Perjanjian Webster-Ashburton

Perjanjian Webster–Ashburton, yang ditandatangani pada 9 Ogos 1842, adalah perjanjian yang menyelesaikan beberapa isu sempadan antara Amerika Syarikat dan jajahan British Amerika Utara (rantau yang menjadi Kanada). Ditandatangani di bawah jawatan presiden John Tyler, ia menyelesaikan apa yang dipanggil Perang Aroostook. Peruntukan perjanjian itu termasuk:

 Penempatan lokasi sempadan Maine–New Brunswick,Charles M. Wiltse, "Daniel Webster and the British Experience." Proceedings of the Massachusetts Historical Society Vol. 85. (1973) pp 58–77. online . yang merupakan punca utama Perang Aroostook.
 Penubuhan sempadan antara Lake Superior dan Lake of the Woods, pada asalnya ditakrifkan dalam Perjanjian Paris pada tahun 1783;
 Pengesahan semula lokasi sempadan (pada selari ke-49) di sempadan barat hingga ke Pergunungan Rocky yang ditakrifkan dalam Perjanjian 1818;
 Definisi tujuh jenayah yang tertakluk kepada ekstradisi;
 Perjanjian bahawa kedua-dua pihak akan berkongsi penggunaan Tasik Besar;
 Perjanjian bahawa perlu ada pengakhiran muktamad kepada perdagangan hamba di laut lepas.

Perjanjian itu juga secara retroaktif mengesahkan sempadan selatan Quebec yang juruukur tanah John Collins dan Thomas Valentine telah menandakan dengan monumen batu pada 1771–1773. Perjanjian itu bertujuan bahawa sempadan berada pada 45 darjah lintang utara, tetapi sempadan itu berada di beberapa tempat hampir setengah batu ke utara selari. Perjanjian itu ditandatangani oleh Setiausaha Negara Amerika Syarikat Daniel Webster dan diplomat British Alexander Baring, Baron Ashburton pertama..

 Di Timur 
Timbangtara pelbagai isu sempadan di Timur sebelum Raja William I dari Belanda pada tahun 1831 telah gagal menghasilkan keputusan yang mengikat.

Perjanjian Paris telah mewujudkan selari ke-45 sebagai sebahagian daripada sempadan utara New York dan Vermont zaman moden. Kebanyakan bahagian sempadan itu sebelum ini telah ditinjau pada awal 1770-an, tetapi garis tinjauan adalah tidak tepat. Memandangkan "Fort Blunder"—kubu A.S. yang tidak dinamakan di kawasan yang kini menjadi sebahagian daripada timur laut New York—telah dibina di utara selari ke-45 yang sebenar, Amerika Syarikat mahu mengikuti garis tinjauan lama, dan perjanjian Webster–Ashburton memasukkan perubahan ini , meninggalkan kubu separuh siap di bumi A.S. Selepas menandatangani perjanjian itu, A.S. meneruskan pembinaan di tapak tersebut. Projek baharu itu menggantikan pembinaan era 1812 yang dibatalkan dengan kubu batu sistem ketiga besar yang dikenali sebagai Fort Montgomery.

Perjanjian ini menandakan berakhirnya konfrontasi tempatan antara penebang kayu (dikenali sebagai Perang Aroostook) di sepanjang sempadan Maine dengan tanah jajahan British di Lower Canada (yang kemudiannya menjadi Quebec) dan New Brunswick. Sempadan yang baru dipersetujui membahagikan wilayah yang dipertikaikan antara kedua-dua negara. British telah diberikan laluan jalan Halifax–Quebec, yang dikehendaki tentera mereka kerana Lower Canada tidak mempunyai sambungan lain pada musim sejuk ke New Brunswick dan Nova Scotia. Perjanjian itu melaraskan bahagian sempadan untuk memberi Amerika Syarikat sedikit lagi tanah di utara. Ia juga menyelesaikan isu yang telah membawa kepada pertikaian Indian Stream serta Caroline Affair. Kawasan Indian Stream telah ditugaskan ke Amerika Syarikat. Perjanjian Webster–Ashburton gagal menjelaskan pemilikan Pulau Machias Seal dan North Rock berdekatan, yang masih dipertikaikan. Selain itu, pemeteraian perjanjian itu menamatkan beberapa penambahbaikan bangunan yang dirancang untuk kubu pertahanan Kanada Atas seperti Fort Malden di Amherstburg, yang kemudiannya ditinggalkan oleh kerajaan British, kerana ia tidak lagi berfungsi untuk tujuan pertahanan.

Di Barat
Sempadan antara Lake Superior dan Lake of the Woods memerlukan penjelasan kerana Peta Mitchell yang rosak yang digunakan dalam rundingan untuk Perjanjian Paris tidak mencukupi untuk menentukan sempadan mengikut syarat perjanjian itu. Kekaburan dalam peta dan perjanjian menyebabkan wilayah Arrowhead Minnesota dipertikaikan, dan rundingan sebelumnya tidak menyelesaikan persoalan. Perjanjian itu mempunyai sempadan melalui Long Lake, tetapi tidak menyatakan lokasi tasik itu.. Bagaimanapun, peta menunjukkan tasik itu mengalir ke Tasik Superior berhampiran Isle Royale, yang konsisten dengan laluan Sungai Pigeon.

British, bagaimanapun, sebelum ini mengambil pendirian bahawa sempadan harus meninggalkan Tasik Superior di Fond du Lac ("kepala tasik") di Duluth moden, Minnesota, meneruskan ke atas sungai Saint Louis dan Embarrass, merentasi ketinggian tanah , dan menyusuri Pike River dan Lake Vermilion ke Rainy River...

Untuk menentang laluan barat ini, A.S. menyokong laluan timur, yang digunakan oleh penjelajah Perancis awal Jacques de Noyon pada tahun 1688, dan kemudiannya laluan pedagang bulu yang digunakan dengan baik selepas 1802. Jalan ini menuju ke utara dari tasik di tapak Fort William mendaki Kaministiquia dan Sungai Dog ke Tasik Cold Water, menyeberangi jurang oleh Prairie Portage ke Tasik Height of Land, kemudian pergi ke barat melalui sungai Savanne, Pickerel, dan Maligne ke Tasik La Croix, di mana ia bergabung dengan sempadan sekarang..

Peta Mitchell telah menunjukkan kedua-dua laluan tersebut, dan juga menunjukkan laluan "Tasik Panjang" di antara mereka.. Tasik Long dianggap sebagai Sungai Merpati (walaupun ketiadaan tasik di mulutnya).

Laluan pedagang tradisional meninggalkan Tasik di Grand Portage dan pergi ke darat ke Pigeon, ke atas sungai itu dan anak sungai merentasi Height of Land Portage, dan dari situ menuruni anak sungai Sungai Rainy ke Lac La Croix, Tasik Hujan dan Sungai, dan Tasik Hutan. Ini akhirnya laluan yang ditetapkan oleh perjanjian sebagai sempadan.

Perjanjian itu menjelaskan saluran yang akan diikuti oleh sempadan antara Tasik Huron dan Tasik Superior, menganugerahkan Pulau Gula kepada A.S.

Penjelasan lain yang dibuat dalam perjanjian ini menghasilkan penjelasan tentang anomali Sudut Barat Laut. Sekali lagi, disebabkan kesilapan pada Peta Mitchell, Perjanjian Paris berbunyi "... melalui Tasik Hutan ke titik paling barat lautnya, dan dari situ ke arah barat ke sungai Mississippi ..." Sebenarnya, laluan ke barat dari Lake of the Woods tidak pernah bersilang dengan Mississippi. Konvensyen Inggeris-Amerika 1818 mentakrifkan sempadan tentang Tasik Hutan ke Pergunungan Rocky.

Perjanjian 1842 ini mengesahkan semula sempadan dan seterusnya mentakrifkannya dengan mengubah takrif sempadan kepada sebaliknya dibaca sebagai: 

Perjanjian Webster–Ashburton gagal menangani persoalan Oregon, walaupun isu itu dibincangkan dalam rundingan.

 Isu lain 
Artikel 10 Perjanjian Webster–Ashburton mengenal pasti tujuh jenayah yang tertakluk kepada ekstradisi: "pembunuhan, atau serangan dengan niat untuk melakukan pembunuhan, atau cetak rompak, atau pembakaran, atau rompakan, atau pemalsuan, atau sebutan kertas palsu." Ia tidak termasuk pemberontakan hamba atau pemberontakan. Di samping itu, Amerika Syarikat tidak mendesak pemulangan atau ekstradisi kira-kira 12,000 budak buruan yang telah sampai ke Kanada..

Semasa bersetuju untuk meminta penamatan terakhir kepada perdagangan hamba di laut lepas, Webster dan Ashburton bersetuju untuk meneruskan kes Creole pada tahun 1841 di Caribbean, yang ketika itu dalam perbalahan. Pada bulan November 1841, pemberontakan hamba terhadap Brig Amerika Creole, sebahagian daripada perdagangan hamba pesisir pantai, telah memaksa kapal itu ke Nassau. Pegawai Bahamian akhirnya membebaskan semua 128 hamba yang memilih untuk tinggal di Nassau, kerana Britain telah menghapuskan perhambaan di tanah jajahannya, berkuat kuasa pada 1834. A.S. pada mulanya menuntut pengembalian hamba dan kemudian pampasan. Penyelesaian telah dibuat pada tahun 1855 sebagai sebahagian daripada perjanjian tuntutan yang lebih besar pada tahun 1853, yang meliputi tuntutan oleh kedua-dua negara sejak tahun 1814.

Perjanjian itu menetapkan tahap minimum aktiviti tentera laut anti-perhambaan di luar pantai Afrika Barat oleh Tentera Laut AS dan Tentera Laut Diraja. Ia memformalkan tahap kerjasama yang telah wujud secara ringkas pada tahun 1820 dan 1821. Ia gagal menyediakan kerjasama yang lebih besar dalam penindasan perdagangan hamba; contohnya, tiada hak bersama bagi kedua-dua negara untuk memeriksa kapal yang mengibarkan bendera masing-masing walaupun warna AS dikibarkan secara curang oleh seorang hamba dari negara ketiga. Perjanjian itu, oleh itu, hanya mempunyai kesan yang minimum dalam mengurangkan perdagangan.

Kesudahan
Hasil daripada Perjanjian Webster–Ashburton, Amerika Syarikat menyerahkan 5,000 batu persegi (13,000 km2) wilayah yang dipertikaikan di sepanjang sempadan Maine, termasuk Laluan Halifax–Quebec, tetapi mengekalkan 7,000 batu persegi (18,000 km2) daripada hutan belantara yang dipertikaikan.. Selain itu, Amerika Syarikat menerima 6,500 batu persegi (17,000 km2) tanah di sepanjang sempadan Minnesota–Kanada, termasuk Banjaran Mesabi. Tidak lama selepas ratifikasi perjanjian Webster–Ashburton, negara-negara Ojibwa tentang pantai selatan Tasik Superior menyerahkan tanah kepada Amerika Syarikat dalam Perjanjian La Pointe. Bagaimanapun, berita mengenai ratifikasi perjanjian antarabangsa itu tidak sampai kepada mana-mana pihak yang merundingkan penyerahan tanah. Pancaragam Grand Portage telah tersilap ditinggalkan daripada majlis perjanjian Ojibwe. Di samping itu, Grand Portage Band telah dimaklumkan secara salah mengenai butiran Perjanjian Paris; mereka percaya bahawa sempadan itu melalui pusat Tasik Superior ke Sungai Saint Louis, meletakkan Isle Royale dan kumpulan mereka di wilayah British. Perjanjian Paris secara khusus menyatakan Isle Royale seperti di wilayah Amerika Syarikat. Akibatnya, Perjanjian Isle Royale telah ditandatangani antara Amerika Syarikat dan Grand Portage Band pada tahun 1844 sebagai adhesi kepada Perjanjian La Pointe, dengan suku Ojibwa lain mengesahkan perjanjian itu.

Sepuluh bulan rundingan untuk perjanjian itu diadakan sebahagian besarnya di Rumah Ashburton, rumah legasi British di Dataran Lafayette di Washington, D.C. Rumah itu telah ditetapkan sebagai Mercu Tanda Bersejarah Negara A.S.

Untuk menjadikan perjanjian kontroversi itu lebih popular di Amerika Syarikat, Webster mengeluarkan peta sempadan Maine–Kanada, yang didakwanya telah dilukis oleh Benjamin Franklin. Ia menunjukkan kawasan yang dipertikaikan sebahagian besarnya diselesaikan memihak kepada Amerika Syarikat.

Nota

Rujukan

Karya dipetik 




Bacaan lanjut


  (the standard scholarly history)






 (menunjukkan nilai julat besi tidak diketahui semasa perjanjian dibuat)




Pautan luar

 Text of the Webster–Ashburton Treaty  (The Avalon Project at Yale Law School)
 Webster–Ashburton Treaty (U.S. Department of State)
 Franklin Map Possibly Forged