Kawasan simpanan marin

Kawasan simpanan marin merupakan sejenis kawasan perlindungan marin (MPA). MPA ialah satu bahagian lautan di mana kerajaan telah mengenakan had terhadap aktiviti manusia. Kawasan simpanan marin ialah kawasan perlindungan marin di mana pengambilan atau pemusnahan sumber semula jadi atau budaya adalah dilarang. Kawasan simpanan marin juga boleh menjadi "MPA tanpa ambil" yang melarang semua aktiviti ekstraktif seperti penangkapan ikan dan penuaian rumpai laut. Sehingga 2007, kurang daripada 1% lautan dunia telah diperuntukkan sebagai kawasan simpanan marin. Manfaatnya termasuk peningkatan dalam kepelbagaian, kepadatan, biojisim, saiz badan dan potensi pembiakan spesies perikanan dan lain-lain dalam sempadannya.

Sehingga 2010, saintis telah mengkaji lebih 150 kawasan simpanan marin di sekurang-kurangnya 61 buah negara dan memantau perubahan biologi di dalam kawasan simpanan tersebut. Bilangan spesies dalam setiap kajian adalah antara 1 hingga 250 manakala saiz kawasan simpanan adalah antara 0.006 hingga 800 kilometer persegi (0.002 hingga 310 batu persegi). Pada 2014, Persatuan Taman Dunia menerima pakai sasaran untuk mewujudkan zon tanpa ambil untuk 30% daripada setiap habitat di seluruh dunia.

 Reka bentuk 
Satu kajian semula terhadap 34 famili (210 spesies) ikan terumbu karang menunjukkan bahawa reka bentuk kawasan simpanan marin mempunyai implikasi penting untuk keupayaannya melindungi habitat dan spesies fokus.

 Saiz dan bentuk 
Kawasan simpanan yang berkesan termasuk habitat yang menyokong sejarah hidup spesies fokus (contohnya julat rumah, kawasan nurseri, koridor migrasi dan agregasi pemijahan), dan terletak untuk menampung corak pergerakan di antara mereka.

Corak pergerakan (julat rumah, anjakan ontogeni dan migrasi pemijahan) berbeza antara dan dalam spesies, dan dipengaruhi oleh faktor seperti saiz, jantina, tingkah laku, kepadatan, ciri habitat, musim, air pasang surut dan waktu hari. Sebagai contoh, ikan betok, ikan kepe-kepe dan ikan kakak tua bergerak <0.1–0.5 km, manakala sesetengah ikan yu dan tuna berhijrah lebih ribuan kilometer. Jarak penyebaran larva cenderung <5–15 km, dan penarikan diri ke habitat baru adalah biasa.

Kajian semula tersebut menunjukkan bahawa kawasan simpanan marin yang berkesan adalah lebih daripada dua kali ganda saiz julat rumah spesies fokus/sasaran (dalam semua arah). Kehadiran pengurusan marin yang berkesan di luar kawasan simpanan mungkin membenarkan kawasan simpanan yang lebih kecil. Cadangan saiz kawasan simpanan terpakai kepada habitat khusus spesies fokus, bukan saiz keseluruhan. Sebagai contoh, spesies terumbu karang memerlukan habitat terumbu karang dan bukannya lautan terbuka atau katil rumput laut.

Kawasan simpanan marin yang sempadannya banyak ditangkap ikan mendapat manfaat daripada bentuk yang padat (contohnya, segi empat sama atau bulatan dan bukannya segi empat tepat yang memanjang). Memasukkan keseluruhan unit ekologi (contohnya, terumbu luar pesisir) boleh mengurangkan eksport di mana itu dikehendaki.

 Habitat 
Saiz populasi mampan minimum belum ditentukan bagi kebanyakan populasi marin. Sebaliknya, ahli ekologi perikanan menggunakan pecahan tahap stok yang tidak ditangkap sebagai proksi. Meta-analisis mencadangkan bahawa mengekalkan populasi di atas ~37% tahap tersebut umumnya memastikan populasi stabil, walaupun variasi dalam tekanan penangkapan membenarkan pecahan sekecil 10% atau sebesar 40% (untuk melindungi spesies seperti yu dan beberapa kerapu yang mempunyai output pembiakan lebih rendah atau kematangan lebih perlahan). Pecahan perlindungan habitat yang lebih tinggi boleh melindungi kawasan yang terdedah kepada gangguan seperti taufan atau perubahan iklim. Perlindungan 20–30% boleh mencapai objektif perikanan di kawasan dengan tekanan penangkapan terkawal dan merupakan tahap minimum perlindungan habitat yang disyorkan oleh IUCN-WCPA.

 Kawasan-kawasan khas 
Banyak spesies ikan berkumpul untuk memudahkan pemijahan. Perhimpunan sedemikian boleh diramal dari segi ruang dan masa dan meningkatkan kerentanan spesies terhadap penangkapan berlebihan. Spesies seperti kerapu dan beronok bergerak jauh untuk berkumpul selama beberapa hari atau minggu. Perhimpunan sedemikian merupakan satu-satunya peluang mereka untuk membiak dan penting untuk penyelenggaraan populasi. Spesies seperti ikan jenahak dan ikan bayan berkumpul di kawasan makan atau berehat. Juvenile mungkin berkumpul di kawasan nurseri tanpa kehadiran dewasa. Kawasan khas sedemikian mungkin hanya memerlukan perlindungan bermusim jika pada masa lain tiada aktiviti penting berlaku. Kawasan simpanan sedemikian mesti dijarakkan untuk membenarkan spesies fokus bergerak antara mereka. Jika lokasi kawasan khas tersebut tidak diketahui, atau terlalu besar untuk dimasukkan ke dalam kawasan simpanan, pendekatan pengurusan seperti sekatan tangkapan dan jualan bermusim boleh memberikan sedikit perlindungan. Kawasan peneluran penyu, kawasan makan duyong, koridor migrasi setasea dan kawasan beranak adalah contoh kawasan khas lain yang boleh dilindungi secara bermusim. Jenis kawasan khas lain termasuk habitat terpencil yang mempunyai kumpulan dan populasi unik, habitat yang penting untuk spesies endemik dan kawasan yang sangat pelbagai.

 Populasi terpencil 
Populasi terpencil (contohnya populasi di atol terpencil) mempunyai nilai pemuliharaan tinggi di mana mereka menempatkan spesies endemik dan/atau kumpulan unik. Sesuatu lokasi atau populasi yang berjarak 20–30 km daripada jiran terdekatnya umumnya layak sebagai terpencil tanpa kehadiran arus penghubung yang berterusan. Pengasingan mereka (ketersambungan rendah) memerlukan kawasan sedemikian untuk kebanyakannya mengisi semula sendiri. Ini menjadikan mereka kurang berdaya tahan terhadap gangguan. Mengekalkan spesies marin mereka memerlukan pecahan kawasan hidup yang lebih tinggi untuk dilindungi.
Kategori:Kawasan lindungan