Blanqueamiento

dalam bahasa Sepanyol, atau  dalam bahasa Portugis (kedua-duanya bermaksud 'pemutihan') merupakan amalan sosial masyarakat, politik dan ekonomi yang digunakan di negara pasca-kolonial di benua Amerika dan Oceania untuk memperbaiki bangsa  ke arah bangsa ideal yang diidamkan iaitu keputihan yang sepatutnya. Istilah  berakar umbi di Amerika Latin dan digunakan sebagai sinonim dengan pemutihan kaum. Walau bagaimanapun,  boleh dipertimbangkan dalam penggunaan untuk kedua-dua erti secara perkataan perlambangan dan ilmu hayat.  Secara simbolik,  mewakili buah fikiran yang muncul daripada warisan penjajahan Eropah yang digambarkan secara teori penjajahan kuasa karya Anibal Quijano yang memenuhi penguasaan kulit putih dalam tingkat perlambangan masyarakat.  Secara ilmu hayat,  ialah proses pemutihan dengan mengahwinkan seseorang berkulit cerah dengan seseorang berkulit gelap untuk menghasilkan zuriat yang berkulit lebih cerah bagi memperbaiki keturunan.

 Istilah 
Peter Wade memberikan hujah bahawa blanqueamiento merupakan satu proses sejarah yang boleh dikaitkan dengan semangat kebangsaan. Apabila mengaitkan tentang semangat kebangsaan, buah fikiran di sebaliknya berpunca daripada ciri-ciri kebangsaan menurut Wade ialah "satu pembuatan masa lalu dan masa depan", yang difahami sebagai lebih tradisional dan mundur menurut pandangan pada masa itu. Contohnya, corak penduduk Puerto Rico yang lalu sangat dipengaruhi oleh kepadapatan orang kulit hitam dan India kerana negara tersebut terlibat dalam perdagangan hamba dan pada masa yang sama merupakan tempat kediaman pelbagai kumpulan peribumi. Oleh itu, dengan memahami blanqueamiento yang berkaitan dengan pemodenan, arus pemodenan kemudiannya difahami sebagai garis panduan ke arah menjauhkan hala tuju sesebuah negara daripada akar umbi orang kulit hitam dan peribumi. Pemodenan yang digambarkan oleh Wade sebagai "peningkatan gabungan orang kulit hitam dan India ke dalam masyarakat moden, di mana mereka akan bercampur-gaul dan akhirnya hilang pada generasi cicit mereka termasuklah budaya primitif yang telah diwarisi mereka secara turun-temurun".  Jenis pelaksanaan blanqueamiento ini berlaku dalam masyarakat yang secara sejarahnya sentiasa dipelopori dan dipimpin oleh orang kulit putih yang ingin membawa hala tuju "negara itu menjauhi masa lalunya, yang permulaannya dicetuskan dalam ke-indiaan dan perhambaan"  dengan harapan dapat memasarkan buah fikiran percampuran badan untuk membangunkan masyarakat yang kebanyakannya berkulit putih yang bertamadun.

 Perkaitan dengan mestizaje 
Pembentukan mestizaje (percampuran bangsa Sepanyol Eropah dengan kaum asli peribumi Amerika Selatan) muncul dalam peralihan Amerika Latin ke arah dasar kemajmukan kaum. Mestizaje telah dianggap bermasalah oleh ramai sarjana kerana ia mengekalkan kasta kaum dan meraikan blanqueamiento.  Sebagai contoh, Swanson berhujah bahawa walaupun mestizaje bukanlah asal-muasal pemutihan secara zahir, ia "bukanlah hanya tentang pergaulan genetik, tetapi juga sebuah bentuk pemutihan yang berkembang secara berterusan dalam masyarakat". 

Satu lagi kemungkinan apabila mempertimbangkan mestizaje yang berkaitan dengan blanqueamiento adalah dengan memahami mestizaje sebagai konsep yang menggalakkan percampuran, tetapi berbeza daripada konsep blanqueamiento berdasarkan matlamat akhir untuk mestizaje. Seperti yang dinyatakan oleh Peter Wade, "ia meraikan idea perbezaan dalam bentuk kuasa rakyat dan bukannya bentuk kuasa pemerintah suci. Daripada membayangkan pemutihan secara beransur-ansur, ia mengangkat imej umum mestizo di mana perbezaan kaum, serantau, dan juga kelas berbeza dicampurkan dalam jati pengenalan yang bercampuraduk."  Pada masa yang sama apabila memikirkan tentang blanqueamiento, matlamat masa depan akan menuju ke arah percampuran yang sama. Perbezaan antara keduanya adalah walaupun mestizaje mengagungkan percampuran semua orang untuk mencapai matlamat akhir untuk melahirkan masyarakat berkulit perang, blanqueamiento mempunyai matlamat akhir iaitu melahirkan masyarakat berkulit putih. Hasil percampuran mestizaje akan membawa kepada "penguasaan mestizo (orang kulit perang campuran)" dan tidak "ditafsirkan semestinya sebagai (seorang) mestizo yang telah diputihkan".  Perkara yang mustahak adalah kedua-dua matlamat buah fikiran ini menghubungkan negara yang baru muncul dengan penguasaan penduduk yang bersifat mestizo atau penduduk yang telah diputihkan.

Pada awal era Pemerintahan Awam Brazil, percampuran kaum merupakan salah satu bentuk pemutihan yang dipandang rendah, kerana dianggap masyarakat campuran mestiço (anak hasil daripada percampuran darah Eropah asli dan peribumi asli) telah mengekalkan mutu yang rendah daripada orang Asli peribumi dan Afro-Brazil .  Atas sebab inilah penghijrahan sebagai satu bentuk pemutihan lebih diutamakan daripada melalui hubungan pernikahan antara kaum berbeza. Ahli teori seperti Raimundo Nina Rodrigues percaya bahawa pendidikan dapat memperbaiki keadaan kumpulan kaum yang tertentu seperti orang Islam Afrika, namun Orang Asli dan Afro-Brazil dikecualikan daripada perlaksanaan jalur pendidikan ini.

 Dasar negara 
Blanqueamiento telah digubal dalam dasar-dasar kebangsaan di banyak negara-negara Amerika Latin semasa pertukaran abad ke-20. Dalam kebanyakan kes, dasar-dasar ini menggalakkan penghijrahan orang-orang Eropah sebagai cara untuk memutihkan penduduk di Amerika Selatan.

 Brazil 
 telah dilaksanakan sebagai dasar kebangsaan di seluruh Brazil pada lewat abad ke 19 dan awal abad ke 20. Dasar  muncul susulan dengan penghapusan penghambaan dan permulaan kepada negara Swasta Brazil yang pertama (1888–1889). Bagi mencairkan bangsa kulit hitam, pemerintahan Brazil melaksanakan penghijrahan warga Eropah.Jones-de Oliveira, K.F. (2003). "The Politics of Culture or the Culture of Politics: Afro-Brazilian Mobilization, 1920-1968". Journal of Third World Studies. 20 (1): 103–120. Lebih dari 1 juta orang Europah yang telah tiba di São Paulo antara tahun 1890 dan tahun 1914.Lima, M.E.O. (2007). "Review Essay: Race Relations and Racism in Brazil". Culture and Psychology. 13 (4): 461–473. doi:10.1177/1354067X07082805. S2CID 146389827. Dana tajaan yang dikelolakan oleh pemerintah dan kerajaan persekutuan telah membantu secara subsidi dan tabungan perjalanan penghijrahan tersebut  dari Portugal, Sepanyol, Itali, Rusia, Jerman, Austria, Perancis, dan Belanda. Dakwaan tentang darah putih yang akan menghapuskan darah hitam dapat ditemui dalam laporan perangkaan penghijrahan. Ditubuhkan pada akhir abad ke-19, Penyenarai Perangkaan Penghijrahan Awam () Brazil telah menjalankan bancian penduduk dan berjaya mengukur perkembangan pelaksanaan pemutihan sebagai sesuatu yang dianggap berjaya di Brazil.

 Cuba 
Pada awal abad ke-20, kerajaan Cuba mewujudkan undang-undang penghijrahan yang telah menarik penduduk Eropah untuk ke Cuba bagi tujuan memutihkan negara tersebut yang sejumlah $1 juta.  Penyertaan tinggi orang kulit hitam dalam gerakan kemerdekaan telah mengancam kuasa berpengaruh tinggi kulit putih dan apabila hasil banci 1899 menunjukkan penduduk Cuba mempunyai lebih banyak berkulit berwarna, maka, penghijrahan penduduk berkulit putih mula mendapat sokongan.  Blanqueamiento bersifat pemerintahan bandaran bermula pada tahun 1902 selepas pendudukan AS, di mana penghijrahan orang yang tidak dijemput (iaitu orang kulit hitam) dilarang tegas di Cuba. Chomsky, A. (2000). "'Barbados or Canada?' Race, Immigration, and Nation in Early-Twentieth-Century Cuba". Hispanic American Historical Review. 80 (3): 415–462. doi:10.1215/00182168-80-3-415. S2CID 145451194. Dasar penghijrahan menyambut baik penghijrahan seluruh keluarga kulit putih dan antara tahun 1902 dan tahun 1907, hampir 128,000 orang Sepanyol telah memasuki Cuba dan secara rasmi pada tahun 1906, Cuba mewujudkan undang-undang penghijrahannya yang membiayai pendatang kulit putih.  Walau bagaimanapun, ramai pendatang Eropah tidak tinggal menetap di Cuba dan hanya datang semata-mata untuk menuai gula dan kemudiannya kembali ke rumah mereka di Eropah semasa bukan musim menuai. Walaupun kira-kira 780,000 orang Sepanyol berhijrah antara tahun 1902–1931, hanya 250,000 yang tinggal menetap. Menjelang tahun 1920-an, blanqueamiento di Cuba melalui dasar negara telah dianggap gagal sepenuhnya.

 Sosial 
Blanqueamiento juga dikaitkan dengan pengambilan makanan. Contohnya di Osorno, sebuah bandar Chile yang mempunyai warisan Jerman yang kuat, pengambilan pencuci mulut, jelai limau dan kuchen (kek) "memutihkan" penduduk bandar tersebut. 

 Ekonomi 
Blanqueamiento juga boleh dicapai melalui dasar pencapaian ekonomi. Ramai sarjana berpendapat bahawa wang ringgit mempunyai keupayaan untuk memutihkan masyarakat dan perseorangan, di mana orang yang lebih kaya akan berkecenderungan untuk disifatkan sebagai orang berkulit putih, tanpa mengira penampilan paras rupa kaumnya.    Melalui perubahan status sosial inilah orang kulit hitam dianggap telah mencapai tujuan blanqueamiento.  Dalam kajiannya, Marcus Eugenio Oliveira Lima menunjukkan bahawa kumpulan masyarakat orang Brazil berkecenderungan lebih berjaya apabila diputihkan (dimodenkan) berbanding dengan kumpulan masyarakat yang masih hidup secara tradisional yang ditelan zaman. 

Blanqueamiento juga telah dilihat sebagai cara untuk memperbaiki ekonomi. Dalam kes negara Brazil, dasar penghijrahan yang membantu memutihkan sesebuah negara dilihat sebagai cara kemajuan beransur-ansur untuk memodenkan dan mencapai penswastaan kekayaan.  Di Cuba, dasar blanqueamiento mengehadkan peluang ekonomi untuk masyarakat yang keturunan Afrika, mengakibatkan pergerakan meningkatkan taraf hidup mereka berkurangan dalam sektor pendidikan, hartanah dan pekerjaan. 

 Lihat juga 


 Rujukan 

Kategori:Asimilasi budaya