Prinsip Perakaunan Diterima Umum (Amerika Syarikat)

Prinsip Perakaunan Diterima Umum () ialah piawaian perakaunan yang diterima pakai oleh Suruhanjaya Sekuriti dan Bursa A.S., dan merupakan piawaian perakaunan lalai yang digunakan oleh syarikat yang berpangkalan di Amerika Syarikat.

Lembaga Piawaian Perakaunan Kewangan (FASB) menerbitkan dan mengekalkan Kodifikasi Piawaian Perakaunan (ASC), yang merupakan sumber tunggal GAAP bukan kerajaan AS yang berwibawa. FASB menerbitkan US GAAP dalam Bahasa Pelaporan Perniagaan Terluaskam (XBRL) bermula pada tahun 2008.

 Sumber 
Kodifikasi Piawaian Perakaunan FASB ialah sumber GAAP berwibawa yang diiktiraf oleh FASB untuk digunakan oleh entiti bukan kerajaan. Peraturan dan keluaran tafsiran SEC di bawah kuasa undang-undang sekuriti persekutuan juga merupakan sumber GAAP berwibawa untuk pendaftar SEC. Sebagai tambahan kepada peraturan dan keluaran tafsiran SEC, kakitangan SEC mengeluarkan Buletin Perakaunan Kakitangan yang mewakili amalan yang diikuti oleh kakitangan dalam mentadbir keperluan pendedahan SEC, dan ia menggunakan Pengumuman Kakitangan SEC dan komen Pemerhati yang dibuat pada mesyuarat Pasukan Petugas Isu Memuncul untuk mengumumkan pandangannya secara terbuka tentang isu perakaunan tertentu untuk pendaftar SEC.ASC 105-10-05-1

Contoh panduan dan bahan perakaunan yang tidak berwibawa termasuk yang berikut:ASC 105-10-05-3

 Amalan yang diiktiraf secara meluas dan berleluasa sama ada secara am atau dalam industri
 Penyata Konsep FASB
 Kertas Terbitan Institut Akauntan Awam Bertauliah Amerika (AICPA).
 Piawaian Pelaporan Kewangan Antarabangsa Lembaga Piawaian Perakaunan Antarabangsa
 Pengumuman persatuan profesional atau agensi kawal selia
 Pertanyaan dan Balasan Perkhidmatan Maklumat Teknikal disertakan dalam Bantuan Amalan Teknikal AICPA
 Buku teks perakaunan, buku panduan, dan artikel.

 Konsep asas 
Untuk mencapai objektif asas dan melaksanakan kualiti asas, GAAP mempunyai empat andaian asas, empat prinsip asas dan lima kekangan asas.

 Andaian 

 Entiti perniagaan: menganggap bahawa perniagaan itu berasingan daripada pemiliknya atau perniagaan lain. Hasil dan perbelanjaan hendaklah diasingkan daripada perbelanjaan peribadi.
 Kebimbangan berterusan: menganggap bahawa perniagaan akan beroperasi selama-lamanya. Ini mengesahkan kaedah permodalan aset, susut nilai dan pelunasan. Hanya apabila pembubaran sudah pasti, andaian ini tidak terpakai. Perniagaan ini akan terus wujud pada masa hadapan yang tidak dijangka.
 Prinsip unit kewangan: menganggap mata wang yang stabil akan menjadi unit rekod. FASB menerima nilai nominal dolar AS sebagai unit kewangan yang tidak diselaraskan untuk inflasi.
 Prinsip tempoh masa: membayangkan bahawa aktiviti ekonomi perusahaan boleh dibahagikan kepada tempoh masa buatan.

 Prinsip 

 Prinsip kos sejarah: memerlukan syarikat untuk mengakaun dan melaporkan kos pemerolehan aset dan liabiliti berbanding nilai pasaran yang saksama. Prinsip ini menyediakan maklumat yang boleh dipercayai (mengalih keluar peluang untuk memberikan nilai pasaran yang subjektif dan berpotensi berat sebelah), tetapi tidak begitu relevan. Oleh itu terdapat kecenderungan untuk menggunakan nilai saksama. Kebanyakan hutang dan sekuriti kini dilaporkan pada nilai pasaran.
 Prinsip pengiktirafan hasil: berpendapat bahawa syarikat harus merekodkan hasil apabila diperoleh tetapi tidak apabila diterima. Aliran tunai tidak mempunyai sebarang kaitan dengan pengiktirafan hasil. Ini adalah intipati perakaunan asas akruan. Sebaliknya, bagaimanapun, kerugian mesti diiktiraf apabila kejadiannya menjadi berkemungkinan, sama ada ia benar-benar berlaku atau tidak. Ini bersesuaian dengan kekangan konservatisme, namun membawanya ke dalam konflik dengan kekangan konsistensi, kerana mencerminkan hasil/keuntungan adalah tidak konsisten dengan cara kerugian dicerminkan.
 Prinsip pemadanan: perbelanjaan perlu dipadankan dengan hasil asalkan munasabah untuk berbuat demikian. Perbelanjaan diiktiraf bukan apabila kerja dilakukan, atau apabila produk dihasilkan, tetapi apabila kerja atau produk itu benar-benar menyumbang kepada hasil. Hanya jika tiada kaitan dengan hasil dapat diwujudkan, kos boleh dicaj sebagai perbelanjaan untuk tempoh semasa (cth, gaji pejabat dan perbelanjaan pentadbiran lain). Prinsip ini membolehkan penilaian yang lebih besar terhadap keuntungan dan prestasi sebenar (menunjukkan jumlah yang dibelanjakan untuk memperoleh hasil). Susut nilai dan Kos Barangan Dijual adalah contoh yang baik bagi penerapan prinsip ini.
 Prinsip pendedahan penuh: Jumlah dan jenis maklumat yang didedahkan hendaklah diputuskan berdasarkan analisis tukar ganti kerana jumlah maklumat yang lebih besar memerlukan kos yang lebih tinggi untuk disediakan dan digunakan. Maklumat yang didedahkan sepatutnya cukup untuk membuat pertimbangan sambil memastikan kos berpatutan. Maklumat dibentangkan dalam badan utama penyata kewangan, dalam nota atau sebagai maklumat tambahan

 Kekangan 

 Prinsip keobjektifan: Penyata kewangan syarikat yang disediakan oleh akauntan hendaklah berdasarkan bukti objektif.
 Prinsip kebendaan: Kepentingan sesuatu item harus dipertimbangkan apabila ia dilaporkan. Sesuatu item dianggap penting apabila ia akan menjejaskan keputusan individu yang munasabah.
 Prinsip ketekalan: Syarikat menggunakan prinsip dan kaedah perakaunan yang sama dari satu tempoh ke satu tempoh.
 Prinsip konservatisme: Apabila memilih antara dua penyelesaian, yang mempunyai hasil yang kurang menguntungkan ialah penyelesaian yang harus dipilih (lihat konvensyen konservatisme )
 Kekangan kos: Faedah melaporkan maklumat kewangan seharusnya wajar dan lebih besar daripada kos yang dikenakan untuk membekalkannya.

 Rujukan