ကာလိင်္ဂဗောဓိဇာတ်

'''တေရသကနိပါတ် -၄၇၉-ကာလိင်္ဂဗောဓိဇာတ်
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
အာနန္ဒာဗောဓိ စိုက်ပျိုးမိနတ်လူတို့ဆရာ ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် လူတို့အကျိုးငှါ ဒေသစာရီကြွချီတော်မူသည်ရှိသော် သာဝတ္ထိပြည်သား လူအများတို့သည် ပန်းနံ့သာ လက်စွဲကုန်လျက် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ လာကြရာ မြတ်စွာဘုရား မရှိသဖြင့် ပူဇော်ရာကိုမရ၍ ပန်းနံ့သာတို့ကို ဂန္ဓကုဋိတံခါး၌ချ၍ သွားကုန်၏။ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မရှိကြကုန်။ ထိုအကြောင်းကိုသိ၍ အနာထပိဏ်သူဌေးသည် ရှင်အာနန္ဒာထံကပ်၍ “အရှင်ဘုရား မြတ်စွာဘုရား မရှိသောအခါ ပူဇော်ရာမရှိပါ၊ ပူဇော်ရာတစ်ခုရှိရစ်အောင် မြတ်စွာဘုရားအားလျှောက်ထား တောင်းပန်ပါ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။

ရှင်အာနန္ဒာလည်း မြတ်စွာဘုရားကြွလာတော်မူသောအခါ ထိုအကြောင်းကို လျှောက်ထား၏။ မြတ်စွာဘုရားလည်း ပရိဘောဂစေတီဖြစ်သော ဗောဓိပင်ကို ဇေတဝန်ကျောင်းတံခါး၌ စိုက်ပျိုးရန် ခွင့်ပြုတော်မူ၏။ အရှင်မောဂ္ဂလာန်သည် ဗောဓိသီးမှည့်ကို မဟာဗောဓိပင်ကြီးမှ ဆောင်ယူ၍ပေး၏။ ထိုအခါ အာနန္ဒာသည် အနာထပိဏ်၊ ဝိသာခါ၊ ကောသလမင်းကြီးတို့နှင့် တိုင်ပင်၍ နံ့သာညွန်ပျောင်းတွင် အနာထပိဏ်သူဌေးကို စိုက်စေ၏။ ဗောဓိပင်လည်း ခဏချင်းဖြင့်လျှင် ပင်စည်ကိုင်းခက်နှင့် ပြည့်စုံစွာ အမြင့်အတောင်ငါးဆယ် ခက်မငါးဖြာ အတောင်ငါးဆယ်စီ ဖြစ်လျက် ပေါက်လေ၏။ ကောသလမင်းကြီးသည် နံ့သာရေအိုး၊ ရွှေကွန်ရက်တံတိုင်း၊ မီးတားစသည်တို့ကို ပြုလုပ်ကာ ပူဇော်လေ၏။ ထိုဗောဓိပင်သည် မြတ်စွာဘုရားသက်တော်ထင်ရှားရှိစဉ်လျှင် အာနန္ဒာမထေရ် စိုက်ပျိုးအပ်သောကြောင့် (အာနန္ဒာဗောဓိ)ဟု တွင်လေ၏။

ထိုအခါရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် ရှင်အာနန္ဒာသည် ဗောဓိပင်ကိုစိုက်ပျိုးစေ၍ များစွာသောပူဇော်ခြင်းကိုပြုစေသည်ဟု စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရားကြွလာတော်မူ၍ ထိုအကြောင်းကိုသိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့... အာနန္ဒာသည် ယခုအခါ၌သာ ဗောဓိပင်အား ပူဇော်ခြင်းကို ပြုစေသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်း လေးကျွန်းသားတို့ကို ဗောဓိပင်အား ပူဇော်ခြင်းကို ပြုစေဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

---

အတိတ်ဝတ္ထု
စကြဝတေးပေါ်တတ် နိမိတ်ဘတ်လွန်လေပြီးသောအခါ ကာလိင်္ဂတိုင်း ဒွန္တပုရမြို့၌ ကာလိင်္ဂမင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ထိုကာလိင်္ဂမင်းအား မဟာကာလိင်္ဂ၊ စူဠကာလိင်္ဂဟူ၍ သားတော်နှစ်ယောက်တို့ ရှိကုန်၏။ နိမိတ်ဘတ်တတ်သောသူတို့သည် “မဟာကာလိင်္ဂမင်းသားသည် အဘလွန်သဖြင့် မင်းဖြစ်လတံ့၊ စူဠကာလိင်္ဂမင်းသားသည် ရသေ့ရဟန်းပြု၍ ဆွမ်းခံလတ္တံ့၊ ထိုမင်းသား၏သားတော်ကား စကြဝတေးမင်းဖြစ်လတံ့”ဟု နိမိတ်ဘတ်ကြကုန်၏။

နောက်အဖို့၌ ခမည်းတော်လွန်လျှင် သားတော်ကြီး မဟာကာလိင်္ဂမင်းသားသည် မင်းဖြစ်လေ၏။ ညီတော်စူဠကာလိင်္ဂမင်းသားကို အိမ်ရှေ့နှင်းတော်မူ၏။ အိမ်ရှေ့မင်းသည် “ငါ့သားတော်သည်... စကြဝတေးမင်းဖြစ်လတံ့”ဟု မာန်တက်ကာ နောင်တော်မင်းကြီးကို ခိုက်ရန်ပြု၏။ နောင်တော်မင်းကြီးသည် ညီတော်အား မကြည်ညိုသဖြင့် ဖမ်းရန် သူလျှိုတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်၏။ သူလျှိုလည်း အိမ်ရှေ့မင်းထံသို့သွား၍ “အရှင်မင်းသား အရှင်ကိုနောင်တော်မင်းကြီးသည် ဖမ်းလို၏၊ အသက်ကိုစောင့်ရှောက်တော်မူပါလော့”ဟုလျှောက်ထားလေ၏။

ရန်လှန်မခု ရဟန်းပြုအိမ်ရှေ့မင်းလည်း မိမိတံဆိပ်တော်ခတ်ထားသော လက်စွပ်၊ နူးညံ့သောကမ္ဗလာ၊ သန်လျက် ဤသုံးပါးသော အသုံးအဆောင်တို့ကို မိမိအကျိုးစီးပွားကိုလိုလားသောအမတ်အားပြ၍ “ဤအမှတ်အသားဖြင့် လာ၍ပြသော ငါ့သားတော်အား မင်းအဖြစ်ကို ပေးကြကုန်လော့” မှာထားပြီးလျှင် တောထွက်ကာ မြစ်ကမ်းနားတွင် ကျောင်းသင်္ခမ်းဆောက်လုပ်၍နေ၏။

ထိုအခါ မဒ္ဒရာဇ်တိုင်း သာဂလမြို့၌လည်း မဒ္ဒရာဇ်မင်းကြီး၏မိဖုရားကြီးဝယ် သမီးတော်တစ်ပါး ဖွားမြင်၏။ ထိုမင်းသမီးကိုလည်း နိမိတ်ဘတ်တတ်သောသူတို့သည် “ဆွမ်းခံ၍ အသက်မွေးလတံ့၊ ဤမင်းသမီး၏သားတော်ကား စကြဝတေးမင်းဖြစ်လတံ့”ဟု ဘတ်ကုန်၏။ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၌ မင်းတို့သည် ထိုအကြောင်းကိုကြားကြလျှင် သာဂလမြို့ကိုဝန်းရံကာ သမီးကိုတောင်းကြကုန်၏။ ထိုအခါ မဒ္ဒရာဇ်မင်းကြီးသည် “ငါသည် သမီးတော်ကို မင်းတစ်ပါးအား ပေးခဲ့အံ့၊ ကြွင်းကျန်သောမင်းတို့သည် အမျက်ထွက်ကြကုန်လတံ့၊ သမီးတော်၏အသက်ကို စောင့်ရှောက်မည်”ဟု မိဖုရားကြီးနှင့် သမီးတော်ကိုခေါ်၍ မထင်ရှားသောအသွင်ဖြင့်ပြေးကာ တောသို့ဝင်၍ စူဠကာလိင်္ဂမင်းသား၏ကျောင်းမှ အထက်မြစ်ညာ၌ကျောင်းဆောက်လျက် ရသေ့ရဟန်းပြုပြီးလျှင် ဆွမ်းခံ၍ အသက်မွေးကြကုန်၏။

အတွေ့မရှောင် မင်းမယ်မောင်ခမည်းတော်မယ်တော်တို့သည် ဆွမ်းခံသွားသောအခါ၊ သစ်သီးရှာသွားသောအခါတို့၌ သမီးတော်ကို ကျောင်း၌ထား၍ သွားကြကုန်၏။ သမီးတော်လည်း မယ်တော်ခမည်းတော်တို့ သွားသောအခါ အထူးထူးသောပန်းတို့ကို ကုံးပြီးလျှင် မြစ်ကမ်းပါးရှိ သရက်ပင်သို့ တက်၍ ပန်းကုံးကိုမြစ်သို့ချ၏။ ထိုပန်းကုံးလည်း ဂင်္ဂါမြစ်တွင် မျောလေရာ ရေချိုးနေသော စူဠကာလိင်္ဂမင်းသား၏ ဦးခေါင်းတွင် စွပ်မိလေ၏။ မင်းသားလည်း ပန်းကုံးကိုကြည့်ရှုကာ “ဤပန်းကုံးကား မိန်းမအိုကုံးသော ပန်းကုံးမဟုတ်၊ မိန်းမပျိုကုံးသော ပန်းကုံးဖြစ်လိမ့်မည်”ဟု ကိလေသာ၏အစွမ်းဖြင့် မြစ်ညာသို့တက်၍ စုံစမ်းရာ သရက်ပင်ထက်မှ သီချင်းဆိုနေသော မင်းသမီး၏အသံကိုကြားလျှင် သရက်ပင်ရင်းသို့ကပ်လေ၏။ မင်းသမီးကိုမြင်လျှင်– “ရှင်မ သင်အဘယ်သူနည်း”ဟု မေး၏။ “အရှင်... အကျွန်ုပ်လူမိန်းမဖြစ်ပါသည်”ဟု ပြော၏။ “ဆင်းခဲ့ပါ”ဟုပြော၏။ “မဆင်းနိုင်ပါ၊ အကျွန်ုပ်မင်းသမီးဖြစ်သည်”ဟုပြော၏။ “ငါလည်း မင်းသားဖြစ်သည်”ဟု ပြော၏။ “မယုံနိုင်ပါ၊ မင်းတို့မာယာကိုဆိုလော့”ဟု ပြော၏။ ထိုအခါ နှစ်ယောက်သောသူတို့သည် မင်းတို့မာယာဆိုကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ယုံကြည်ကြ၏။ မင်းသမီးလည်း သရက်ပင်မှ ဆင်းသက်၏။ မင်းသားမင်းသမီးတို့သည် ကိလေသာဖြင့် တိမ်းညွှတ်သောစိတ်ရှိကြလျက် လွန်ကျူးသောအကျင့်ကို ကျင့်ကြကုန်၏။

သားဘုန်းကံရှင် ဖွားမြောက်မြင်မင်းသမီးလည်း မင်းသားကို ကျောင်းသို့ခေါ်၍ မယ်တော်ခမည်းတော်တို့ ပြန်ရောက်လာလျှင် ထိုမင်းသားကား ကာလိင်္ဂမင်းကြီး၏သားတော် စူဠကာလိင်္ဂမင်းသားဖြစ်ကြောင်းနှင့် တောသို့လာခဲ့ရသောအကြောင်းကို အစုံအလင်လျှောက်ထားလေ၏။ မယ်တော်ခမည်းတော်တို့လည်း နှစ်သက်ကြလျက် သမီးတော်ကို စူဠကာလိင်္ဂမင်းသားအားပေးကုန်၏။ မကြာမြင့်မီပင် မင်းသမီး၌ ကိုယ်ဝန်တည်၍ ဆယ်လလွန်သဖြင့် ဘုန်းပညာလက္ခဏာနှင့် ပြည့်စုံသောသားတော်ကို ဖွားမြင်လေ၏။ ထိုသားတော်ကို ကာလိင်္ဂသတို့သားဟူသောအမည်ကို မှည့်ကုန်၏။ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် ခမည်းတော်နှင့် ဘိုးတော်တို့ထံမှာပင် အတတ်ပညာသင်ကြား၍ လိမ်မာသောအဖြစ်သို့ရောက်ခဲ့၏။

လက်စွပ် ကိုပြ မင်းမြှောက်ကြတစ်နေ့သ၌ ခမည်းတော်သည် နက္ခတ်ကိုကြည့်လတ်သော် နောင်တော် မဟာကာလိင်္ဂမင်းကြီး နတ်ရွာစံကြောင်းကိုသိလျှင် သားတော်ကိုခေါ်၍ “ချစ်သား... တော၌နေသဖြင့် အကျိုးမရှိ၊ ဘကြီးတော် မဟာကာလိင်္ဂမင်းကြီး နတ်ရွာစံချေပြီ၊ အဘ၏အမွေဖြစ်သော ဒန္တပုရမြို့တော်ကိုယူ၍ မင်းပြုချေလော့”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် မိမိဆောင်ယူခဲ့သော လက်စွပ်၊ ကမ္ဗလာ၊ သန်လျက်တို့ကိုအပ်နှင်း၍ မည်သည့်နေရာဝယ် ငါတို့အကျိုးစီးပွားကို “လိုလားသောအမတ်ကြီးရှိ၏၊ ထိုအမတ်ကြီးထံသွား၍... ငါ့သားတော်အဖြစ်သိအောင် ပစ္စည်းတို့ကို သက်သေခံအဖြစ်ပြလေ”ဟုမှာထားကာလွှတ်လိုက်၏။

မင်းသားလည်း မယ်တော်ခမည်းတော် ဘိုးတော်ဘွားတော်တို့ကို ရှိခိုးကန်တော့ပြီးလျှင် ရှေးဘုန်းရှေးကံ ရင့်သန်ကြီးမားသော ယောက်ျားကောင်းဖြစ်သည်အားလျော်စွာ ဒန္တပုရမြို့သို့ ကောင်းကင်ခရီးဖြင့်သွား၍ ထိုအမတ်ကြီး၏ အိပ်ရာအပြင်၌ ဆင်းသက်လေ၏။ ထိုအခါ အမတ်ကြီးသည် “သင်အဘယ်သူနည်း”ဟု မေး၏။ “အကျွန်ုပ်ကား စူဠကာလိင်္ဂမင်းသား၏သားတော်ဖြစ်သည်”ဟု ပြော၏။ “အဘယ်သို့ယုံရမည်နည်း”ဟု ပြော၏။ ထိုအခါ ခမည်းတော်ပေးလိုက်သော ပစ္စည်းတို့ကိုပြလေ၏။ အမတ်ကြီးလည်း မင်းသား၏တံဆိပ်ကိုမြင်လျှင် ယုံကြည်သဖြင့် မြို့တော်ကိုတံဆာဆင်ကာ မင်းသားကို အဘိသိက်သွန်းကာ မင်းမြှောက်ကြကုန်၏။ မင်းကြီးသည် ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းတွင် အလွန်ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားလေ၏။

ကျင့်ဝတ်လျောက် စကြာရောက်မင်းကြီးထံတွင် ခစားသော ကာလိင်္ဂဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် မင်းကြီးအား စကြဝတေးမင်းတို့ ကျင့်ဝတ်ကိုလျှောက်ထားလေ၏။ မင်းကြီးလည်း ပုဏ္ဏားလျှောက်ထားသော စကြဝတေးမင်းတို့ကျင့်ဝတ်ကို ပြည့်စုံစွာ ကျင့်လေ၏။ ထိုအခါ တစ်ဆယ့်ငါးရက်မြောက် ဥပုသ်နေ့၌မင်းကြီးအား စကြာအိုင်မှ စကြာရတနာသည် ရောက်လာ၏။ ဥပေါသထဆင်မျိုးမှ ဆင်ဖြူရတနာလည်း ရောက်လာ၏။ ဝလာဟကမြင်းမျိုးမှ မြင်းရတနာလည်း ရောက်လာ၏။ ဝေပုလ္လတောင်မှ ပတ္တမြားရတနာလည်း ရောက်လာ၏။ မြောက်ကျွန်းမှ မိဖုရားရတနာလည်း ရောက်လာ၏။ သူဌေးကြီးရတနာ၊ သားကြီးရတနာတို့လည်း ထင်ရှားဖြစ်လာကုန်၏။ စကြဝဠာတိုက်အလုံး၌ စကြဝတေးမင်းအဖြစ်ကိုရလေ၏။

ဆင်ဖြူစီးကာ လှည့်လည်လာတစ်နေ့သ၌ စကြာမင်းသည် ဆင်ဖြူရတနာကို စီးလျက် သုံးဆယ့်ခြောက်ယူဇနာရှိသော ပရိသတ်ခြံရံကာ ကြီးစွာသောအသရေ၏ တင့်တယ်စမ္ပယ်ခြင်းဖြင့် မယ်တော်ခမည်းတော်တို့ထံသွားတော်မူ၏။ မြတ်စွာဘုရား၏ မာရ်ငါးပါးကို အောင်မြင်ရာ မြေတို့၏အချက်အချာဖြစ်သော မဟာဗောဓိမဏ္ဍိုင်၏ အထက်ကောင်းကင်အရပ်သို့ ရောက်သောအခါ မင်းကြီး၏ မင်္ဂလာဆင်ဖြူတော်သည် မသွားဝံ့တော့ဘဲ ရပ်တန့်ကာနေ၏။ မင်းကြီးလည်း အဖန်ဖန်နှင်တော်မူ၏၊ နှင်သော်လည်း မသွားဝံ့ချေ။

ထိုအခါ စကြာမင်း၏ ပုရောဟိတ်သည် ကောင်းကင်၌ အဆီးအတားအပိတ်အပင် မရှိပါဘဲလျက် အဘယ်ကြောင့် မသွားနိုင်သနည်းဟု စုံစမ်းအံ့သောငှါ ကောင်းကင်မှဆင်းသက်၍ ကြည့်ရှုဆင်ခြင်လတ်သော် မြေတို့၏အချက်အချာ မဟာဗောဓိမဏ္ဍိုင်ကို မြင်လေ၏။ ထိုနေရာကား မင်းပယ်ရှစ်ပယ်မျှ ကျယ်ဝန်း၏၊ မုတ်ဆိတ်ဆံမျှ မြက်ပင်မရှိ၊ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော သဲတို့ဖြင့်ခင်းအပ်၏၊ ပတ်ဝန်းကျင်ပေါက်သော မြက်ခြုံနွယ် တောစိုးသစ်ပင်တို့သည် လက်ျာရစ်လှည့်ကာ ရှေးရှုတည်ကုန်၏။ ပုရောဟိတ်သည် “ဤမြေအရပ်ကား အထက်၌ သိကြားဗြဟ္မာစသော ခပ်သိမ်းသောသတ္တဝါတို့ ပျံသန်းသွားလာခြင်းငှါ မတတ်ကောင်း”ဟု ကြံစည်ကာ မင်းကြီးထံသွား၍ ဗောဓိမဏ္ဍိုင်၏ ကျေးဇူးတော်ကိုလျှောက်ထားပြီးလျှင် ဆင်တော်မှဆင်းသက်တော်မူပါဟုလျှောက်ထားလေ၏။

ဗောဓိတန်ခိုး ရှေ့မတိုးမင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်လျှောက်ထားသော်လည်း မနာယူဘဲ အဖန်ဖန် ဝရဇိန်ချွန်းဖြင့် ပေါက်၍ အတင်းနှင်သည်ရှိသော် ဝေဒနာကိုသည်းမခံနိုင်သည်ဖြစ်၍ မင်္ဂလာဆင်တော်သည်သေဆုံးလေ၏။ မင်းကြီးသည်ကား ဆင်တော်သေသည်ကိုမသိ၍ ကျောကုန်းတွင် စီးလျက်နေ၏။ ထိုအခါ ပုရောဟိတ်သည်သိ၍ “အရှင်မင်းကြီး ဆင်တော်ဇီဝိန်ချုပ်ခဲ့ပြီ၊ တစ်ပါးသောဆင်တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့တော်မူပါ”ဟုလျှောက်ထား၏။ ထိုအခိုက် မင်းကြီး၏တန်ခိုးအာနုဘော်ကြောင့်... ဥပေါသထဆင်မျိုးမှ ဆင်ဖြူတော်တစ်စီးသည် လာလတ်၍ ကျောက်ကုန်းကိုညွတ်၏။ မင်းကြီးသည် ထိုဆင်တော်၏ကျောက်ကုန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့တော်မူ၏။ ထိုခဏ၌ သေသောဆင်တော်သည် မြေသို့ကျလေ၏။

ဗောဓိကြောင်းအင် ပုဏ္ဏားတင်ထိုအခါ ကာလိင်္ဂစကြာမင်းသည် ကောင်းကင်မှဆင်းသက်ပြီးလျှင် ဗောဓိမဏ္ဍိုင်ကို ကြည့်၍ တန်ခိုးပြာဋိဟာကိုမြင်ရလျှင် ဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားအား–
“အို-ဘာရဒွါဇပုဏ္ဏား... သင်ပုဏ္ဏားသည်ပင်လျှင် ခပ်သိမ်းသောတရားတို့ကို သိမြင်သော သဗ္ဗညုဘုရားလေလော”—
ဟု ချီးကျူးလေ၏။ မင်းကြီးစကားကိုကြားလျှင် ဘာရဒွါဇပုဏ္ဏားသည် ထိုစကားကိုဝန်မခံနိုင်၍ မိမိကိုယ်ကိုနိမ့်ကျသောအရာ၌ထားကာ–
“မြတ်သောမင်းကြီး... အကျွန်ုပ်တို့ကား လောကီသဒ္ဒါကျမ်းတို့ဖြင့် သိရပါ၏။ သို့အတွက် သုတဗုဒ္ဓကား ဖြစ်ပါ၏၊ သဗ္ဗညုဗုဒ္ဓမဟုတ်ပါ။ သဗ္ဗညုဗုဒ္ဓတို့သည် အလုံးစုံသောတရားကို သိတော်မူကုန်၏။ အမှတ်လက္ခဏာဖြင့်သိသည်မဟုတ်ကုန်၊ အကျွန်ုပ်တို့ကား အာဂုံဆောင်ထားသော အတတ်ပညာ၏အစွမ်းဖြင့်သာ သိပါကုန်၏၊ သဗ္ဗညုဗုဒ္ဓတို့သည် အလုံးစုံသောတရားကို အပြားအားဖြင့်သိကုန်၏”—
ဟု မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတို့ကို ချီးကျူးကာ လျှောက်လေ၏။ ကာလိင်္ဂစကြာမင်းသည် မြတ်စွာဘုရား၏ဂုဏ်ကျေးဇူးတို့ကိုကြားရလျှင် အလွန်ကြည်ညိုလှသဖြင့် စကြဝဠာတိုက်အတွင်းရှိ လူတို့အား ပန်းနံ့သာတို့ကို ဆောင်ယူစေ၍ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ဗောဓိမဏ္ဍိုင်၌ မဟာဗောဓိကိုပူဇော်စေ၏။

ဤသို့လျှင် မင်းကြီးသည် မဟာဗောဓိကို ပူဇော်ပြီးလျှင် မယ်တော်ခမည်းတော် ဘိုးတော်ဘွားတော်တို့ထံ သွား၍ မယ်တော်ခမည်းတော် ဘိုးတော်ဘွားတော်တို့ကို ဒန္တပုရမြို့သို့ ဆောင်ယူပြီးလျှင် ဒါနသီလစသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုစုအားထုတ်ကာ သေလွန်သည့်အခြားမဲ့၌ တာဝတိံသာနတ်ပြည်၌ဖြစ်ရလေ၏။

---

ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်—
ရဟန်းတို့...
    ထိုအခါ ကာလိင်္ဂစကြာမင်းသည်-ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
    ဘာရဒွါဇပုရောဟိတ်သည်–ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ–
ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။

---

ဆောင်ပုဒ်
(၁) ဗောဓိတည်ရာ၊ မြေမျက်နှာ၊ ဩဇာပြည့်ဝသည်။
(၂) မင်းပယ်ရှစ်ပယ်၊ အပြောကျယ်၊ အံ့ဘွယ်စုဝေးသည်။
(၃) လက်ျာလှည့်ငြား၊ သစ်ပင်များ၊ ညွှတ်တွားပေါက်ကြသည်။
(၄) ငါးမာရ်အောင်ရာ၊ ဉာဏ်ကြည်ရာ၊ ချက်ချာဗဟို့မည်။
(၅) ဗောဓိပင်အား၊ ပူဇော်ငြား၊ ဘုရားပူဇော်မည်။
ကာလိင်္ဂဗောဓိဇာတ်ပြီး၏။
 ကိုးကား 

Category:ဇာတ်နိပါတ်တော်