Lee Bong-chang

Lee Bong-chang (; 10 Ogos 1900 – 10 Oktober 1932) ialah seorang pejuang kemerdekaan Korea. Di Korea, beliau diingati sebagai seorang martir kerana penglibatannya dalam Peristiwa Sakuradamon 1932, di mana beliau cuba membunuh Maharaja Jepun, Hirohito dengan menggunakan bom tangan.

 Kehidupan awal 
Lee dilahirkan pada 10 Ogos 1900 di Hyochang-dong, Daerah Yongsan, Seoul, Empayar Korea. Beliau lahir dalam klan Jeonju Yi, anak kepada Lee Chin-ku. Beliau mempunyai seorang abang, Lee Pŏm-t'ae.

Keluarganya begitu miskin sehingga sebaik sahaja menamatkan sekolah rendah, beliau mula bekerja. Sekitar tahun 1917, beliau bekerja di sebuah kedai milik seorang Jepun, tetapi diberhentikan pada tahun 1919. Pada tahun 1920, beliau bekerja sebagai jurutera latihan kereta api. Walau bagaimanapun, sebagai orang Korea, beliau menerima gaji rendah dan tidak dinaikkan pangkat selama bertahun-tahun. Beliau memutuskan untuk berpindah ke Jepun bagi mencari peluang yang lebih baik, dan meletakkan jawatan pada April 1924.

Pada September 1924, beliau menubuhkan dan mengetuai sebuah kumpulan penentangan anti-Jepun.

 Berpindah ke Jepun 
Beliau dan abangnya tiba di Osaka, Jepun pada November 1925. Beliau bekerja di sebuah kilang besi dan dijaga oleh sebuah keluarga Jepun. Beliau juga menggunakan nama Jepun, Kinoshita Shoichi (木下昌一). Beliau berharap dapat menerima layanan yang lebih baik sebagai seorang "Jepun Baru" (「신일본인」), tetapi pada mulanya beliau mengalami diskriminasi. Walau bagaimanapun, beliau belajar menyesuaikan diri dan hidup dengan agak selesa.

Pada tahun 1928, Lee mendengar bahawa Maharaja Jepun yang baru, Hirohito akan ditabalkan pada November tahun itu. Beliau berpendapat bahawa sebagai seorang Jepun Baru, beliau harus melihat wajah maharajanya, lalu memutuskan untuk pergi ke Kyoto bagi menyaksikan upacara tersebut. Namun demikian, ketika di sana, beliau ditangkap dan ditahan selama sebelas hari kerana membawa surat daripada seorang rakan yang bertulis dalam bahasa Korea. Pengalaman ini mengejutkan beliau. Beliau merenung semula maksud sebenar "Jepun Baru" dan memutuskan bahawa beliau sebenarnya seorang Korea.

Lee memutuskan bahawa jika seorang pemimpin yang layak untuk gerakan kemerdekaan muncul, beliau akan mengikutinya. Tetapi secara beransur-ansur beliau meninggalkan idea ini semasa bekerja dan hidup dalam masyarakat Jepun. Beliau menjauhkan diri daripada segala perkara berkaitan Korea, termasuk ahli keluarganya. Pada Februari 1929, beliau memperoleh pekerjaan sebagai pemborong sabun dengan menipu pemilik kedai bahawa beliau ialah orang Jepun. Walau bagaimanapun, pada suatu hari, beliau menyaksikan seorang pelanggan Korea dimarahi kerana tidak fasih bertutur dalam bahasa Jepun. Beliau tiba-tiba berasa malu kerana hanya menonton tanpa melakukan apa-apa. Beliau berpindah ke Tokyo pada Oktober 1929 dan bekerja dalam pekerjaan sambilan, kemudian kembali ke Osaka pada November 1930 tetapi tidak dapat mencari pekerjaan.

Selepas itu, beliau memutuskan untuk menyertai gerakan kemerdekaan. Beliau ingin berhenti menyamar sebagai orang Jepun dan menggunakan nama samaran, serta menerima jati dirinya sebagai seorang rakyat Korea. Pada 6 Disember 1930, beliau menaiki sebuah kapal di Chikko, Osaka, dan berlepas ke Shanghai, salah satu pusat bagi aktivis kemerdekaan Korea yang berada di perantauan.

 Kegiatan di Shanghai 
Lee tiba di Shanghai pada 10 Disember 1930. Beliau ingin mencapai kestabilan ekonomi sebelum menyertai gerakan kemerdekaan. Selepas menginap dua hingga tiga hari di sebuah inap, beliau keluar mencari pekerjaan. Akan tetapi, walaupun setelah sebulan mencari, beliau masih tidak menemui pekerjaan dan hampir kehabisan wang. Beliau tinggal secara percuma di rumah seorang tukang jahit Jepun. Sementara itu, beliau bertanya di merata tempat mengenai lokasi Kerajaan Sementara Korea (KPG), dengan harapan mereka dapat membantunya mendapatkan pekerjaan. Akhirnya, beliau mengetahui daripada seorang pemeriksa tiket tentang lokasi Persatuan Penduduk Korea Shanghai (SKRA), yang pada masa itu secara rahsia menempatkan KPG.

Pada awal Januari 1931, beliau mengunjungi pejabat SKRA dan memohon untuk menyertai KPG. Dengan secara tidak sengaja, beliau menggunakan istilah Jepun untuk kumpulan itu, yang membuat mereka syak beliau seorang pengintip. Ahli KPG yang terkemuka, Kim Ku, mendengar kekecohan itu dan turun untuk menyiasat. Kim memperkenalkan dirinya menggunakan nama samaran. Lee menceritakan kisahnya, tetapi Kim juga memandang Lee dengan syak wasangka. Kim memberikan jawapan yang samar dan tidak komited, serta bersetuju untuk berbincang lagi pada hari lain.

Beberapa hari kemudian, Lee kembali ke pejabat, kali ini membawa mi dan arak. Beberapa orang Korea yang berada di situ duduk bersamanya. Selepas minum bermula, beliau meninggikan suara dan bertanya kepada mereka: "Jika membunuh Maharaja Jepun begitu mudah, mengapa para pejuang kemerdekaan Korea belum melakukannya?" Ada dalam kalangan mereka menjawab dengan skeptikal dan dingin, dan bertanya "Jika begitu mudah, mengapa awak sendiri tidak melakukannya?" Lee menjawab, "Suatu hari ketika saya di Tokyo, saya mendengar bahawa Maharaja akan melawat Hayama, jadi saya pergi untuk melihatnya. Beliau lalu tepat di hadapan saya, dan saya segera berfikir, 'Bagaimana jika saya mempunyai pistol atau bom sekarang?'"

Kim telah mendengar perbualan mereka dari tingkat dua. Menyedari bahawa Lee mempunyai potensi untuk misi, Kim pergi ke tempat Lee menginap pada waktu malam. Kedua-duanya mengadakan perbualan secara terbuka. Lee memberitahu Kim:

Saya berumur tiga puluh satu tahun. Walaupun saya hidup lagi tiga puluh satu tahun, betapa menyeronokkannya usia tua berbanding kehidupan bebas yang pernah saya lalui sebelum ini? Jika tujuan hidup adalah keseronokan, saya telah merasainya secukupnya; saya datang ke Shanghai untuk bekerja dalam gerakan kemerdekaan demi memperoleh keseronokan abadi.

Kim kemudian menulis bahawa perbualan ini membuatnya menitiskan air mata, dan beliau bersetuju untuk menempatkan Lee dalam gerakan kemerdekaan.

Persediaan serangan
Lee bersetuju untuk terus berpura-pura sebagai orang Jepun sambil secara rahsia melatih dirinya untuk menjadi pejuang gerila. Melalui hubungan Kim, Lee mendapat pekerjaan di kilang besi, dan akhirnya mencapai tahap kestabilan ekonomi.

Lee dan Kim Ku bertemu beberapa kali selepas itu untuk merancang serangan. Sementara itu, Kim bekerja untuk mendapatkan senjata bagi serangan tersebut, tetapi perkembangan yang perlahan disebabkan kesulitan kewangan dan isu politik yang membelenggu KPG. Pada bulan Mei, Lee bertanya kepada Kim sama ada beliau boleh menyertai KPG atau mana-mana organisasi serupa, tetapi Kim menolak, mengatakan bahawa organisasi-organisasi tersebut tidak berbaloi untuk disertai kerana ketidakstabilan dan kelemahannya. Perbualan ini bersama dengan Peristiwa Wanpaoshan yang digunakan Jepun untuk membangkitkan ketegangan kaum antara orang Korea dan Cina, meyakinkan Kim untuk menubuhkan Pertubuhan Patriotik Korea (KPO).

Selepas itu, Lee dan Kim bertemu dengan lebih jarang: kira-kira sekali setiap tiga atau empat bulan. Setiap kali Lee datang, beliau membawa makanan dan arak. Lee sering mabuk dan dengan lantang menyanyi lagu-lagu Jepun, yang menarik kemarahan orang sekeliling. Lee juga pernah dikejar oleh pengawal Cina kerana berpakaian seperti orang Jepun. Ahli KPG menegur Kim kerana membawa seseorang yang sukar dibezakan daripada orang Jepun, tetapi Kim membela Lee setiap kali. Menjelang akhir Ogos, Lee diminta berhenti kerja oleh pengurusnya. Gajinya rendah, dan motivasinya untuk bekerja semakin menurun. Beliau kembali tinggal selama sepuluh hari di rumah tukang jahit Jepun itu, dan mendesak Kim agar memberikannya bom tangan supaya beliau boleh pergi ke Jepun. Persiapan akhirnya selesai menjelang bulan November.

Meninggalkan Shanghai
Pada 13 Disember, Kim Ku dan Lee pergi ke rumah An Gong-geun (adik lelaki kepada pejuang terkenal lain, An Jung-geun). Menunggu Lee di rumah itu ialah bendera KPG dan dua bom tangan. Lee kemudian mengucapkan ikrar berikut:

Demi memulihkan kemerdekaan dan kebebasan tanah air, saya bersumpah dengan sungguh-sungguh untuk menjadi ahli Pertubuhan Patriotik Korea dan membunuh (도륙) pemimpin negara musuh kita.

Mereka mengambil gambar untuk memperingati peristiwa tersebut.

Pada 15 Disember, Kim menyerahkan dua bom tangan itu kepada Lee dan mengajarnya cara menggunakannya. Menjelang beberapa hari berikutnya, mereka menghabiskan masa untuk membuat persiapan bagi perjalanan itu. Pada 17 Disember, tibalah hari Lee untuk bertolak. Kedua-duanya bangun pada pukul 8:30 pagi. Selepas makan di sebuah restoran, mereka memutuskan untuk mengambil satu gambar terakhir bersama. Semasa bergambar, Lee menyedari ekspresi Kim yang muram. Lee berkata kepada Kim, "Saya akan memulakan perjalanan untuk kebahagiaan abadi, jadi mari kita ambil gambar dengan senyuman di wajah kita." Terharu, Kim tersenyum. Kedua-duanya berjabat tangan, dan Lee menaiki teksi menuju ke pelabuhan.

 Kembali ke Jepun 
Pada pukul 3:00 petang, Lee menaiki kapal Hikawa Maru menuju ke Kobe. Beliau tiba pada pukul 8:00 malam, 19 Disember, dan bermalam di sebuah inap. Beliau kemudian bergerak melalui Osaka dan tiba di Tokyo pada 22 Disember. Pada 28 atau 29 Disember, Lee melihat sebuah artikel dalam Tokyo Asahi Shimbun yang menyatakan bahawa Maharaja Jepun akan hadir pada perarakan tentera awam pada 8 Januari di Taman Yoyogi.

Pada 6 Januari, selepas merancang serangan itu, beliau menulis memoir ringkas tentang kehidupannya, tetapi tiba-tiba merasa tiada gunanya, lalu membuangnya ke dalam tong sampah sebuah restoran tempat beliau makan. Beliau kemudian memutuskan untuk menyembunyikan bom tangan itu di dalam dua kotak gula-gula kertas di lokasi terlebih dahulu, tetapi tidak jadi melakukannya. Apabila merasa keselamatan di kawasan itu terlalu ketat, beliau pergi sejauh ke selatan ke Kawasaki dan menghabiskan malam 7 Januari di sebuah rumah pelacuran di situ.

Percubaan pembunuhan maharaja

Pada 8 Januari 1932, Lee Bong-chang melemparkan bom tangan berhampiran Gerbang Sakuradamon, menyasarkan Maharaja Hirohito ketika baginda kembali dari perarakan tentera di pinggir Tokyo. Serangan itu gagal; kuda cedera, kereta kuda rosak, dan dua pegawai Jepun kanan turut cedera, tetapi Maharaja Hirohito tidak mengalami sebarang kecederaan. Lee ditangkap di tempat kejadian.

Segera selepas penangkapannya, beliau pada mulanya menafikan mengetahui siapa Kim Gu, tetapi kemudian mengakui kewujudan Kim Gu dan menyatakan bahawa beliau telah menerima arahan daripadanya.

Beliau segera ditahan di sebuah balai polis Tokyo atas tuduhan melanggar Artikel 73 Kanun Jenayah, dan kemudiannya dipindahkan ke Penjara Toyotama. Semasa dipenjarakan di Penjara Toyotama, beliau dibicarakan oleh Jabatan Polis Metropolitan pada 8 Januari, kemudian dibicarakan semula di Mahkamah Daerah Tokyo pada bulan Jun, dan akhirnya dijatuhkan hukuman oleh Mahkamah Agung. Semasa dipenjarakan, beliau juga membaca teks-teks Buddha.

Pada 16 September 1932, Mahkamah Agung Tokyo mengadakan perbicaraan pertama kes tersebut, dan menjatuhkan hukuman mati ke atas Lee Bong-chang pada pukul 9:00 pagi, 30 September 1932, dengan pengawasan 350 anggota polis.

Dijatuhkan hukuman mati melalui perbicaraan rahsia, beliau digantung di Penjara Ichigaya pada 10 Oktober 1932. Beliau tidak berkahwin dan tiada anak. Usianya ketika itu adalah 32 tahun.

 Legasi 
Selepas Korea mencapai kemerdekaan, Kim Gu menanam semula mayat Lee Bong-chang di Taman Hyochang, bersama dengan mayat Yun Bong-gil dan Baek Jeong-gi. Tapak perkuburan mereka dikenali sebagai Makam Tiga Martir (삼의사묘; 三義士墓). Sebuah arca Lee Bong-chang memegang bom tangan juga terletak di taman tersebut.

Lee dianugerahkan secara anumerta Darjah Bakti untuk Pembentukan Negara pada tahun 1962.

 Kehidupan peribadi 
Lee Bong-chang terkenal dan disukai oleh ramai rakyat Jepun. Kim Gu kemudian menulis mengenai pemergian Lee dari Shanghai:

Sifat lelaki itu mengalir seperti angin musim bunga yang lembut, tetapi semangatnya mengaum seperti api yang marak. Bergantung pada siapa dia berbicara, dia boleh bersikap baik dan ceria, tetapi jika marah, boleh menyerang mereka. Dia tiada had terhadap alkohol atau wataknya... Dalam kurang dari setahun dia tinggal di Hongkou, dia menjalin lebih ramai persahabatan daripada yang dapat dihitung... Apabila dia meninggalkan Shanghai, terdapat beberapa wanita yang memeluk lehernya sambil menangis, dan di kalangan rakan yang hadir di pelabuhan untuk mengucapkan selamat tinggal terdapat seorang pegawai polis Jepun.

Semasa ke Tokyo, Lee membawa surat pengesahan yang baik daripada ketua polis konsulat Jepun di Shanghai. Ketua polis itu merupakan antara ramai pegawai dan kakitangan konsulat yang telah menjadi kawan Lee. Menurut sejarawan Son Se-il, terdapat khabar angin bahawa selepas serangan Lee, ketua polis tersebut diturunkan pangkat dan dipanggil pulang ke Jepun, di mana dia akhirnya membunuh diri.

 Nota 

 Catatan 

Category:Kelahiran 1900
Category:Kematian 1932
Category:Orang Korea abad ke-20
Category:Gerakan kemerdekaan Korea