Parti Komunis Burma

Parti Komunis Burma (Inggeris: Communist Party of Burma, singkatan CPB), juga dikenali sebagai Parti Komunis Burma (Inggeris: Burma Communist Party, singkatanBCP), ialah sebuah parti komunis bawah tanah di Myanmar (Burma). Ia adalah parti politik tertua yang ada di negara ini.

Ditubuhkan pada 1939, CPB pada mulanya berperang menentang tentera penjajah British sebelum menyertai mereka dalam pakatan sementara untuk mengusir Tentera Imperial Jepun yang menyerang dari Myanmar semasa Perang Dunia II. Pada tahun-tahun akhir perang, CPB membantu menubuhkan gabungan politik dan ketenteraan berhaluan kiri yang dipanggil Liga Kebebasan Rakyat Anti-Fasis (AFPFL).

Bagaimanapun, CPB tidak disenangi oleh sosialis yang lebih sederhana dalam AFPFL kerana pandangan berbeza tentang cara Myanmar yang merdeka harus ditadbir. Puak sederhana AFPFL menjadi kuasa politik dominan dalam kerajaan Myanmar berikutan kemerdekaan negara itu pada tahun 1948. CPB kemudiannya disingkirkan daripada AFPFL dan kerajaan bertindak tegas terhadap aktiviti politik parti itu, menyebabkan kepimpinan CPB melarikan diri dari ibu kota Rangoon. (Yangon kini). CPB kemudiannya memulakan pemberontakan selama empat dekad di luar bandar, yang bermula dengan pemberontakan bersenjata di Paukkongyi, Wilayah Pegu (Wilayah Bago sekarang), dan berakhir dengan pemberontakan dalaman dan kepimpinan parti itu melarikan diri ke China.

Berikutan rampasan kuasa Myanmar 2021, kader CPB mempersenjatai semula diri mereka dan memasuki Myanmar semula. CPB kemudiannya mengumumkan bahawa ia telah memulakan "perang rakyat" terhadap Majlis Pentadbiran Negeri, junta tentera yang ditubuhkan selepas rampasan kuasa.

 Sejarah 

 Pengasasan 


CPB telah ditubuhkan dalam satu mesyuarat rahsia yang dihadiri oleh tujuh lelaki di dalam sebuah bilik kecil di Barr Street, Rangoon, pada 15 Ogos 1939. Para hadirin ialah Thakin Aung San, Thakin Ba Hein, Thakin Bo, Thakin Hla Pe (Bo Let Ya), Thakin Soe, Yèbaw Ba Tin (H. N. Goshal), dan Yèbaw Tun Maung (Amar Nag). Sebuah sayap bersenjata telah dibentuk tidak lama selepas itu yang berperang menentang pemerintahan kolonial British dan kemudian Tentera Imperial Jepun yang menyerang pada permulaan kempen Burma Perang Dunia II.

 Perang Dunia II (1941–1945) 
Semasa berada di Penjara Insein pada Julai 1941, Thakin Soe dan Thakin Than Tun telah bersama-sama mengarang Manifesto Insein, yang mengisytiharkan fasisme "musuh utama dalam perang yang akan datang" dan menyeru kerjasama sementara dengan British dan penubuhan pakatan luas yang akan merangkumi Kesatuan Soviet. Ia mengikuti barisan hadapan popular yang dianjurkan oleh pemimpin komunis Bulgaria Georgi Dimitrov pada kongres ketujuh Comintern pada tahun 1935.

Ini bertentangan dengan pendapat lazim Persatuan Nasionalis We Burmans (Dobama Asiayone atau "Thakins"), termasuk Aung San, yang secara rahsia meninggalkan Burma pada tahun 1940 dengan sekumpulan intelektual muda, yang kemudiannya dikenali sebagai Thirty Comrades, untuk menerima tentera. latihan daripada Jepun. Aung San dan Tiga Puluh Komrad kembali ke Burma pada tahun 1941 dan menubuhkan Tentera Kemerdekaan Burma (BIA) untuk melawan pihak Berikat. Selepas menawan Rangoon pada tahun 1942, Jepun menubuhkan sebuah negara boneka, Negara Burma, dan kemudiannya melantik Aung San sebagai Timbalan Perdana Menterinya pada Ogos 1943. BIA telah disusun semula sebagai angkatan bersenjata negara boneka, Tentera Kebangsaan Burma (BNA).

Thakin Soe telah pergi ke bawah tanah di Delta Irrawaddy untuk menganjurkan penentangan bersenjata sejurus selepas pencerobohan, dan Thakin Than Tun sebagai Menteri Tanah dan Pertanian dapat menyampaikan risikan kepada Thakin Soe. Thakin Thein Pe dan Tin Shwe membuat hubungan pada Julai 1942 dengan kerajaan kolonial yang diasingkan di Simla, India. Pada Januari 1944 dalam mesyuarat rahsia berhampiran Dedaye di Delta, CPB berjaya mengadakan kongres pertamanya yang dipengerusikan oleh Thakin Soe.

Aung San menjadi semakin ragu-ragu terhadap keupayaan Jepun untuk memenangi perang seiring dengan perkembangan zaman, dan pada pertengahan tahun 1944 dia memutuskan untuk beralih pihak, menghubungi bekas rakan-rakannya dalam CPB. CPB, bersama BNA dan Parti Revolusi Rakyat (PSP) membentuk Pertubuhan Anti-Fasis (AFO) pada mesyuarat sulit di Pegu pada Ogos 1944. AFO kemudiannya dinamakan Liga Kebebasan Rakyat Anti-Fasis (AFPFL) pada 3 Mac 1945. Lima hari kemudian pada 8 Mac 1945, komander komunis Ba Htoo dari perintah barat laut yang berpangkalan di Mandalay memulakan pemberontakan terhadap Jepun. Pemberontakan meningkat kepada pemberontakan nasional pada 27 Mac 1945, yang diketuai oleh BNA di bawah perintah Aung San.Tentera Jepun menyerah kalah menjelang Julai 1945, dan AFPFL menjadi parti politik paling berpengaruh di Burma pada tahun-tahun pasca perang menjelang kemerdekaan dan selama beberapa tahun selepas kemerdekaan dicapai.

 Perkembangan pasca Perang Dunia II (1945–1948) 
Thakin Soe dan Ba ​​Tin pergi ke India pada September 1945 untuk bercakap dengan Parti Komunis India, dan Thakin Soe kembali yakin bahawa perjuangan bersenjata adalah satu-satunya jalan ke hadapan. Di tengah-tengah mogok berleluasa bermula dengan Polis Rangoon dan perhimpunan besar-besaran, gabenor Britain yang baharu, Hubert Rance menawarkan Aung San dan yang lain kerusi dalam Majlis Eksekutif. Aung San pada mulanya menolak tawaran itu tetapi akhirnya menerimanya pada September 1946.


Pada Februari 1946 Thakin Soe mengecam kepimpinan CPB, khususnya Thakin Thein Pe, menuduh mereka sebagai Browderisme, bentuk revisionisme yang dianuti oleh Earl Browder, pemimpin Parti Komunis Amerika Syarikat. Browder berhujah bahawa revolusi bersenjata tidak lagi diperlukan untuk menubuhkan pemerintahan diktator proletariat, kerana fasisme dan imperialisme dunia telah dilemahkan, menjadikan kaedah perlembagaan sebagai pilihan sebenar untuk mencapai "pembebasan negara". Thakin Thein Pe, yang telah menggantikan Thakin Soe sebagai setiausaha agung, adalah pemimpin yang bertanggungjawab bagi kertas dasar mengenai strategi bertajuk Ke Arah Persefahaman Bersama yang Lebih Baik dan Kerjasama Lebih Besar yang ditulis di India dan diterima pakai pada kongres kedua parti itu di Jalan Bagaya, Rangoon pada Julai 1945. Thakin Soe berpisah daripada CPB untuk membentuk kumpulan serpihan yang dipanggil Parti Komunis (Burma) atau singkatannya CP(B). CP(B) popular digelar sebagai "komunis bendera merah" kerana mereka terus menggunakan bendera asal berwarna merah CPB. Majoriti kekal bersama Thakin Than Tun dan Thakin Thein Pe dan terus bekerjasama dengan AFPFL; mereka digelar "Komunis Thein-Than" oleh akhbar Rangoon dan terkenal sebagai "komunis bendera putih" kerana mereka menggunakan bendera parti baru berwarna putih. Semasa rundingan, British menyedari bahawa Thakin Than Tun adalah pemikir di belakang Aung San, kerana Aung San sering merujuk kepada abang iparnya untuk pendapatnya.

CPB telah meninggalkan barisan Browderistnya pada pertengahan 1946, dan perpecahan yang telah membuka antara parti itu dan Aung San dengan sosialis memuncak dengan Thakin Than Tun terpaksa meletakkan jawatan sebagai setiausaha agung AFPFL pada bulan Julai, jawatan yang dimilikinya. diadakan sejak penubuhan AFPFL. CPB akhirnya disingkirkan daripada AFPFL pada 2 November 1946 selepas komunis menuduh Aung San dan sosialis "berlutut di hadapan imperialisme", menjual dengan menyertai Majlis Eksekutif, dan membatalkan mogok umum. Akhirnya CPB gagal mencapai "perpaduan kiri" dengan Aung San dan sosialis yang diketuai oleh U Nu dan Kyaw Nyein dalam AFPFL.

Pada Februari 1947, Ba Thein Tin dan pemimpin pelajar komunis Aung Gyi menghadiri Persidangan Parti Komunis Empayar British di London, kali pertama CPB mengambil bahagian dalam forum komunis antarabangsa. Selepas mengecam pemilihan Dewan Undangan Negeri yang berlangsung pada April berikutnya, parti itu meletakkan 25 calon junior tetapi hanya memenangi 7 kerusi. Pembunuhan Aung San dan anggota kabinetnya pada 19 Julai mengejutkan CPB sama seperti di seluruh negara, tetapi parti itu masih bersemangat untuk membina barisan bersatu dengan AFPFL untuk menghalau British keluar dari Burma, meyakinkan bahawa pembunuhan itu adalah rancangan imperialis untuk menghalang Aung San daripada mencapai perpaduan kiri.

U Nu menyimpulkan rundingan bahawa Aung San telah dimulakan dengan perdana menteri Inggeris Clement Attlee di London, dan Perjanjian Nu-Attlee pada Oktober 1947 telah dikutuk sebagai tipuan oleh komunis, tulang pertelingkahan khususnya Perjanjian Pertahanan Let Ya-Freeman. , dilampirkan sebagai lampiran kepada perjanjian itu. Ia menyediakan tempoh awal tiga tahun untuk misi latihan ketenteraan British untuk kekal di negara itu dan kemungkinan pakatan ketenteraan masa depan dengan Britain. Ini adalah bukti CPB tentang niat British untuk menumbangkan kedaulatan Burma dan penyerahan U Nu.

U Nu menyeru satu gabungan baharu antara komunis dan sosialis pada 8 November 1947, menggesa rundingan antara CPB, PSP, dan Pertubuhan Sukarelawan Rakyat (PVO), sebuah persatuan veteran Perang Dunia II yang berkhidmat sebagai tentera peribadi Aung San. Apabila pakatan cubaan gagal, U Nu menuduh komunis mengumpulkan senjata untuk pemberontakan. Kesan kempen komunis terhadap perjanjian itu meninggalkan kesan dalam keputusan Burma untuk tidak menyertai Komanwel British. Yèbaw Ba Tin, ahli teori Bengali kelahiran Burma CPB, mengeluarkan tesis pada Disember 1947 bertajuk, On the Present Political Situation and Our Tasks yang menetapkan strategi revolusioner menghidupkan semula slogan "perebutan kuasa terakhir" dari Januari sebelumnya, dan memanggil untuk "kebangkitan nasional untuk merobek perjanjian perhambaan", nasionalisasi semua aset British dan asing, pemansuhan semua bentuk tuan tanah dan hutang, pembongkaran birokrasi negara dan penggantiannya dengan kerajaan rakyat, dan pakatan dan perdagangan perjanjian dengan "China demokratik, memerangi Vietnam dan Indonesia" dan negara demokrasi lain menentang "dominasi imperialis Anglo-Amerika". Strategi dua kali ganda akan diikuti: kempen mogok yang semakin meningkat oleh pekerja dan kakitangan kerajaan di Rangoon dan bandar-bandar lain, dan penubuhan kawasan "dibebaskan" di luar bandar untuk dipertahankan oleh Pengawal Merah yang terdiri daripada PVO yang terlatih dalam peperangan gerila.

Februari 1948 menyaksikan gelombang mogok di Rangoon oleh Kongres Kesatuan Sekerja Seluruh Burma (ABTUC) yang disokong oleh CPB, dan pada Mac 1948 perhimpunan besar-besaran 75,000 orang oleh Pertubuhan Petani Semua Burma (ABPO) telah berlangsung di Pyinmana. U Nu mengarahkan penahanan pemimpin CPB, yakin bahawa mereka merancang pemberontakan pada Hari Penentangan, 27 Mac, hanya untuk mendapati ibu pejabat CPB di Bagaya kosong pada pagi hari. Pimpinan parti telah terbang ke kubu kuat mereka di Pyinmana untuk memulakan revolusi bersenjata.

 Pemberontakan terhadap AFPFL (1948–1962) 
CPB melepaskan tembakan pertama pemberontakan pasca kemerdekaan mereka di Paukkongyi, Wilayah Pegu, pada 2 April 1948. Komunis bendera merah Thakin Soe telah pun memulakan pemberontakan, begitu juga dengan nasionalis Arakan yang dipimpin oleh sami veteran U Seinda dan mujahidin Muslim. di Arakan. PVO telah berpecah kepada puak "jalur putih" dan "jalur kuning"; majoriti PVO kumpulan putih yang diketuai oleh Bo La Yaung (ahli Thirty Comrades) dan Bo Po Kun menyertai pemberontakan pada Julai 1948. Kerajaan U Nu mengerahkan Senapang Karen dan Kachin untuk menyekat pemberontakan komunis, dan mengambil Pyay, Thayetmyo dan Pyinmana pada separuh kedua tahun 1948. Kesatuan Kebangsaan Karen (KNU) memberontak pada akhir Januari 1949 apabila Ketua Turus Tentera Smith Dun , seorang etnik Karen, digantikan oleh Ne Win, seorang komander sosialis dan anggota kanan Thirty Comrades selepas Aung San dan Bo Let Ya. Mon menyertai Karen tidak lama selepas itu, begitu juga dengan Pa-O di Negeri Shan. Tiga rejimen Burma Rifles juga pergi ke bawah tanah dan membentuk Tentera Revolusi Burma (RBA), yang diketuai oleh komander komunis Bo Zeya, Bo Yan Aung, dan Bo Ye Htut, semua anggota Thirty Comrades. CPB mempunyai 4,000 hingga 15,000 tentera bersenjata dan 25,000 ahli parti pada tahun 1949.

Penilaian CPB terhadap Burma sebagai sebuah negara "separa kolonial dan separa feudal" membawa kepada garis Maois untuk menubuhkan pangkalan gerila di kalangan petani di luar bandar berbanding dengan menggerakkan proletariat bandar, walaupun ia terus menyokong parti pembangkang berhaluan kiri seperti Parti Pekerja dan Petani Burma (BWPP) yang diketuai oleh pemimpin kesatuan sekerja Thakins Lwin dan Chit Maung, dan digelar "crypto-komunis" atau "sosialis merah" oleh akhbar Rangoon. Mereka tidak berjaya untuk membawa komunis kembali ke dalam politik arus perdana, dan pada tahun 1956 membentuk satu pakatan yang dipanggil Barisan Bersatu Kebangsaan untuk bertanding dalam pilihan raya atas "tiket keamanan" memenangi 35 peratus undi walaupun hanya sejumlah kecil kerusi.


Keputusan biro politik untuk berjuang "untuk kewujudan parti kami" pada mesyuarat jawatankuasa pusat rahsia pada April 1948 di Rangoon telah disahkan pada bulan berikutnya oleh plenum penuh jawatankuasa pusat di Hpyu 120 batu di utara ibu negara. Ibu pejabat CPB kekal bergerak kebanyakannya di hutan dan bukit di sepanjang lembah Sungai Sittang, kawasan Pyinmana – Yamethin di tengah Burma, kadangkala ke utara ke dalam "segitiga Tiga M" (Mandalay–Meiktila–Myingyan). Hutang telah dimansuhkan, dan koperasi pertanian dan perdagangan ditubuhkan di kawasan di bawah kawalan mereka.

Setahun selepas pemberontakan, pasukan CPB telah disusun semula mengikut garis Maois dan dibahagikan kepada pasukan utama, pasukan gerila bergerak, dan militia rakyat tempatan, dengan perintah masing-masing dikongsi antara komisar tentera dan politik. Pasukan utama dipanggil Tentera Pembebasan Rakyat (PLA), homonim dengan Tentera Pembebasan Rakyat Republik Rakyat China yang ditubuhkan pada masa yang sama. Pada September 1950, PLA bergabung dengan rejimen RBA di bawah komando Bo Zeya dan membentuk Tentera Rakyat (PA). Pasukan tetapnya terdiri daripada empat bahagian utama, masing-masing dengan seribu tentera bersenjata.

Walaupun pengerusinya Thakin Than Tun menyatakan sokongan terhadap hak rakyat Karen untuk menentukan nasib sendiri, CPB menganggap Kesatuan Kebangsaan Karen (KNU) sebagai reaksioner yang digunakan oleh British untuk menggugat kestabilan Burma. Oleh itu, perang saudara telah dilancarkan dari tiga pihak: AFPFL, PVO komunis dan nasionalis etnik minoriti dengan KNU mengancam Rangoon sendiri pada awal 1949. U Nu menganggarkan kematian kerajaan sahaja sebanyak 3,424 orang, termasuk 1,352 anggota tentera dari 1950 hingga 1952. Dia juga menganggarkan bahawa 22,000 orang awam telah terbunuh dalam keganasan dalam tempoh yang sama, tetapi penganalisis Barat berhujah bahawa ia adalah satu penilaian yang disengajakan dan memberikan angka yang lebih besar iaitu 60,000 orang mati dan 2 juta orang kehilangan tempat tinggal.

 Barisan bersatu 
Barisan bersatu pertama menentang AFPFL, Barisan Demokratik Rakyat (PDF), telah ditubuhkan di Pyay pada Mac 1949, selepas bandar itu ditawan oleh pasukan CPB, RBA, dan PVO bersama. Pakatan Perikatan Tiga Pihak adalah yang seterusnya, yang ditandatangani oleh Thakin Than Tun, Thakin Soe, dan Bo Po Kun di kampung Alaungdaw Kathapa dekat Monywa pada 1 Oktober 1952. Selain daripada penggabungan CPB-RBA pada September 1950 yang membentuk Tentera Rakyat, perjanjian terutamanya melibatkan persempadanan wilayah dan syarat kerjasama.

Pada November 1952 perjanjian gencatan senjata telah dicapai antara CPB dan KNU, tetapi pakatan tentera tidak menjadi kenyataan sehingga Mei 1959 dalam bentuk National Democratic United Front (NDUF). Penyerahan kumpulan pemberontak etnik yang lebih kecil mempercepatkan penubuhan Barisan Bersatu Kebangsaan Demokratik (DNUF), yang ditubuhkan pada April 1956 oleh KNU, yang pada masa itu telah didominasi oleh Parti Bersatu Kebangsaan Karen Maois (KNUP) yang dipimpin oleh Mahn Ba Zan. Pusingan kiri KNU menyebabkan ia terasing daripada kumpulan pemberontak etnik lain, dan ia bergerak lebih dekat dengan CPB walaupun terdapat ramai anti-komunis yang teguh dalam kepimpinan Kristian veteran.

NDUF juga termasuk Parti New Mon State (NMSP) yang baru diketuai oleh Nai Shwe Kyin dan ditubuhkan selepas penyerahan Barisan Rakyat Mon (MPF), Parti Pelopor Kebangsaan Chin (CNVP) yang ditubuhkan pada Mac 1956, dan Karenni National Progressive. Parti (KNPP) yang diketuai oleh Saw Maw Reh dan ditubuhkan pada Julai 1957. Kedua-dua NMSP dan KNPP telah diasaskan dengan bantuan KNU. Ia merupakan barisan bersatu yang paling berjaya dalam kalangan kumpulan pemberontak etnik dan bertahan sehingga 1976, apabila KNU berpisah daripada NDUF untuk membentuk Barisan Demokrasi Nasional (NDF).

Walau bagaimanapun, perbezaan politik masih tidak dapat diselesaikan kerana tiada kompromi mungkin antara kedudukan autonomi wilayah CPB untuk etnik minoriti Burma dalam negara kesatuan (dimodelkan mengikut wilayah autonomi China) dan tuntutan etnik minoriti untuk menentukan nasib sendiri. Sementara itu, komunis bendera merah Thakin Soe menganjurkan penubuhan "republik rakyat merdeka" untuk setiap kumpulan etnik dalam kesatuan persekutuan (dimodelkan selepas Kesatuan Soviet) dan, yang lebih penting, hak setiap kumpulan etnik untuk memisahkan diri daripada kesatuan sebegitu. Pada tahun 1950-an dan 1960-an, Thakin Soe dan komunis bendera merahnya berjaya mewujudkan hubungan baik dengan pelbagai komuniti etnik minoriti di kawasan sempadan Burma, yang membawa kepada penubuhan kumpulan seperti Parti Komunis Arakan dan Parti Tanah Baru Karen. Walau bagaimanapun, bilangan bendera merah adalah agak rendah berbanding dengan CPB, dan pada awal 1970-an kebanyakan kader bendera merah telah dihancurkan oleh kumpulan pemberontak etnik lain seperti KNU.

 "Keamanan dan perpaduan" lwn. "senjata untuk demokrasi" 
Serangan tentera komunis mula hilang daya tarikan pada awal 1950-an; Pihak berkuasa Burma mengharamkan parti itu pada Oktober 1953, dan CPB mengemukakan cadangan "keamanan dan perpaduan" pada tahun 1955. CPB menggabungkan gerakan keamanan yang kuat yang terdiri daripada penyokong atas tanah dan simpatisannya dengan cadangan Thakin Than Tun kepada kerajaan AFPFL pada tahun 1956. Keletihan berperang telah membawa kepada keinginan untuk keamanan, dan langkah itu disambut baik oleh pembangkang berhaluan kiri dan kumpulan konservatif di Rangoon. Thakin Kodaw Hmaing, pemimpin nasionalis veteran yang dihormati, membentuk Jawatankuasa Keamanan Dalam Negeri yang pada tahun 1958 dibenarkan oleh kerajaan untuk bercakap bagi pihak CPB. Keputusan pilihan raya 1956, di mana Barisan Bersatu Kebangsaan (National United Front) melakukan dengan sangat baik atas tiket keamanan, juga telah memberi kejutan kepada AFPFL.

Di peringkat antarabangsa, sokongan AS terhadap pasukan Kuomintang (KMT), yang telah menyeberang dari wilayah Yunnan ke timur laut Burma selepas kemenangan Mao di China, telah mengakibatkan keengganan Burma untuk menyertai Pertubuhan Perjanjian Asia Tenggara (SEATO). Zhou Enlai melawat Rangoon sekembalinya dari Persidangan Geneva mengenai Indo-China untuk bertemu U Nu, dan mengeluarkan komunike bersama yang mengesahkan "lima prinsip kewujudan bersama secara aman" dan hak rakyat "untuk memilih sistem negara mereka sendiri"; U Nu membalas kunjungan itu pada tahun yang sama menerima jaminan bahawa pemimpin China tidak mempunyai hubungan dengan CPB. Ne Win juga mengetuai delegasi tentera ke Beijing pada tahun 1957, dan bertemu Pengerusi Mao Zedong. Lawatan selama seminggu pada Disember 1955 oleh Nikolai Bulganin dan Nikita Khrushchev nampaknya menyokong Burma sebagai model negara Dunia Ketiga yang tidak bersekutu, sosialis yang membangun mengikut rentaknya sendiri; Burma adalah penyokong kuat Persidangan Bandung 1955. Kematian Joseph Stalin dan peralihan dasar Soviet di bawah Khrushchev menyumbang kepada suasana perdamaian nasional.

U Nu kemudian menukar serangan keamanan komunis untuk keuntungannya dan datang dengan tawaran "senjata untuk demokrasi" yang sangat berjaya. Serangan Tatmadaw (Angkatan Bersenjata Burma) pada awal 1956, Operasi Aung Thura ("Kemenangan Berani") di kawasan Pakokku dan Operasi Aung Tayza ("Kemenangan Gemilang") di kawasan Pathein, sebahagiannya telah berjaya. Tahun 1958 menyaksikan penyerahan beramai-ramai pertama nasionalis Arakan diketuai oleh U Seinda, seterusnya komunis Pa-O, Mon, dan Shan, tetapi yang paling penting ialah PVO yang diketuai oleh Bo Po Kun. Angka rasmi ialah 5,500 pemberontak bersenjata yang "masuk cahaya", di mana kira-kira 800 daripadanya adalah komunis bendera putih terutamanya di Sittwe, utara Negeri Rakhine. Satu pengecualian penting ialah KNU.

 Rampasan kuasa 1962 dan parley keamanan 
Kerajaan sementara Ne Win mempengerusikan pilihan raya umum pada Februari 1960 yang menyaksikan kembalinya U Nu ke jawatan selepas puaknya Clean AFPFL, dinamakan semula sebagai Parti Kesatuan, memenangi majoriti besar berbanding Stable AFPFL. Demokrasi berparlimen kali ini, bagaimanapun, hanya bertahan dua tahun sebelum Ne Win melakukan rampasan kuasa pada 2 Mac 1962. Tindakan keras besar-besaran ke atas pembangkang di atas tanah diikuti, dengan kebanyakan pemimpin AFPFL yang masih tinggal dan pemimpin masyarakat etnik telah ditangkap dan dipenjarakan. Protes yang dipimpin pelajar secara aman di Universiti Rangoon pada 7 Julai 1962 telah ditindas dengan kejam oleh Tatmadaw, berakhir dengan pembunuhan beramai-ramai lebih 300 pelajar oleh akaun pelajar.

Pada pertengahan 1960-an, Jabatan Negara Amerika Syarikat menganggarkan keahlian CPB adalah kira-kira 5,000.

 Rundingan damai 1963 

Sebagai ketua kerajaan Majlis Revolusi Kesatuan (URC), Ne Win melancarkan serangan damai bermula dengan pengampunan am pada 1 April 1963. Bo Ye Htut, ahli Thirty Comrades dan jawatankuasa tentera pusat CPB yang telah Rangoon dalam misi keamanan rahsia sebelum perpecahan AFPFL 1958, menerima tawaran itu bersama Bo Ye Maung dan Bo Sein Tin. KNU berpecah pada bulan yang sama antara Parti Perpaduan Nasional Karen (KNUP) dan Majlis Revolusi Karen (KRC) yang diketuai oleh Saw Hunter Tha Hmwe. Delegasi komunis bendera merah adalah yang pertama tiba di Rangoon pada bulan Jun, kemudian disertai oleh pemimpin bendera merah Thakin Soe sendiri dari Arakan pada Ogos. Selepas hanya tiga mesyuarat, rundingan telah ditamatkan secara tiba-tiba oleh URC pada 20 Ogos dan komunis bendera merah telah diterbangkan kembali ke ibu kota Arakan, Sittwe.

Tiga pasukan CPB yang diketuai oleh Bo Zeya, Yebaw Aung Gyi, Thakins Pu dan Ba ​​Thein Tin tiba pada bulan Julai dan September melalui udara dari China. "Orang-orang Beijing yang pulang" ini dibenarkan pergi ke ibu pejabat hutan parti di Pegu Yoma dekat Paukkaung, di mana kepimpinan, bersatu semula selepas 15 tahun, mengadakan mesyuarat bersejarah jawatankuasa pusat. Rundingan bermula pada 2 September selepas delegasi CPB yang diketuai oleh setiausaha agung Yebaw Htay dan ketua kakitangan Tentera Rakyat Bo Zeya tiba pada 28 Ogos. Pasukan kedua yang diketuai oleh Thakin Zin, ahli biro politik dan setiausaha NDUF yang bersetuju untuk berunding sebagai satu pasukan, tiba pada 20 September. Pertemuan dengan CPB dan NDUF membayangi mereka yang mempunyai kewarganegaraan lain seperti delegasi Shan dan Kachin.

Rundingan terputus pada 14 November, apabila URC membentangkan CPB dengan tuntutan berikut:
 Semua tentera mesti tertumpu di kawasan yang ditetapkan.
 Tiada siapa boleh keluar tanpa kebenaran.
 Semua kerja organisasi mesti dihentikan.
 Semua pengumpulan dana mesti dihentikan.

Jangkaan telah meningkat, dan Jawatankuasa Keamanan Rakyat, yang ditubuhkan oleh NUF dan disokong oleh Thakin Kodaw Hmaing dan bekas brigedier Kyaw Zaw, mengadakan Perarakan Keamanan Enam Daerah pada awal November dari Minhla ke Rangoon. Para perarakan disambut sorakan dan bertepuk tangan di sepanjang laluan oleh orang ramai yang melaungkan slogan antikerajaan, dan diberi bungkusan makanan yang dikutip oleh Kesatuan Pelajar Universiti Rangoon (RUSU) dan Persekutuan Kesatuan Pelajar Seluruh Burma (ABFSU). Apabila mereka tiba di Rangoon pada perhimpunan besar-besaran 200,000 di hadapan dewan bandar raya, penceramah secara terbuka menyokong permintaan NDUF untuk mengekalkan senjata dan wilayahnya. Walaupun pada mulanya CPB dan NDUF telah salah tafsir serangan damai Ne Win sebagai tanda kelemahan yang terdesak untuk mencari penyelesaian, sebaik sahaja mereka tiba di Rangoon mereka menyedari ia akan menjadi latihan kosmetik terutamanya. Oleh itu, mereka mengambil peluang untuk menjalin semula hubungan dan bertemu keluarga dan rakan-rakan.

Lebih 900 orang, kebanyakannya aktivis BWPP dan NUF, telah ditangkap sejurus selepas itu. Thaton Hla Pe, ketua Pertubuhan Kebangsaan Pa-O Kesatuan (UPNO), bekas ketua Pertubuhan Kebangsaan Pa-O (PNO), dan salah seorang penganjur utama perarakan keamanan, adalah antara yang ditangkap, begitu juga Nai Non Lar, bekas pemimpin Barisan Rakyat Mon (MPF). Menjelang akhir tahun lebih 2,000 dipercayai telah dipenjarakan. Hampir keseluruhan jawatankuasa eksekutif RUSU dan ABFSU melarikan diri untuk menyertai CPB.

 "Revolusi Kebudayaan" CPB (1964–1968) 
Kecewa dengan kegagalan rundingan damai 1963 dan diilhamkan oleh Revolusi Kebudayaan di China, Thakin Than Tun mengarahkan parti itu memulakan "Revolusi Kebudayaan" sendiri. Parti itu meninggalkan kedudukannya sebelum ini iaitu "keamanan dan perpaduan" dan kembali kepada garis Maois yang revolusioner.: "Selepas CPB mengambil hala tuju Maois pada penghujung 1960-an, barisan "keamanan dan perpaduan" dikecam oleh pemimpin parti.... Keputusan penting kedua ialah penggunaan 'pemikiran Mao Zedong' yang bersemangat CPB.": "Pada pertengahan 1960-an, 'Revolusi Kebudayaan' internecine menyaksikan parti itu [CPB] mengambil giliran dogmatik ke arah Maoisme, yang dimodelkan pada perkembangan di China." Kempen besar-besaran pembersihan dan pelaksanaan ringkasan serta-merta diikuti, dicirikan oleh akhbar Rangoon sebagai dasar "membersihkan, memecat, dan menghapuskan". Sebahagian besar pengawal lama parti itu, serta beberapa pemimpin pelajar yang telah menyertai CPB selepas rundingan damai 1963 yang gagal, telah dibunuh di bawah arahan Thakin Than Tun.

 Perjuangan ideologi dalaman 
Kepimpinan CPB menjalankan kajian semula barisan "keamanan dan perpaduan" pada tahun 1964. Mereka berbuat demikian atas beberapa sebab, termasuk kegagalan rundingan damai 1963, memperhebatkan kempen penindasan politik dan serangan ketenteraan kerajaan, dan yang paling penting ialah penubuhan Parti Program Sosialis Burma (BSPP) Ne Win dengan bantuan bekas komunis. . Kesediaan CPB untuk melaksanakan perjuangan bersenjata adalah perbezaan utama antaranya dan parti pembangkang berhaluan kiri seperti BWPP dan NUF. Thakin Ba Tin, Yèbaw Htay, dan Bo Yan Aung mengetuai puak minoriti yang mempersoalkan keperluan untuk meneruskan perjuangan bersenjata, manakala Thakin Than Tun, Thakin Zin, Thakin Chit, dan Bo Zeya membentuk puak majoriti yang berhujah untuk kembali kepada Barisan revolusioner Maois. Puak majoriti diperkuatkan oleh orang Beijing yang kembali yang diketuai oleh Yèbaw Aung Gyi, bekas pemimpin Kesatuan Pelajar Universiti Rangoon (RUSU) yang analisis terperinci sejarah parti sehingga ketika itu diterima pakai sebagai "baris 1964" pada mesyuarat jawatankuasa pusat berhampiran Nattalin, Wilayah Bago, dari 9 September hingga 14 Oktober 1964. Barisan 1964 menegaskan bahawa CPB menyokong perkembangan Marxisme-Leninisme yang bebas daripada negara lain dan berdasarkan situasi konkrit di Burma.: "Dalam bidang perbezaan ideologi dalam gerakan komunis antarabangsa, CPB mengamalkan pendirian bebas berdasarkan Marxisme-Leninisme dan situasi konkrit di Burma."

Pada mesyuarat penting ini, yang boleh dihadiri 11 daripada 20 ahli jawatankuasa pusat, persetujuan sebulat suara telah dicapai oleh para hadirin untuk mengesahkan status Burma sebagai "separuh kolonial" selepas "kemerdekaan palsu" beliau dari United Kingdom, dan keutamaan perjuangan bersenjata menentang "revolusi balas bersenjata" Ne Win. Parti itu akan mewujudkan barisan bersatu yang luas antara etnik minoriti dan petani negara, dengan tugas utama adalah membina parti.

 Hubungan dengan China dan PKC 
CPB memihak kepada Parti Komunis China (PKC) sejak bermulanya perpecahan Sino-Soviet, menolak barisan "revisionis" 1955 dari Parti Komunis Kesatuan Soviet (CPSU). Pada ulang tahun ke-50 Revolusi Bolshevik, CPB mengecam CPSU kerana menyokong "pseudo-sosialisme" Ne Win.

Kumpulan pemberontak Burma, komunis dan etnonasionalis, menjadi semakin menerima konsep Maois tentang "perang rakyat". CPB mula mengenal pasti begitu rapat dengan PKC sehingga ia menjadi sekutu terpenting PKC di kalangan parti-parti komunis di rantau ini, lebih-lebih lagi selepas bermulanya Revolusi Kebudayaan China, yang ditiru oleh CPB. Revolusi Kebudayaan CPB dianggap oleh ramai orang Burma sebagai percubaan China untuk menceroboh hal ehwal Burma, satu sentimen yang membawa kepada rusuhan anti-Cina 1967 yang ganas di Burma. Pada masa rusuhan dipadamkan, 31 orang awam China telah terbunuh dan beberapa perniagaan milik China telah dibakar. Rusuhan itu seterusnya menjadi pemangkin kepada sokongan Cina selanjutnya terhadap CPB.

Dengan komited semula kepada Pemikiran Mao Zedong, pada tahun 1965 CPB mula membina pangkalan luar bandar yang dipanggil "kawasan Kuasa Merah", diuruskan oleh aktivis "tegar" yang akan mengepung bandar dari luar bandar dan akhirnya melancarkan "penyitaan kuasa terakhir" apabila keadaan dibenarkan. Sebuah sekolah parti pusat untuk latihan politik dalam Pemikiran Mao Zedong telah ditubuhkan dan kursus pertamanya telah diajar pada 25 Mac 1965. Usaha-usaha oleh CPB ini disokong secara terbuka oleh PKC, yang menyediakan senjata dan pembiayaan kepada CPB pada tahun 1960-an dan 1970-an.: "CPB berkembang menjadi satu-satunya kumpulan gerila yang paling kuat dan paling berkuasa di Burma dengan kekuatan anggaran 10,000–14,000 askar, bersenjata lengkap dan dilengkapi oleh Beijing.": "Dari pertengahan tahun 1960-an sehingga kematian Mao, sokongan meluas China terhadap CPB menandakan ketenteraan yang lebih meluas terhadap penentang negara itu."

Walau bagaimanapun, perselisihan yang semakin meningkat dalam parti mendorong Thakin Than Tun, Thakin Chit, dan orang-orang Beijing yang kembali untuk bertemu pada 16 Ogos 1966 untuk memutuskan strategi untuk membetulkan "isu" ini. Berdasarkan amalan Pengawal Merah China, mereka menubuhkan pasukan belia dan memilih sendiri pelajar universiti dan sekolah menengah yang akan mengetuai puak majoriti parti dalam membersihkan lawan mereka.

 Pembersihan 
Beberapa pegawai kanan parti telah dilabelkan sebagai "revisionis" dan dibersihkan semasa Revolusi Kebudayaan CPB. Thakin Ba Tin dan Yèbaw Htay telah digantung daripada biro politik pada 27 April 1967, manakala beberapa ahli kanan lain, seperti Yèbaw Ba Khet, meninggalkan parti, merasakan bahaya yang akan berlaku. Thakin Ba Tin telah dibicarakan dan dihukum mati pada 18 Jun 1967, diikuti oleh Yèbaw Htay, yang anaknya sendiri membentuk sebahagian daripada skuad hukuman mati. Mereka digelar "Deng Xiaoping dari Burma dan Liu Shaochi", masing-masing. Thakin Than Tun dan biro politik yang selebihnya meluluskan resolusi pada 15 Disember 1967 untuk menerima pakai "garis revolusi intraparti" dan mengarahkan kader parti di seluruh negara untuk menjalankan pembersihan mereka sendiri. Bo Yan Aung, yang menemani Aung San ke Xiamen untuk mencari latihan ketenteraan di luar negara dan merupakan yang pertama daripada Tiga Puluh Komrad, merupakan mangsa utama pembersihan berikutnya pada 26 Disember 1967. Pada Ogos 1968, Bo Tun Nyein, yang telah mengetuai hukuman mati terhadap Thakin Ba Tin, Yèbaw Htay dan Bo Yan Aung, sendiri telah dihukum mati selepas didakwa "cuba menubuhkan ibu pejabat parti saingan". Bekas pemimpin RUSU, seperti Aung Thein Naing (anak saudara Bo Yan Aung) dan Soe Win (anak Ludu U Hla dan Ludu Daw Amar), mengalami nasib yang sama pada bulan berikutnya.

 Selepas pembersihan 
Kerajaan Ne Win mengambil kesempatan daripada kekacauan dan kekeliruan dalam CPB dan melancarkan serangan tentera besar-besaran terhadap parti itu pada tahun 1968, yang mengakibatkan kematian beberapa lagi pegawai kanan CPB. Bo Zeya, pada masa itu ketua kakitangan Tentera Rakyat, terbunuh dalam tindakan pada 16 April 1968, dalam pertempuran di sempadan bandar Pyay dan Tharrawaddy. Yèbaw Tun Maung (Dr. Nath), ahli pengasas Bengali yang lain CPB selain Yèbaw Htay, telah dibunuh dalam tindakan pada tahun yang sama, berhampiran Hpyu di Pegu Yoma. Pada 24 September 1968, semasa melarikan diri dari tentera kerajaan, Thakin Than Tun ditembak mati oleh salah seorang pengawal peribadinya sendiri, yang kemudiannya menyerah diri kepada kerajaan Ne Win. Pembunuh itu telah menyertai CPB hanya dua tahun sebelum itu sebagai pembelot tentera.

Pada akhir 1960-an, CPB tiba di bukit Wa di utara Burma dan menjalin pakatan dengan beberapa pemimpin pemberontak Wa. Pada masa itu, rantau ini mengalami sedikit peperangan internecine dan terdapat sedikit serangan oleh Tatmadaw.

 1970-an 
Susunan etnik CPB berubah secara radikal pada awal 1970-an, dan parti itu "pada asasnya [menjadi] sebuah organisasi etnik minoriti". Sebelum tahun 1970-an, parti itu kebanyakannya adalah Bamar dengan kepimpinan majoriti Bamar dan ibu pejabat di kawasan tengah Bamar. Ia mempunyai hubungan yang minimum dengan tentera etnik di kawasan sempadan; pengaturan telah dibuat dengan beberapa kumpulan Karen, tetapi parti itu hampir tidak mempunyai hubungan dengan kumpulan Kachin atau Shan yang telah aktif sejak 1950-an. Keahlian CPB yang semakin berkurangan akhirnya diisi semula oleh kader Kachin, Shan, dan Wa pada awal 1970-an. Amenjangkakan serangan besar Tatmadaw, pemimpin tiga etnik minoriti berusaha untuk bersatu di bawah satu organisasi; CPB adalah sasaran yang baik untuk ikut serta kerana kematian kepimpinan Bamarnya baru-baru ini. CPB memindahkan aktivitinya ke sempadan Burma dengan China, dan menjelang 1973 keahlian parti itu telah menjadi sebahagian besar Wa. Kebanyakan pemimpin baharu CPB tidak mempunyai hubungan sebelum ini dengan kepimpinan pra-Revolusi Kebudayaan parti itu, menyebabkan penganalisis pada masa itu menganggap parti sebelum dan selepas Revolusi Kebudayaan sebagai "dua organisasi berbeza".

CPB mempunyai 10,000 hingga 14,000 tentera semasa tahun 1970-an. Pangkalannya di Pegu Yoma telah musnah dalam serangan Tatmadaw 1975.

 Parley Perdamaian 1980–1981 
Tidak lama selepas Burma meletak jawatan daripada Pergerakan Negara-Negara Berkecuali sebagai protes terhadap "manipulasi" Soviet dan Vietnam pada Persidangan Havana September 1979, Menteri Luar China Huang Hua mengadakan lawatan ke Rangoon. Ne Win mengumumkan pengampunan pada tahun 1980 yang menyaksikan kepulangan U Nu dan lain-lain dari Thailand. CPB bertindak balas dengan serangan ke atas Mong Yawng, tetapi mencadangkan perbincangan pada bulan September selepas membiarkan pengampunan tamat. Pertemuan pertama berlangsung di Beijing pada Oktober antara pasukan yang diketuai oleh Ba Thein Tin dan Ne Win yang melakukan lawatan mengejut ke China meninggalkan delegasi Kachin di tengah-tengah perbincangan di Rangoon. Pada mesyuarat kedua yang diketuai oleh Thakin Pe Tint dari CPB dan Mej Jeneral Aye Ko dari BSPP pada Mei berikutnya di Lashio, tiga syarat baharu diletakkan di atas meja oleh Aye Ko:

 Pemansuhan CPB.
 Pemansuhan Tentera Rakyat di bawah pimpinan CPB.
 Penghapusan semua "kawasan yang dibebaskan".

CPB diberitahu bahawa mengikut Perkara 11 Perlembagaan 1974 yang telah menetapkan Burma sebagai negara satu parti tidak ada tempat untuk parti politik lain. Ne Win menamatkan rundingan damai pada 14 Mei dan membiarkan tarikh akhir gencatan senjata pada 31 Mei dengan KIO lulus tanpa membalas kedudukan Kachin. Tidak ada perjanjian gencatan senjata dengan CPB.

Di seberang sempadan di China, "Suara Rakyat Burma" (VOPB) yang bersimpati CPB mula menyiarkan rayuan untuk menamatkan pemberontakan di Burma, membangunkan demokrasi di negara itu dan membina perpaduan nasional dalam sistem berbilang parti baharu. CPB masih memerintah 15,000 tentera di timur laut, dan Tatmadaw, selepas menyambung semula Operasi Raja Penakluk lewat pada tahun 1982 dan telah mengalami kerugian berjumlah beberapa ratus di kawasan Kengtung-Tangyang daripada serangan balas CPB, akhirnya berundur. Kedua-dua pihak kini menghadapi cabaran lain dalam peningkatan kekuatan NDF yang dibentuk pada tahun 1976, dengan jelas mengecualikan Bamar, oleh pemberontakan etnik yang menyatukan Karen, Mon, Kachin, Shan, Pa-O, Karenni, Kayan, Wa dan Lahu, terutamanya dengan kepulangan KIO pada tahun 1983 selepas rundingan damai berasingan dengan BSPP gagal. Ini akhirnya membawa kepada CPB mencapai persetujuan dengan NDF pada tahun 1986.

 Rektifikasi 1985 

Pada November 1978 Thakin Ba Thein Tin membentangkan "laporan politik" pada mesyuarat bersejarah biro politik yang diadakan di Panghsang, diluluskan sebulat suara pada mesyuarat jawatankuasa pusat pada awal 1979. Ia menjadi asas kepada resolusi yang diluluskan pada September 1985 pada mesyuarat ketiga CPB. kongres, 40 tahun sejak yang terakhir di Rangoon, dihadiri oleh hanya 170 daripada anggaran 5,000 ahli parti.
 Kesilapan parti pada masa lalu mengenai barisan "revisionis" 1955 dan "garis revolusioner intra-parti" 1964 kini diakui.
 Rejim Ne Win disifatkan sebagai mewakili "imperialisme, feudal-tuan tanah dan kapitalisme birokrasi".
 Keutamaan perjuangan bersenjata, Pemikiran Mao Zedong, dan contoh China ditegaskan semula.
 "Sosialisme-imperialisme" Soviet dan "hegemonisme" Vietnam harus ditentang sama seperti "imperialisme AS". CPB telah menyokong Khmer Rouge dan menulis kepada kedua-dua pihak Vietnam dan Kemboja menggesa mereka untuk menyelesaikan pertikaian mereka secara aman. Ne Win, dalam peranannya bermain kad China, juga merupakan ketua negara pertama yang melawat Phnom Penh selepas Khmer Rouge berkuasa.

Program umum parti itu disusun berdasarkan "pengalaman 30 tahun terakhir perjuangan bersenjata".
 Ia memberi amaran terhadap "sektarianisme" dan "kiri" dan "penyimpangan kanan".
 Perlembagaan parti itu disemak untuk "sesuai dengan keadaan perubahan" dunia.
 Barisan baru "bangunan parti", "tentera" dan "pertanian" telah diterima pakai.
 Keahlian parti telah gagal memenuhi arahan 1964 untuk merekrut sekurang-kurangnya seorang ahli dari setiap kampung.
 Barisan tentera baru akan menjadi "pertahanan strategik" pada masa parti itu lemah dan musuh kuat. Oleh kerana Burma masih merupakan "negara separa kolonial, separa feudal, agraria yang mundur dengan pembangunan politik dan ekonomi yang tidak seimbang", "revolusi agraria" dengan slogan "tanah kepada penggarap" masih menjadi asas kepada "perang rakyat" yang dilancarkan oleh membina kawasan Kuasa Merah dan mengelilingi bandar. Dengan bertegas untuk tidak "meniru Revolusi Oktober Rusia" dengan menggelar "mogok dan pemberontakan umum" (dalam bahasa Burma, thabeikson thabonhta), ia nampaknya tidak mengendahkan pergolakan baru-baru ini pada 1974–1976 di bandar-bandar.

 Pemberontakan 8888 
Menjelang 1987 dasar pengasingan "Cara Burma ke Sosialisme" Ne Win telah memusnahkan ekonomi Burma, dan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menetapkan negara itu sebagai salah satu negara yang paling kurang membangun di dunia. Rasa tidak puas hati yang memuncak di kalangan penduduk Burma selama ini ditambah lagi dengan satu lagi pusingan demonetisasi pada penghujung tahun 1987. Bantahan dan perarakan menentang kerajaan bermula dengan bersungguh-sungguh pada 12 Mac 1988 dan memuncak dengan pemberontakan di seluruh negara pada 8 Ogos 1988. Penunjuk perasaan berjaya menekan Ne Menang dan kebanyakan pegawai BSPP meletakkan jawatan mereka, tetapi Tatmadaw, selepas menuduh penunjuk perasaan sebagai penghasut komunis, merampas kuasa dalam rampasan kuasa pada 18 September 1988 dan menindas demonstrasi dengan ganas.

Anggota biro politik CPB, Kyin Maung berterus-terang dalam mengakui kehadiran kader parti di bandar-bandar semasa demonstrasi, tetapi beliau menegaskan bahawa Perkhidmatan Perisikan Tentera (MIS) telah membesar-besarkan peranan parti dalam kebangkitan. CPB telah mula menganjurkan sistem berbilang parti selepas 1981, dan pada 28 Mac 1988 ia meminta kerajaan sementara yang terdiri daripada pelbagai kumpulan dan tokoh pembangkang. Gesaan pelajar supaya tentera mewujudkan kerajaan sementara dan mengadakan pilihan raya pelbagai parti tidak didengari, dan kegagalan U Nu dan Aung San Suu Kyi mencapai pembangkang bersatu menutup nasib pemberontakan itu.

Semasa pemberontakan, komunis dan kiri sederhana adalah penganjur dan penyokong gerakan demokrasi dan jawatankuasa mogok yang aktif di bandar-bandar. Kyin Maung menyatakan, "Kami tidak pernah mengatakan bahawa kami memulakan pergolakan. Kami juga tidak mengatakan bahawa kader kami terdiri daripada teras utama. Sebaliknya, kami yakin bahawa pergolakan itu mempunyai kesan yang begitu besar hanya kerana semua kuasa demokrasi mengambil bahagian. . Marxisme berpendapat bahawa orang yang mencipta sejarah." Baik CPB mahupun NDF tidak mengambil kesempatan daripada krisis yang dihadapi kerajaan, kerana yang pertama ternyata tidak bersedia untuk pemberontakan bandar berbanding perang petani, dan banyak kumpulan bersenjata etnik menganggap pemberontakan itu sebagai isu dalaman Bamar.

 Pemberontakan 1989 
Pada 16 April 1989, sekumpulan pemberontak, menyerbu ibu pejabat parti di Panghsang dan memusnahkan potret pemimpin komunis dan salinan sastera komunis. Ramai ahli parti, termasuk kepimpinan kanan, telah dipaksa ke dalam buangan dan melarikan diri merentasi sempadan ke China. Pemimpin etnik Wa parti itu di Panghsang, termasuk Bao Youxiang dan Zhao Nyi Lai, mengasaskan Parti Perpaduan Demokratik Kebangsaan Burma dan Tentera Bersatu Demokratik Kebangsaan Burma – dan kemudiannya Tentera Negeri Wa Bersatu. Kumpulan serpihan yang diketuai oleh Pheung Kya-shin dan Sai Leun berpisah dan masing-masing membentuk Tentera Perikatan Demokratik Kebangsaan Myanmar dan Tentera Perikatan Demokratik Kebangsaan.

 Kemunculan semula selepas rampasan kuasa 2021 

Pada pagi 1 Februari 2021, Tatmadaw melucutkan jawatan anggota kerajaan awam Myanmar yang dipilih secara demokratik dalam rampasan kuasa tentera. CPB kemudiannya mengeluarkan kenyataan pada hari yang sama, mengutuk rampasan kuasa dan menyeru untuk bersatu menentang Tatmadaw.

CKader PB memasuki semula Myanmar melalui sempadan China-Myanmar pada Mac 2021. Lima bulan kemudian pada Ogos 2021, CPB mengumumkan bahawa ia telah mempersenjatai semula dirinya dan menubuhkan sayap bersenjata baharu, Tentera Pembebasan Rakyat (PLA), untuk melancarkan "perang rakyat" terhadap Majlis Pentadbiran Negeri (SAC). Tentera Kemerdekaan Kachin (KIA) menyediakan bekalan awal senjata dan peralatan PLA. PLA aktif di Wilayah Tanintharyi, di mana mereka berjuang bersama Angkatan Pertahanan Rakyat. PLA mendakwa mempunyai 1,000 tentera aktif.

 Ideologi 
CPB secara rasmi adalah sebuah parti komunis yang berpegang kepada Marxisme–Leninisme dan Pemikiran Mao Zedong. Parti itu menentang etnonasionalisme dan separatisme, dengan alasan bahawa Myanmar harus bersatu sebagai sebuah negara persekutuan dengan wilayah autonomi yang dikhaskan untuk etnik minoriti negara itu.

 Kepimpinan 

 Sejarah 

 Pengerusi 
 Thakin Than Tun
 Thakin Zin
 Thakin Ba Thein Tin

 Setiausaha-Jeneral 
 ThakinAung San
 Thakin Soe
 Thakin Thein Pe (Thein Pe Myint)
 Yèbaw Htay
 Yèbaw Kyin Maung

 Semasa 

 Jurucakap 
 Po Than Gyaung

 Keputusan pilihan raya 
+ Dewan Undangan Negeri Tahun pilihan raya Kerusi dimenangi Undi 1947  126,000

 Nota 

 Rujukan 

 Petikan 

 Sumber-sumber 

 Buku-buku 









 Artikel-artikel Jurnal 







 Artikel-artikel berita 







 Lain-lain 




 Pautan luar 
  of the Communist Party of Burma