စစ်ချွမ်းပြည်နယ်

စစ်ချွမ်း (/sɪtʃˈwɑːn/; တရုတ် - 四川၊ မန်ဒရင်း- [sɹ̩̂.ʈʂʰwán]; pinyin: Sìchuān) သည် တရုတ်အနောက်တောင်ပိုင်း Bascupymost နှင့် Basuchin အများစုရှိ ကုန်းတွင်းပိတ်ပြည်နယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက်ရှိ ဂျင်ရှာ (Jinsha) မြစ်ကြားရှိ တိဗက်ကုန်းပြင်မြင့်၊ မြောက်ဘက်ရှိ ဒါဘာတောင်တန်းများနှင့် တောင်ဘက်တွင် ယွန်ဂွီ (Yungui) ကုန်းပြင်မြင့်တို့ဖြစ်သည်။ စစ်ချွမ်း၏မြို့တော်မှာ ချန်ဒူးမြို့ဖြစ်သည်။ စစ်ချွမ်း ၏လူဦးရေသည် ၈၃ သန်းရှိသည်။ အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ချင်ဟိုင် (Qinghai) ၊ မြောက်ဘက်တွင် ဂန်စူ (Gansu)၊ အရှေ့မြောက်ဘက် ရှန်းရှိ (Shaanxi)၊ အရှေ့ဘက်တွင် ချောင်ချင် (Chongqing)၊ အရှေ့တောင်ဘက် ဂွီဇို (Guizhou)၊ တောင်ဘက်တွင် ယူနန်​ (Yunnan)နှင့် အနောက်ဘက်တွင် တိဗက်ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရဒေသတို့ရှိသည်။

ရှေးခေတ် စစ်ချွမ်းသည် ရှေးခေတ် Ba နှင့် Shu ပြည်နယ်များ၏ ဇာတိဖြစ်သည်။ Qin ၏ သိမ်းပိုက်မှုသည် ခိုင်ခံ့စေပြီး ချင်မင်းဆက်လက်ထက်တွင် တရုတ်နိုင်ငံ ချင်းရှီဟွမ်၏ ပေါင်းစည်းရေးအတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့သည်။ ဘုရင့်နိုင်ငံသုံးခေတ်အတွင်း Liu Bei ၏ Shu သည် Sichuan တွင်အခြေစိုက်ခဲ့သည်။ Zhang Xianzhong ၏ ပုန်ကန်မှု နှင့် မန်ချူး နယ်မြေ ၏ နောက်ဆက်တွဲ သိမ်းပိုက်မှု ကြောင့် ၁၇ ရာစု တွင် ပျက်စီး သွားခဲ့ပြီး ၁၉ ရာစု တွင် တရုတ်နိုင်ငံ ၏ ဖြစ်ထွန်းမှု အရှိဆုံး ဒေသတစ်ခု ဖြစ်လာ ခဲ့သည်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း ချုံကင်းသည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၏ ယာယီမြို့တော်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ဂျပန်တို့၏ ဗုံးကြဲခြင်းကို အဓိကထားလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တရုတ်ပြည်တွင်းစစ်အတွင်း ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော်မှ သိမ်းပိုက်ခဲ့သော နောက်ဆုံးပြည်မကြီးနယ်မြေများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အပိုင်းလေးပိုင်းခွဲကာ 1949 မှ 1952 ခုနှစ်အထိ Chongqing သည် နှစ်နှစ်အကြာတွင် ပြန်လည်ထူထောင်ခဲ့သည်။ 1959-61 ခုနှစ် တရုတ်အစာခေါင်းပါးမှုကြီးအတွင်း ဆိုးရွားစွာခံစားခဲ့ရသော်လည်း Chongqing မြူနီစီပယ်မှ 1997 ခုနှစ်မှ ထပ်မံခွဲထွက်ချိန်အထိ တရုတ်နိုင်ငံ၏ လူဦးရေအများဆုံးပြည်နယ်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။