Busur panjang Inggeris

Busur panjang Inggeris ialah jenis busur zaman pertengahan yang berkuasa, kira-kira 6 ka (1.8 m) panjang. Walaupun ia diperdebatkan sama ada ia berasal dari England atau di Wales dari haluan Welsh, pada abad ke-14 busur panjang telah digunakan oleh kedua-dua Inggeris dan Wales sebagai senjata perang dan untuk memburu. Busur panjang Inggeris berkesan menentang Perancis semasa Perang Seratus Tahun, terutamanya dalam pertempuran Sluys (1340), Crécy (1346), Poitiers (1356), dan Agincourt (1415). Mereka kurang berjaya kemudiannya, kerana pemain busur panjang diputuskan barisan mereka pada Pertempuran Verneuil (1424), walaupun Inggeris memenangi kemenangan yang menentukan di sana; mereka telah dihalau sepenuhnya pada Pertempuran Patay (1429) apabila mereka didakwa oleh tentera bersenjata Perancis sebelum mereka menyediakan rupa bumi dan menyelesaikan pengaturan pertahanan. Pertempuran Pontvallain (1370) juga sebelum ini menunjukkan pemain busur panjang tidak begitu berkesan apabila tidak diberi masa untuk menubuhkan posisi pertahanan.

Tiada busur panjang Inggeris yang masih hidup dari tempoh apabila busur panjang itu dominan (c. 1250–1450), mungkin kerana busur menjadi lebih lemah, patah, dan digantikan daripada diturunkan melalui generasi. Walau bagaimanapun, lebih daripada 130 busur bertahan dari zaman Renaissance. Lebih daripada 3,500 anak panah dan 137 busur panjang telah ditemui dari Mary Rose, sebuah kapal tentera laut Henry VIII yang karam di Portsmouth pada tahun 1545.

Rujukan