သရဘမိဂဇာတ်

'''တေရသကနိပါတ် - ၄၈၃။ သရဘမိဂဇာတ်
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
တာဝတိံသာကြွ တရားပြနတ်လူတို့ ဆရာဖြစ်တော်မူသောမြတ်စွာဘုရားသည် ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် အကျဉ်းအားဖြင့် မေးအပ်သောပြဿနာကို ရှင်သာရိပုတ္တရာသည် အကျယ်အားဖြင့် ဖြေဆိုခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ ဟောဝေတော်မူ၏။ ချွဲ၍ပြဦးအံ့- မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် ကဏ္ဍမ္ဗမည်သော သရက်ပင်ရင်း၌ တိတ္ထိတို့ကို နှိမ်နင်းရန် တန်ခိုးပြာဋိဟာပြပြီးလျှင် တာဝတိံသာသို့ ကြွတော်မူ၍ ပင်လယ်ကသစ်ပင်ရင်း၌ ဝါကပ်တော်မူ၏။ ဝါတွင်းသုံးလပတ်လုံး အဘိဓမ္မာတရားတော်ကို ဟောတော်မူ၏။

အကျဉ်းဟောမှု အကြောင်းပြုသီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့ ပဝါရဏာပြုပြီးသောအခါ သင်္ကဿနဂိုရ်ပြည်တံခါးသို့ နတ်ဗြဟ္မာအပေါင်းခြံရံလျက် ဆင်းသက်တော်မူ၏။ ထိုအခါ မြတ်စွာဘုရားသည် ရှင်သာရိပုတ္တရာပညာဉာဏ်ကြီးကြောင်းကို ပြတော်မူလိုသဖြင့် ရှင်သာရိပုတ္တရာအား ဘုရားအရာဖြင့် အာဂမပဋိပဒါပြဿနာကို မေးတော်မူ၏။ ရှင်သာရိပုတ္တရာသည် အကျဉ်းအားဖြင့် မေးအပ်သောပြဿနာကို အကျယ်အားဖြင့် ဖြေဆိုတော်မူ၏။ ရဟန်းတို့သည် တရားသဘင်ဝယ် ရှင်သာရိပုတ္တရာပညာကြီးကြောင်းကို စကားစပ်မိ၍ ပြောဆိုနေကြရာ မြတ်စွာဘုရားကြွလာတော်မူ၍ သိတော်မူလျှင်– “ရဟန်းတို့... သာရိပုတ္တရာသည် ယခုအခါသာလျှင် အကျဉ်းအားဖြင့် မေးအပ်သောပြဿနာကို အကျယ်အားဖြင့် ဖြေဆိုသည်မဟုတ်၊ ရှေးအခါ၌လည်းဖြေဆိုဘူးပြီ”ဟု မိန့်တော်မူကာ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

---

အတိတ်ဝတ္ထု
သူ့တာငါ့တာ တောလိုက်ရာလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ဘုရားအလောင်းသည် သမင်ဆီးဆောက်မျိုး၌ဖြစ်၍ တော၌နေ၏။ မင်းကြီးသည် သမင်သားစားကြူး၏၊ အားအစွမ်းနှင့်ပြည့်စုံ၏၊ တစ်ပါးသောသူကို လူဟူ၍ပင်အမှတ်မထား။
မင်းကြီးသည် တစ်နေ့သ၌ အမတ်တို့နှင့်တကွတောသို့သွား၏။ အကြင်သူ၏တာမှ သမင်ထွက်၏၊ ထိုသူအား မင်းဒဏ်ပေးမည်ဟု ပြောဆိုကာ အသီးအသီးတာဝေ၍ တောကိုဝန်းရံကာစောင့်ကြကုန်၏။ တောခြုံတို့ကိုပုတ်ခတ်၍ သမင်ကိုခြောက်လှန့်ကြကုန်၏။ သမင်ဆီးဆောက်သည်ထ၍ ချီကိုပတ်ပတ်လည်ကာ ပြေးထွက်ရာလမ်းပေါက်ကိုကြည့်လတ်သော် အခြားအရပ်တို့မှ လေးချင်းယှက်ကာ စောင့်နေသည်ကိုမြင်လျှင် ကေသရာဇာခြင်္သေ့မင်းကဲ့သို့ မင်းကြီးတာဘက်သို့ ရှေးရှုသွား၏။ မင်းကြီးသည် မြှားကိုတင်၍ပစ်၏။ သမင်ဆီးဆောက်တို့မည်သည်ကား လှည့်ပတ်ခြင်း၌ အလွန်လိမ်မာကုန်၏။ မြှားတည့်တည့်လာလျှင် အဟုန်ယုတ်စေ၍တည်ကုန်၏။ နောက်မှလာလျှင် လျင်စွာပြေးကုန်၏။ အထက်မှလာလျှင် ကျောကိုညွတ်ကုန်၏။ နံပါးမှလာလျှင် အတန်ငယ်ဘဲကုန်၏။ ဝမ်းအနီးလာလျှင် ပြန်၍လည်းကုန်၏။ မြှားလွန်လျှင် လေကိုဖြတ်သော ဝလာဟကနတ်မြင်းကဲ့သို့ လျင်စွာပြေးကုန်၏။

မင်းကြီးတာဘက် သမင်ထွက်မင်းကြီးသည် သမင်ဆီးဆောက် ပြန်၍ လည်းသည်ကိုမြင်လျှင်– “မြှားမှန်ပြီ”ဟု အော်ဟစ်၏။ သမင်ဆီးဆောက်သည် ထ၍လျင်မြန်စွာပြေး၏။ အမတ်တို့သည် သမင်ဆီးဆောက်ပြေးသည်ကိုမြင်လျှင် တပေါင်းထည်းစုဝေးကာ မေးကြကုန်၏၊ “သမင်ဘယ်သူ့တာကပြေးသနည်း။ မင်းကြီးတာကပြေးသည်”၊ ထိုအခါမင်းကြီးသည် “သမင်ကိုငါ့မြားမှန်ပြီ”၊ “ငါတို့မင်းကြီးမြှားသည် အဘယ်ကိုမှန်သနည်း။ လွဲသည်၊ မြေကြီးကိုမှန်သည်”ဟု ပြက်ရယ်ပြုကြကုန်၏။ မင်းကြီးသည် “အမတ်တို့သည် ငါ့ကိုပြက်ရယ်ပြုကြကုန်၏၊ ငါ၏ပမာဏကိုမသိကြကုန်”ဟု ကြံစည်၍ အဝတ်ကိုမြဲစွာဝတ်ပြီးလျှင် သန်လျက်ကိုကိုင်ကာ သမင်ဆီးဆောက်ကို အတင်းလိုက်လေ၏။

ဒေါဓာန်လွန်ထ ထူးတွင်းကျသမင်မင်းလည်း အတင်းပြေးကာ တောသို့ဝင်၏။ မင်းကြီးလည်း တောသို့ဝင်၍လိုက်၏။ လမ်း၌အတောင်ခြောက်ဆယ်မျှရှိသော သစ်မြစ်ဆွေး ထူးတွင်းကြီးရှိရာ အတောင်သုံးဆယ်မျှ ရေပြည့်နေ၏။ ထိုတွင်းကြီးဝယ် မြက်သစ်ရွက်တို့အုပ်ဖုံးလျက်ရှိ၏။ သမင်မင်းကားရေနံ့ရ၍ ထူးတွင်းရှိမှန်းသိသဖြင့် အတန်ငယ်လွှဲ၍သွား၏။ မင်းကြီးကား ဖြောင့်ဖြောင့်သွားရာ ထိုထူးတွင်းကြီးထဲသို့ကျလေ၏။ သမင်မင်းသည် ခြေသံကိုမကြားရသဖြင့် နောက်သို့ပြန်၍ကြည့်ရာ မင်းကြီးကိုမမြင်လျှင် ထူးတွင်းကြီးထဲသို့မုချကျလိမ့်မည်ဟုသိ၍ နောက်သို့ပြန်လာပြီးလျှင် ကြည့်ပြန်ရာ မထောက်မှီသောရေထဲ၌ ဆင်းရဲစွာကူးနေသောမင်းကြီးကိုမြင်လျှင် မင်းကြီးပြုသောအပြစ်ကို နှလုံးမသွင်းဘဲ အလွန်သနားကျင်နာလှသဖြင့် “ငါရှိစဉ်မပျက်စီးပါစေလင့်”ဟု ကြံစည်လျက် တွင်းနခမ်း၌ရပ်လျက်–

သမင်မင်းကယ် ကျေးဇူးကြွယ်“မြတ်သောမင်းကြီး... မကြောက်လင့်၊ အကျွန်ုပ်ဆယ်တင်မည်”ဟု ပြောကာ အတောင်ခြောက်ဆယ်ရှိသော ထူးတွင်းမှ မင်းကြီးကိုဆယ်တင်ယူ၍ ကျောကုန်း၌တင်လျက် တောမှထွက်ပြီးလျှင် စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့နှင့်မနီးမဝေးသောအရပ်၌ထား၏။ မင်းကြီးအား တရားနှင့်အညီမင်းပြုရန် အဆုံးအမပေး၍ ငါးပါးသီလ၌တည်စေ၏။

မင်းကြီးလည်းသမင်မင်းနှင့်မခွဲနိုင်သဖြင့်သမင်မင်းအား “ဗာရာဏသီပြည်သို့ လိုက်ခဲ့ပါ၊ ထီးနန်းကိုအပ်နှင်းပါမည်၊ မင်းပြုတော်မူပါ”ဟု ဖိတ်မန်၏။ သမင်မင်းလည်း “အကျွန်ုပ်တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်၊ မင်းမပြုလိုပါ၊ အကျွန်ုပ်ကိုချစ်လျှင် ပေးသောသီလကိုစောင့်ထိန်းပါ၊ တရားနှင့်အညီမင်းပြုပါ”ဟု အဆုံးအမပေးကာ တောသို့ဝင်၏။ မင်းကြီးလည်း သမင်မင်း၏ကျေးဇူးကို အောက်မေ့လျက် ဗိုလ်ပါစုသို့ရောက်လျှင် ဗိုလ်ပါအပေါင်းခြံရံလျက် မြို့တော်သို့ဝင်ပြီးလျှင် ဤနေ့မှစ၍ တစ်ပြည်လုံးငါးပါးသီလကို စောင့်ထိန်းရမည်ဟု စည်လည်စေ၏။ သမင်မင်းပြုသောကျေးဇူးကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှမပြောကြားလေ။

ပညာရှိသဘော မင်းကြီးဟောညအခါချမ်းသာစွာအိပ်ပြီးလျှင် မိုးသောက်ထအခါ သမင်မင်း၏ကျေးဇူးကို အောက်မေ့လျက် အိပ်ရာထက်၌ ထက်ဝယ်ဘွဲ့ခွေကာ ပီတိဖြင့်ပြည့်သောစိတ်နှလုံးရှိသည်ဖြစ်၍–
“အချင်းတို့... ပညာရှိသောသူသည် တောင့်တခြင်းကိုပြုရာသည်သာတည်း၊ မပျင်းရိရာ၊ အလိုရှိတိုင်းဖြစ်လာသည်ကို ငါ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရ၏”။
“အချင်းတို့ပညာရှိသောသူသည် တောင့်တခြင်းကိုပြုရာသည်သာတည်း၊ မပျင်းရိရာ၊ ရေမှကြည်းကုန်းသို့ တက်လာသည်ကို ငါ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရ၏”။

ကံပြုသမျှ မပူပန်လှ“အချင်းတို့... ပညာရှိသောသူသည် လုံ့လကိုပြုရာသည်သာတည်း၊ မပျင်းရိရာ၊ အလိုရှိတိုင်းဖြစ်လာသည်ကို ငါ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရ၏”။
“အချင်းတို့... ပညာရှိသောသူသည် လုံးလကိုပြုရာသည်သာတည်း၊ မပျင်းရိရာ၊ ရေမှကြည်းကုန်းသို့ တက်လာသည်ကို ငါ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရ၏”။
“အချင်းတို့... ပညာရှိသောသူသည် ဆင်းရဲခြင်းသို့ရောက်နေသော်လည်း ချမ်းသာခြင်းသို့ရောက်ရန် တောင့်တခြင်းအာသာကိုမဖြတ်ရာ၊ အမှန်အားဖြင့် အစီးအပွားမရှိဆင်းရဲသောအတွေ့တို့သည်၎င်း၊ အစီးအပွားရှိ၍ချမ်းသာသောအတွေ့တို့သည်၎င်း များကုန်၏၊ မကြံစည်အားမထုတ်သောသူတို့သည် သေခြင်းသို့ရောက်ရကုန်၏”။
“အချင်းတို့... မကြံသော်လည်းဖြစ်တတ်၏၊ ကြံပါသော်လည်းပျက်စီးတတ်၏၊ အမှန်မှာ မိန်းမအား၎င်း၊ ယောက်ျားအား၎င်း စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့သည် ကြံစည်တိုင်းမပြီးကုန်––
ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဥဒါန်းကျူးနေစဉ် အရုဏ်တက်လေ၏။

ချီးကျူးနိဒါန်း အမြဲစီးဖြန်းပုရောဟိတ်လည်း နံနက်စောစောကလျှင် ချမ်းသာစွာအိပ်ရ၏လောဟု မေးရန်လာရာ မင်းအိမ်တံခါးသို့ရောက်လျှင် ဥဒါန်းကျူးသံကိုကြား၍ ကြံစည်၏။ မင်းကြီးသည် ယမန်နေ့က သမင်တောသို့သွားလိမ့်မည်၊ သမင်ဆီးဆောက်ကိုပစ်လိမ့်မည်၊ နောက်မှူးမတ်တို့ပြက်ရယ်ပြုကြလိမ့်မည်၊ ထို့နောက် သမင်ကိုအတင်းလိုက်ရာ တောင်ခြောက်ဆယ်နက်သော ထူးတွင်းကြီးထဲသို့ကျလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ သနား၍ သမင်ဆီးဆောက်က ဆယ်တင်လိမ့်မည်၊ ထို့ကြောင့် ဥဒါန်းကျူးယောင်တကားဟု ကြံစည်၏။ ဤသို့လျှင် ဥဒါန်းဂါထာ၏အနက်အဓိပ္ပါယ်ကို ကြေးမုံပြင်၌ မျက်နှာရိပ်ထင်သကဲ့သို့ မင်းသည်၎င်း၊ သမင်ဆီးဆောက်ပြုသောအမှုသည်၎င်း ထင်ရှားစွာပေါ်လာလေ၏။

ခြင်းရာ ရှုထောက် မင်းကိုလျှောက်ထို့နောက် ပုရောဟိတ်သည် တံခါးကိုခေါက်၏။ တံခါးခေါက်သံကြားလျှင် မင်းကြီးသည် ထ၍ဖွင့်၏။ ပုရောဟိတ်သည်ဝင်၍ မင်းကြီးအား အောင်ဆုကိုပေးပြီးလျှင် လျောက်ပတ်သောအရပ်၌နေလျက် ယမန်နေ့ကပြုခဲ့သော မင်းကြီးအမှုကို မိမိသိမြင်သောအတိုင်းလျှောက်ထားလိုသဖြင့်–
“မြတ်သောမင်းကြီး... သင်သည် ယမန်နေ့က တောင်ချောက်ကြား၌ သမင်ဆီးဆောက်ကို အစဉ်သဖြင့် အတင်းလိုက်၏၊ တွန့်တိုသောစိတ်မရှိ မင်းကြီး၏လုံ့လကြောင့် အသက်ကိုရတော်မူခဲ့၏၊ သမင်ဆီးဆောက်သည် သင်မင်းကြီးကို တက်နိုင်ခဲသောနရက်ချောက် ထူးတွင်းကြီးထဲမှ ကောင်းစွာဆယ်တင်ပေ၏၊ ဆင်းရဲနေသော သင်မင်းကြီးကို သေမင်းခံတွင်းမှ လွတ်မြောက်စေ၏၊ မတွန့်တိုသောစိတ်ရှိသော ထိုသမင်ဆီးဆောက်ကိုသာလျှင် ချီးမွမ်း၏”—
ဟု အဖြစ်အပျက်အလုံးစုံလျှောက်ထား၏။

ပုရောဟိတ်ပညာ အံ့ဩစွာထိုအခါ မင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်စကားကိုကြားလျှင်–
“အို-ပုဏ္ဏား... အသို့နည်း၊ ထိုအခါ သမင်တော၌ သင်ရှိသလော၊ ထိုသို့မဟုတ် သင့်အား တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူတို့ အကြောင်းကိုပြောသလော၊ ဝဋ်ဆင်းရဲကိုဖြတ်ပြီး၍ တရားအလုံးစုံကိုသိမြင်သောဘုရားလော၊ သင်ပုဏ္ဏား၏ဉာဏ်ကား ကြောက်မက်ဘွယ်အားကြီးသောသဘောရှိစွတကား”—
ဟု မင်းကြီးသည်အံ့အားသင့်ကာ မေးမြန်းလေ၏။

ကုသိုလ်ကျင့်ဆောက် နတ်ရွာရောက်ထိုအခါပုဏ္ဏားသည် မိမိထင်မြင်သောအခြင်းအရာကို မင်းကြီးအားလျှောက်ထားလို၍–
“မြတ်သောမင်းကြီး... အကျွန်ုပ်သည် ထိုအခါ ထိုသမင်တော၌မရှိပါ၊ အကျွန်ုပ်အား တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် ထိုအကြောင်းကိုမပြောကြားပါ၊ သင်မင်းကြီးသီဆိုအပ်သောဂါထာပုဒ်တို့၏အနက်အဓိပ္ပါယ်ကိုကား ပညာရှိတို့စုံစမ်း၍ သိနိုင်ကုန်၏”—
ဟု ပြောဆိုလေ၏။ မင်းကြီးသည် အလွန်နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍ ပုရောဟိတ်အား များစွာသောစည်းစိမ်ဥစ္စာကိုပေးတော်မူ၏။ ထိုအခါမှစ၍ ကုသိုလ်ကောင်းမှု၌မွေ့လျော်သည်ဖြစ်၍ သေတိုင်းသေတိုင်းသောသူတို့သည် နတ်ပြည်၌ဖြစ်ကုန်၏။

မင်းသီလစွမ်း သိကြားစမ်းထိုအခါ တစ်နေ့သ၌မင်းကြီးသည် မှတ်တိုင်ကို မြှားဖြင့်ပစ်မည်ဟု ပုရောဟိတ်ကိုခေါ်၍ ဥယျာဉ်တော်သို့သွား၏။

သိကြားမင်းသည် နတ်သားသစ်တို့ကိုမြင်၍ ဆင်ခြင်လတ်သော် ထိုမင်းကြီးနှင့် သမင်မင်း၏အကြောင်းကိုသိ၍ သမင်မင်း၏ဂုဏ်ကျေးဇူးကိုဆိုစေပြီးလျှင် တရားဟောမည်ဟုကြံစည်ကာ ဥယျာဉ်တော်သို့သွား၏။ မင်းကြီးလည်းမှတ်တိုင်ကိုပစ်မည်ဟု လေးကိုတင်ကာ မြှားကိုခွဲ၏။ ထိုခဏ၌ သိကြားမင်းသည် မင်းကြီးနှင့်မှတ်တိုင်အလယ်၌ မိမိအာနုဘော်ဖြင့် သမင်မင်းကိုပြ၏။ မင်းကြီးသည် သမင်မင်းကိုမြင်လျှင် မြှားကိုမလွှတ်လေ။

သမင်သတ်ရန် တိုက်တွန်းပြန်ထိုအခိုက် သိကြားမင်းသည် သမင်ကိုသတ်ရန်တိုက်တွန်းလို၍ ပုရောဟိတ်ကိုပူးဝင်လျက်–
“မြတ်သောမင်းကြီးက သင်သည် မြားရွက်မြှားလွှာနှင့်ပြည့်စုံ၍ သူတစ်ပါးလုံ့လကို ဖျက်ဆီးနိုင်သောမြားကို လေး၌တင်ထားပါလျက် အဘယ့်ကြောင့်ယုံမှားဘိသနည်း၊ ထက်လှသောမြားဖြင့် သမင်ဆီးဆောက်ကို လျင်စွာသတ်လော့၊ စင်စစ်သမင်ဆီးဆောက်သည် အရှင်မင်းကြီး၏အစာဖြစ်၏”—
ဟု ပစ်ရန်တိုက်တွန်းလေ၏။ မင်းကြီးသည်–
“အို-ပုဏ္ဏား... သမင်ဆီးဆောက်ကား မုချမင်း၏အစာဟူ၍ ငါသိ၏၊ သို့သော်လည်း ရှေး၌ပြုဘူးသောကျေးဇူးကိုသာ အရိုအသေပြုပါ၏၊ ထို့ကြောင့် ဤသမင်မင်းကို ငါမသတ်ပါ”—
ဟု ပုဏ္ဏား၏စကားကို ပယ်လေ၏။ ထိုအခါ သိကြားမင်းသည်–
“မြတ်သောမင်းကြီး... ဤသတ္တဝါကား သမင်မဟုတ်၊ သိကြားမင်းဖြစ်သည်၊ ထိုသိကြားမင်းကိုသတ်၍ သိကြားမင်းလုပ်ပါလော့”-
“မြတ်သောမင်းကြီး သင်သည် အကယ်၍ သမင်မင်းကိုသတ်ရန် ယုံမှားခဲ့အံ့၊ သင်မင်းကြီးသည် သားမယားနှင့်တကွ ယမမင်း၏နိုင်ငံဖြစ်သော ကြိမ်ပိုက်ချောင်းငရဲ၌ ကျရောက်လတံ့”ဟု သမင်မင်းကိုမသတ်ခြင်း၌ အပြစ်ပြကာ ခြိမ်းချောက်လေ၏။

ကျေးဇူးရှင်မြတ် ငါမသတ်ထိုနောက်မှ မင်းကြီးသည်မိမိအား ရှေးကပြုခဲ့ဘူးသော သမင်မင်း၏ကျေးဇူးအထူးတို့ကို ပြောလို၍–
“အို-ပုဏ္ဏား... ငါ၊ ဇနပုဒ်သူ၊ သားသမီး၊ မယားနှင့် အဆွေခင်ပွန်းအပေါင်းတို့သည် ယမမင်း၏နိုင်ငံဖြစ်သော ကြိမ်ပိုက်ချောင်းငရဲ၌ အကယ်၍ ကျရောက်ကြသော်လည်း ငါ့အား အသက်ကိုပေးသောသမင်မင်းကို ငါမသတ်သည်သာတည်း”-
“အို-ပုဏ္ဏား... ဤသမင်မင်းသည် ကြောက်မက်ဘွယ်ရှိသောတော၌ ဆင်းရဲနေသောတစ်ယောက်တည်းသောငါ့အား ကျေးဇူးပြုပေ၏၊ ထိုသို့ရှေးကပြုခဲ့ဘူးသောကျေးဇူးကို အောက်မေ့သောငါသည် သိလျက်အဘယ်ကြောင့်သတ်ရအံ့နည်း?”—
ဟု သိကြားမင်းတိုက်တွန်းသောစကားကို ပယ်၍ သမင်မင်း၏ကျေးဇူးကိုပြောဆိုလေ၏။

မင်းကျင့် လွန်ကောင်း သိကြားဆုတောင်းထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ပုရောဟိတ်ကိုယ်မှခွါ၍ ကောင်းကင်၌ရပ်လျက်–
“မြတ်သောမင်းကြီး... အဆွေခင်ပွန်းကောင်းကိုနှစ်သက်သော အရှင်မင်းကြီးသည် မြင့်ရှည်စွာအသက်ရှည်ပါစေ၊ ဤဗာရာဏသီပြည်၌ပင် မင်းပြု၍ ဆုံးမပါလော၊ မိဖုရားအပေါင်းတို့သည် လုပ်ကျွေးလျက် နတ်ပြည်၌ သိကြားမင်းကဲ့သို့ တိုင်းပြည်၌မွေ့လျော်ပါလော”—
“မြတ်သောမင်းကြီး...မေတ္တာကိုပွားများလျက် ကြည်ညိုသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ဧည့်သည်ကောင်းဖြစ်သော လှူဒါန်းပူဇော်ခြင်းငှါ လျောက်ပတ်သော ရဟန်းပုဏ္ဏားအလုံးစုံတို့၏ စိတ်အလိုကိုသိသည်ဖြစ်၍ အစွမ်းအားလျော်စွာ ပေးလှူသုံးဆောင်လျက် သူတစ်ပါးတို့မကဲ့ရဲ့အပ်သည်ဖြစ်၍ နတ်ပြည်သို့ကြွပါလော”—
ဟု ကျေးဇူးစကားကို ချီးကျူးပြောကြားလေ၏။ ဟု သိကြားမင်းလည်း ဤသို့သောစကားကိုပြောကြားပြီးလျှင်– “မြတ်သောမင်းကြီး သင်မင်းကြီးကို စုံစမ်းအံ့သောငှါလာ၏၊ မမေ့မလျော့ဖြစ်ပါလော”ဟု ဆုံးမ၍ မိမိနေရာတာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့ သွားလေ၏။

---

ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ်, ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သောဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်—
ရဟန်းတို့...
    ထိုအခါ ဗာရာဏသီမင်းသည်-ယခုအခါ အာနန္ဒာ။
    ပုရောဟိတ်သည်-သာရိပုတ္တရာ။
    သမင်မင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ–
ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။

---

ဆောင်ပုဒ်
(၁) ပညာဉာဏ်ရှိ၊ တောင့်တဘိ၊ ပျင်းရိမမူရာ။
(၂) ပညာဉာဏ်ရှိ၊ လုံ့လရှိ၊ ပျင်းရိမမူရာ။
(၃) လိုအင်ဆန္ဒ၊ ဟူသမျှ၊ မုချပြည့်စုံရာ။
(၄) ဥဒါန်းစကား၊ အမြွက်အား၊ ကြားသူပညဝါ။
(၅) မျက်နှာရိပ်ထင်၊ ကြေးမုံပြင်၊ သိမြင်ကျယ်ဝန်းစွာ။
သရဘမိဂဇာတ်ပြီး၏။
တေရသကနိပါတ်စကားပြေပြီး၏။
 ကိုးကား 

Category:ဇာတ်နိပါတ်တော်