မုန်းလျှင် အပြစ်၊ ချစ်လျှင် အကျိုး၊ မြတ်နိုးလျှင် သဒ္ဓါ

မုန်းလျှင် အပြစ်၊ ချစ်လျှင် အကျိုး၊ မြတ်နိုးလျှင် သဒ္ဓါ သည် မြန်မာဆိုရိုးစကား ဖြစ်သည်။

အဓိပ္ပာယ်

“မုန်းလျှင် အပြစ်၊ ချစ်လျှင် အကျိုး၊ မြတ်နိုးလျှင် သဒ္ဓါ” ဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးကို “မုန်းလျှင်” ထိုသူ၏ အပြုအမူမှန်သမျှကို အပြစ်ဟုသာ မြင်တတ်သည်။ “ချစ်လျှင်” ထိုသူ၏ အပြုအမူမှန်သမျှကို အကျိုး (အကောင်း) ဟုသာ မြင်တတ်သည်။ “မြတ်နိုးလျှင်” ထိုသူကို လေးစားကြည်ညိုသော “သဒ္ဓါ” တရား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤဆိုရိုးစကားသည် လူတို့၏ စိတ်ခံစားမှုသည် အခြားသူများအပေါ် အကဲဖြတ်ပုံကို မည်သို့ လွှမ်းမိုးနိုင်ကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ မုန်းတီးမှုသည် အပျက်သဘောရှုမြင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုသည် အပြုသဘောရှုမြင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကိုးကားချက်များ

   "မုန်းလျှင် အပြစ်၊ ချစ်လျှင် အကျိုး၊ မြတ်နိုးလျှင် သဒ္ဓါ၊ ရှေးသူဟောင်း စကားလာနှင့်၊ နှိုင်းကာဆင်ခြင်၊ ကိုဇဝနစိတ်ဘဝင်၌၊ ပျိုကဲ့သို့ မချစ်ခင်လို့၊ ပြစ်တင်စကား၊ ကျွန်မ၌ထားတာများ၊ လားလားမျှ တော်မယ်မထင်ပါရှင်၊" [၁၂၆၈] နော၊ ဒု။ ၁၀၁။
   "လူဆိုတာမျိုး မုန်းလျှင် အပြစ်၊ ချစ်လျှင် အကျိုး၊ မြတ်နိုးမှ သဒ္ဓါဆိုသလို ကိုယ်နှင့်အထပ်မတည့်ရင်ဖြင့် တစ်ပတ်လှည့်ပြောချင်တာ ပြောတာမျိုးပါ၊" [၁၂၇၇] မောင်ပုံ။ ၃၅၅။

ကိုးကား

Category:မြန်မာဆိုရိုးစကားများ