Joe 4

RDS-6s (, daripada nama kod Soviet untuk bom atom mereka ; nama kod Amerika: Joe 4) adalah percubaan pertama Soviet untuk menguji senjata termonuklear yang berlaku pada 12 Ogos 1953, yang meletup dengan kekuatan bersamaan 400 kiloton TNT.

RDS-6 menggunakan skema di mana bahan api pembelahan dan gabungan (lithium-6 deuteride) "berlapis", reka bentuk yang dikenali sebagai Sloika (Rusia: Слойка, dinamakan sempena sejenis pastri puff berlapis) atau dipanggil kek lapis reka bentuk, model di Kesatuan Soviet. Peningkatan sepuluh kali ganda dalam kuasa letupan dicapai dengan gabungan gabungan dan pembelahan, namun ia masih 26 kali kurang berkuasa daripada peranti Ivy Mike yang diuji oleh AS pada tahun 1952. Reka bentuk yang serupa telah diteorikan oleh Edward Teller, tetapi tidak pernah diuji oleh AS, sebagai "Jam Penggera".

 Penghuraian 
Kesatuan Soviet memulakan kajian bom nuklear canggih dan bom hidrogen, kod bernama RDS-6, pada Jun 1948. Kajian akan dilakukan oleh KB-11 (biasanya dirujuk sebagai Arzamas-16, nama bandar) dan FIAN . Reka bentuk bom hidrogen pertama ialah Truba (, silinder/paip) (RDS-6t)). Pada Mac 1948 Klaus Fuchs telah menyediakan USSR dengan dokumen 'Classical Super' AS. Dalam dokumen ini, super klasik digambarkan sebagai terdiri daripada primer uranium-235 jenis pistol dengan tamper berilium oksida dan sekunder yang terdiri daripada silinder panjang dengan deuterium, didop dengan tritium berhampiran primer. Reka bentuk RDS-6t adalah serupa dengan super klasik ini. Perbezaannya ialah cangkang berilium oksida yang ringan digantikan dengan cangkang berat. Andaian adalah bahawa campuran deuterium tritium boleh dengan mudah dipanaskan dan dimampatkan, dan kejutan akan memulakan tindak balas termonuklear lebih awal. Cangkang berat yang legap kepada sinaran akan menghalang pemanasan awal yang tidak diingini ini lebih daripada cangkang ringan.

Pada bulan September-Oktober 1948 Andrei Sakharov, yang bekerja di FIAN, menghasilkan idea bersaing untuk lapisan deuterium dan uranium-238 berselang-seli di sekeliling teras fisil ('idea pertama' Sakharov). Reka bentuk kedua ini adalah kod bernama Sloika (RDS-6s) atau 'Layer Cake' selepas lapisan. Pada Mac 1949 Vitaly Ginzburg mencadangkan untuk menggantikan deuterium dengan lithium-6 deuteride ('idea kedua'). Cadangan itu berdasarkan kecekapan yang lebih baik disebabkan oleh penjanaan tritium oleh penangkapan neutron litium dan pembelahan uranium-238 oleh neutron 14 MeV daripada gabungan D + T. Pada masa itu Ginzburg tidak tahu bahawa keratan rentas bagi tindak balas D + T adalah lebih besar daripada tindak balas D + D. Pada April 1949 kumpulan itu menerima data keratan rentas D + T yang diperoleh daripada pengumpulan risikan tanpa menyebut sumbernya. Kelebihan besar litium deuteride menjadi jelas dan reka bentuk deuterium telah ditinggalkan. Kedua-dua idea 'pertama' dan 'kedua' digunakan dalam RDS-6s. Hasilnya adalah serupa dengan 'Jam Penggera' AS, tetapi tidak ada petunjuk bahawa Soviet menyedari konsep 'Jam Penggera'. Selepas Amerika Syarikat menguji Ivy Mike pada November 1952, Lavrentiy Beria menghantar memo untuk tidak berusaha untuk membangunkan RDS-6. Dalam laporan pembangunan akhir dari Jun 1953 hasil dianggarkan 300 +/- 100 kiloton.

RDS-6 telah diuji pada 12 Ogos 1953 (Joe 4). Hasil yang diukur ialah 400 kiloton, 10% daripada pembelahan teras uranium-235, 15-20% daripada pelakuran dan 70 - 75% daripada pembelahan lapisan uranium-238.

Selepas ujian yang berjaya Sakharov mencadangkan versi RDS-6s yang lebih berkuasa, kod bernama RDS-6sD. Percubaan untuk meningkatkan hasil RDS-6 bagaimanapun terbukti tidak dapat dilaksanakan.

Pada Disember 1953, semua penyelidikan mengenai RDS-6t juga telah dihentikan selepas terbukti bahawa pencucuhan termonuklear tidak mungkin dilakukan dalam RDS-6t. Kedua-dua RDS-6 dan RDS-6t adalah buntu dan penyelidikan tertumpu semula pada senjata termonuklear dua peringkat.

Satu varian RDS-6 telah dibangunkan kemudian, kod bernama RDS-27. Perbezaan antara RDS-6s dan RDS-27 ialah RDS-27 tidak menggunakan tritium. Ini meningkatkan kegunaan operasi RDS-27 tetapi mengurangkan hasil daripada 400 kiloton kepada 250 kiloton. RDS-27 dimaksudkan sebagai kepala peledak untuk ICBM R-7. RDS-27 telah diuji pada 6 November 1955 (Joe 18).

Walaupun ketidakupayaan RDS-6 untuk ditingkatkan ke dalam julat megaton, letupan itu masih digunakan oleh diplomat Soviet sebagai leverage. Soviet mendakwa bahawa mereka juga mempunyai bom hidrogen, tetapi tidak seperti peranti termonuklear pertama Amerika Syarikat, mereka boleh digunakan melalui udara. Tuntutan Soviet tidak menipu saintis Amerika: analisis kejatuhan mereka menunjukkan kepada mereka bahawa peranti Soviet adalah serupa dengan konsep Jam Penggera Teller. Amerika Syarikat tidak membangunkan versi bom hidrogen yang boleh digunakan sehingga lima bulan selepas ujian RDS-6s, pada tahun 1954.Lima versi Mike yang boleh dihantar telah dibina sebagai TX-16/EC-16 pada Januari 1954 dan bersara empat bulan kemudian, diikuti oleh bom EC 17 dan EC 24 (masing-masing lima dan sepuluh unit) pada April hingga Oktober 1954

Ujian pertama Soviet bagi bom hidrogen "benar" adalah pada 22 November 1955, di bawah arahan Nikolai Bulganin (dipengaruhi oleh Nikita Khrushchev), dengan nama kod RDS-37. Kesemuanya berada di Tapak Ujian Semipalatinsk, Kazakhstan SSR. Seperti RDS-6, ia adalah senjata "kering", menggunakan lithium-6 deuteride dan bukannya deuterium cecair.

 Lihat juga 
 Letupan udara meteor Chelyabinsk 2013, yang anggaran daya letupannya sedikit melebihi tenaga ujian RDS-6s
Joe 1
RDS-37
Projek bom atom Soviet
Ivy Mike
Istana Bravo
 Senjata pembelahan yang dipertingkatkan

 Rujukan 
Petikan

 Nota 

Bibliografi

 Pautan luar 
Soviet and Nuclear Weapons History
Soviet/Russian Nuclear Arsenal
 Video footage of the Joe-4 Nuclear Test
 Nikolai Bulganin