ပဉ္စမပါရာဇိက

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဝိနည်းစည်းကမ်းများကို ချမှတ်ပေးထားရာ၊ အထူးသဖြင့် ပါရာဇိကသိက္ခာပုဒ် (၄) ခုသည် ရဟန်းအဖြစ်မှ ရှုံးနိမ့်စေသည့် အပြစ်ကြီးများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ သို့သော် တစ်ခါက ဘုရားရှင်သည် ရဟန်းတော်များ၏ အာဟာရသုံးဆောင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ စဉ်းစားတော်မူရင်း “ပဉ္စမပါရာဇိက” ဟူသည့် ငါးခုမြောက် ပါရာဇိကသိက္ခာပုဒ်တစ်ခုကို ဆင်ခြင် ခဲ့သည်။

တစ်နေ့၌ ဘုရားရှင်သည် ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်၌ တစ်ပါးတည်း သမာပတ်ဝင်စားပြီး သာသနာတော်အတွင်းရှိ ရဟန်းတော်များအား စူးစမ်းကြည့်တော်မူသည်။ ထိုအခါ ဘုရားရှင်၏ သာသနာတွင် ရဟန်းတော်များသည် လာဘ်လာဘ၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အခြွေအရံပရိသတ်များဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။(ဒီ၊၃၊၁၀၄။ ခု၊၁၊၈၉။ သံ၊၁၊၃၄၀။ ...) ဤလာဘ်ပူဇော်သက္ကာရများသည် မြစ်ကြီးနှစ်ခု ပေါင်းဆုံစီးဆင်းလာသကဲ့သို့ များပြားလှသည်။ သို့သော် ဤများပြားသော လာဘ်လာဘများကို ရဟန်းတော်များက ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ပိုင်းခြားမှု မရှိဘဲ သုံးဆောင်နေကြသည်ကို ဘုရားရှင် မြင်တော်မူလေသည်။

ဤအချက်ကို မြင်တော်မူသောအခါ ဘုရားရှင်၏ စိတ်ထဲ၌ ဓမ္မသံဝေဂ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဘုရားရှင်က စဉ်းစားတော်မူသည်မှာ - “ငါဘုရားသည် လေးသင်္ချေကမ္ဘာတစ်သိန်းကာလပတ်လုံး ပါရမီ (၃၀) တည်းဟူသော ဒါန၊ သီလ၊ နှင့် အခြားကုသိုလ်များကို ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ရာ၊ သင်္ကန်း၊ ဆွမ်း၊ ကျောင်း၊ ဆေးပစ္စည်းများကို ရလိုသောဆန္ဒဖြင့် ဖြည့်ကျင့်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အရဟတ္တဖိုလ်တည်းဟူသော အမြတ်ဆုံးအကျိုးကိုသာ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုရဟန်းတော်များသည် အရဟတ္တဖိုလ်ရည်မှန်းချက်ဖြင့် သာသနာ့ဘောင်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ အာဟာရအပေါ်၌ တပ်မက်မှု မကင်းဘဲ၊ ဉာဏ်ဖြင့် မဆင်ခြင်ဘဲ သုံးဆောင်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ အနှစ်မရှိသည်ကို အနှစ်သာရဟု မှတ်ယူပြီး၊ အကျိုးမရှိသည်ကို အကျိုးရှိသည်ဟု ပြုမူနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။”

ဤသို့ စဉ်းစားတော်မူပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် အကယ်၍ ပဉ္စမပါရာဇိကသိက္ခာပုဒ်တစ်ခုကို ပညတ်ခွင့်ရှိခဲ့လျှင်၊ “အာဟာရကို ဉာဏ်ဖြင့် မဆင်ခြင်ဘဲ သုံးဆောင်ခြင်း” ကို ပါရာဇိကအဖြစ် သတ်မှတ်ချင်သည်ဟု ဆင်ခြင်တော်မူသည်။ သို့သော် သတ္တဝါတို့သည် အာဟာရမှီဝဲမှုမှ လွတ်ကင်းရန် မဖြစ်နိုင်သည်ကို သိတော်မူသဖြင့်၊ ဤသိက္ခာပုဒ်ကို ပါရာဇိကအဖြစ် မပညတ်ဘဲ၊ ရဟန်းတော်များအား သတိသမ္ပဇဉ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သုံးဆောင်ရန် လမ်းညွှန်သည့် “ဓမ္မာဒါသ” (တရားကြေးမုံ) အဖြစ် ချန်ထားခဲ့သည်။ 

ထို့ကြောင့် ဘုရားရှင်သည် “ပုတ္တမံသူပမသုတ်” ကို ဟောကြားခဲ့ပြီး၊ ရဟန်းတော်များအား အာဟာရသုံးဆောင်ရာတွင် သတိထားကာ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ကင်းရှင်းစွာ ကျင့်ကြံရန် ဆုံးမခဲ့သည်။(သံ၊ဋ္ဌ၊၂၊၉၅။)အညှီအဟောက်ဟူသည် ဖားအောက်တောရဆရာတော်

ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန်
ပုတ္တမံသူပမသုတ္တန်ပိုင်း
 ကိုးကား 

Category:ရဟန်းဝိနည်းများ
ကဏ္ဍ:ဗုဒ္ဓဘာသာ ဝေါဟာရများ