အပရန္တတိုင်း

မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်သမိုင်းတွင် အပရန္တတိုင်း (သို့မဟုတ်) သုနာပရန္တတိုင်း သည် သာသနာပြုလုပ်ငန်းများ ထွန်းကားခဲ့ရာ အချက်အချာကျသော ဒေသတစ်ခုအဖြစ် ထင်ရှားသည်။ အထူးသဖြင့် သာသနာနှစ် ၂၃၅ ခုနှစ်တွင် အသောကမင်းကြီး စေလွှတ်တော်မူသော ကိုးတိုင်းကိုးဌာန သာသနာပြုလုပ်ငန်းများတွင် ဘိက္ခုနီ (ရဟန်းမ) သာသနာ စတင်ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည့် တိုင်းကြီးသုံးတိုင်းအနက် တစ်တိုင်းအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ဘိက္ခုနီသာသနာနှင့် သီလရှင်သမိုင်း - ရဝေထွန်း

သာသနာပြုလုပ်ငန်းများနှင့် သာသနာ့ဘောင်ဝင်ခြင်း
အသောကမင်းကြီး၏ သာသနာပြုအဖွဲ့များ စေလွှတ်ရာတွင် အပရန္တတိုင်းသို့ အရှင်ယောနကဓမ္မရက္ခိတမထေရ် ကြွရောက်ခဲ့သည် ။ အရှင်မြတ်သည် ထိုဒေသ၌ အဂ္ဂိက္ခန္ဓောပမသုတ် တရားတော်ကို ဟောကြားတော်မူခဲ့ရာ သတ္တဝါပေါင်း ခုနစ်သောင်းတို့ အကျွတ်တရား ရရှိခဲ့ကြသည် ။

ထိုသာသနာပြုခရီးစဉ်၏ ထူးခြားချက်မှာ အမျိုးသားတစ်ထောင်သာမက အမျိုးသမီးခြောက်ထောင်တို့သည်လည်း သာသနာ့ဘောင်သို့ ဝင်ရောက်၍ ရဟန်းပြုခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည် ။ သို့သော် အပရန္တတိုင်းရှိ ဘိက္ခုနီသာသနာသည် သီဟိုဠ်ကျွန်းကဲ့သို့ သမိုင်းမှတ်တမ်း အခိုင်အမာ မကျန်ရစ်ခဲ့ဘဲ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ဟန် တူသည်ဟု ဆိုသည် ။

တည်နေရာဆိုင်ရာ အယူအဆများ
အပရန္တတိုင်း၏ တည်နေရာနှင့် ပတ်သက်၍ အယူအဆ နှစ်မျိုး ကွဲပြားလျက်ရှိသည်-

၁။ မြန်မာ့အယူအဆ: မြန်မာရာဇဝင်များနှင့် ရွှေစက်တော်သမိုင်းများအရ အပရန္တတိုင်းသည် မြန်မာနိုင်ငံ၊ ဧရာဝတီမြစ်၏ အနောက်ဘက် မင်းဘူးနယ်အတွင်းရှိ မန်းချောင်းတစ်ဝိုက် ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ကြသည် ။ အနောက်ဘက်လွန်မင်း လက်ထက်မှစ၍ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀ ခန့် တိမ်မြုပ်နေခဲ့သော မန်းစက်တော်ရာ ခြေတော်ရာနှစ်ဆူကို သာလွန်မင်းတရားကြီး လက်ထက်တွင် တောင်ဖီလာဆရာတော် အမှူးပြုသော ဆရာတော်ကြီးများက ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။

၂။ ကျမ်းဂန်နှင့် သုတေသနအယူအဆ: ပါဠိအဋ္ဌကထာများနှင့် သာသနိကပထဝီဝင် ကျမ်းများအရ အပရန္တတိုင်း၏ မြို့တော်မှာ သုပ္ပါရက ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ဘုံဘေ (မွန်ဘိုင်း) မြောက်ဘက် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်ရှိ စုရတ် (Surat) စီရင်စုနယ်တစ်ဝိုက် ဖြစ်သည်ဟု ပြဆိုကြသည်။ ၎င်းဒေသသည် သာဝတ္ထိပြည်၏ အနောက်တောင်ဘက် ယူဇနာ ၂၈၀ ခန့် ကွာဝေးသည်ဟု သိရသည် ။

ဗုဒ္ဓဝင်လာ ထူးခြားချက်များ
မြတ်စွာဘုရားရှင် လက်ထက်တွင် အရှင်ပုဏ္ဏမထေရ် သည် မိမိ၏ ဇာတိဖြစ်သော အပရန္တတိုင်းသို့ သာသနာပြု ကြွလိုကြောင်း လျှောက်ထားခဲ့ဖူးသည် ။ ထိုစဉ်က အပရန္တတိုင်းသားများသည် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အရှင်ပုဏ္ဏ၏ သည်းခံခြင်းတရားကြောင့် သာသနာတော် ထွန်းကားခဲ့သည် ။ ဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင် ရဟန္တာငါးရာနှင့်အတူ ကြွရောက်တော်မူခဲ့ပြီး နမ္မဒါနဂါးမင်းနှင့် သစ္စဗန္ဓရသေ့တို့၏ တောင်းပန်ချက်အရ ကိုးကွယ်နိုင်ရန် စက်တော်ရာ (ပါဒစေတီ) နှစ်ဆူကို ချထားပေးတော်မူခဲ့သည်ဟု ကျမ်းဂန်များ၌ လာရှိသည်။

အပရန္တတိုင်းသည် မြေသြဇာကောင်းသော လယ်ယာမြေတစ်ခုတွင် အဖိုးတန်သီးနှံများ စတင်စိုက်ပျိုးသကဲ့သို့ သာသနာဦးခေတ်ကပင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများစွာတို့ သာသနာ့ရိပ်ဝယ် အေးမြစွာ ခိုလှုံခွင့်ရခဲ့သော မင်္ဂလာရှိသည့် နယ်မြေတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။ 
 ကိုးကား 

Category: ဗုဒ္ဓဘာသာ သမိုင်း