ကာမဇာတ်

'''ဒွါဒသကနိပါတ် - ၄၆၇။ ကာမဇာတ်

ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
လောဘအလိုသို့ လိုက်၍ ပယ်စွန့်ပြီးသော ထီးနန်းစည်းစိမ်ကို ပြန်ယူလိုသော မင်းအား သိကြားလှည့်ဖြား၍ စိုးရိမ်မှုပြင်းထန်ကာ ဝမ်းသွေးသွန်ရောဂါ စွဲကပ်နေသဖြင့် စိုးရိမ်မှ ငြိမ်းအောင် ကုစား၍ ဟောကြားဆုံးမသော ပညာရှိလုလင်အကြောင်း။

ဘုရားကျွမ်းဝင်ငြား လယ်လုပ်သမားနတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သာဝတ္ထိပြည်သား ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်သည် လယ်လုပ်ရန် အစိရဝတီမြစ်နား၌ တောချုံတို့ကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်း၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် သောတာပန်ဖြစ်လတ္တံ့သော အကြောင်းဥပနိဿယကို မြင်တော်မူ၍ ပုဏ္ဏားထံကြွကာ ပဋိသန္ဓာရစကား ပြောကြား၍ ပုဏ္ဏားအား ဘယ်အမှုကို ပြုသနည်းဟု မေးရာ လယ်လုပ်ရန် ခုတ်ထွင်ကြောင်း လျှောက်ထားသဖြင့် ကောင်းပြီ ခုတ်ထွင်ပါဟု အမိန့်ရှိကာ ပြန်ကြွတော်မူခဲ့၏။

ပုဏ္ဏားလည်း လယ်ထွန်ခြင်း၊ ကန်သင်းဖွဲ့ခြင်း၊ ပျိုးထောင်ခြင်း၊ ကောက်စိုက်ခြင်းစသော လယ်၌ပြုဘွယ်ကိစ္စအဝဝတို့ကို နေ့စဉ်ပြုလုပ်၏။ မြတ်စွာဘုရားလည်း ရံဖန်ရံခါကြွတော်မူ၏။ ပုဏ္ဏားသည် တစ်နေ့၌ မြတ်စွာဘုရားအား ဤကောက်ပြည့်စုံလျှင် အလှူကြီးပေးမည်ဟု လျှောက်ထား၏။ မြတ်စွာဘုရားသည် ပုဏ္ဏားနှင့် အကျွမ်းဝင်လတ်သော် အိမ်သို့လည်း မပြတ်မပြတ်ကြွတော်မူ၏။

လယ်ပျက်စီးမှု ဟောကြားပြုကောက်မှည့်သောအခါ ပုဏ္ဏားသည် နက်ဖြန် ကောက်ရိတ်မည်ဟု နေ့ရက်သတ်မှတ်၍အိပ်သည်ရှိသော် အစိရဝတီမြစ်ညာ၌ တစ်ညလုံး ရှောက်ရှားမိုးရွာ၏။ မြစ်ကြီးစွာသော ရေအယဉ်တက်လတ်၍ စပါးတစ်ကွမ်းစား ထွက်မျှမကျန်ဘဲ သမုဒ္ဒရာ၌ မျောလေ၏။ ရေအယဉ်ကျလတ်သော် ပုဏ္ဏားသည် ပျက်စီးဆုံးရှုံးသော စပါးတို့ကို ကြည့်ရှု၍ ကြီးစွာသော စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်း နှိပ်စက်သည်ဖြစ်၍ ရင်ပတ်ကိုလက်ဖြင့် တီးခတ်ကာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက်အိပ်၏။

မြတ်စွာဘုရားသည် ပုဏ္ဏားအိမ်သို့ကြွတော်မူ၍ “ပုဏ္ဏား... စိုးရိမ်သလော” ဟုမေး၏။ “မှန်လှပါ၊ စိုးရိမ်ပါ၏” ဟု လျှောက်၏။ “ပျက်စီးပြီးသော စပါးသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ လာမည်လော”ဟု မေးပြန်၏။ “မလာပါ” ဟုလျှောက်၏။ “မလာသော် စိုးရိမ်ခြင်းငှာ မသင့်၊ စပါးမည်သည် ဖြစ်သောအခါဖြစ်၊ ပျက်သောအခါပျက်ပြန်၏၊ တစ်စုံတစ်ခုသော သင်္ခါရတရားသည် မပျက်သောမည်သည်မရှိ” ဟု ဆုံးမ၍ ပုဏ္ဏားအား ရွှင်လန်းစေ၏။ ပုဏ္ဏားနှင့်လျောက်ပတ်သော ကာမသုတ်ဒေသနာကိုလည်း ဟောတော်မူ၏။ ထိုအခါ ပုဏ္ဏားသည် သောတာပတ္တိဖိုလ်၌ တည်လေ၏။ ထိုသတင်းသည် တစ်မြို့လုံးပျံ့နှံ့၍သွား၏။

ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်၌ ထိုပုဏ္ဏားအကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရား ကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့...ယခုအခါ၌သာလျှင် ပုဏ္ဏားအား စိုးရိမ်ခြင်းမရှိသည်ကို ပြုတော်မူသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း ပြုတော်မူဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

အတိတ်ဝတ္ထု
ထီးနန်းမွေကို မယူလိုလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် သားတော်ကြီးအား အိမ်ရှေ့မင်းအရာ၊ သားတော်ငယ်အား စစ်သူကြီးအရာကို ပေးလေ၏။ နောက်အဖို့၌ ခမည်းတော်နတ်ရွာစံလတ်သော် မှူးမတ်တို့သည် သားတော်ကြီးအား မင်းအဖြစ်ကို အပ်နှင်းကုန်၏။ သားတော်ကြီးသည် ငါအလိုမရှိ၊ ညီတော်အားအပ်နှင်းကုန်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အဖန်တလဲလဲတောင်းပန်သော်လည်း လက်မခံ၊ ညီတော်အားသာ အပ်နှင်းစေ၏။ ထိုအခါ ညီတော်အား မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။

သားတော်ကြီးသည် တစ်ဖန် အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်ကိုလည်း ပယ်ပြန်၏။ နန်းတော်၌သာ ချမ်းသာစွာ နေတော်မူပါဟု တောင်းပန်ကုန်၏။ နန်းတော်၌နေရန် ကိစ္စမရှိဟုပယ်ပြလျက် မြို့တော်မှထွက်၍ ပစ္စန္တရစ်သူဌေးတစ်ဦးထံတွင် တံခါးစောင့်အမှုကိုလုပ်၍နေ၏။ နောက်အဖို့ ပစ္စန္တရစ်သားတို့သည် မင်းသား၏အဖြစ်ကို သိကုန်လတ်သော် တံခါးစောင့်အမှုကိုမပြုစေကုန်၊ မင်းသားကို ခြံရံကြကုန်၏။

နန်းမှထွက်လေ သူဌေးအိမ်နေတစ်နေ့၌ မင်းမှုထမ်းတို့သည် လယ်ပယ်တိုင်းရန် ပစ္စန္တရစ်သို့ ရောက်လာကုန်၏။ သူဌေးသည် မင်းသားထံကပ်၍ “အရှင်သား-အကျွန်ုပ်ကျွေးမွေးပါမည်၊ အခွန်တော်လွှတ်ငြိမ်းအောင် ညီတော်မင်းကြီးထံ အမှာစာပို့တော်မူပါ” ဟုတောင်းပန်၏။ မင်းသားလည်း သူဌေးပြောတိုင်း အမှာစာကိုပို့တော်မူ၏။ ညီတော်မင်းကြီးသည် “နောင်တော်၏ အမှာစာအတိုင်း သူဌေးအား အခွန်တော်ကိုလွတ်ငြိမ်းစေ၏။ ထို့နောက် ရွာသားဇနပုဒ်သားတို့သည် မင်းသားထံကပ်ကြ၍ “အရှင်သား... အရှင်သားအား အခွန်တော်ဆက်ပါမည်၊ အကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း အခွန်တော်လွတ်ငြိမ်းအောင် အမှာစာပို့တော်မူပါ”ဟု တောင်းပန်ကြပြန်ကုန်၏။ မင်းသားလည်းပို့စေပြန်၏။ မင်းကြီးလည်း လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပြုတော်မူပြန်၏။

လောဘဖောက်ပြန် ထီးနန်းယူရန်ထိုအခါမှစ၍ ဇနပုဒ်သားတို့သည် မင်းသားအား အခွန်ဆက်ကြကုန်၏။ မင်းသားအား များသော ပူဇော်သက္ကာရဖြစ်လတ်၏။ ထိုအခါမင်းသားသည် မရောင့်ရဲနိုင်ဘဲ တဏှာရမ္မက်နှိပ်စက်သဖြင့် ဇနပုဒ်အလုံးစုံကိုတောင်း၏။ မင်းကြီးလည်းပေးတော်မူ၏။ မရောင့်ရဲနိုင်ပြန်သဖြင့် အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်ကိုတောင်းပြန်၏။ ပေးတော်မူပြန်၏။ တစ်ဖန် မရောင့်ရဲနိုင်ပြန်သဖြင့် ဇနပုဒ်သားအပေါင်း ခြံရံလျက် ဗာရာဏသီပြည်သို့သွားကာ မြို့ပြင်၌နေ၍ စစ်မတိုက်ဘဲ မင်းအဖြစ်ကိုပေးမည်လောဟု ညီတော်မင်းကြီးထံ အမှာစာပို့လိုက်ပြန်၏။

လောဘလွန်ကဲ ဆင်ခြင်လွဲထိုစကားကိုကြားလျှင် မင်းကြီးသည် ဤသူကား အလွန်မိုက်လှ၏။ ရှေးအခါ မင်းအဖြစ်စသည်ကို ပယ်ပြီး၍ ယခုအခါမှ တစ်ဖန်စစ်တိုက်၍ယူမည်ဟု ပြောဆိုပြန်၏။ ငါသည်အကယ်၍ စစ်တိုက်သဖြင့် ထိုသူမိုက်ကိုသတ်အံ့၊ ငါ့အား ကဲ့ရဲ့ကြလတ္တံ့။ ငါ့အား မင်းအဖြစ်ဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်းဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် နောင်တော်နှင့်စစ်မတိုက်လို၊ မင်းအဖြစ်ကိုယူတော်မူပါဟု အမှာစာပြန်လိုက်၏။ နောင်တော်သည် မင်းအဖြစ်ကိုယူ၍ ညီတော်အား အိမ်ရှေ့မင်းအဖြစ်ကိုပေးလေ၏။ ထိုအခါမှစ၍မင်းကြီးသည် မင်းအဖြစ်ဖြင့် မရောင့်ရဲနိုင်သေးဘဲ၊ နှစ်ပြည်ထောင်၊ သုံးပြည်ထောင် စသည်ကိုယူရန် အမြဲတောင့်တလျက်နေ၏။

သိကြားဆင်ခြင် မင်းမိုက်မြင်သိကြားမင်းသည် လူ့ပြည်၌ အဘယ်သူသည် မိဘကိုလုပ်ကျွေးသနည်း၊ အဘယ်သူသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုကိုပြုသနည်း၊ အဘယ်သူသည် လောဘနိုင်ငံသို့လိုက်သနည်းဟု ကြည့်ရှုဆင်ခြင်လတ်သော် လောဘနိုင်ငံသို့လိုက်သော ဗာရာဏသီမင်းမိုက်ကို မြင်လေ၏။ ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် လုလင်အသွင်ဖန်ဆင်းကာ မင်းကြီးထံကပ်ပြီးလျှင်– “အရှင်မင်းကြီး... အနည်းငယ် တင်လျှောက်ထားဘွယ်ရှိပါ၏၊ ထို့ကြောင့် ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်ကို အလိုရှိ၏”ဟု လျှောက်ထား၏။ ထိုခဏ၌လျှင် သိကြားမင်း၏ အာနုဘော်ဖြင့် လူတို့သည် ဘဲသွားကုန်၏။

လောဘလှည့်ဖြား မင်းခိုက်အားထိုအခါသိကြားမင်းသည် “မင်းကြီး... အကျွန်ုပ်သည် စစ်သည်ဗိုလ်ပါနှင့်ပြည့်စုံ၍ သာယာဝပြောသော တိုင်းပြည်ကြီးသုံးပြည်ထောင်ကို မြင်ခဲ့ရပါသည်၊ ထိုသုံးပြည်ထောင်ကို အကျွန်ုပ်၏အစွမ်းဖြင့်ယူ၍ ဆက်သပါမည်၊ မကြာမြင့်ဘဲ အလျင်အမြန် သွားသင့်၏ဟု လျှောက်ထားပြီးလျှင် ကွယ်ပျောက်လေ၏။ မင်းကြီးသည် အမည်အရပ် ချီးမြှောက်ရမည့် အရာဝတ္ထုကိုမမေးမြန်းမိချေ။ မင်းကြီးသည် သိကြားမင်းသွားလျှင် အမတ်တို့ကိုခေါ်၍ “အမတ်တို့... ငါ့အား လုလင်တစ်ယောက်လာ၍ ပြည်ကြီးသုံးပြည်ထောင်ကို ယူ၍ ပေးမည်ဟု လျှောက်ထားသည်၊ ထိုလုလင်ကို ခေါ်လော့”ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။ အမတ်တို့သည် “အရှင်မင်းကြီး... ထိုလုလင်ကား အဘယ်သူနည်း၊ ဘယ်အရပ်၌နေသနည်း၊ ဘယ်အရာဝတ္ထုကို ချီးမြှောက်ရမည်နည်း စသည်ဖြင့် မေးမြန်းစုံစမ်းပါ၏လော”ဟုလျှောက်ထား၏။ “အမတ်တို့... ငါမေးမြန်းစုံစမ်းခြင်းမပြုမိချေ၊ တွေ့အောင်ရှာကြလော့”ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။

လောဘနှိပ်စက် ဝမ်းသွေးပျက်အမတ်တို့လည်း မင်းကြီး၏အမိန့်ဖြင့် ဗာရာဏသီတစ်ပြည်လုံး လိုက်လံရှာဖွေရာ မတွေ့သဖြင့် မင်းကြီးအား မတွေ့ကြောင်းလျှောက်ထားကြကုန်၏။ မင်းကြီးလည်း အမတ်တို့စကားကိုကြားရလျှင် ငါ့အား သုံးပြည်ထောင်အခြံအရံမှ ဆုတ်ယုတ်ခဲ့၏၊ ငါလည်း မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်းကိုမပြုခဲ့မိ၊ တစ်စုံတစ်ရာ ပူဇော်သက္ကာရကို မပြုခဲ့မိဟု ယူကျုံးမရဖြစ်လေ၏။ ထိုအခါမင်းကြီး၏ကိုယ်၌ စိုးရိမ်သောကနှိပ်စက်သဖြင့် ပူလောင်၏။ တစ်ကိုယ်လုံးပူလောင်လတ်သော် ရင်သည်ခြောက်ကပ်၍ ဝမ်းသွေးကျသော အနာသည်ဖြစ်လေ၏။ စားသမျှအစာကိုလက်မခံ၊ အန်၍ထုတ်လေ၏။ ဆေးသမားတို့လည်း မကုစားနိုင်ကုန်။ မင်းကြီးသည် အလွန်ဆင်းရဲပင်ပန်း၏။ ထိုအနာရောဂါဖြစ်ခြင်းသည်လည်း တစ်ပြည်လုံးထင်ရှား၏။

ရောဂါကုရေး လျှောက်ထားမေးထိုအခိုက် တက္ကသိုလ်ပြည်မှ အတတ်ပညာအလုံးစုံကိုတတ်မြောက်၍ မိဘထံပြန်လာသော လုလင်တစ်ယောက်သည် ထိုအကြောင်းကိုကြား၍ ငါဆေးဝါးကုသမည်ဟု ကြံစည်လျက် မင်းကြီးထံသို့သွားလေ၏။ ရောက်လျှင်– “အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး၌စွဲကပ်နေသောရောဂါကို အကျွန်ုပ်ဆေးကုပါမည်၊ မကြောက်ပါလင့်၊ အနာရောဂါဖြစ်ခြင်းအကြောင်းရင်းကို ပြောကြားပါ”ဟု လျှောက်ထား၏။ မင်းကြီးသည်–
“အမောင် ဆေးကိုသာကုပါလော၊ အနာရောဂါဖြစ်ခြင်းအကြောင်းဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း”ဟု ပြော၏။ “အရှင်မင်းကြီး... ဆေးသမားတို့မည်သည်မှာ အနာဖြစ်ခြင်းအကြောင်းကိုသိပါမှကုသနိုင်ပါသည်”–
ဟုလျှောက်ထားပြန်၏။ မင်းကြီးသည် အနာဖြစ်ခြင်းအကြောင်းရင်းကို အလုံးစုံပြောကြားလေ၏။

လောဘသက်သာမှု လျှောက်ထားပြုလုလင်သည် မင်းကြီးအား “မြတ်သောမင်းကြီး... စိုးရိမ်ပူဆွေးခြင်းကြောင့် သုံးပြည်ထောင်ကို ရနိုင်မည်လော၊ မရနိုင်ပါဘဲလျက် အဘယ်ကြောင့်စိုးရိမ်ပူဆွေးဘိသနည်း။ အကယ်၍ သုံးပြည်ထောင်ကိုရငြားအံ့၊ သင်မင်းကြီးသည် တစ်ပြိုင်နက် ထမင်းလေးခွက်ကို စားနိုင်ပါမည်လော၊ အိပ်ရာလေးခုကို အိပ်နိုင်ပါမည်လော၊ အဝတ်တန်ဆာလေးခုကို ဝတ်ဆင်နိုင်ပါမည်လော။ လောဘနိုင်ငံသို့လိုက်ခြင်းသည် မသင့်၊ ထိုလောဘသည် ကြီးပွားသည်ရှိသော် အပါယ်လေးဘုံသို့ ကျရောက်တတ်၏”ဟု ဆုံးမလေ၏။

လောဘတဏှာ နွားငတ်ပမာထို့နောက်တစ်ဖန် မင်းကြီးအား နှိပ်စက်ညှဉ်းဆဲကာ ဖောက်ပြန်သော လောဘတရား ပြောကြားလိုပြန်သဖြင့်– “မြတ်သောမင်းကြီး ဝတ္ထုကာမကိုတောင့်တသူအား အကယ်၍ပြည့်စုံအံ့၊ သတ္တဝါသည် လိုရာကို ရသည်ရှိသော် စင်စစ် နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်၏။ ဝတ္ထုကာမကို တောင့်တသောသူအား အကယ်၍ ပြည့်စုံအံ့၊ ထိုအခါမှစ၍ နောက်၌ နွေကာလ၌ ရေငတ်မွတ်သကဲ့သို့ ဝတ္ထုကာမကို ငတ်မွတ်လေ၏။ နွားအပေါင်းတို့တွင် ဦးချိုရှိသောနွား၏ ဦးချိုသည် ပွားများလာသကဲ့သို့ ပညာမဲ့၍ မသိမိုက်မဲသောသူအား တောင့်တသော တဏှာလောဘသည်၎င်း၊ ခံစားလိုသော တဏှာလောဘသည်၎င်း လွန်စွာပွားများလာ၏။

လောဘနိုင်ငံသို့ လိုက်သောသူအား မြေပြင်၌ ရှိသော သလေးခင်း၊ မုယောခင်း၊ နွား၊ မြင်း၊ ကျွန်အမှုလုပ်တို့ကို ပေးသော်လည်း အလိုမပြည့်နိုင်ဟုသိ၍ မျှတစွာကျင့်ရာ၏”။

လောဘနိုင်ရေး ပညာဆေး“ပြည့်ရှင်မင်းမည်သည် လူအပေါင်းကို နှိပ်စက်၍ သမုဒ္ဒရာ၏အတွင်းရှိ မြေပြင်အလုံးကို အောင်နိုင်ရရှိသော်လည်း မရောင့်ရဲသောသဘောရှိသည်ဖြစ်၍ သမုဒ္ဒရာကမ်းတစ်ဘက်ကိုလည်း တောင့်တရာ၏။

ဤသို့ ကာမဂုဏ်တို့ကို တောင့်တနေသောသူသည် စိတ်ဖြင့်ရောင့်ရဲခြင်းကိုမရနိုင်။ ထိုကာမဂုဏ်မှ ဆုတ်နစ်ဘဲ ကြဉ်ကာ အပြစ်ကို ဉာဏ်ဖြင့်မြင်၍ ပညာဖြင့် ပြည့်သောသူတို့သည် စင်စစ်ကောင်းမွန်စွာ ရောင့်ရဲခြင်းကို ရနိုင်ကုန်၏။

ပညာဖြင့် ရောင့်ရဲနိုင်သောသူသည်သာ မြတ်၏။ ကာမဂုဏ်တို့ဖြင့် မပူပန်။ ပညာဖြင့် ရောင့်ရဲနိုင်သောသူကို တဏှာလောဘသည် မိမိအလိုသို့မလိုက်စေနိုင်။

ကာမဂုဏ်တို့ကို ဖျက်ဆီးရာ၏။ အလိုနည်းလျက် မလျှပ်မပေါ်ရာ။ သမုဒ္ဒရာနှင့်တူသောပညာရှိသောသူသည် ကာမဂုဏ်တို့ဖြင့် မပူပန်။ သားရေနယ်သမားသည် ဖိနပ်လှီးရာ၌ ပြတ်သောသားရေတို့ကို ပယ်စွန့်သကဲ့သို့ အနည်းငယ်သော ကာမဂုဏ်ကို ပယ်စွန့်သည်ရှိသော် အနည်းငယ်သော ချမ်းသာသည် ပြည့်စုံ၏။ အလုံးစုံသော ချမ်းသာကို အလိုရှိသော် အလုံးစုံသော ကာမဂုဏ်ကိုပယ်စွန့်ရာ၏”– ဟုမင်းကြီးအား တရားဟောပြန်၏။

ရောဂါကင်းပျောက် လုလင်ချီးမြှောက်ဤသို့တရားဟောစဉ် ထီးဖြူကို အာရုံပြု၍နေသော လုလင်အား ဩဒါတကသိုဏ်းလျှင် အာရုံရှိသောဈာန်သည် ဖြစ်လေ၏။ မင်းကြီးလည်း အနာရောဂါ ကင်းပျောက်လျက် အလွန်နှစ်သက်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ နေရာမှထပြီးလျှင်– “ငါ၏ရောဂါကို ဤမျှလောက်သော ဆေးသမားကြီးတို့ပင် မကုစားနိုင်ကုန်၊ ဤလုလင်ကား ကာမဂုဏ်တို့အပြစ်ကိုပြကာ ကုစားသဖြင့် ပျောက်ကင်းပေ၏”ဟု ပြောဆိုချီးကျူးလျက် လုလင်အား ရှစ်ဂါထာတို့ဖြင့်တရားဟောသည်ကို အစွဲပြု၍ ရှစ်ထောင်သော အသပြာတို့ဖြင့် ပူဇော်လေ၏။

တဏှာပယ်မှု ရဟန်းပြုထိုအခါလုလင်သည် “မြတ်သောမင်းကြီး... အကျွန်ုပ်သည် မင်းကြီးပေးသော အသပြာတို့ဖြင့် အလိုမရှိပါ၊ နောက်ဆုံးဂါထာကို ရွတ်ဆိုစဉ် အကျွန်ုပ်၏စိတ်သည် ကာမဂုဏ်တို့၌ မမွေ့လျော်တော့ပါ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။ မင်းကြီးလည်း အတိုင်းထက်အလွန်နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍ “အချင်းတို့... ဤလုလင်ကား ပညာရှိပေစွ၊ ဝဋ်ဆင်းရဲကို ဖြစ်စေတတ်သောတဏှာကိုသိပေစွ၊ ကောင်းပေစွ” ဟုချီးကျူးပြန်၏။
လုလင်လည်း မင်းကြီးအား မင်းကျင့်တရားဆယ်ပါးနှင့်ညီညွတ်၍ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့၌ မမေ့မလျော့ရန် ဆုံးမပြီးလျှင် ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် ဟိမဝန္တာသို့သွား၍ ရသေ့ရဟန်းပြုကာ မယုတ်လျော့သော ဈာန်ရှိသည်ဖြစ်၍ သေလွန်သည်၏အဆုံး၌ ဗြဟ္မာပြည်သို့လားလေ၏။

ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်- ရဟန်းတို့...
    ထိုအခါ တဏှာနိုင်ငံသို့ လိုက်သောမင်းသည်-ယခုအခါပုဏ္ဏား။
    ပညာရှိလုလင်သည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ– ဟုဇာတ်ကို ပေါင်းတော်မူသတည်း။

ဆောင်ပုဒ်
(၁) ဝတ္ထုကာမ၊ လိုရာရ၊ မုချနှစ်သက်မြဲ။
(၂) ရလေလိုလေ၊ ဆားငန်ရေသောက်လေသူတို့နဲ။
(၃) တဏှာတွေပွား၊ သူမိုက်များ၊ လားလိမ့်ပါယ်ငရဲ။
(၄) ရောင့်ရဲပယ်ခွါ၊ ပညဝါ၊ ချမ်းသာရစမြဲ၊
ကာမဇာတ်ပြီး၏။
 ကိုးကား 

Category:ဇာတ်နိပါတ်တော်