Skrip biasa (Kaishu)

Tulisan biasa ialah yang paling baharu dalam kumpulan utama gaya tulisan Cina, muncul pada zaman Tiga Kerajaan , dan matang dari segi gaya pada abad ke-7. Ia merupakan gaya yang paling umum digunakan dalam teks moden. Dalam bentuk tradisionalnya, ia ialah ketiga paling biasa dalam penerbitan selepas jenis huruf Ming dan Gotik yang digunakan secara eksklusif dalam cetakan.

 Sejarah 
Manual Kaligrafi Xuanhe () mengaitkan  sebagai pencipta tulisan biasa, berdasarkan tulisan leksikal dari awal Dinasti Han (202 SM220 M). Ia menjadi popular semasa zaman Han Timur dan Tiga Kerajaan, dengan Zhong Yao (230 SM), seorang ahli kaligrafi di negeri Cao Wei (220–266), diiktiraf sebagai tokoh pertama yang menguasainya, digelar bapa tulisan biasa. Karya terkenalnya termasuk 宣示表 (Xuanshi biao), 薦季直表 (Jianjizhi biao), dan (力命表, Liming biao). Ahli paleografi Qiu Xigui menggambarkan tulisan dalam Xuanshi biao sebagai:

Namun, sangat sedikit yang menulis dalam skrip ini pada masa itu selain beberapa sasterawan; kebanyakan masih menulis dalam tulisan neo-leksikal, atau bentuk hibrid antara separa kursif dan neo-leksikal. Tulisan biasa tidak menjadi dominan sehingga abad ke-5 semasa awal Zaman Utara dan Selatan (420–589); terdapat satu variasi tulisan biasa yang muncul daripada gabungan tulisan neo-leksikal serta tulisan biasa yang dikenali sebagai  atau . Oleh itu, tulisan biasa berasal daripada gaya separa kursif awal dan juga daripada tulisan neo-leksikal.

Tulisan ini dianggap matang dari segi gaya pada zaman Dinasti Tang (618–907), dengan ahli kaligrafi paling terkenal dan sering ditiru pada zaman itu ialah Empat Tokoh Besar Tang Awal (): Ouyang Xun, Yu Shinan, Chu Suiliang, dan Xue Ji, serta pasangan Yan Zhenqing dan Liu Gongquan.

Semasa Dinasti Song Utara (960–1127), Maharaja Huizong mencipta gaya ikonik dikenali sebagai 瘦金體 (shòujīntǐ, emas langsing). Pada zaman Dinasti Yuan (1271–1368), Zhao Mengfu (1254–1322) juga terkenal dengan gaya kaligrafinya sendiri untuk tulisan biasa, dipanggil 趙體 (Zhaoti).

Sebanyak 92 peraturan yang mengawal struktur asas tulisan biasa ditetapkan pada zaman Dinasti Qing (1644–1912); ahli kaligrafi Huang Ziyuan (黄自元) menulis panduan bergambar tentang peraturan ini, dengan empat aksara diberikan sebagai contoh untuk setiap satunya.

 Ciri-ciri 
Lapan Prinsip Yong merangkumi pelbagai jenis strok yang muncul dalam tulisan biasa. Aksara tulisan biasa dengan saiz lebih besar daripada  biasanya diklasifikasikan sebagai 'besar' (); yang lebih kecil daripada  diklasifikasikan sebagai 'kecil' (), dan yang berada di antara kedua-duanya sebagai 'sederhana' ().

Karya terkenal yang ditulis dalam tulisan biasa termasuk karya era Zaman Utara dan Selatan Rekod Arca Yao Boduo () dan Prasasti Jeneral Guangwu (), karya era Sui Prasasti Kuil Longzang (), Rekod Batu Nisan Sui Xiaoci (), dan Rekod Batu Nisan Kecantikan Tong (), serta karya era Tang Mata Air Manis di Istana Jiucheng ().

 Gaya terbitan 

 Jenis huruf Fangsong berdasarkan gaya cetakan yang berkembang semasa Dinasti Song (970–1279)
 Jenis huruf cetak paling biasa, Ming dan sans-serif, adalah berasaskan Fangsong
 Jenis huruf buku teks Jepun (; ) berasaskan tulisan biasa, tetapi diubah suai supaya kelihatan seperti ditulis dengan pensel atau pen. Ia juga mengikuti bentuk aksara jōyō kanji
 Bopomofo separa suku kata hampir selalu ditulis menggunakan strok tulisan biasa

 Galeri 

 Rujukan 
Kategori:Rencana mengandungi teks bahasa Cina ringkas
Kategori:Rencana mengandungi teks bahasa Cina tradisional
Kategori:Rencana yang mengandungi teks bahasa Jepun
Kategori:Rencana yang mengandungi teks bahasa Vietnam
Kategori:Rencana yang mengandungi teks bahasa Cina