Pektisisme

Pektisisme ialah konsep teologi yang menggambarkan kepercayaan bahawa manusia secara fitrahnya berada dalam keadaan berdosa atau cacat moral.  Dalam teologi Kristian, istilah ini merujuk kepada pandangan bahawa keadaan berdosa merupakan unsur penting dalam sifat manusia, serta bahawa penebusan ilahi diperlukan bagi mencapai perdamaian dengan Tuhan.  Konsep ini berkait rapat dengan, tetapi berbeza daripada, doktrin dosa asal, kerana ia merangkumi kedua-dua rasa bersalah yang diwarisi dan kecenderungan berterusan terhadap perbuatan berdosa. Dalam teologi perbandingan moden, istilah ini turut digunakan secara analitik untuk menghuraikan doktrin Kristian tentang keberdosaan manusia sejagat dan keperluan kepada keselamatan.

 Etimologi 
Istilah "pektisisme" berasal daripada perkataan Latin , yang bermaksud "dosa".  Kata akar “pecc-” muncul dalam beberapa perkataan Inggeris lain, seperti peccant, yang merujuk kepada sesuatu yang berdosa atau salah dari segi moral, dan impeccable, yang bermaksud tanpa kesalahan atau dosa.  Akhiran " -isme " menandakan sebuah doktrin atau sistem kepercayaan, lalu membentuk istilah “pektisisme” bagi menggambarkan kepercayaan tentang keberdosaan yang wujud dalam diri manusia.

 Latar belakang dan konteks sejarah 
Sejak daripada awal kemunculannya, dosa telah menjadi tema utama dalam agama Kristian. alam teologi perbandingan agama moden, istilah pektisisme turut digunakan oleh ahli falsafah Islam Isma'il al-Faruqi untuk menggambarkan konsep Kristian tentang dosa manusia sejagat. Menurut al-Faruqi, pektisisme—bersama-sama dengan apa yang beliau sebut sebagai saviourisme—mewakili kepercayaan Kristian terhadap dosa warisan dan, akibatnya, keperluan kepada penebusan. Konsep pekatisme, yang berkait dengan doktrin dosa asal,  diketengahkan dengan jelas oleh Augustine dari Hippo pada abad ke-4 dan ke-5. Tafsiran Augustine tentang dosa asal menyatakan bahawa semua manusia mewarisi sifat berdosa akibat kejatuhan Adam dan Hawa di Taman Eden. 

Pandangan Augustine telah memberi impak yang besar kepada Kristian Barat, membentuk kedua-dua doktrin Roman Katolik dan Protestan.  Semasa Reformasi abad ke-16, pembaharu seperti Martin Luther dan John Calvin mengembangkan lagi konsep dosa asal. Doktrin kebejatan total Calvin, elemen utama dalam Calvinisme, selaras dengan pektisisme kerana menekankan bahawa sifat manusia secara menyeluruh dipengaruhi oleh dosa dan bahawa manusia tidak mampu mencapai kebenaran dengan usahanya sendiri.

 Rujukan 

Kategori:Istilah Kristian