Undang-Undang Nuremberg

Undang-undang Nuremberg (Jerman: Nürnberger Gesetze) adalah undang-undang antisemitik dan perkauman yang digubal di Jerman Nazi pada 15 September 1935, pada mesyuarat khas Reichstag yang diadakan semasa Perhimpunan Nuremberg tahunan Parti Nazi. Kedua-dua undang-undang itu ialah Undang-undang untuk Perlindungan Darah Jerman dan Kehormatan Jerman, yang melarang perkahwinan dan persetubuhan luar nikah antara orang Yahudi dan Jerman dan pengambilan pekerja wanita Jerman di bawah 45 tahun dalam rumah tangga Yahudi; dan Undang-undang Kewarganegaraan Reich, yang mengisytiharkan bahawa hanya mereka yang berdarah Jerman atau berkaitan layak menjadi warganegara Reich. Selebihnya dikelaskan sebagai subjek negeri tanpa sebarang hak kewarganegaraan. Dekri tambahan yang menggariskan takrif siapa Yahudi telah diluluskan pada 14 November, dan Undang-undang Kewarganegaraan Reich secara rasmi berkuat kuasa pada tarikh tersebut. Undang-undang telah diperluaskan pada 26 November 1935 untuk memasukkan orang Romani dan Kulit Hitam. Dekri tambahan ini mentakrifkan orang Romani sebagai "musuh negara berasaskan kaum", kategori yang sama dengan orang Yahudi.

Daripada kebimbangan dasar luar, pendakwaan di bawah kedua-dua undang-undang itu tidak bermula sehingga selepas Sukan Olimpik Musim Panas 1936, yang diadakan di Berlin. Selepas Hitler berkuasa pada tahun 1933, Nazi mula melaksanakan dasar antisemit, termasuk pembentukan Volksgemeinschaft (komuniti rakyat) berdasarkan kaum. Canselor dan Führer (ketua) Parti Nazi Adolf Hitler mengisytiharkan boikot negara terhadap perniagaan Yahudi pada 1 April 1933, dan Undang-undang untuk Pemulihan Perkhidmatan Awam Profesional, diluluskan pada 7 April, mengecualikan orang yang dipanggil bukan Arya daripada profesion undang-undang, perkhidmatan awam, dan daripada pengajaran di sekolah menengah dan universiti. Buku-buku yang dianggap bukan-Jerman, termasuk oleh pengarang Yahudi, telah dimusnahkan dalam sebuah buku di seluruh negara yang dibakar pada 10 Mei. Warga Yahudi diganggu dan diserang dengan ganas. Mereka secara aktif ditindas, dilucutkan kewarganegaraan dan hak sivil mereka, dan akhirnya dikeluarkan sepenuhnya daripada masyarakat Jerman.

Undang-undang Nuremberg mempunyai kesan ekonomi dan sosial yang melumpuhkan kepada masyarakat Yahudi. Orang yang disabitkan kesalahan melanggar undang-undang perkahwinan telah dipenjarakan, dan (selepas 8 Mac 1938) setelah menyelesaikan hukuman mereka telah ditangkap semula oleh Gestapo dan dihantar ke kem tahanan Nazi. Orang bukan Yahudi secara beransur-ansur berhenti bergaul dengan orang Yahudi atau membeli-belah di kedai milik Yahudi, kebanyakannya ditutup kerana kekurangan pelanggan. Oleh kerana orang Yahudi tidak lagi dibenarkan bekerja dalam perkhidmatan awam atau profesion yang dikawal selia oleh kerajaan seperti perubatan dan pendidikan, ramai pemilik perniagaan dan profesional kelas pertengahan terpaksa mengambil pekerjaan rendah. Emigrasi bermasalah, kerana orang Yahudi dikehendaki menghantar sehingga 90% daripada kekayaan mereka sebagai cukai apabila meninggalkan negara itu. Menjelang tahun 1938, hampir mustahil bagi pendatang Yahudi yang berpotensi untuk mencari negara yang bersedia menerima mereka. Skim pengusiran beramai-ramai seperti Rancangan Madagascar terbukti mustahil untuk dilakukan oleh Nazi, dan bermula pada pertengahan 1941, kerajaan Jerman memulakan penghapusan besar-besaran terhadap Yahudi Eropah.

 Rujukan