Restorasi Bourbon

Restorasi Bourbon adalah tempoh dalam sejarah Perancis yang menyaksikan kembalinya Dinasti Bourbon ke takhta, antara penyingkiran Napoleon pada musim bunga 1814 dan Seratus Hari pada Mac 1815. Rejim itu dilahirkan berikutan kemenangan Keenam. Gabungan (United Kingdom, Rusia, Prusia, Sweden, dan Austria) sebagai sebahagian daripada kempen Perancis, semasa negara itu berkonflik semasa Empayar Pertama. Semasa kuasa Berikat dibahagikan kepada orang yang akan diletakkan di atas takhta Perancis, permainan halus telah ditubuhkan antara Bourbon dalam buangan, institusi Perancis, dan kuasa asing, sebelum penyingkiran Napoleon pada 6 April membuka jalan untuk Louis XVIII, saudara Louis XVI, yang kembali ke Paris pada akhir bulan dan berpindah ke Istana Tuileries.

Rejim baru adalah berperlembagaan: ia sememangnya, untuk mendamaikan negara, untuk mencampurkan kembali ke monarki dengan beberapa pencapaian utama Revolusi Perancis. Untuk melakukan ini, pemerintah memberikan Perancis Piagam 1814. Kuasa diraja dipulihkan sambil mengekalkan sebahagian daripada hak individu yang diperoleh semasa Revolusi. Semasa kewujudannya yang singkat, rejim cuba mendamaikan negara. Kaedah ini mengecewakan monarki yang paling ekstrem, yang mengharapkan pembalasan atas kesalahan yang dialami semasa zaman revolusi, manakala kembalinya kuasa Gereja Katolik dan pengurangan saiz tentera dengan cepat mencipta musuh kepada rejim.

Dalam konteks inilah Napoleon mendarat di Perancis pada 1 Mac 1815. Dengan jumlah tentera yang pada mulanya berkurangan, ia merekrut mereka yang tidak berpuas hati dan berjalan ke seluruh negara. Louis XVIII melarikan diri dari Paris pada 19 Mac, dan rejim itu jatuh keesokan harinya, pada ketibaan Napoleon di Tuileries. Louis XVIII telah diasingkan di Ghent. Hanya selepas Seratus Hari dan Pertempuran Waterloo, Louis XVIII dapat kembali ke takhta, merasmikan Pemulihan Kedua.thumb|left|upright|Louis XVIII kembali ke Hôtel de Ville de Paris pada 29 Ogos 1814
Pemulihan takhta Louis XVIII pada tahun 1814 telah dilaksanakan sebahagian besarnya melalui sokongan bekas menteri luar negeri Napoleon, Talleyrand, yang meyakinkan Kuasa Bersekutu yang menang akan keinginan Pemulihan Bourbon. Pihak Berikat pada mulanya telah berpecah pada calon terbaik untuk takhta: Britain memihak kepada Bourbons, Austria menganggap wilayah untuk anak Napoleon, Napoleon François Bonaparte, dan Rusia terbuka kepada duc d'Orléans, Louis Philippe, atau Jean- Baptiste Bernadotte, bekas Marshal Napoleon, yang berada dalam barisan untuk takhta Sweden. Napoleon ditawarkan untuk mengekalkan takhta pada Februari 1814, dengan syarat Perancis kembali ke sempadan 1792, tetapi dia menolak. Kebolehlaksanaan Pemulihan adalah diragui, tetapi tarikan keamanan kepada rakyat Perancis yang letih berperang, dan demonstrasi sokongan untuk Bourbons di Paris, Bordeaux, Marseille, dan Lyons, membantu meyakinkan pihak Berikat.

Louis, mengikut Deklarasi Saint-Ouen, gmenyatakan perlembagaan bertulis, Piagam 1814, yang menjamin badan perundangan dwikameral dengan Dewan Rakan Sebaya yang diwarisi/lantik dan Dewan Timbalan yang dipilih - peranan mereka adalah perundingan (kecuali mengenai cukai), kerana hanya Raja yang mempunyai kuasa untuk mencadangkan atau undang-undang sekatan, dan melantik atau memanggil semula menteri. Francais terhad kepada lelaki yang mempunyai pegangan harta yang besar, dan hanya 1% orang boleh mengundi. Banyak reformasi undang-undang, pentadbiran, dan ekonomi zaman revolusioner dibiarkan utuh; Kod Napoleon, yang menjamin beberapa kesaksamaan undang-undang dan kebebasan sivil kepada lelaki, biens nationaux petani, dan sistem baru membahagikan negara kepada jabatan tidak dibatalkan oleh raja baru. Hubungan antara gereja dan negara kekal dikawal oleh Concordat 1801. Walau bagaimanapun, walaupun Piagam itu merupakan syarat Pemulihan, mukadimah itu mengisytiharkannya sebagai "konsesi dan pemberian", diberikan "dengan penggunaan bebas kuasa diraja kami".

Selepas populariti sentimental pertama, gerak isyarat Louis ke arah membalikkan keputusan Revolusi Perancis dengan cepat kehilangan sokongannya di kalangan majoriti yang kehilangan haknya. Tindakan simbolik yang penting termasuk penggantian bendera tiga warna dengan bendera putih, pemberian gelaran Louis sebagai "XVIII" (sebagai pengganti Louis XVII, yang tidak pernah memerintah) dan sebagai "Raja Perancis" dan bukannya "Raja Perancis" , dan pengiktirafan monarki terhadap ulang tahun hukuman mati Louis XVI dan Marie Antoinette. Sumber antagonisme yang lebih ketara ialah tekanan yang dikenakan kepada pemilik biens nationaux oleh Gereja Katolik dan para imigran yang kembali cuba merampas semula tanah bekas mereka. Kumpulan lain yang mempunyai sentimen buruk terhadap Louis termasuk tentera, bukan Katolik, dan pekerja yang dilanda kemerosotan pasca perang dan kemasukan import British.

 Nota 

 Rujukan