ရှောဝရှင်းဇန်

ရှောဝရှင်းဇန် (昭和新山, Shōwa-shinzan) သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဟော့ကိုင်းဒိုးကျွန်း၊ ရှိခိုဆွတ် - တိုယအမျိုးသားပန်းခြံတွင် ရှိသည့် မီးတောင်ခုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤတောင်သည် အုဆုတောင်၏ ကပ်လျက်တွင် ရှိသည်။ ဤတောင်သည် ၁၉၄၃ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၂၈ ရက်နေ့နှင့် ၁၉၄၅ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလအကြားကာလတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ထိုဒေသ၌ ပြင်းထန်သည့်ငလျင်များ အဆက်မပြတ်လှုပ်ခတ်ခဲ့ပြီး ဂျုံစိုက်လယ်ယာများလည်း မျက်နှာပြင်မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချော်ရည်များသည် မျက်နှာပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ လက်ရှိအချိန် မြင်တွေ့ရသည့် တောင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ လက်ရှိကာလတောင်ထိပ်သည် ၃၉၈ မီတာ (၁၃၀၆ ပေ) မြင့်ပြီး ယခုအချိန်အထိ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှောဝရှင်းဇန်၏ အဓိပ္ပါယ်သည် "ရှောဝတောင်သစ်"  ဖြစ်သည်။ ဤတောင်သည် ရှောဝခေတ်ကာလ ဘုရင် ဟိုရိုဟိတို (Hirohito) အုပ်ချုပ်သည့်ခေတ်တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ရှောဝရှင်းဇန် ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် ဂျပန်အာဏာပိုင်တို့သည် မကောင်းသည့် စစ်ဖြစ်သည့်ကာလအတိနမိတ်အဖြစ် နိမိတ်ယူထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် တောင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကိုလည်း လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ကြသည်။ တောင်နှင့်ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များစွာသည် ထိုနှစ်များအတွင်း စာတိုက်ဗိုလ် မဆအိုမိမဆွတ် (Masao Mimatsu) ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သသည်။ ၎င်းသည် တိကျသည့် တိုင်းတာချက်များကို ပြောကြားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မီးတောင်လှုပ်ရှားခဲ့သည့် ကာလများ
ယေဘုယျအားဖြင့် မဆအိုမိမဆွတ်၏ မှတ်တမ်းများအရ မီးတောင်လှုပ်ရှားမှုကို အပိုင်း (၃) ပိုင်း ခွဲခြားနိုင်သည်။

အပိုင်း ၁ - အကြိုပေါက်ကွဲမှုအဆင့် (၁၉၄၃ ဒီဇင်ဘာလ ၂၈ရက် မှ ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၂ရက် အထိ
၁၉၄၃ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၂၈ ရက်နေ့တွင် အုဆုတောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ငလျင်များသည် မကြာခဏလှုပ်ခတ်လာခဲ့သည်။ အချို့သောနေ့များတွင် တစ်နေ့တည်း အကြိမ် ၂၀၀ ကျော်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန် အစောပိုင်းကာလ ငလျင်ဗဟိုချက်သည်  တိုးယရေကန်၏ အနီးဝန်ကျင်တွင် ရှိခဲ့သည်။ ၁၉၄၄ ခုနှစ် အစပိုင်းတွင် ငလျင်ဗဟိုချက်သည် အုဆုတောင်၏ အောက်ခြေ အရှေ့ဘက်ပိုင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့ပြီး မြေကြီးကိုလည်း မို့မောက်လာစေခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ မြေမျက်နှာပြင် မို့မောက်လာမှုသည် မြောက်ဘက်သို့ ကျယ်ပြန့်လာပြီး အချို့နေရာများတွင် အမြင့် ၅၀ မီတာ (၅၄ ကိုက်) အထိပင် ရှိခဲ့သည်။ ဆိုးဘဲဆွတ်မြစ်ရေမျက်နှာပြင်သည်လည်း မြင့်တက်လာခဲ့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လယ်ယာမြေများတွင် ပပ်ကြားအက်များ စတင်ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။ အရှည်ဆုံးပပ်ကြားအက်များသည် ၆၀၀ မီတာခန့် (၆၅၆ ကိုက်) အထိ ရှိခဲ့သည်။ ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၂ ရက်နေ့တွင် ငလျင်အကြိမ်ရေ ၂၅၀ ခန့် လှုပ်ခတ်ခဲ့သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် တစ်နေ့တည်းတွင် ကုန်းမြေမြင့်တက်မှုသည် ၁၅၀ စင်တီမီတာ ရှိခဲ့သည်။

အပိုင်း ၂ - ပေါက်ကွဲမှုအဆင့် (၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၃ ရက်မှ ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၃၁ ရက်အထိ 
၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၂၃ ရက်နေ့ မနက် ၈ နာရီ ၁၅ မိနစ်အချိန်တွင် ပပ်ကြားအက်များမှ မီးခိုးများ စထွက်လာသည်။ ထို့နောက်တွင် ကျယ်လောင်သည့်အသံများနှင့်အတူ ကြီးမားသည့် ပေါက်ကွဲမှုလည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၂ ရက်နေ့တွင် ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ကာ ဓာတ်ငွေ့နှင့် ရေခိုးရေငွေ့များပါဝင်သည့် ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၇ ရက်တွင် လျှင်မြန်သည့်အရှိန်ဖြင့် ဓာတ်ငွေ့ပူများ၊ ပြာများနှင့် ကျောက်မှုန်အပိုင်းအစများ ထုတ်လွှင့်မှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ထုတ်လွှင့်မှုသည် တိုးယရေကန်၏ မြောက်ဘက်ကန်ဘောင်အထိ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် တောများနှင့် အိမ်များ မီးလောင်မှုများ ရှိခဲ့သည်။ ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလအကုန်တွင် မဆအိုမိမဆွတ်သည် မီးတောင်ဝ စုစုပေါင်း (၇) ခု၊ အဓိကပေါက်ကွဲမှု (၇) ကြိမ်၊ မရေတွက်နိုင်သည့် အသေးစားပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မြေမျက်နှာပြင် မို့မောက်တိုးတက်လာနေသည့်ကာလတွင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်လာသည့် ပြာမှုန်များသည် ပေါက်ကွဲသည့်နေရာမှ ၁ ကီလိုမီတာ (၀.၆ မိုင်) အကွာရှိ နေရာများတွင် စုပုံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လမှ ဩဂုတ်လအထိ အချို့နေ့များ၌ မြေမျက်နှာပြင် မို့မောက်တိုးထွက်လာမှုသည် ၂ မီတာအထိ ရှိခဲ့သည်။

အပိုင်း ၃ - ပေါက်ကွဲပြီးနောက်ပိုင်း (၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၁ ရက်မှ ၁၉၄၅ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလအထိ
ထိုကဲသို့ ပေါက်ကွဲမှုအားလုံး လုံးဝရပ်တန့်သွားပြီးနောက်တွင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ချော်ရည်များသည်လည်း အမိုးခုံးသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၁၉၄၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလမတိုင်မီအထိ ထိုကဲ့သို့ အမိုးခုံးသဏ္ဌာန်ဖြစ်ပေါ်မှုသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ငလျင်လှုပ်ရှားမှုများသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမရှိ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ ရှောဝရှင်းဇန်တောင် ဖြစ်ပေါ်လာမှုသည်လည်း ပြီးစီးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤတောင်တွင် လက်ရှိအချိန်အထိ မီးခိုးငွေ့များ ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကိုးကား

ကဏ္ဍ:ဂျပန်နိုင်ငံရှိ တောင်များ