Pierre Messmer

Pierre Joseph Auguste Messmer (; 20 Mac 191629 Ogos 2007) ialah seorang ahli politik Gaullist Perancis. Beliau berkhidmat sebagai Menteri Tentera di bawah Charles de Gaulle dari 1960 hingga 1969 - yang paling lama berkhidmat sejak Étienne François, duc de Choiseul di bawah Louis XV - dan kemudian sebagai Perdana Menteri di bawah Georges Pompidou dari 1972 hingga 1974. Seorang ahli Legion Asing Perancis, beliau telah dianggap sebagai salah seorang Gaullist yang bersejarah, dan meninggal dunia pada usia 91 tahun di hospital tentera Val-de-Grâce pada Ogos 2007. Beliau telah dipilih sebagai ahli Académie française pada tahun 1999; tempat duduknya diambil alih oleh Simone Veil.Thomas Ferenczi, Le gaulliste Pierre Messmer est mort , Le Monde, 29 August 2007 

 Kerjaya awal 

Pierre Joseph Auguste Messmer dilahirkan di Vincennes pada tahun 1916. Beliau menamatkan pengajian pada tahun 1936 di sekolah bahasa ENLOV dan pada tahun berikutnya di Ecole nationale de la France d'outre-mer (Sekolah Kebangsaan Oversea France). 

Beliau kemudiannya menjadi penjawat awam kanan dalam pentadbiran kolonial dan menjadi Doktor Undang-undang pada tahun 1939. Dalam meletusnya Perang Dunia II, beliau adalah leftenan sous rejimen ke-12 tirailleur Senegal, dan menolak penyerahan Perancis selepas kekalahan itu. Dia kemudian merampas di Marseille sebuah kapal kargo Itali (Capo Olmo), bersama rakannya Jean Simon (masa depan Jeneral Perancis), dan belayar pertama ke Gibraltar, kemudian London dan melibatkan dirinya dalam Pasukan Perancis Bebas sebagai ahli pasukan ke-13. Demi-Briged Legion Asing Perancis. 

Messmer kemudian menyertai kempen di Eritrea, di Syria, di Libya, menyertai Pertempuran Bir Hakeim, dan dalam kempen Tunisia. Dia juga berperang di Pertempuran El Alamein di Mesir.Messmer, légionnaire et baron gaulliste , Radio France International, 30 August 2007  Beliau menyertai kakitangan tentera Jeneral Koenig London dan mengambil bahagian dalam pendaratan di Normandy pada Ogos 1944 dan Pembebasan Paris.

Dinamakan Compagnon de la Libération pada tahun 1941, beliau menerima Croix de guerre (Salib Perang) dengan enam petikan selepas Pembebasan, serta pingat Penentangan.

 Selepas Perang Dunia Kedua 
Selepas Perang Dunia II, dia kembali ke tanah jajahan dan menjadi tawanan perang Vietminh, selama dua bulan pada tahun 1945, selepas meletusnya Perang Indochina Pertama. Beliau dinamakan sebagai setiausaha agung jawatankuasa interterministerial untuk Indochina tahun berikutnya dan kemudian ketua kakitangan suruhanjaya tinggi Republik.

Rujukan