ဦးဆောင်း

ဦးဆောင်း (၁၁၆၀ ခန့်) သည် ဘကြီးတော်ဘုရားလက်ထက်တွင် ထင်ရှားခဲ့သည့် စာဆိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဦးဆောင်းသည် ဦးကြင်ဥ၊ ဦးအိ၊ ဦးလွမ်းပြေ၊ ဦးရွှန်းတို့နှင့် တစ်ခေတ်တည်း ထင်ရှားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဦးဆောင်းသည် သဘာဝကို ဖွဲ့ဆိုသော လွမ်းချင်းများကို ရေးသားပြုစုသဖြင့် ထင်ရှားသည်။

နှစ်သက်ဖွယ်ရာ ချဉ်ပေါင်ဖူး၊ လက်ပံပွင့်တို့၏ ဂုဏ် ကိုသာ ချီးကျူး၍ရေးစပ်သည်။ ထို့ပြင် ဦးဆောင်းသည် ရိုးရိုး မြင်၍ ရိုးရိုးသိတတ်သူ လည်းဖြစ်သေးသည်။ ခန်းနားသော နန်းမူနန်းလေ့တို့ကို ဦးဆောင်းသည် စိတ်ဝင်စားဟန်မတူချေ။ ရိုးသားသော တောမူတောဓလေ့တို့ကိုသာ ဦးဆောင်းသည် နှစ်သက်မြတ်နိုးသည်။

ထို့ကြောင့် ဦးဆောင်းသည် 

ဟူ၍ ရိုးဂုဏ် ရှိသော ချဉ်ပေါင်ဖူးကို၎င်း၊


ဟူ၍ ယဉ်ဂုဏ်ရှိသော လက်ပံပွင့်ကို၎င်း၊ ရိုးရိုးနှင့် ယဉ်သောအဖွဲ့ အနွဲ့ဖြင့် ဖွဲ့နွဲ့ခဲ့ပေသည်။ ထို့ပြင် ဦးဆောင်းသည် တောသဘာဝ ၏ သာယာသော ရှုခင်းများနှင့် တောသားတောသူတို့၏ တောမူတောလေ့များကိုလည်း

ဟူ၍ မြင် လျှင်မြင်သည့်အတိုင်း ရိုးရိုးနှင့်ယဉ်ယဉ် ရေးစပ်ခဲ့လေသည်။ ဦးဆောင်းကား ရိုးသားသောတောသူတောင်သားတို့၏ ပင်ကို သဘာဝကို ဖွဲ့နွဲ့သူ စာဆိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။မြန်မာ့စွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ(၄)

ကိုးကား

Category:မြန်မာ အမျိုးသား စာဆိုတော်များ