မရှိဝမ်းစာ ရှိတန်ဆာ

မရှိဝမ်းစာ ရှိတန်ဆာ သည် မြန်မာဆိုရိုးစကား ဖြစ်သည်။

အဓိပ္ပာယ်

“မရှိ ဝမ်းစာ၊ ရှိ တန်ဆာ” ဆိုသည်မှာ ငွေကြေးချို့တဲ့ ဆင်းရဲသောအခါတွင် လက်ဝတ်ရတနာများသည် ဝမ်းစာအတွက် အရေးပေါ် ရောင်းချ၍ အသုံးပြုနိုင်သော ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသောအခါတွင်မူ အဆိုပါ လက်ဝတ်ရတနာများသည် အလှအပအတွက် အဆင်တန်ဆာများ ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ လက်ဝတ်ရတနာများ၏ အသုံးဝင်ပုံ နှစ်မျိုးကို ဤဆိုရိုးစကားက ဖော်ပြသည်။ ဆင်းရဲချိန်တွင် အသက်ဆက်ရှင်သန်ရေးအတွက် အထောက်အကူပြုနိုင်သကဲ့သို့ ချမ်းသာချိန်တွင်လည်း လူမှုအဆင့်အတန်းနှင့် အလှအပကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ကိုးကားချက်များ

   "ပိုက်ဆံပြတ်လို့ ပေါင်ရင်တောင် ရွှေဆိုရင် ဈေးပိုပြီး ရသေးတယ်။ ရောင်းရင်လည်း ဈေးမဆုံးဘူး။ မရှိ ဝမ်းစာ၊ ရှိ တန်ဆာ ဆိုတာ အဲဒါပဲ။" [၁၃၀၁] ဂျာနယ်ကျော်၊ ၃၊ ၃။ ၁၀။
   "ပစ္စည်းပဲ၊ မရှိ ဝမ်းစာ၊ ရှိ တန်ဆာပေါ့။" [၁၃၁၁] ပဒေသာ၊ ၂၊ ၁၃။ ၉၉။

ကိုးကား

Category:မြန်မာဆိုရိုးစကားများ