Anjing belas kasihan

Anjing belas kasihan (juga dikenali sebagai anjing ambulans, anjing Palang Merah, atau anjing korban) ialah anjing yang berkhidmat dalam peranan paramedik dalam tentera, paling ketara semasa Perang Dunia Pertama. Ia kerap diutus selepas pertempuran besar, bilamana ia mencari askar cedera dan ia sangat sesuai untuk keadaan peperangan parit. Ia membawa bekalan pertolongan cemas yang kemudiannya dapat digunakan oleh askar cedera dan menenangkan askar nazak yang cedera maut. Ia juga dilatih untuk membimbing medik tempur ke arah askar yang memerlukan rawatan meluas. Banyak anjing belas kasihan dilatih oleh persatuan Palang Merah kebangsaan untuk berkhidmat di negara tempat persatuan spesifik beroperasi. Tentera Jerman memanggil anjing sedemikian sebagai anjing ambulans atau anjing perubatan. Sebanyak 20,000 ekor anjing dianggarkan telah berkhidmat sebagai anjing belas kasihan dalam Perang Dunia Pertama dan Perang Dunia Kedua dan telah dikreditkan kerana menyelamatkan beribu-ribu nyawa. Anjing sedemikian juga digunakan oleh Amerika Syarikat dalam Perang Korea.

Perihal
Anjing belas kasihan tipikal dalam Perang Dunia Pertama dilengkapi dengan beg pelana yang mengandungi air, minuman keras, dan bekalan pertolongan cemas. Ia dilatih oleh persatuan Palang Merah yang berpangkalan di negara bagi setiap angkatan tentera untuk bergerak secara senyap di sekeliling tanah tak bertuan, biasanya pada waktu malam atau selepas pertempuran telah tamat, untuk mencari askar cedera di pihaknya dan mengabaikan musuh mati atau cedera. Apabila ia menemukan askar, askar itu dapat menggunakan bekalan perubatan untuk merawat luka sendiri. Jika keadaan mereka cukup parah sehingga ini adalah mustahil, anjing itu kembali ke parit dengan secebis pakaian seragam askar itu dan memimpin paramedik ke arah askar itu. Jika anjing itu tidak berjaya menemukan askar cedera, ia berbaring di hadapan pengendalinya dan bukan pula membawa pengendali ke arah mereka. Sesetengah anjing dilengkapi dengan topeng gas.

Anjing yang terikat dengan Kuasa Bersekutu dilatih untuk mengambil secebis pakaian seragam dan anjing yang dengan Kuasa Tengah pula dilatih untuk mengambil sebarang item, termasuk helmet atau khususnya tali pinggang. Sesetengah anjing juga terlibat dalam menarik askar di atas gerabak di antara barisan hadapan dengan pangkalan perubatan jauh di belakang. Anjing belas kasihan diketahui mengheret askar ke tempat selamat pada masa-masa tertentu. Anjing ini juga menenangkan askar yang cedera maut ketika mereka beransur meninggal.

Seorang doktor bedah tentera memuji kebolehan anjing ini untuk mentriaj askar cedera, dengan berkata "Mereka kadang-kadang memimpin kita ke arah mayat yang kita fikir tidak mempunyai nyawa dalamnya, tetapi apabila kita membawa mereka kembali kepada doktor [...] mereka sentiasa menemukan percikan api. Ini semata-mata perkara naluri mereka, [yang] jauh lebih berkesan daripada kuasa penaakulan manusia."

Sejarah
Anjing belas kasihan pertama dilatih oleh tentera Jerman pada lewat abad ke-19. Satu program untuk melatih anjing belas kasihan pada tahun 1895 yang dimulakan oleh Jean Bungartz di Jerman diperihalkan sebagai "uji kaji baharu". Menjelang tahun 1908, Itali, Austria, Perancis, dan Jerman mempunyai program yang melatih anjing belas kasihan.

Perang Dunia Pertama
Menjelang permulaan Perang Dunia Pertama, Jerman mempunyai sekitar 6,000 ekor anjing terlatih, kebanyakannya merupakan anjing ambulans. Tentera Jerman memanggilnya Sanitätshunde, atau "anjing ambulans" atau "anjing perubatan". Bangsa ini dianggarkan telah menggunakan sejumlah 30,000 ekor anjing semasa peperangan, terutamanya sebagai utusan dan anjing ambulans. Daripada jumlah itu, 7,000 ekor terkorban. Anggaran lebih daripada 50,000 ekor anjing digunakan oleh semua pejuang.

Menjelang tercetusnya pertempuran, Britain tidak mempunyai program untuk melatih anjing tentera. Edwin Hautenville Richardson, iaitu seorang pegawai dalam Tentera Darat British yang mempunyai pengalaman bekerja dengan anjing tentera dan telah menyokong permulaan program ketenteraan sejak tahun 1910, melatih beberapa ekor anjing sebagai anjing ambulans dan menawarkan anjing tersebut kepada Tentera Darat British. Selepas pihak tentera tidak menerima, beliau memberikan anjing tersebut kepada Palang Merah British. Sebagai hasil daripada sokongan beliau, Britain mewujudkan Sekolah Anjing Perang British dengan Richardson sebagai komander. Sekolah itu kemudiannya melatih lebih daripada 200 ekor anjing.

Sebanyak 10,000 ekor anjing dianggarkan telah berkhidmat sebagai anjing belas kasihan dalam Perang Dunia Pertama dan dikreditkan kerana menyelamatkan beribu-ribu nyawa, termasuk sekurang-kurangnya 2,000 di Perancis dan 4,000 orang askar Jerman cedera. Beberapa ekor anjing sedemikian menarik perhatian spesifik kerana kerja masing-masing, termasuk Captain kerana menemukan 30 orang askar dalam satu hari dan Prusco kerana menemukan 100 orang dalam satu pertempuran sahaja. Kedua-duanya merupakan anjing Perancis. Prusco terkenal kerana mengheret askar ke dalam parit sebagai tempat perlindungan selamat sambil ia pergi memanggil penyelamat. Walau bagaimanapun, banyak anjing Perancis terkorban di barisan pertempuran dan program itu dihentikan.

Walaupun banyak negara Eropah mempunyai program anjing belas kasihan semasa Perang Dunia Pertama, Amerika Syarikat tidak berbuat sedemikian, kerana kepimpinannya berasa bahawa peperangan akan berakhir tidak lama lagi sehingga program sedemikian tidak diperlukan. Berbilang anjing Amerika Syarikat berkhidmat dalam Palang Merah, yang anjingnya mempunyai lambang palang merah pada beg pelana. Pihak Amerika meminjam anjing daripada sekutu mereka, kerana mereka tidak mempunyai unit anjing tersusun.

Anjing belas kasihan dianggap melambangkan patriotisme. Jill Lenk Schilp menulis bahawa ia "dijulang ke darjah keperwiraan dan dikaitkan dengan emosi dan ciri manusia". Sesetengah anjing mungkin mengalami stres trauma akibat perkhidmatan. Anjing Amerika Sarjan Stubby, yang menemukan anggota perkhidmatan cedera dalam banyak kegiatan lain, tidak diberi penghormatan dengan Pingat Dickin (taraan haiwan bagi Salib Victoria), seperti kebanyakan haiwan. Sebaliknya, ia dilantik sebagai "Sarjan".

Perang Dunia Kedua dan program susulan
Menghampiri Perang Dunia Kedua, ada laporan bahawa Tentera Darat Jerman mengerahkan anjing untuk berkhidmat sebagai utusan, anjing penjaga, dan anjing belas kasihan. Semasa perang itu, Kor Perubatan Tentera Darat Amerika Syarikat menggunakan ambulans dengan enam ekor anjing korban, terutamanya pointer dan seter, untuk mencari askar cedera. Program latihannya bermula pada Ogos 1942.

Tentera Darat Amerika Syarikat menggunakan program anjing korban semasa Perang Korea untuk mencari askar cedera. Anjing gembala Jerman digunakan untuk kerja itu, yang terdiri daripada pencarian askar dan membawa pengendalinya ke arah askar. Anjing ini dilatih di Fort Riley, Kansas.

Selepas Perang Dunia Kedua tamat, Palang Merah Amerika memulakan program anjing terapi, yang berterusan sehingga sekurang-kurangnya tahun 2019.

Dalam kebudayaan popular
Sebuah buku cereka sejarah, iaitu Darling, Mercy Dog karya Alison Hart, diterbitkan pada tahun 2013.

Permainan video tahun 2014 Valiant Hearts: The Great War menampilkan seekor anjing perubatan Jerman bernama Walt, yang memainkan peranan penting dalam cerita dan permainan.

Lihat juga
 Anjing dalam peperangan
 Anjing pencarian dan penyelamatan
 Anjing respons perubatan

Rujukan

Kutipan

Bibliografi









Kategori:Anjing penghidu
Kategori:Anjing dalam peperangan
Kategori:Pelatihan anjing
Kategori:Haiwan ketenteraan
Kategori:Anjing dalam Perang Dunia Pertama
Kategori:Penyelamatan