Hara Takashi

, dikenali sebagai Hara Kei, ialah seorang ahli politik Jepun yang berkhidmat sebagai Perdana Menteri Jepun dari tahun 1918 sehingga pembunuhannya. Hara merupakan orang awam pertama dan penganut Kristian pertama yang dilantik sebagai Perdana Menteri Jepun, dan beliau diberikan gelaran "Perdana Menteri orang awam" (平民宰相, heimin saishō).

Hara pernah memegang beberapa jawatan duta peringkat rendah sebelum naik pangkat dalam Parti Rikken Seiyūkai dan dipilih ke Dewan Perwakilan Jepun. Beliau berkhidmat sebagai Menteri Dalam Negeri dalam beberapa kabinet di bawah Saionji Kinmochi dan Yamamoto Gonnohyōe antara tahun 1906 hingga 1913. Hara dilantik sebagai perdana menteri selepas Rusuhan Beras 1918 dan meletakkan dirinya sebagai seorang tokoh sederhana, dengan menyertai Persidangan Keamanan Paris, menyokong penubuhan Liga Bangsa-Bangsa, serta melonggarkan dasar-dasar penindasan di Korea di bawah pemerintahan Jepun. Pentadbiran Hara menyaksikan campur tangan Siberia dan penindasan Gerakan 1 Mac di Korea yang diduduki Jepun. Hara telah dibunuh oleh Nakaoka Kon'ichi, seorang nasionalis pelampau sayap kanan, pada 4 November 1921.

 Kehidupan awal 
Hara Takashi dilahirkan pada 15 Mac 1856 di Motomiya, sebuah kampung berhampiran Morioka, Wilayah Mutsu, dalam sebuah keluarga samurai yang berkhidmat kepada Domain Nanbu. Keluarga Hara menentang Pemulihan Meiji pada tahun 1868 dan berperang menentang penubuhan kerajaan baharu, iaitu kerajaan yang kelak akan dipimpin oleh Hara sendiri. Oleh sebab latar belakang keluarganya yang bersekutu dengan puak yang pernah menjadi musuh kerajaan Maharaja Jepun, Hara dianggap sebagai orang luar dalam politik Jepun, yang pada ketika itu dikuasai oleh bekas puak Domain Chōshū dan Satsuma.

Hara meninggalkan rumah pada usia 15 tahun dan belayar ke Tokyo. Beliau gagal dalam peperiksaan kemasukan Akademi Tentera Laut Diraja Jepun yang berprestij, lalu menyertai Seminari Marin, sebuah sekolah percuma yang ditubuhkan oleh pihak Perancis. Di situ, beliau mempelajari bahasa Perancis sehingga fasih. Tidak lama kemudian, Hara melanjutkan pelajaran ke sekolah undang-undang di bawah Kementerian Kehakiman (yang kemudiannya menjadi Universiti Tokyo), namun beliau berhenti sebelum menamatkan pengajian kerana mengambil tanggungjawab terhadap satu bantahan pelajar mengenai dasar penginapan dan makanan sekolah tersebut. Pada usia 17 tahun, Hara dibaptiskan sebagai penganut Katolik dan mengambil nama baptis "David". Walaupun terdapat andaian bahawa beliau memeluk agama Kristian demi kepentingan peribadi, Hara kekal sebagai seorang Kristian dalam kehidupan awam sehingga akhir hayatnya.

Pada usia 19 tahun, Hara memilih untuk mengelaskan dirinya sebagai orang awam (平民, heimin), dan bukannya mengekalkan status keluarganya sebagai shizoku (士族), iaitu gelaran bagi bekas keluarga samurai yang tidak diangkat menjadi kazoku (華族, golongan bangsawan). Sepanjang kerjaya politiknya, beberapa tawaran pernah dibuat untuk menaikkan taraf sosialnya, namun Hara menolak semuanya kerana beliau percaya langkah itu akan menjauhkan dirinya daripada rakyat biasa dan menyukarkan kemasukannya ke Dewan Perwakilan Jepun. Bermula pada tahun 1879, Hara bekerja sebagai wartawan akhbar selama tiga tahun, tetapi beliau meletakkan jawatan sebagai tanda bantahan terhadap usaha pihak editor menjadikan akhbar tersebut sebagai alat propaganda Parti Rikken Kaishintō yang dipimpin oleh Ōkuma Shigenobu.

 Kerjaya politik 
Pada tahun 1882, Hara menerima jawatan dalam Kementerian Luar Negeri atas permintaan Inoue Kaoru, Menteri Luar ketika itu. Berdasarkan perbincangan antara Hara dan Inoue mengenai pandangannya terhadap masa depan politik Jepun semasa lawatan mereka ke Korea pada tahun 1884, Inoue melantik Hara sebagai konsul jeneral di Tianjin serta setiausaha pertama Kedutaan Jepun di Paris. Hara kemudiannya berkhidmat sebagai Timbalan Menteri Luar Negeri dan sebagai duta ke Korea di bawah Mutsu Munemitsu. Selepas itu, beliau meninggalkan Kementerian Luar Negeri untuk bekerja sebagai wartawan selama beberapa tahun, sebelum menjadi pengurus sebuah syarikat akhbar, iaitu Mainichi Shimbun yang berpangkalan di Osaka.

Pada tahun 1900, Hara kembali ke arena politik dan menyertai Parti Rikken Seiyūkai yang baru ditubuhkan oleh Itō Hirobumi, lalu dilantik sebagai setiausaha agung pertama parti tersebut.

Hara berjaya dipilih ke Dewan Perwakilan sebagai wakil dari wilayah asalnya, Wilayah Iwate, dan dilantik sebagai Menteri Perhubungan dalam Pentadbiran Itō Keempat. Beliau kemudiannya berkhidmat sebagai Menteri Dalam Negeri dalam beberapa kabinet antara tahun 1906 hingga 1913, iaitu satu jawatan berpengaruh yang membolehkannya melaksanakan banyak pembaharuan. Hara menyedari bahawa isu politik asas di Jepun ialah ketegangan antara kerajaan yang dipilih rakyat dan birokrasi yang dilantik, dan sepanjang kerjayanya beliau menumpukan usaha untuk melemahkan kuasa birokrat yang tidak dipilih. Sebagai Menteri Dalam Negeri, Hara berusaha melaksanakan sistem merit dengan menyingkirkan secara sistematik pegawai birokrasi tempatan di semua peringkat, daripada gabenor hingga pengetua sekolah menengah. Setiap penjawat awam di bawah bidang kuasanya akan digantikan dengan individu yang dinilainya benar-benar berkebolehan, bukannya mereka yang mendapat jawatan melalui hubungan atau pilih kasih. Melalui pendekatan ini, Hara mewujudkan satu sistem yang membolehkan individu berbakat meningkat dalam birokrasi tanpa mengira latar belakang atau kedudukan asal mereka. Hara juga memahami bahawa mengekalkan keunggulan pemimpin yang dipilih bergantung pada keupayaan kerajaan membangunkan infrastruktur negara Jepun serta merangka perancangan ekonomi jangka panjang yang mengambil kira kepentingan wilayah dan negara secara keseluruhan.

Pada tahun 1914, selepas perdebatan yang sengit, Hara dilantik sebagai presiden Parti Rikken Seiyūkai bagi menggantikan pemimpin terdahulu, Saionji Kinmochi. Di bawah kepimpinan Hara, Rikken Seiyūkai pada mulanya kehilangan majoriti dalam Diet Jepun menerusi pilihan raya umum 1915, namun berjaya memperoleh semula majoriti tersebut dalam pilihan raya umum 1917.

 Perdana Menteri Jepun 
Pada tahun 1918, Perdana Menteri Terauchi Masatake meletakkan jawatan akibat Rusuhan Beras 1918, dan Hara dilantik sebagai penggantinya pada 28 September. Ini merupakan kabinet pertama dalam sejarah Jepun yang diketuai oleh seseorang yang berlatarkan orang awam. Selain itu, Hara juga menjadi orang awam pertama dalam sejarah Jepun yang mengetuai pentadbiran salah satu cabang angkatan tentera, apabila beliau mengambil alih sementara Kementerian Tentera Laut semasa ketiadaan Menteri Katō Tomosaburō, yang ketika itu bertugas sebagai wakil Jepun di Persidangan Tentera Laut Washington.

Sebagai perdana menteri, Hara berdepan masalah dari segi populariti kerana beliau enggan menggunakan majoriti partinya di Dewan Rakyat untuk meluluskan undang-undang hak mengundi sejagat. Pendekatan berhati-hati Hara mengecewakan golongan komunis dan sosialis, yang menuduh beliau sengaja melengahkan pelaksanaan hak mengundi sejagat kerana bimbang ia akan menjejaskan kedudukannya dalam kuasa. Sebagai seorang ahli politik parti, Hara sememangnya tidak pernah digemari oleh golongan konservatif, birokrat dan tentera, dan beliau juga dibenci secara meluas oleh golongan ultranasionalis.

Sepanjang tempoh pentadbirannya, Jepun menyertai Persidangan Keamanan Paris dan menjadi ahli pengasas Liga Bangsa-Bangsa. Di Korea, Jepun menggunakan kekuatan tentera untuk menindas Pemberontakan Samil, namun kemudiannya mula melaksanakan dasar yang lebih longgar bagi mengurangkan penentangan terhadap pemerintahan Jepun. Susulan Kebangkitan Samil, Hara mengamalkan dasar berdamai terhadap wilayah jajahan, khususnya Korea. Beliau mengatur agar sekutu politiknya, Saitō Makoto, seorang tokoh sederhana dilantik sebagai Gabenor Jeneral Korea; memperkenalkan pentadbiran kolonial yang kebanyakannya terdiri daripada pegawai awam dan bukannya tentera; serta membenarkan tahap kebebasan budaya tertentu kepada rakyat Korea, termasuk buat pertama kali, kurikulum sekolah yang memasukkan bahasa dan sejarah Korea. Hara juga berusaha menggalakkan tahap pemerintahan sendiri yang terhad di Korea, dengan syarat bahawa rakyat Korea tetap berada di bawah kawalan Empayar Jepun. Namun begitu, usaha ini gagal mendapat sokongan besar sama ada daripada rakyat Korea mahupun rakyat Jepun; pihak Korea menganggapnya tidak mencukupi, manakala pihak Jepun menganggapnya terlalu berlebihan.

Hara juga menyelia sebahagian besar campur tangan Jepun di Siberia, yang membawa kepada peningkatan ketegangan antara kerajaan dan pihak tentera.

Berdasarkan dasar-dasar Hara yang dianggap bersifat proaktif, kebanyakannya ditujukan kepada ahli politik, golongan pedagang dan konglomerat besar. Selain itu, terdapat perbezaan dalam penilaian terhadap dasar Hara sebelum dan selepas beliau menjadi perdana menteri, termasuk kejadian pendakwaan penjara yang berulang serta sikap negatifnya terhadap pelaksanaan undang-undang hak mengundi sejagat, yang merupakan tuntutan utama rakyat ketika itu.

 Pembunuhan 
Pada 4 November 1921, Hara telah ditikam hingga mati oleh Nakaoka Kon'ichi, seorang nasionalis sayap kanan yang bekerja sebagai petugas pertukaran landasan kereta api, di Stesen Tokyo ketika beliau sedang menaiki kereta api ke Kyoto untuk menghadiri satu persidangan parti. Motif Nakaoka membunuh Hara berpunca daripada kepercayaannya bahawa Hara bersifat rasuah, melibatkan golongan zaibatsu dalam politik Jepun, berhasrat melaksanakan hak mengundi sejagat, serta cara beliau menangani Peristiwa Nikolayevsk semasa campur tangan Jepun di Siberia setahun sebelumnya. Nakaoka juga dipengaruhi oleh majikannya, yang merupakan penentang lantang terhadap Hara. Nakaoka didapati bersalah atas tuduhan membunuh. Pihak pendakwa menuntut hukuman mati, namun beliau sebaliknya dijatuhi hukuman penjara seumur hidup. Pada tahun 1934, Nakaoka dibebaskan sebagai sebahagian daripada pengampunan umum yang dikeluarkan oleh Maharaja Jepun sempena kelahiran Putera Mahkota, selepas itu beliau berhijrah ke Manchuria.

Hara digantikan oleh Uchida Kōsai sebagai perdana menteri pemangku sehingga beliau sendiri digantikan seminggu kemudian oleh Takahashi Korekiyo.

Berbeza dengan ramai tokoh sezamannya, Hara menjalani kehidupan yang agak sederhana di sebuah rumah sewa berhampiran Taman Shiba di pusat bandar Tokyo. Dalam wasiatnya, beliau meninggalkan hanya sedikit harta, namun antara yang paling berharga ialah diarinya. Dalam wasiat tersebut, beliau menyatakan bahawa “Selepas beberapa tahun, diari saya mesti didedahkan kepada umum. Ia adalah harta paling berharga yang saya miliki, maka ia mesti dilindungi.” Selaras dengan wasiat itu, diari Hara telah didedahkan kepada umum dan kemudiannya dikenali sebagai Diari Hara (原日記, Hara Nikki), yang ternyata menjadi salah satu sumber primer paling bernilai mengenai suasana politik pada era tersebut. Diari itu merekodkan kebanyakan aktiviti harian Hara, termasuk pandangan dan pemikirannya tentang tokoh-tokoh politik pada zamannya. Diari Hara yang merangkumi ribuan halaman mendedahkan secara mendalam pelbagai maklumat yang sebelum itu tidak diketahui oleh para sejarawan.

 Catatan 

 Pautan luar 

 Hara Kei Memorial Hall
 Tsuyoshi Masuda, Takashi Hara and China, part 1
 Tsuyoshi Masuda, Takashi Hara and China, part 2









Category:Kelahiran 1856
Category:Kematian 1921
Category:Penulis Jepun
Category:Perdana Menteri Jepun
Category:Menteri Kerajaan Jepun
Category:Menteri Dalam Negeri Jepun
Category:Ahli politik Jepun
Category:Orang yang dibunuh