Perang Biskop

Perang Biskop adalah dua konflik berasingan yang berlaku pada 1639 dan 1640 antara Scotland dan England, disokong oleh Royalis Scotland. Mereka adalah yang pertama daripada Perang Tiga Kerajaan 1639 hingga 1653, yang juga termasuk Perang Saudara Inggeris Pertama dan Kedua, Perang Konfederasi Ireland, dan Perang Inggeris-Scotland 1650 hingga 1652.

Pada tahun 1637, Charles I, raja kedua-dua Scotland dan England, mengenakan perubahan dalam amalan agama ke atas Gereja Scotland. Ditentang hebat oleh banyak orang Scotland, ini membawa kepada Perjanjian Kebangsaan 1638, yang penyokongnya dikenali sebagai Covenanters. Perhimpunan Agung Gereja Scotland kemudiannya mengusir uskup dari gereja, mengubah pertikaian agama menjadi perjuangan untuk ketuanan politik. Kerajaan Covenanter baharu menaikkan tentera untuk menghalang Charles menggunakan kekerasan untuk memulihkan kuasanya.

Perang Biskop Pertama bermula pada awal 1639, apabila pertempuran kecil antara kedua-dua pihak berlaku di utara-timur Scotland. Pada bulan Jun, tentera Inggeris dan Scotland berhimpun berhampiran Berwick-upon-Tweed, tetapi berundur tanpa berperang, mengikuti Perjanjian Berwick (1639). Syaratnya termasuk Perhimpunan Agung dan Parlimen Scotland yang baharu, yang Charles harap akan mengubah keputusan awal mereka. Sebaliknya, mereka telah disahkan semula, yang membawa kepada Perang Uskup Kedua pada tahun 1640.

Orang Scotland menyerang, dan selepas kemenangan dalam Pertempuran Newburn, menduduki bahagian utara England. Di bawah Perjanjian Interim Ripon, Covenanters meneruskan pendudukan sementara menunggu penyelesaian akhir, di mana Charles bersetuju untuk membayar perbelanjaan mereka. Ini memerlukan beliau memanggil semula Parlimen England untuk mengumpul wang bagi tujuan ini dan meratifikasi perjanjian itu. Walaupun Perjanjian London Ogos 1641 menamatkan Perang Bishops, perbezaan politik antara Charles dan Parlimen membawa kepada meletusnya Perang Saudara Inggeris Pertama pada Ogos 1642.

Rujukan

Nota 1
Nota 2