Ooldsassische Spraak

Ooldsassisch (Egenbeteken Sahsisk or Sahsisc) is ene kuntinentaal westgermaansche Spraak un de öllste Form van dat Plattdüütsche. De Spraak höört de westgermaanschen Spraken to un is nah verwandt mit de ingväoonsche Spraken (Ooldfreesch un Ooldengelsch)Old Saxon language at Encyclopædia Britannica. Et gifft siet dat 8. Johrhunnert an schreven Borns in ooldsassiche Spraak. In dat 12. Johrhunnert is de Spraak denn suutje övergahn in dat Middelsassische.

Dat Ooldsassische was de Spraak van de Sassen, de dormols Nordwestwestdüütschland un de oostliken Nedderlannen leven.

Dat Ooldsassische harr domals ok noch temlich veel vun de starken Flexionen vun dat Germaansche, de later in middelsassische un plattdüütsche Tied all afslepen worrn sünd. De Grammatik van dat Ooldsassische was bannig wat anners, as de Grammatik van dat hüdige Plattdüütsch. De Nomen wuurn na fief Fäll, dree Antallen un dree Geslechter flekteert.

Spraakhistorie
Dat Ooldsassische utwickel sik wohrschienlik in’n 5. Johrhunnert ut ingväoonsche Dialekten.
Al in’ 5. Johrhunnert spleet sik de angelsassische Spraak van dat Ooldsassische af, as de Angeln un Jüten  ut dat süüdlike Däänmark un Sassen
na England trocken. Dat Angelsassische up de Brittschen Eilannen deed sik na dat Ooldengelsche ümmodeln.
Nadem Karl de Grote de Sassen in’n Sassenkriegen ünnerkreeg un he elk un een döpen leet, geraad dat Ooldsassiche mehr un mehr ünner den Infloot van de hoogdüütschen Tungensläg. Van hier an gifft et denn ok schreven Borns in Ooldsassisch, de meesten Teksten hefft wat mit de Christianiseern van de Sassen to kriegen. 
In’n 12.Johrnunnert is dat Ooldsassiche denn heel suutje na dat Middelsassische övergahn un de starken Vokalennen sind afslepen worrn un veel van de ole germaansche Deklinatschoon un Konjugatschoon het en in’t late Middelöller vereenfackt.

 Spraakrebeet 
duum|Koort van de oolden germaanschen Spraken
Dat Spraakrebeet harr in’n Süüdwesten temlich desülven Grenzen as nu dat Neddersassische. De Grenz leep vun de Südersee na Süüdoosten an de Grenz vun Westfalen un Rhienland langs un is denn in de Ümgegend vun Olpe na Noordoosten afknickt un bet oosten vun’n Harz lopen. Dor wiekt dat ole Spraakrebeet denn dat eerste Maal vun de hüdige Spraakgrenz af. De Gegend vun Merseborg un Halle weer to de Tied noch Sassisch, nu höört se to Middeldüütschland. Naumborg un Leipzig liggt all beid knapp buten dat Spraakrebeet. Vun Halle leep de Grenz temlich liek na Noorden. De Gegend in’n Oosten vun Calbe, Meideborg un oosten de Elv weer to de Tied noch vun Slawen bewahnt. Ok dat Wendland hett to’n groten Deel nich to dat Spraakrebeet vun de Sassen höört. Vun de Elv bi Geesthacht leep de Spraakgrenz to de Slaven in en Bagen na Noordwesten un bi Kiel na de Oostsee ran. In’n Noorden weren groff Levensau un Eider de Spraakgrenz to de Dänen un in’n Westen to de Fresen. Ok Wusten, Wangerland, Oostfreesland un dat Grönningerland weren to de Tied noch freesch un nich Deel vun dat ooldsassische Spraakrebeet. Dat Westlauwersche Freesland is nu noch freesch. Bi Möppelt leep de Spraakgrenz wedder an de Südersee ran.

Verwandschop mit anneren Spraken
Ehrdaag tell en dat Ooldsassische tohoop mit de Ooldnedderlandsch Spraak to dat Ooldnedderdüütsche. 
De Spraak is avers woll verwandt mit dat Freesche un dat Angelsassische. Dorümme warrt düsse Talen vandage as ingväoonsche Spraken or noordseegermaanschen Spraken tohoopfaat. Liekers is de Inordnen van dat Ooldsassiche wat stuur, denn de Spraak wiest noordseegermaansche Markmalen, avers ok hoogdüütsche un is ok kene riene ingväoonsche Spraak. To'n Bispill deed dat Ooldsassicche nich bi de grote Vokaalverschuven van dat Ingelsche un Freesche mit. Ok de Assibilatschoon van dat /k/ finnt sik in’n Ooldsassiche doll os in dat Anglo-Freesche. Dat is ok nich seggen of up de wenigen ooldsassischen Teksten, de dat noch gifft, Verlaat up is. To bedenken is bi disse Teksten vör allen, dat se nich unbedingt all vun Sassen schreven sünd. De Texten för de Christenmission sind to’n Deel woll van Franken un Baiern schreven. Bi annere Texten is dor vun uttogahn, dat se ut dat Latiensche översett sünd. De Texten wiest also nich unbedingt all dat typische Sassisch, so as dat van de Lüde to de Tied spraken worrn is. 

Liekers lett dat as wenn dat Ooldsassische de Freeschen Spraken un dat Angelsassiche näger is as den Hoogdüütschen. Dorümme gifft dat vandage männje Spraakwetschoplers de seggen dat Ooldsassich utgangs ene ingväoonsche Spraak was un denn nach un nach ingväoonsche Markmalen verlöös, vanwegen de fränksche un hoogdüütsche Inwark, nadem de Franken dat Riek van de Sassen ünnerkregen. 

Man dat kann ok angahn dat de Ooldsassische Spraak gans wat egenes was un keen ingväonsche noch düütsche Spraak is. Dat Ooldsassische kunn en gans egen Twieg van dat Westgermaansche ween. Dür Spraakkontakt mit dat Ingelsche un dat Freesche mag dat woll mööglik ween, dat de Sassen en Barg phontschen Markmalen övernöhm. Ok is de Morphologie van dat Ooldsassische wat sünnerlich un is nich düütsch noch anglo-freesch un kunn van ene egene Grundlaag afkamen. Steffen Krogh: Die Stellung des Altsächsischen im Rahmen der germanischen Sprachen, Göttingen, Vandenhoek & Ruprecht, 1996

Phonologie

Ooldsassisch sett sik van’t Ooldhoogdüütschen apart, vunwegen dat et nich bi den hoogdüütschen Konsantenschuven mit möök. Dat heest dat Ooldsassiche bewohr de Konsonanten p, t, k, de dat Ooldhoogdüütsche na Frikativeen un Affrikativen schööv. De oorgermaanschen Tweekläng ai un au ännerte dat Ooldsassiche na en langet ē un ō.

De Ooldsassiche is tohoop mit de freesschen Spraken, de enzige Taal de dat germaansche -j- na Konsonanten bewohr. To’n Bispill  "heland". De Ümluud in’n Ooldsasisschen was nicht jümmers regelmatig. De Ümluud van de korten a kunn e ween or dat a bleev as et is.  Dat finnt sik auk noch in’t Middelsasische, dor was to’n Bispill Komparativ van de Adjektiv krank krenker or kranker. In schreven Teksten is avers blot de Ümluud e markeert, de anneren Ümluden sind in Teksten nich kenntekent.

Konsonaten
De Tabelle wiest de Konsonanten van dat Ooldsasische. Allophonen sünd in Klammern schreven un sünd nenne egene Phonemen.
 Labiaal Dentaal Alveolaar Post-alveolaar Palataal Velaar Glottaal Nasaal m  n   ŋ  Plosivstl. p t kstl.b d ɡ Fricativstl. f θ s ʃ ç x hsth.|stl. v ð z ɣ Approximant l j w Rhotisch r

 Meest alle Konasonanten kunn een gemineern. Dat gemineerte /v/ wurr en /bb/, wenn een  /ɣ/ gemineer suur dor //gg//  bi rut. De gemineerd /h/ was en /xx/.
 Os ok in anneren westgermaanschen Tungensläg wurrn de  stimmlosen Spiranten /f/, /θ/ un /s/ stimmhebben an den Anfang van’r Silv, also [v] [ð] [z]. Man blot /f/ un /v/(ƀ schreven ) sünd in schreven Teksten verschillen schreven.
 /v/ geev dat ok in’r Midde van Wöör, dat utwickel sik van’e Oorgermaanschen [β], os en Allophoon van /b/. Dor hett sik in männigeen plattdüütschen Dialekt hüdigengags en /b/ van utwicklet, in anneren en bliff dat en /v/.
 [x] was en Allophoon van /h/ in woordfinalen Positschonen un vör /t/.
 /d/ spröök een an de Enne van Wöör /t/ ut. Dorümm spröök een word /wort/ ut. In de Genitivform avers /wordes/.
 /v/ wurr  an’t Woordenne un vör Konsonanten, blot nich /d/.

Vokalen
Dat Ooldsassische harr twälve Konsonanten, fief lange un sieven korte. Van jeden korten Luud, blaut nich de runnen Lüüd [ø] un [y], geev et ok enen langen Vokaal. Alle Vokalen, ok de langen, kunnt in noch betoonten Silven instohn. Dat geev den Ooldsassischen sienen starken unkräftigen Klang. Dat Middelsassische sleep denn in nich betoonten Silven de Vokalen af. In de Tabelle sünd all düsse Vokalen wiest.

+ Ooldsassiche Vokalen kort lang vörn achtern vörn achtern sluten       middel       apen  

 Lange Vokalen weern roor in unbetonten Silven. Se geev meesttieds blot in Komposita un wenn een Nasilven achter an peck.
 /u/ un /o/ modeln sik to enen Luud in de laten Ooldsassischen Teksten. Dorümme finnt wi andwordian ‚antwoorten‘ staats verwacht *andwurdian, ut Oorgermaansch *andawurdijan-.

Tweekläng

De oolden Tweekläng van’t Oorgermaansche, dat /ai/ un /au/ änner dat Ooldsassische na lange Vokalen. In’t Ooldhoogdüütsche utwickel düsse oorgermaanschen Tweekläng blot vör welken bestimmten Konsonanten to lange Vokalen.
Dat Ooldsassische harr twee Tweekläng, de in’e Tabelle weist sind. De Diphtong /io/ her verschedene Varianten.

+ Ooldsassiche Tweekläng vörn opstiegen   (  ) hööchd-harmoonsch  affallen     

Man finnt liekers de slaten Tweekläng /ei/ un /ou/ överlangs in teksten, as to’n Bispill in de Ooldsassische Genesis. Dor staiht düsse Tweekläng statts de Ooldssassischen /eː/ un /oː/; de sik van de de Oorgermaansch /ai/ un /au/ utwickel. Dat mag van de fränkschen or hoogdüütschen Inwark van af kamen.

Dat mit vörn opstiegen Tweeklang /io/ is en männigeen Tekst en auk krusen Kuddelmuddel. Wöör mit enen io in, staiht in’n Heliand faken mit ia or ie to Book schreven, vallicht dür den Inwark van anneren Dialekten. Dat lett as wenn ut all düssen verschillen Tweekläng, in’n Middelsassischen /eː/ wurr.

Dat geev wol ok de „langen“ Tweekläng |/oːu/, /aːu/ un /eːu/. Düsse Dubbelluden weern aver as twee Silven ankeken un nich as rechte Tweekläng.

Grammatik
Kiek ok Ooldsassische Grammatik

Gans anners as dat Neddersassisch, as dat de Plattsnackers hüdigendags in Düütschland und de Nedderlannen bruukt, was dat Ooldsassische ene synthetische Spraak mit mänje Inflexionen. Dat het dat Ooldsassische mit de anneren ollen germaansche Spraken, as Angelsassisch, Ooldnedderlandsch or Oolddüütsch, gemeen.

Morphologie

Dat Ooldsassische bewohr veer Fäll van dat Oorgermaansche vullstännig : de Nominativ, de Akkusativ, de Genitiv un de Dativ. De Instrumentalis bruukt ok de gans oolden Teksten blot noch teemlig roor.

In dat Ooldsassiche geev et dree Geslechter (maskulin, feminin, un neutrum) un dree Antallen (Eentall, Tweetall un Mehrtall). De Tweetallformen weern blot för de eerst un twete Persoon bruukt.

Nomen

De Nomen van dat Ooldsassische weern stark flekteert un Suffixe wurrn achterhängt. Dat geev starke un swacke Nomen. Os dat Ooldsassische na dat Middeldassische över gung verswunnen de Ünnerscheden twüschen de Nomenklassen.
As en Bispeel is hier dat Woord dag wiest, dat de Grupp van de starken Nomen tohöört. 
dag ‚Dag‘ m.FallEentallMehrtallNominativ  dag  dagosAkkusativ  dag  dagosGenitiv  dages, -as  dagōDativ  dage, -a  dagum, -un

Verben
Anners os Ooldhoogdüütsch un Ooldnedderlandsch bewohr dat Ooldsassische nich de dree verscheden Verbanhängsel för den Mehrtall un behööld man blot dat Suffix -ad, wo dat -t van af kümmt wat vandage de meesten plattdüütschen Dialekten in’n Mehrtall bruukt. Düsse Verännern het dat Ooldsassische mit dat Ooldengelsche un dat Ooldfreessche gemeen. 
Os ok dat Ooldnedderlandsche harr dat Ooldsassische blot twee Gruppen van starken Verben un ene drüdde Grupp, de blot noch veer Verben in het: libbian, seggian, huggian un hebbian).

Düsse Tabelle wiest de dre swacken Verbgruppen un de sieven starken Gruppen:

Starke VerbenSwacke VerbenKonjugatschoon Pronomen ‚rieden‘‚flegen‘‚hölpen‘‚breken‘‚spreken‘‚raisen, gahn‘‚wolden; regeern‘‚richten; ordelen‘‚spreken‘‚seggen‘Infinitiv  rīdan  fliogan  helpan  brekan  sprekan  faran  waldan  dōmian  mahlon  seggianNutiedIndikativik  rīdu  fliugu  hilpu  briku spriku  faru  waldu  dōmiu  mahlo(n)  seggiuthū  rīdis  fliugis  hilpis  brikis sprikis  feris  weldis  dōmis  mahlos  sageshē/it/siu  rīdid  fliugid  hilpid  brikid  sprikid  ferid  weldid  dōmid  mahlod  sagedwī/gī/sia  rīdad  fliogad  helpad  brekad  sprekad  farad  waldad  dōmiad  mahliod  seggiadVerledentiedIndikativik  rēd  flōg  halp  brak  sprak  fōr  wēld  dōmda  mahloda  sagdathū  ridi  flugi  hulpi  brāki  sprāki  fōri  wēldi  dōmdes  mahlodes  sagdeshē/it/siu  rēd  flōg  halp  brak  sprak  fōr  wēld  dōmda  mahloda  sagdawī/gī/sia  ridun  flugun  hulpun  brākun sprākun  fōrun  wēldun  dōmdun  mahlodun  sagdunNutiedKonjunktivik  rīde  flioge  helpe  breke spreke  fare  walde  dōmie  mahlo  seggiethū  rīdes  flioges  helpes  brekes sprekes  fares  waldes  dōmies  mahlos  seggieshē/it/siu  rīde  flioge  helpe  breke spreke  fare  walde  dōmie  mahlo  seggiewī/gī/sia  rīden  fliogen  helpen  breken spreken  faren  walden  dōmien  mahlion  seggienVerledentiedKonjnktivik  ridi  flugi  hulpi  brāki sprāki  fōri  wēldi  dōmdi  mahlodi  sagdithū  ridis  flugis  hulpis  brākis sprākis  fōris  wēldis  dōmdis  mahlodis  sagdishē/it/siu  ridi  flugi  hulpi  brāki sprāki  fōri  wēldi  dōmdi  mahlodi  sagdiwī/gī/sia  ridin  flugin  hulpin  brākin sprākin  fōrin  wēldin  dōmdin  mahlodin  sagdin ImperativEentall  rīd  fliog  help  brek  sprek  far  wald  dōmi  mahlo  sageMehrtall  rīdad  fliogad  helpad  brekad  sprekad  farad  waldad  dōmiad  mahliod  seggiad Nutied-Partizip  rīdandi  fliogandi  helpandi  brekandi sprekandi  farandi  waldandi  dōmiandi  mahlondi  seggiandiVerledenteid-Partizip  (gi)ridan  (gi)flogan  (gi)holpan  (gi)brokan (gi)sprekan  (gi)faran  (gi)waldan  (gi)dōmid  (gi)mahlod  (gi)sagd

Syntax
De Syntax van dat Ooldsassische was relativ free, wiel dat dür de vele Deklinatschoon de Satzdelen ehr Böhrt verännert warrn kunn.  Man de normale Wordreeg de V2-Böhrt os sik dat ok vandage in dat Plattdüütsche, man ok dat Nedderlandsche un Hoogdüütsche finnt.
Mehrere Verneenenspartikels kunnen sik in een Satz opstapeln un enanner verstärken (negative Kongruenz), wat de Fall in’t Engelsche, dat Nedderlandsche oder dat Neehoogdüütsche nich jümmers is.

 Schrievwies 

Dat Ooldsassische schreev en mit dat latiensche Alphabet un bruuk ok noch ƀ för de Luud /v/ un dat ð för den stimmhebben dentalen Frikativ, as de Ieslänners un Färingers dat vandage bruukt.
Dat Ooldsassische is dokumenteert in vele verschillene Manuskripten. In meest jeden Manuskript bröch de Schrievers de Spraak anners to Book. 
Dorümme wiest düsse Artikel de Schriewies, as Wetenschaplers dat Ooldsassische faken schrieven.

⟨c⟩ un ⟨k⟩ wören bede för den Luud [k] bruukt. Man dat lett as wenn na en [k] en ⟨i⟩ of ⟨e⟩ keem, dat denn de Utspraak /ts/ of /kʲsʲ/ was. De Bookstaven ⟨c⟩ un ⟨x⟩ tröck en för /ts/ vör, ⟨k⟩ un sülfs männigmaal ⟨ch⟩ being rather bruukt bevör ⟨u⟩, ⟨o⟩ of ⟨a⟩ för /k/ (kuning för [kʏnɪŋk] ‚Köning‘; krūci för [kryːtsi] ‚Krüüz‘; forsachistu för [forsakistuː] ‚giffst du op?‘).
⟨g⟩ staiht för de Luud [ɣ] of sien Allophoon [ɡ]: brengian [brɛŋɡjan] ‚bringen‘, seggian [sɛɡɡjan] ‚seggen‘, wege [wɛɣe] ‚Weg‘ (Dativ).
 As dat lett harr ⟨g⟩ in’n poor Dialekten de Utspraak [j] of [ʝ] an’n Anfang van de Wöör, only when followed by ⟨i⟩ of ⟨e⟩. Dat gifft Wöör as giār [jaːr] ‚Johr‘ un sogoor gēr [jeːr] ‚Johr‘, de twede lett as en starken ooldfreeschen Inflütt.
⟨h⟩ representeer [h] un [x]: holt [hɔlt] ‚Holt‘, naht [naxt] ‚Nacht‘.
⟨i⟩ bruukt en för dat korte [ɪ] un dat lange [iː], avers ok för dat [j]: ik [ɪk] ‚ik‘, iār [jaːr] ‚Johr‘.
⟨qu⟩ un ⟨kw⟩ staiht jümmers för [kw]: quāmun [kwaːmʊn] ‚se kömen, kemen‘.
⟨s⟩ is de Luud [s], twisken twee Vokalen spröök en dat s as [z].
⟨th⟩ bruukt en för den Luud [θ], justso as in dat Ingelsche: thōhtun [θoːxtun] ‚se dachen‘. ⟨ð⟩ bruukt en för [ð], männigmaal schrifft en ok ⟨dh⟩.
⟨u⟩ för dat korte [ʊ] un dat lange [uː] or för den Konsonanten [β] ~ [v]. Man oft staiht [v] in den ooldsassichen Teksten as ⟨ƀ⟩, ⟨b⟩, ⟨u⟩, ⟨v⟩ or ⟨f⟩.
 en dubbel ⟨uu⟩ schreev en för [w]
 ⟨z⟩ dükert blot in Teksten up, de en stark Inwark van ooldhoogdüütsche Dialekten hebbt.

Ooldsassische Literatuur
Kiek ok Ooldsassische Literatuur

Dat gifft nich vele schreven Teksten up Ooldsassisch.
De eersten sassischen Texten weren de Heliand un de Genesis, de vun de Franken opschreven worrn sünd, dat se de Sassen beter to Christen maken kunnen, nadem se jem ünnerkregen harrn. Blangen Texten, de mit de Christianiseern to doon hebbt, gifft dat denn op Ooldsassisch blot noch lüttje Teksten. Dat sünd eenmal korte Segensspröök un denn dat Heveregister vun Essen.
Man düsse Teksten wiest villicht nicht richtige Sassisch, vanwegen dat de Översetten ut dat Latiensche sünd or wiel dat Franken or Baiern de Teksten to Book schreven.
De enzigen literarischen Teksten, de us bleven sünd, sünd de Heliand un de Ut dat 10., 11. un 12. Johrhunnert is kuum wat nableven. 
Eerst mit den Sassenspegel to Anfang vun dat 13. Johrhunnert warrt wedder mehr op Sassisch schreven. De Sassenspegel hett aver al en düüdlich annere Spraak as dat Ooldsassische un warrt dorvun al dat Middelsassische torekent.
duum|En Fragment ut de Heliand, de in’t Düütsch Historisch Museum bewohrt warrt.

 Heliand
 Beda homily (Homilie Bedas)
 Credo (Abrenunciatio diaboli et credo) → Ooldsassisch Dooplöövnis.
 Ooldsassische Genesis
 Essener Böörregister
 Ooldsassisch Dooplöövnis
 Westfäälsch Bicht
 Trierer Bloodsegen 
 Spurihalz (Wiener pferdsegen) 
 Wurmsegen (Wiener Wurmsegen)

Tekstbispill
As en Bispill is hier dat Vadderunser ut de Heliand in Ooldsassisch to sehn. Dat is kene enfacke Översetten, man ene Nachdichtung in oolden germaanschen Stafriem.
 Reeg  Originaal  Översetten [1]  Fadar usa firiho barno, Vadder van us, de Söhn/ Kinner van de Minschen, [2]  thu bist an them hohon himila rikea,  Du bist an den hogen himmlischen Riek, [3]  geuuihid si thin namo uuordo gehuuilico, Hiligt wees/sie dien naam in elk Woord, [4]  Cuma thin craftag riki. Kaam dien mächtig Riek. [5]  UUerða thin uuilleo oƀar thesa werold alla, Warr dien Wille över düsse Werld allerwegens, [6]  so sama an erðo, so thar uppa ist so up de Eerd, as dat it is dor baven [7]  an them hohon himilo rikea. in den hogen himmlischen Riek. [8]  Gef us dag gehuuilikes rad, drohtin the godo, Giff us elk Dag Raad, Herr de Gode, [9]  thina helaga helpa, endi alat us, heƀenes uuard, Dine hilige Hölp, un laat us free, Beschermer van de Heven, [10]  managoro mensculdio, (van) us männje Schullen , [11]  al so uue oðrum mannum doan. just so as wi doot mit anneren Minschen. [12]  Ne lat us farledean leða uuihti Laat lege/böse Wichten nich us verschünnen [13]  so forð an iro uuileon, so uui uuirðige sind, jümehr Willen to doon, as wi würdig sind, [14]  ac help us uuiðar allun uƀilon dadiun. man hölp us (fechten/twingen?) tegen alle öveln/bösen Daden/Begeevnissen.

 Kiek ok bi 
 Ingväoonsche Spraken
 Ooldfreesch
 Angelsassisch
 Ooldsassische Grammatik

Borns

Allgemeen
 James E. Cathey: Old Saxon. LINCOM Europa, München 2000.
 Gerhard Cordes: Altniederdeutsches Elementarbuch. Wort- u. Lautlehre. Carl Winter, Heidelberg 1973.
 Wolfram Euler: Das Westgermanische - von der Herausbildung im 3. bis zur Aufgliederung im 7. Jahrhundert - Analyse und Rekonstruktion. Inspiration Unlimited, Berlin 2013; ISBN 978-3-9812110-7-8.
 Jack Feuillet: Grammaire du vieux-saxon. Honoré Champion, Paris 2019.
 Johan Hendrik Gallée, Otto Behaghel: Altsächsische Grammatik, 3. Oplaag. Max Niemeyer, Tübingen 1993 (1. Opl. 1891; 2. Opl. 1910).
 Ferdinand Holthausen: Altsächsisches Elementarbuch, 2. Oplaag. Carl Winter, Heidelberg 1921.
 Irmengart Rauch: The Old Saxon language. Peter Lang, New York 1992.

Nakieksel
 Peter Anreiter: Rückläufiges Wörterbuch des Altsächsischen. Wagner, Innsbruck 1989; ISBN 3-7030-0212-3.
 Ferdinand Holthausen: Altsächsisches Wörterbuch. Böhlau, Münster 1954.
 Gerhard Köbler: Altsächsisches Wörterbuch, 5. Oplaag. 2014.
 Heinrich Tiefenbach: Altsächsisches Handwörterbuch. Walter de Gruyter, Berlin 2010.

Historie
 Herman Ammon: Repetitorium der deutschen Sprache. Gotisch, Althochdeutsch, Altsächsisch. Walter de Gruyter, Berlin 1922.
 Heinrich Meidinger: Vergleichendes etymologisches Wörterbuch der gothisch-teutonischen Mundarten, 2. Oplaag. bei Johann Valentin Meidinger, Frankfurt an’n Main 1836.
 Orrin Robinson: Old English and its closest relatives. Stanford University Press, Stanford 1992.
 Oskar Schade: Altdeutsches Lesebuch. Gothisch, Altsächsisch, Alt- und Mittelhochdeutsch, 2. Oplaag. Buchlandlung des Waisenhauses, Halle 1872-1882.

Nawiesen

Weblenken
 Einführung in das Altsächsische (An Introduction to Old Saxon) by Roland Schuhmann
Gerhard Köbler: Altsächsisches Wörterbuch, (3. Auflage) 2000ff. ("An Old Saxon Dictionary")
//incubator.wikimedia.org/wiki/Wp/osx Wiki-Incubator up Ooldsassisch

Kategorie:Spraak
Kategorie:Ooltsassisch
Kategorie:Gifft dat nich mehr
Kategorie:Westgermaansch