een över tokamen Dingen praat, is dor altied und alweeg een subjektiv Uutsag binnen, dat een sick bloots vermoden is, wat dor nu wesen of gebören schall  (want nüms – neen Wickersch neen Töversch – kann  spellen, wat de Tokumst bringen schall). Düss Gissen un Missen, wat in schölen un wölen  binnenstickt, betekent ook för togenwordig Gebörtnissen un Tostänn  een Vermodensien.Kessel/Reimann, Basiswissen Deutsche Gegenwartssprache, Tübingen (Fink), 2005, ISBN 3-8252-2704-9, S.82

 Bispill: 
 „He wüll in Hamborg weasen.“ = „Ik giss, he is in Hamborg“

Vermahnen/Upfördern
Fördat Begehrten Gedankens teelt (Hoochdüütsch: Der Wunsch ist der Vater des Gedankens), warrt Futurformen ook gebruukt, üm een Vermahnen uuttodrücken. De Spreker hööpt, dat de Rezipient sien Begehrt fullfüllt.

„Du schast dien Middageten heel un deel upeten“.

 Futur II  

 Tokamen Tied 
Dat „Futur II“, ook „Futur exakt“, (wölen/schölen + Perfekt Infinitv: „ik schall eten hebben, anfungen sein“) drückt een Beschehen uut, wat binnen de tokamen Tied afslaten is. Altenativen sünd Präsens of  Perfekt. 

 „Neechst Johr bi de Tied rüm schall ik mien Führerschein maakt hebben“.
 Möglichkeit 
Futur II warrt faken bruukt, üm uuttodrücken, dat een Gebörtnis of een Tostann möglich nu is of fröher weer, sünners för Gissingen.

„Robert schall al dor wesen.“
„Woor is/weer Robert?“ – „(Ik giss,) he schall to Huss wesen/wesen hebben.“
 Footnoten 

Kategorie:Tempus