Vanità

Fil-lingwaġġ komuni, it-terminu vanità jindika twemmin eċċessiv fil-kapaċitajiet tiegħu u attrazzjoni lejn ħaddieħor. Qabel is -seklu 14 ma kellha l-ebda tifsira narċisistika, iżda kienet meqjusa għalxejn. It-terminu relatat vainglory illum jitqies bħala sinonimu arkajku ta' vanità, tiftaħar mhux ġustifikat. Mis-suffiss vanus (nuqqas ta’) u l-Latin Gloria.

Fil-kuntest filosofiku, il-vanità tirreferi għal sens usa’ ta’ egoiżmu u kburija. Friedrich Nietzsche kiteb li, skont hu, "il-vanità hija l-biża 'li tidher oriġinali: għalhekk hija nuqqas ta' kburija, iżda mhux neċessarjament ta 'oriġinalità ". F'wieħed mill-aforiżmi tiegħu, Mason Cooley qal li "il-vanità, mitmugħa tajjeb, isir benevolenti. Jekk tkun bil-ġuħ, isir malinna."

F’ħafna reliġjonijiet il-vanità, fit-tifsira aktar moderna tagħha, hija meqjusa bħala forma ta’ awto-idolatrija, li fiha l-individwu jiċħad lil Alla għax-xbieha tiegħu stess, u konsegwentement ma jibqax jingħata l-grazzja divina. L-istejjer ta’ Lucifer, Adam u Eva, Narcissus u diversi oħrajn jakkumpanjaw lill-protagonisti lejn l-aspett insidjuż tal-vanità nnifisha. Fit-tagħlim Kristjan, il-vanità titqies bħala eżempju ta’ kburija, wieħed mis- seba’ dnubiet mejta. Din il-lista reċentement espandiet biż-żieda tal -vainglory, meqjusa bħala dnub indipendenti mill-kburija, u għalhekk mhux attribwibbli għaliha.

 Definizzjoni u etimoloġija 

xellug|daqsminuri|Adriaen van Utrecht : Natura morta bil-bukkett u l-kranju
«Vain» jista’ jfisser vojt, iżda wkoll inutli, għalxejn, inkonsistenti, vojt, inane; aktar dehra milli sustanza. Il-konnotazzjoni tat-terminu u d-derivattivi tiegħu hija għalhekk negattiva, kif ukoll doppja, fis-sens ta’:

 assenza ta 'korporalità, nuqqas ta' konsistenza materjali;
 nuqqas ta 'effettività jew utilità. Inkonsistenza; fugaċità.

daqsminuri| Kollox huwa Vanity, illustrazzjoni minn Charles Allan Gilbert . Ix-xogħol irid jevoka t-taħsir inevitabbli tal-ħajja u s-sbuħija lejn il-mewt

Kategorija:Xjenza soċjali