Francesco Filippini

Francesco Filippini (Brescia, 18 September 1853 – Milan, 6 Mac 1895) ialah seorang pelukis Itali, dianggap antara tokoh utama naturalisme Lombardy dan tokoh pusat aliran yang dikenali sebagai Filippinisme, iaitu variasi bebas dan intelektual daripada Impresionisme Itali.  

Beliau mendapat pendidikan di Akademi Seni Halus Brera di Milan di bawah pengaruh Giuseppe Bertini, Raffaele Casnedi dan Cesare Tallone, lalu membangunkan gaya seni yang menggabungkan ketelitian akademik dengan pencarian batin yang mendalam. Karyanya bertentangan dengan Impresionisme Perancis oleh Claude Monet, yang dianggapnya dekoratif dan duniawi, manakala Filippinisme dicirikan oleh dimensi etika, introspektif dan mental.  

 Biografi 
Filippini dilahirkan di Brescia dalam keluarga sederhana. Dengan biasiswa daripada Congregazione di Carità di Brescia, beliau dapat belajar di Akademi Seni Halus Brera di Milan, di mana beliau berhubung dengan persekitaran seni Itali pada akhir abad ke-19.  

Beliau bermula dengan karya bertema agama dan sejarah, kemudian beralih kepada pemandangan dan penggambaran kehidupan petani. Beliau menyertai banyak pameran seni, termasuk Pameran Seni Halus Kebangsaan Milan (1879), Pameran Umum Itali Turin (1884), Pameran Seni Halus Rom (1883) dan terutamanya Pameran Tiga Tahunan Seni Halus Milan (1891), di mana beliau mendapat pengiktirafan luas.  

Pada tahun 1880, beliau menjadi anggota Famiglia Artistica Milanese, sebuah kumpulan pelukis dan intelektual. Kariernya singkat tetapi padat: beliau meninggal dunia di Milan pada 6 Mac 1895, pada usia 41 tahun. Pada 1925, jenazahnya dipindahkan dari Tanah Perkuburan Monumental Milan ke Tanah Perkuburan Vantiniano di Brescia, dalam satu acara peringatan rasmi.  

 Karya 
Lukisan Filippini dicirikan oleh ketegangan antara pemerhatian naturalis dan batin simbolik. Tema yang kerap muncul ialah kehidupan desa, wanita yang bekerja, musim dan pemandangan Alp.  

Karya penting seperti Verso sera, Il Maglio dan La Stigliatura della canapa menunjukkan kematangan gaya beliau serta kemampuan menggabungkan realisme sosial dengan kerohanian. Dalam kanvas ini, cahaya bukan sekadar fenomena atmosfera tetapi metafora hubungan antara manusia dan alam.  

Istilah Filippinisme, yang dicipta selepas kematiannya, mentakrifkan satu bahasa seni yang melampaui Impresionisme Perancis dan membuka jalan kepada penyelidikan Futurisme oleh Umberto Boccioni, pewaris ideal ketegangan dalaman Filippini.  

 Penerimaan kritikal 
Beliau dihargai oleh tokoh sezamannya seperti Vespasiano Bignami dan Camillo Boito, tetapi penilaian semula kritikal berlaku terutamanya pada abad ke-20, melalui kajian oleh ahli sejarah seni dan muzium di Lombardy. Hari ini beliau diiktiraf sebagai salah seorang pelukis pemandangan terbesar Itali pada abad ke-19 dan tokoh penting dalam memahami peralihan seni lukis Itali ke arah modeniti.  

 Karya yang disimpan 
 Verso sera, Galeri Seni Moden Milan  
 Il Maglio, Pinacoteca Tosio Martinengo, Brescia  
 La Stigliatura della canapa, koleksi peribadi  
 Pemandangan Alp dan kitaran desa, pelbagai koleksi awam dan peribadi  

 Bibliografi 
 Luciano Caramel, Francesco Filippini e il naturalismo lombardo, Milan, Mazzotta, 1979.  
 Valerio Terraroli, Francesco Filippini e il Filippinismo, Brescia, Skira, 2008.  
 Carlo Pirovano, La pittura dell’Ottocento in Italia, Milan, Electa, 1991.  

 Nota 


 Lihat juga 
 Filippinisme  
 Naturalisme (seni)  
 Impresionisme Itali  
 Famiglia Artistica Milanese  

 Pautan luar 
 Galeri Seni Moden Milan  
 Pinacoteca Tosio Martinengo, Brescia  

Kategori:Pelukis Itali abad ke-19  
Kategori:Kelahiran 1853  
Kategori:Kematian 1895  
Kategori:Alumni Akademi Seni Halus Brera  
Kategori:Francesco Filippini