သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေ၊ ထန်းရည်သုံးမျိုး ရသာအိုး

သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေ၊ ထန်းရည်သုံးမျိုး ရသာအိုး သည် မြန်မာဆိုရိုးစကား ဖြစ်သည်။

အဓိပ္ပာယ်

“သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေ၊ ထန်းရည်သုံးမျိုး ရသာအိုး” ဆိုသည်မှာ “သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေ” (မည်မျှပင် သောက်သောက် တင်းတိမ်ရောင့်ရဲခြင်း မရှိ) သော “ထန်းရည်သုံးမျိုး” (ထန်းရည် သုံးမျိုး) သည် “ရသာအိုး” (အလွန်အရသာရှိသော အရာ) ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အလွန်အရသာရှိသော ထန်းရည် သုံးမျိုးကို မည်မျှပင် သောက်စေကာမူ တင်းတိမ်ရောင့်ရဲခြင်း မရှိဘဲ ဆက်လက်သောက်သုံးလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ထိုထန်းရည် သုံးမျိုးမှာ “ရဟန်းကြီးကြိုက်” (ရဟန်းတော်များ သောက်သုံးသော ထန်းရည်)၊ “အပျော်သောက်” (ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများတွင် သောက်သုံးသော ထန်းရည်) နှင့် “ထန်းရည်ခါး” (ခါးသက်သော အရသာရှိသော ထန်းရည်) တို့ဖြစ်သည်။ ဤဆိုရိုးစကားသည် ထန်းရည်၏ အရသာထူးခြားမှုနှင့် လူတို့၏ သောက်သုံးလိုစိတ်ကို ပုံဖော်သည်။

ကိုးကားချက်များ

"သောက်လေသောက်လေ ငတ်မပြေ၊ ထန်းရည်သုံးမျိုး ရသာအိုးလို့ စာချိုးခဲ့ကြတယ်။ ထန်းရည်သုံးမျိုးဆိုတာက ရဟန်းကြီးသောက်ကတစ်မျိုး၊ အပျော်သောက်ကတစ်မျိုး၊ ထန်းရည်ချိုးကပ်တို့ သောက်တဲ့ ထန်းရည်ခါးက တစ်မျိုး၊ အဲဒီလို သုံးမျိုးရှိတယ်။ ရဟန်းကြီးသောက်ဆိုတာက ပုဂံခေတ်က သမထီးဂိုဏ်းဝင် ခင်ကြီးတို့ ကြိုက်တဲ့ ပင်ကျရည်နုနုကို ခေါ်တယ်။ သိပ်မပြင်းလှဘူးပေါ့၊" [၁၃၀၀] ပါနောက်။ ၂၇။

ကိုးကား

Category:မြန်မာဆိုရိုးစကားများ