ရုရုမိဂဇာတ်

'''တေရသကနိပါတ် -၄၈၂-ရုရုမိဂဇာတ်
ပစ္စုပ္ပန်ဝတ္ထု
ကျေးဇူးမသိမှု အကြောင်းပြုနတ်လူတို့ ဆရာဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေဠုဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် ဒေဝဒတ်၏ ကျေးဇူးမသိသည်ကိုအကြောင်းပြု၍ အောက်ပါအတိတ်ဇာတ်ကို ဆောင်တော်မူသတည်း။

အတိတ်ဝတ္ထု
သူဌေးသားရူး အပျော်ကြူးလွန်လေပြီးသောအခါ ဗာရာဏသီပြည်ဝယ် ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုသည်ရှိသော် ကုဋေရှစ်ဆယ်ကြွယ်ဝသောသူဌေးတစ်ယောက်သည် သားတစ်ယောက်ကိုရသည်ရှိသော် ထိုသားအား မဟာဇနကဟူသောအမည်ကိုမှည့်ကုန်၏။ အဘသူဌေးသည် သားအား ပင်ပန်းမည်ကိုစိုးရိမ်သဖြင့် အတတ်ပညာတို့ကိုမသင်ကြားစေ။ ထိုသူဌေးသားသည် ကခြင်း၊ သီခြင်း၊ တီးမှုတ်ခြင်း၊ စားခြင်းသောက်ခြင်းမှတပါး မည်သည့်အမှုကိစ္စကိုမျှမသိ။ အရွယ်သို့ရောက်လတ်သော် သင့်လျော်သောသတို့သမီးတစ်ယောက်နှင့် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ပြီးလျှင် အမိအဘတို့သည် သေလွန်ကြကုန်၏။

ကြွေးရှင်ခေါ်ငင် ပရိယာယ်ဆင်ထိုသူဌေးသားသည် မိဘတို့သေလွန်လတ်သော် အတတ်ပညာ ဗဟုသုတမရှိသဖြင့် မိန်းမကြူးသောသူ၊ သေသောက်ကြူးသောသူ၊ ကြွေအန်ကြူးသောသူ စသောလူဆိုးလူမိုက်တို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံ၍ အပျော်အပါးတို့ကိုလိုက်စားခဲ့ရာ မကြာမီဥစ္စာတို့သည် ကုန်ဆုံးပျက်စီးကုန်၏။ ထိုအခါ ကြွေးမြီကိုယူ၍သုံး၏။ မပေးမဆပ်နိုင်သဖြင့် မြီရှင်တို့သည်တောင်းကုန်၏။ ထိုအခါသူဌေးသားသည် “ငါကား လူ့ပြည်၌အသက်ရှည်သဖြင့် အကျိုးမရှိ၊ ငါသည် တစ်ဘဝတည်း၌ အဖြစ်အမျိုးမျိုးပြောင်းခဲ့ရ၏၊ သေရခြင်းသာမြတ်၏”ဟု ကြံစည်ပြီးလျှင် မြီရှင်တို့အား “သင်တို့မြီစာရင်းကိုယူခဲ့ကြကုန်၊ ဂင်္ဂါနား၌ ငါတို့မိဘမြှုပ်နှံထားမသာဥစ္စာရှိသည်”ဟုပြောလျှင် မြီရှင်တို့သည် စာရင်းကိုကိုင်ကာ ဂင်္ဂါမြစ်နားသို့ သူဌေးသားနှင့်အတူ လိုက်ကြကုန်၏။

မြီရှင်ရှေ့တွင် သေပွဲဝင်သူဌေးသားသည် ဂင်္ဂါမြစ်သို့ရောက်လျှင် ဥစ္စာမြှုပ်ထားသောနေရာကိုညွှန်ကြားသည့်အလား “ငါသေတော့မည်”ဟုပြောဆိုကာ ဂင်္ဂါမြစ်ထဲသို့ဆင်းလေ၏။ အဟုန်ပြင်းသောရေအယဉ်ဖြင့် မျောလတ်သော် သေဘေးမှကြောက်သဖြင့် သနားစဘွယ်ဟစ်အော်မည်တမ်းလေ၏။ ထိုအခိုက် ဘုရားလောင်းဆတ်မင်းသည် အခြံအရံကိုစွန့်လျက် ဂင်္ဂါမြစ်ကွေ့ သရက်တောတစ်ခုဝယ် ဥပုသ်စောင့်သုံးကာနေ၏။ ညဥ့်သန်းခေါင်ယံ၌ သနားစဘွယ်ငိုကြွေးသော သူဌေးသားအသံကိုကြားလျှင် အလွန်သနားသဖြင့် အသက်ကိုပေးမည်ဟု နေရာမှထပြီးလျှင် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းသို့သွား၍ “အိုယောက်ျား... မကြောက်လင့်၊ သင့်အား အသက်ကို ငါပေးမည်”ဟု သက်သာရာကိုရစေလျက် ရေအယဉ်ကိုဖြတ်ကူး၍ ကျောကုန်းပေါ်သို့တင်ပြီးလျှင် ဆယ်ယူကာ မိမိနေရာ၌ထား၍ သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကိုကျွေး၏။

ဆတ်မင်းကယ်မ ချမ်းသာရနှစ်ရက်သုံးရက်ရှိ၍အားပြည့်လာသောအခါ ဆတ်မင်းသည် “အိုယောက်ျား... သင့်အား လူတို့လမ်းခရီးသို့ပို့မည်၊ ချမ်းသာစွာသွားရလတံ့၊ စင်စစ်အားဖြင့် ဤအရပ်၌ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဆတ်မင်းရှိသည်ဟု ဥစ္စာကိုလိုချင်သဖြင့် မင်းအမတ်စသည်တို့ကိုမပြောကြားပါလင့်”ဟုမှာထား၍ဝန်ခံစေပြီးလျှင် ကျောကုန်း၌တင်ဆောင်ကာတောကိုလွန်စေ၍ ဗာရာဏသီပြည်သို့သွားသောလမ်းခရီး၌ ချပြီးလျှင် မိမိနေရာသို့ပြန်ခဲ့၏။

သူဌေးသားလည်း ဗာရာဏသီပြည်သို့ဝင်သည်ရှိသော် ထိုနေ့မှာပင် ဗာရာဏသီမင်း၏ ခေမာမည်သောမိဖုရားကြီးသည် မိုးသောက်ထခါဦးတွင် ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဆတ်မင်းသည် မိမိအား တရားဟောသည်ကိုအိပ်မက်မြင်မက်လေ၏။

ဆတ်မင်းတရားကို နာကြားလိုထိုအခါမိဖုရားကြီးသည်မင်းကြီးထံကပ်၍ “အရှင်မင်းကြီး... ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဆတ်မင်းကိုမြင်လိုပါ၏၊ ထိုဆတ်မင်း၏တရားကိုလည်းနာလိုပါ၏၊ အကယ်၍မရခဲ့သော် အကျွန်ုပ်အသက်မရှင်ပြီ”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။ မင်းကြီးသည် မိဖုရားကြီးကိုနှစ်သိမ့်စေ၍ “လူ့ပြည်၌ရှိခဲ့ပါမူရမည်”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ပုဏ္ဏားတို့ကိုခေါ်စေ၍ “ပုဏ္ဏားတို့... ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော ဆတ်ရှိသလော”ဟုမေးရာ “ရှိပါသည်”ဟု လျှောက်ထားကုန်၏။

ထိုအခါမင်းကြီးသည် ဆင်ကိုတန်ဆာဆင်စေ၍ ကျောကုန်း၌ ရွှေပန်းတောင်းတွင် အသပြာထောင်ထုပ်ကိုတင်စေ၍ အမတ်တစ်ယောက်ကိုခေါ်ပြီးလျှင် မင်းကြီး၏အမိန့်တော်ဖြင့် တစ်မြို့လုံးလှည့်လည်လျက် မောင်းကြော်စေ၏။ အမတ်လည်း အမိန့်တော်အတိုင်း–
“အချင်းတို့... ငါ့အားရွှေအဆင်းနှင့်တူသောဆတ်မင်းကို ပြောကြားနိုင်သူကို ရွှေပန်းတောင်းနှင့်တကွ ဆင်ကို၎င်း၊ အသပြာတစ်ထောင်ကို၎င်း၊ ရွာဆုကို၎င်း၊ တန်ဆာဆင်အပ်သောမိန်းမတို့ကို၎င်း ပေးမည်”ဟု မောင်းကြော်လေ၏။ မောင်းကြော်သံကိုကြားလျှင် သူဌေးသားသည် အမတ်ထံသွား၍ “ရွှေအဆင်းရှိသော ဆတ်မင်းကို ကျွန်ုပ်ကြားလျှောက်ပါမည်၊ မင်းကြီးထံပို့ပါ”ဟုပြောကြားလေ၏။

ကျေးဇူးရှင်ပြစ်မှား သူယုတ်များအမတ်လည်း ထိုယောက်ျားကို မင်းကြီးထံပို့လေ၏။ မင်းကြီးလည်း “အို-ယောက်ျား... ရွှေအဆင်းရှိသောဆတ်မင်းကို ပြနိုင်ပါသလော”ဟု မေး၏။ “အရှင်မင်းကြီး... မှန်ပါသည်၊ အကျွန်ုပ်အား ဥစ္စာစည်းစိမ်ကို ပေးတော်မူပါ၊ ပြနိုင်ပါသည်”ဟု ကြားလျှောက်လေ၏။ မင်းကြီးသည် ထိုစကားကိုကြားလျှင် ကျေးဇူးမသိသော အဆွေခင်ပွန်းဖျက်အား အလွန်အားရနှစ်သက်တော်မူသည်ဖြစ်၍ “အို-ယောက်ျား... အဘယ်အရပ်၌နေသနည်း”ဟု တစ်ဖန်မေးပြန်၏။ “အရှင်မင်းကြီး... ဤမည်သောအရပ်၌နေပါသည်”ဟု ပြောသောအခါ မင်းကြီးသည် သူဌေးသားကို ခရီးလမ်းညွှန်ပြကာ စစ်သည်ဗိုလ်ပါနှင့်တကွ ဆတ်မင်းကိုဖမ်းနိုင်ရန် သွားလေ၏။

သူဌေးသားလည်း ဆတ်မင်းနေရာသို့ နီးကပ်လတ်သော်-
“မြတ်သောမင်းကြီး... ထိုတောအုပ်၌ သရက်ပင် အင်ကြင်းပင်တို့သည် ပွင့်ကုန်၏၊ ပိုးဖလံအဆင်းနှင့်တူသော မြက်နီတို့သည် ဖုံးလွှမ်းအပ်၏၊ ထိုတောအုပ်၌ ဆတ်မင်းသည်နေပါ၏”ဟု လက်ကိုဆန့်ကာ ညွှန်ကြားပြောပြလေ၏။

ဆတ်မင်းနေရာ ဝိုင်းဝန်းကာမင်းကြီးသည် စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့ကို လက်နက်စွဲကိုင်စေလျက် “ဝိုင်းကြလော့”ဟု အမိန့်ပေးလေ၏။ စစ်သည်ဗိုလ်ပါတို့လည်း ငြာသံပေး၍ ဝိုင်းကြကုန်၏။ ထိုအခါဆတ်မင်းသည် တခဲနက်သောလူသံကိုကြားလျှင် “လူသံကား များ၏၊ သူယုတ်မာမှဖြစ်သောဘေးတည်း၊ ထ၍ပရိသတ်ကိုကြည့်လတ်သော် ထူထပ်လှ၏၊ မင်းကြီးနေရာ၌ကား အလွန်နည်း၏၊ ထိုနေရာဘက်သို့ပြေးမှချမ်းသာရာရပေမည်”ဟု ကြံစည်ကာ မင်းထံရှေ့ရှုပြေး၏။ မင်းကြီးလည်း ဆတ်မင်းလာသည်ကိုမြင်၍ “ဤဆတ်မင်းသည် လန့်၍ပြေးမူကားပစ်၍ အားနည်းအောင်ပြုလျက် ဖမ်းယူမည်”ဟု လေးကိုတင်ကာ အသင့်စောင့်လင့်၏။

ဆတ်မင်းမပြေး မင်းကိုမေးဆတ်မင်းလည်း လေးကိုအသင့်ပြင်ကာ စောင့်နေသော မင်းကြီးကိုမြင်လျှင် မနီးမဝေးအရပ်မှာပင်ရပ်လျက်–
“မြတ်သောမင်းကြီး... ဆိုင်းငံ့တော်မူပါဦးလော့၊ ရထားစီးချင်း မင်းတကာတို့ထက်မြတ်သော မင်းကြီး... အကျွန်ုပ်ကိုမပစ်ပါလင့်၊ ဤအရပ်၌ ဆတ်မင်းရှိသည်ဟု သင်မင်းကြီးအား အဘယ်သူပြောကြားပါသနည်း”—
ဟု ချိုသာသောစကားဖြင့် လှမ်း၍မေးလင့်၏။ မင်းကြီးလည်း ဆတ်မင်း၏ချိုသာသောစကားကိုကြားရလျှင် လေးကိုချကာ ရိုသေစွာရပ်၏။ ဆတ်မင်းလည်း လျောက်ပတ်သောအရပ်၌ရပ်၏။ လူအများလည်း လက်နက်ကိုချပြီးလျှင် လာလတ်၍ မင်းကြီးကိုခြံရံကုန်၏။

သူယုတ်ကယ်လေ့ ဘေးနှင့်တွေ့ထိုခဏ၌ ဆတ်မင်းသည် မင်းကြီးအား သာယာစွာအသံကိုပြု၍ မေးကြားလိုသဖြင့်—
မင်းကြီးအား ကျေးဇူးရှင်ပြစ်မှားသူကို လူဘာသာဖြင့် ညွှန်ပြပြောဆိုနေသော ဆတ်မင်းပုံ
“မြတ်သောမင်းကြီး ဤအရပ်၌ ဆတ်မင်းရှိသည်ဟု သင်မင်းကြီးအား... ဘယ်သူပြောပါသနည်း”—
ဟု မေးမြန်း၏။ ထိုမေးသောခဏ၌ သူဌေးသားယုတ်သည် အတန်ငယ်နောက်သို့ဆုတ်၍နေ၏။ ထိုအခါ မင်းကြီးသည်—
“အဆွေဆတ်မင်း... အကျင့်ယုတ်မာသောသူကား မနီးမဝေးအရပ်၌ တည်ရှိပါ၏၊ ဤအရပ်ဆတ်မင်းရှိသည်ကို ထိုသူယုတ်သည်ပင် ပြောကြားပါ၏”—
ဟု သူဌေးသားယုတ်ကို ပြလေ၏။ ဆတ်မင်းသည် ထိုစကားကိုကြားလျှင် အဆွေခင်ပွန်းပြစ်မှားသောသူယုတ်မာကိုကဲ့ရဲ့၍–
“မြတ်သောမင်းကြီး... ဤလောက၌ အချို့သောပညာရှိတို့သည် ထင်းတုံးကိုဆယ်တင်ခြင်းကား မြတ်သေး၏၊ အဆွေခင်ပွန်းကို ပြစ်မှားသောသူယုတ်ကိုကယ်တင်ခြင်းကား မမြတ်သည်သာတည်း-ဟု ရှေးပညာရှိတို့သည် အမှန်ကိုဆိုကြကုန်သတတ်”—
ဟု ပြောကြားလေ၏။

သူယုတ်ကယ်မိ ကျိုးယုတ်ဘိမင်းကြီးသည် သူယုတ်တို့၏အခြင်းအရာများကို ဆတ်မင်းပြောဆိုသောစကားကိုကြားရသဖြင့်–
“အဆွေဆတ်မင်း... အသို့နည်း၊ သင်သည် သားတို့ကိုကဲ့ရဲ့သလော၊ သို့တည်းမဟုတ် ငှက်တို့ကိုကဲ့ရဲ့သလော၊ သို့တည်းမဟုတ် လူတို့ကိုကဲ့ရဲ့သလော၊ လူဘာသာဖြင့်ပြောဆိုသော သင်ဆတ်မင်း၏စကားကိုကြားရ၍ များစွာကြောက်မက်ဘွယ်ကို ရသကဲ့သို့ ထင်ပါ၏”_
ဟု မေးမြန်းပြန်၏။ ထိုအခါ ဆတ်မင်းသည်–
“မြတ်သောမင်းကြီး ရေများစွာရှိ၍ လျင်မြန်သော မြစ်ရေအယဉ်ဖြင့် မျောလာသောသူကို ကယ်တင်မိပါ၏၊ သို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်အား ဘေးရောက်လာပါ၏၊ သူတော်မဟုတ် သူယုတ်တို့နှင့် ပေါင်းဘော်ရခြင်းသည် စင်စစ်ဆင်းရဲလှပါ၏”ဟု အကျိုးအကြောင်းကို ပြန်ပြောင်း၍ ပြောကြားလေ၏။

သူမိုက် ပြုကျင့် မလုပ်သင့်ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ဆတ်မင်းပြောကြားသောစကားကိုကြား၍ အလွန်အမျက်ထွက်သည်ဖြစ်၍–
“အဆွေဆတ်မင်း... ပြုခဲ့ဘူးသောကျေးဇူးကိုမသိ၊ အဆွေခင်ပွန်းကိုပြစ်မှား၏၊ မပြုအပ်သည်ကိုပြုလေ့ရှိ၏၊ ထိုသူယုတ်မာကို အကျွန်ုပ်သတ်ပစ်မည်၊ ကိုယ်ကိုဖောက်ထွင်းနိုင်၍ မြှားလွှာလေးခုရှိသောမြှားဖြင့် ရင်ဝကိုပစ်သတ်မည်”—
ဟု ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုလေ၏။ ဆတ်မင်းသည် သူယုတ်မာဖြစ်သော်လည်း “ငါ့ကိုမှီ၍ မပျက်စီးစေပါလင့်”ဟု ကြံစည်လျက်–
“မြတ်သောမင်းကြီး— သူမိုက်အား၎င်း၊ ပညာရှိအား၎င်း သတ်ခြင်းကို စင်စစ်သူတော်ကောင်းတို့မချီးမွမ်းပါကုန်၊ သူယုတ်မာသည် အလိုအတိုင်း အိမ်သို့သွားပါစေ၊ ထိုသူယုတ်မာအား သင်မင်းကြီးပေးမည်ဟု ပြောဆိုထားသောစည်းစိမ်ဥစ္စာကိုလည်းပေးပါ၊ အကျွန်ုပ်လည်း သင်မင်းကြီးအလိုသို့လိုက်ပါမည်”—
ဟု အကြောင်းအကျိုးပြကာ မသတ်ရန်တောင်းပန်၏။

လူတို့သဘောနက် အသိခက်မင်းကြီးလည်း ဆတ်မင်း၏အဆုံးမပေးသောတရားစကားကို အလွန်နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍–
“အဆွေဆတ်မင်း... သင်ကား စင်စစ်သူတော်ကောင်းတို့တွင် တစ်ယောက်အပါအဝင်ဖြစ်၏၊ အဆွေခင်ပွန်းကိုပြစ်မှားသော အားနည်းလှသော ဤသူယုတ်မာသည် အလိုရှိတိုင်း အိမ်သို့သွားပါစေတော့၊ ထိုသူအားလည်း ပေးမည်ဟု ဝန်ခံထားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုလည်းပေးပါမည်၊ ဆတ်မင်းအားလည်း ရွာဆုကိုပေးပါမည်”—
ဟု ဆတ်မင်းအား ချီးကျူး၍ သူဌေးသားလည်းချမ်းသာပေးတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဆတ်မင်းသည်–
“မြတ်သောမင်းကြီး... မြေခွေးနှင့် ငှက်တို့မြည်သံကို သိလွယ်ပါ၏၊ ထိုထက် လူတို့ပြောဆိုသောစကားသည် သိနိုင်ခဲပါ၏။

ရှေးအခါ ကောင်းသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ဤသူကား ငါ၏ဆွေမျိုး၊ ဤသူကား ငါနှင့်ချစ်ခင်သူ၊ ဤသူကား ငါ့၏အဆွေခင်ပွန်းဟု စင်စစ်အောက်မေ့နိုင်ပါ၏၊ ထိုသူသည်ပင်လျှင် နောက်အခါ၌ ရန်သူဖြစ်တတ်ပါ၏”—
ဟု ပြောဆိုကာ မင်းကြီး၏သဘောထားကို သိရအောင်စုံစမ်းပြန်၏။

ဆတ်မင်းဆုံးမ တရားပြထိုအခါ မင်းကြီးသည် “အဆွေ... ဤသို့မအောက်မေ့ပါလင့်၊ ယုံကြည်ပါ၊ ငါသည် မင်းအဖြစ်ကိုသော်လည်း စွန့်ရာ၏၊ သင့်အားပေးသောဆုကို မစွန့်ရာ”ဟု ပြောဆိုပြီးလျှင် ဆုကိုပေးတော်မူ၏။

ဆတ်မင်းလည်း ဆုကိုယူသည်ရှိသော် မိမိကိုယ်ကိုအစပြု၍ အလုံးစုံသောသတ္တဝါတို့အား ဘေးမဲ့ပေးခြင်းဆုကိုယူ၏။ မင်းကြီးလည်း ပေးတော်မူ၏။ ဆတ်မင်းကို မြို့တော်သို့ဆောင်ယူကာ မိဖုရားကြီးအား တရားဟောစေ၏။ ဆတ်မင်းသည် မိဖုရားကြီးမှစ၍ တိုင်းသူပြည်သားတို့ကို တရားဟောပြီးလျှင် တောသို့ပြန်၍ ဆတ်အပေါင်းခြံရံကာနေ၏။

မင်းကြီးသည် သားငှက်မှစ၍ အလုံးစုံသောသတ္တဝါတို့အား ဘေးမဲ့ပေးတော်မူကြောင်းကို တစ်မြို့လုံးစည်လည်စေ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ တိုင်းသူပြည်သားတို့သည် သတ္တဝါတို့အား သတ်ဖြတ်ညှဉ်းဆဲခြင်းကိုမပြုဝံ့ကြကုန်။

တရားညီညာ ချမ်းသာစွာထိုအခါ သားငှက်တို့သည် လူတို့ကောက်ကိုစားသည်ရှိသော် မတားမြစ်ဝံ့ကြသဖြင့် မင်းရင်ပြင်၌ ကြွေးကြော်ကုန်၏။ မင်းကြီးလည်း ပြည်သူတို့ကြွေးကြော်သံကိုကြားလျှင်–
“အမောင်တို့... စင်စစ်ဇနပုဒ်မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ တစ်တိုင်းလုံးပျက်စီးသည်ဖြစ်စေ၊ သားငှက်တို့အား ဘေးမဲ့ပေးပြီးလျက် ငါသည် အဆွေဆတ်မင်းအား မပြစ်မှားတော့ပြီ၊ အဆွေဆတ်မင်းအား ဆုကိုပေးပြီး၍ ချွတ်လွဲသောစကားကိုမဆိုတော့ပြီ” –
ဟု လူတို့ကိုပြောကြားလိုက်၏။ လူတို့လည်း မင်းကြီးကိုမလျှောက်ထားဝံ့တော့သဖြင့် သွားကြကုန်၏။ ထိုစကားသည် ပျံ့နှံ့၍ ဆတ်မင်းကြားလျှင် သားအပေါင်းကိုစည်းဝေးစေ၍ “လူတို့ကောက်ကိုမစားကြလင့်”ဟု ဆုံးမပြီးလျှင် လူတို့အားလည်း မိမိတို့လယ်ယာတို့၌ သစ်ခက်အမှတ်အသားကိုပြုလုပ်ကြကုန်ဟု ကြွေးကြော်စေ၏။ လူတို့လည်း ဆတ်မင်းဆိုသောအတိုင်း သစ်ခက်အမှတ်အသားကိုပြုကုန်၏။ သားငှက်တို့လည်း သစ်ခက်အမှတ်အသားဖြင့် လူတို့၏ကောက်ကို ယနေ့တိုင်အောင်မစားကြကုန်။
[မှတ်ချက်—ယခုအခါ သစ္စာမရှိသောခေတ်ဖြစ်၍ သစ်ခက်အမှတ်အသားပြုသော်လည်း စားကြကုန်၏။ ]

---

ဇာတ်ပေါင်း
ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည်-အတိတ်ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသန္ဓေဆက်စပ်တော်မူလျက်–
ရဟန်းတို့...
    ထိုအခါ သူဌေးသားသည်-ယခုအခါ ဒေဝဒတ်။
    မင်းကြီးသည်-အာနန္ဒာ။
    ဆတ်မင်းသည်-ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ–
ဟု ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူသတည်း။

---

ဆောင်ပုဒ်
(၁) သူ၏ကျေးဇူး၊ မထိမ်မြူး၊ အထူးဆပ်သင့်သည်။
(၂) ကျေးဇူးဖျက်ချေ၊ သူယုတ်တွေ၊ မသွေပျက်စီးမည်။
(၃) အဆွေပြစ်မှား၊ သူယုတ်ကား၊ လားလိမ့်ပါယ်လေးမည်။
ရုရုမိဂဇာတ် ပြီး၏။
 ကိုးကား 

Category:ဇာတ်နိပါတ်တော်