Sekolah Kyoto

ialah nama yang diberikan kepada gerakan falsafah Jepun berpusat di Universiti Kyoto yang mengasimilasikan falsafah dan idea agama Barat dan menggunakannya untuk merumuskan semula pandangan agama dan moral yang unik kepada tradisi falsafah Asia Timur.  Walau bagaimanapun, ia juga digunakan untuk menggambarkan sarjana pasca perang yang telah mengajar di universiti yang sama, dipengaruhi oleh pemikir asas falsafah sekolah Kyoto, dan yang telah membangunkan teori tersendiri tentang keunikan Jepun. Oleh itu, untuk menyamakan istilah itu, pemikir dan penulis yang diliputi oleh pengertian kedua ini muncul di bawah Pusat Penyelidikan Universiti Kyoto untuk Sains Kebudayaan .

Bermula kira-kira pada tahun 1913 dengan Kitarō Nishida, ia terselamat daripada kontroversi yang ditimbulkannya selepas Perang Dunia II dan berkembang untuk menjadi gerakan yang terkenal dan aktif. Walau bagaimanapun, ia bukan "sekolah" falsafah dalam erti kata tradisional, seperti dengan Sekolah Frankfurt atau Akademi Plato . Sebaliknya, kumpulan ahli akademik berkumpul di sekitar Universiti Kyoto sebagai tempat pertemuan de facto . Pengasasnya, Nishida, sentiasa menggalakkan pemikiran bebas.

Menurut James Heisig, nama "Sekolah Kyoto" pertama kali digunakan pada tahun 1932 oleh pelajar Nishida dan Hajime Tanabe . Jun Tosaka menganggap dirinya sebagai 

sebahagian daripada ' haluan kiri Marxis ' sekolah itu.  Selepas itu, media dan institusi akademik di luar Jepun mula menggunakan istilah tersebut. Menjelang 1970-an, ia telah menjadi istilah yang diterima secara universal.

 Rujukan 

Kategori:Empayar Jepun
Kategori:Aliran fikiran dan tradisi falsafah
Kategori:Rencana yang mengandungi teks bahasa Jepun