Periodontium

Periodontium () ialah tisu khusus yang mengelilingi dan menyokong gigi, mengekalkannya dalam tulang rahang atas dan rahang bawah. Periodontik ialah kepakaran pergigian yang berkaitan khusus berkenaan penjagaan dan penyelenggaraan tisu-tisu ini. Ia menyediakan sokongan yang diperlukan untuk mengekalkan fungsi gigi. Ia terdiri daripada empat komponen utama iaitu:

 Gingiva (gusi)
 Ligamen periodontum (PDL)
 Simentum
 Tulang alveolus jati

Setiap komponen ini berbeza daripada segi lokasi, binaan dan sifat biokimia yang menyesuaikan diri sepanjang hayat struktur. Sebagai contoh, apabila gigi bertindak balas kepada daya atau bergerak secara medial, tulang menyerap di bahagian tekanan dan ditambah pada bahagian ketegangan. Simentum juga menyesuaikan diri untuk dipakai pada permukaan oklusal gigi dengan pemendapan apikal. Ligamen periodontum itu sendiri adalah kawasan pusing ganti yang tinggi yang membolehkan gigi bukan sahaja digantung dalam tulang alveolus tetapi juga untuk bertindak balas terhadap daya. Oleh itu, walaupun kelihatan statik dan mempunyai fungsi tersendiri, kesemua komponen ini berfungsi sebagai satu unit. Antagonis isyarat Wnt Sfrp3/Frzb telah ditemui baru-baru ini sebagai penanda perkembangan awal periodontium.

 Daya luar dan periodontium 
Periodontium wujud bagi tujuan menyokong gigi semasa fungsinya dan ia bergantung kepada rangsangan yang diterima daripada fungsi untuk pemeliharaan strukturnya. Oleh itu, keadaan keseimbangan yang berterusan sentiasa wujud antara struktur periodontum dan daya luaran.

Tulang alveolus mengalami pembentukan semula fisiologi yang berterusan sebagai tindak balas kepada daya luaran, terutamanya daya oklusal. Tulang dikeluarkan dari kawasan yang tidak diperlukan lagi dan ditambah ke kawasan yang diperlukan. Dinding soket mencerminkan tindak balas kepada daya luaran. Osteoblas dan osteoid baharu terbentuk melapisi kawasan ketegangan, manakala garisan mampatan dilapisi oleh osteoklas. Daya juga mempengaruhi bilangan, ketumpatan, dan penjajaran trabekula di dalam tulang. Trabekula tulang diselaraskan dalam laluan tegasan tegangan dan mampatan untuk memberikan rintangan maksimum kepada daya oklusi dengan bahan tulang yang minimum. Apabila daya ditingkatkan, trabekula tulang juga bertambah dalam bilangan dan ketebalan dan tulang ditambah pada permukaan luar.

Ligamen periodontum bergantung kepada rangsangan yang disediakan oleh fungsi untuk mengekalkan strukturnya. Dalam had fisiologi PDL boleh menampung peningkatan fungsi dengan meningkatkan lebarnya. Daya yang melebihi kapasiti penyesuaian periodontium menghasilkan kecederaan yang dipanggil trauma akibat oklusi. Apabila daya oklusi dikurangkan, PDL mengalami atrofi dan kelihatan menipis, dan ini dipanggil sebagai atrofi ketidakgunaan.

 Rujukan 

Kategori:Anatomi gigi
Kategori:Periodontologi
Kategori:Anatomi mulut manusia