Perisytiharan Kemerdekaan Maghribi

Perisytiharan Kemerdekaan Maghribi (, ), juga diterjemahkan sebagai Manifesto Kemerdekaan Maghribi atau Perisytiharan 11 Januari 1944, ialah dokumen di mana pejuang kenegaraan Maghribi menyeru kemerdekaan Maghribi secara keseluruhannya di bawah Muhammad V Bin Yusuf, serta pelaksanaan sebuah pemerintahan yang berdemokrasi dan berperlembagaan untuk menjamin hak semua lapisan masyarakat. 11 Januari ialah cuti rasmi kerajaan di Maghribi.  

 Konteks 
Pada 8 November 1942, tentera Bersekutu mendarat di Maghribi —kepelindungan Perancis di Maghribi sejak Perjanjian Fes 1912—semasa Operasi Obor. Amerika Syarikat telah mula menggantikan Perancis dari segi ketenteraan dan ekonomi, seperti yang ditakuti oleh pihak berkuasa kepelindungan sejak pendaratan tentera Bersekutu pada November 1942. Tentera Perancis Bebas kemudiannya menguasai semula pentadbiran penjajahan yang sebahagian besarnya berkolaborasi yang bersimpati kepada Philippe Pétain, yang memberi petanda baik kepada pejuang kenegaraan Maghribi. 

Sultan Muhammad V dari Maghribi, yang merupakan tawanan de facto pentadbiran penjajahan, walaupun dia tidak menunjukkan simpati awam terhadap Nazi Jerman, dan telah melindungi orang Yahudi Maghribi daripada dasar antisemitik, telah menerima pengesahan daripada Presiden Franklin D. Roosevelt di Persidangan Casablanca Januari 1943, bahawa AS akan menyokong kemerdekaan Maghribi apabila perang berakhir. 

Pada 18 Disember 1943, mereka yang masih bebas dalam kalangan pengawal lama Parti Kebangsaan yang diharamkan oleh pentadbiran Perancis pada tahun 1937—yang pemimpin terdahulu seperti Allal al-Fassi, Muhammad Hassan el-Wazzani, dan lain-lain. sama ada dalam penjara atau dalam buangan—menganjurkan persidangan rahsia di Rabat untuk menubuhkan Parti Istiqlal (Parti Kemerdekaan). 
Perisytoiharan Kemerdekaan Maghribi pada asalnya digubal oleh Ahmed el Hamiani Khatat dan Ahmed Bahnini, peguam parti, dan disemak dan dipinda oleh rakan-rakan mereka. 

Pada 11 Januari 1944, dengan keputusan Perang Dunia II masih belum pasti kepada semua orang tetapi yang paling diketahui, 66 orang Maghribi menandatangani perisytiharan awam yang menuntut penamatan penjajahan dan mengembalikan semula kemerdekaan Maghribi, satu risiko yang sangat besar pada masa itu.

Pemimpin perjuangan kenegaraan utama dari semua kelompok asal Maghribi bersatu untuk Perisytiharan Kemerdekaan, membentuk gerakan politik sebenar, mewakili segmen masyarakat Maghribi yang lebih luas, bandar dan luar bandar. Mereka memutuskan bersama-sama untuk bersekutu dengan Sultan Muhammad V, kepada siapa mereka mengemukakan tuntutan mereka. Miller, Susan Gilson. (2013). A history of modern Morocco. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-1-139-62469-5. OCLC 855022840.

Antara yang menandatangani ialah ahli penentangan, simbol Maghribi yang bebas, dan orang yang akan menjadi tokoh penting dalam pembinaan Maghribi baharu.

 Kesan 
Reaksinya mendadak: tekanan hebat ke atas Sultan Muhammad V untuk mengutuk Perisytiharan secara terbuka, serta menahan penandatangan dan aktivis kenegaraan yang terkenal. Miller, Susan Gilson. (2013). A history of modern Morocco. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-1-139-62469-5. OCLC 855022840.

Pada malam 28 Januari, Ahmed Balafrej, setiausaha agung Parti Istiqlal (Parti Kemerdekaan), serta sekutunya Mohamed Lyazidi, telah ditangkap di Rabat dengan alasan berkongsi risikan dengan kuasa Axis.Miller, Susan Gilson. (2013). A history of modern Morocco. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-1-139-62469-5. OCLC 855022840. Balafrej adalah salah seorang daripada 3 aktivis kenegaraan yang dihantar pulang ke Corsica. Di Fes, Abdelaziz Bendriss dan Hachemi Filali telah dipenjarakan. Secara keseluruhan, pihak berkuasa Perancis menahan 20 aktivis nasionalis selepas manifesto ini. 

Perisytiharan Kemerdekaan ialah langkah besar dalam perjuangan menuntut kemerdekaan. Dengan dokumen inilah Pergerakan Kenegaraan Maghribi bersekutu dengan sultan. Sultan juga mula menjadi simbol rakyat negara yang penting, menyampaikan ucapan Tangier yang simbolik pada 10 April 1947 dan dibuang negeri secara paksa pada malam Aidiladha 20 Ogos 1953.Miller, Susan Gilson. (2013). A history of modern Morocco. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-1-139-62469-5. OCLC 855022840. Kepelindungan Perancis di Maghribi berakhir pada 2 Mac 1956 dengan Deklarasi Bersama Perancis-Maghribi ditandatangani di Rabat.

 Lihat juga 

 Kepelindungan Perancis di Maghribi
 Manifesto
 Sejarah Maghribi

 Bibliografi 

 Charles-André Julien (préf. Annie Rey-Goldzeiguer), « Naissance de l'Istiqlal », dans L'Afrique du Nord en marche : Algérie-Tunisie-Maroc, 1880-1952, Paris, Omnibus, 2002 (1re éd. 1952, rev. et augm. en 1971), 499 p. (, OCLC 644767406), hlm. 296-297

 Moulay Abdelhadi Alaoui, « Mohammed V et le mouvement de Libération nationale », dans Le Maroc et la France : 1912-1956 - Teks dan dokumen à l'appui, Rabat, Fanigraph, 2007, 568 hlm. (, OCLC 262650411, présentation en ligne), hlm. 86-135
 « La conférence d'Anfa et les “habits neufs” du sultan », dans Michel Abitbol, Histoire du Maroc, Paris, Perrin, 2009 [detail de l'édition], hlm. 497-502
 [chapeau en ligne]
 Voici à quoi fait référence Bouaziz lorsqu'il écrit, p. 12 ,

 Rujukan 

Kategori:Dokumen Maghribi
Kategori:Manifesto politik
Kategori:Dokumen 1944
Kategori:1944 di Maghribi
Kategori:Peristiwa November 1944 di Afrika
Kategori:Sumber bahasa Perancis CS1 (fr)
Kategori:Rencana yang mengandungi teks bahasa Arab