Sistem bunyi Movietone

Sistem bunyi Movietone ialah kaedah bunyi-pada-filem optik untuk merakam bunyi untuk gambar bergerak, memastikan penyegerakan antara bunyi dan gambar. Ia mencapai ini dengan merakam bunyi sebagai trek optik berketumpatan berubah-ubah pada jalur filem yang sama yang merakam gambar. Versi awal sistem ini mampu menghasilkan respons frekuensi 8500 Hz.[1] Walaupun filem bunyi moden menggunakan trek kawasan berubah-ubah, teater filem moden (tidak termasuk yang telah beralih ke pawagam digital) boleh memainkan filem Movietone tanpa pengubahsuaian pada projektor (walaupun jika unit bunyi projektor telah dipasang dengan LED merah atau laser. sumber cahaya, kualiti pembiakan daripada trek ketumpatan berubah-ubah akan terjejas dengan ketara). Movietone ialah salah satu daripada empat sistem bunyi filem yang sedang dibangunkan di A.S. pada tahun 1920-an. Yang lain ialah DeForest's Phonofilm, Warner Brothers' Vitaphone, dan RCA Photophone. Walau bagaimanapun, Phonofilm pada dasarnya adalah versi awal Movietone.
kiri|thumb|Kiri: Lagu nada filem dengan ketumpatan berubah-ubah. Kanan: Trek kawasan boleh ubah.

 Sejarah 
Pada tahun 1916, Theodore Case telah menubuhkan makmal untuk menyelidik sifat fotoelektrik bahan. Sebagai seorang pelajar, dia mengembangkan minat menggunakan cahaya termodulat untuk merakam bunyi. Dia mencipta "sel Thalfide," sebuah fotosel sensitif yang digunakan oleh Tentera Laut A.S. semasa dan selama beberapa tahun selepas Perang Dunia I sebagai sebahagian daripada sistem komunikasi inframerah.

Pada tahun 1922, Case dan pembantunya, Earl I. Sponable, mengalihkan tumpuan mereka kepada "bercakap gambar." Pada tahun itu, Case telah didekati oleh Lee de Forest, yang telah mencuba sejak 1919 untuk membangunkan runut bunyi optik untuk filem filem dalam sistem yang dipanggilnya Phonofilm. De Forest tidak begitu berjaya dan meminta bantuan daripada Case. Dari 1922 hingga 1925, Case dan de Forest bekerjasama dalam membangunkan sistem Phonofilm. Antara ciptaan Case yang lain, beliau menyumbangkan fotosel Thalfide dan Aeo-light, sumber cahaya yang boleh dimodulasi dengan mudah oleh isyarat audio dan akhirnya boleh digunakan untuk mendedahkan runut bunyi dalam filem kamera bunyi.

Pada tahun 1925, Case menamatkan perkongsiannya dengan de Forest kerana kebiasaan de Forest menuntut kredit tunggal untuk sistem Phonofilm, walaupun kebanyakan ciptaan kritikal berasal dari Case. Dokumen yang menyokong ini, termasuk surat yang ditandatangani oleh De Forest yang menyatakan bahawa Phonofilms hanya boleh dilakukan kerana ciptaan Makmal Penyelidikan Kes, terletak di Muzium Makmal Penyelidikan Kes di Auburn, New York. Pada tahun 1925, oleh itu, Case dan Sponable terus membangunkan sistem mereka, yang kini mereka panggil "Movietone".
Sejak 1924, Sponable menumpukan pada mereka bentuk kamera sistem tunggal yang boleh merakam kedua-dua bunyi dan gambar pada negatif yang sama. Dia meminta Bell & Howell mengubah suai salah satu kamera mereka mengikut reka bentuknya, tetapi hasilnya tidak memuaskan. Akibatnya, kedai mesin Wall di Syracuse, New York telah ditugaskan untuk membina semula kamera ini, dan hasilnya telah bertambah baik dengan ketara.

Selepas itu, Wall Camera Corporation menghasilkan banyak kamera sistem tunggal 35mm, yang akhirnya membawa kepada pembangunan kemudian tiga filem Cinerama "skrin lebar" kamera pada tahun 1950-an. Pada mulanya, Wall menukar beberapa kamera Bell & Howell Design 2709 kepada sistem tunggal, tetapi kebanyakannya direka dan dihasilkan oleh Wall. Kamera sistem tunggal juga dibuat oleh Mitchell Camera Corporation semasa Perang Dunia II untuk Kor Isyarat Tentera A.S., walaupun kamera ini agak jarang berlaku.

Nisbah aspek kira-kira 1.19:1 telah diperkenalkan apabila teknologi kamera sistem tunggal dibangunkan. Teknologi ini mencetak runut bunyi optik di atas apertur penuh 35mm, yang secara bahasa dirujuk sebagai "nisbah Nada Filem." Nisbah ini digunakan secara meluas oleh studio Hollywood dan Eropah (selain daripada yang menggunakan bunyi pada cakera) antara akhir 1920-an dan Mei 1932. Pada Mei 1932, nisbah Akademi 1.37:1 telah diperkenalkan, dengan berkesan memulihkan bentuk bingkai asal zaman senyap.

Pada tahun 1950-an, kamera kinescope 35mm pertama dengan bunyi pada filem telah diperkenalkan oleh Photo-Sonics. Kamera ini menampilkan mekanisme Davis Loop Drive yang dibina dalam kotak kamera, yang penting untuk peralihan masa rangkaian TV sebelum penggunaan pita video. Galvanometer bunyi, yang dibuat oleh RCA, direka bentuk untuk menghasilkan keputusan yang baik hingga cemerlang apabila filem kinescope negatif ditayangkan, dengan itu mengelakkan keperluan untuk membuat cetakan sebelum tayangan semula tertunda. Western Electric membangunkan mekanisme Davis.

Selepas berpisah dengan de Forest, Case membuat perubahan pada kepala bunyi projektor Movietone dengan meletakkannya di bawah kepala gambar, dengan offset gambar bunyi kira-kira 14 1⁄2 inci (370 mm) (berhampiran dengan standard masa kini). Ini adalah penyimpangan daripada amalan sebelumnya dalam Phonofilm, di mana kepala bunyi diletakkan di atas kepala gambar. Case juga menggunakan kelajuan 24 bingkai/saat untuk Movietone, menyelaraskannya dengan kelajuan yang telah dipilih untuk sistem bunyi-pada-cakera Western Electric Vitaphone. Ini menetapkan 24 bingkai/saat sebagai kelajuan standard untuk semua filem bunyi, sama ada bunyi pada cakera atau bunyi pada filem dan kekal sebagai kelajuan standard untuk filem bunyi profesional dengan beberapa pengecualian.Earl I. Sponable, "Historical Development of Sound Films," The Journal of the Society of Motion Picture Engineers (April 1947), Vol. 48, No. 4Edward Kellogg, "History of Sound Motion in Pictures," The Journal of the Society of Motion Picture Engineers (June 1955), Vol. 64, p. 295

Pada ketika ini, sistem Movietone Case dan Sponable telah diterima pakai oleh AMPAS sebagai piawaian akademi. Ia boleh ditukar ganti dengan sistem RCA Photophone kemudian dalam kebanyakan aspek. Untuk butiran teknikal dan senarai pengguna industri, sila rujuk RCA Photophone.

 Penggunaan komersial oleh William Fox 
Penggunaan komersil Movietone bermula apabila William Fox dari Fox Film Corporation membeli keseluruhan sistem, termasuk paten, pada Julai 1926. Walaupun Fox memiliki paten Case, karya Freeman Harrison Owens, dan hak Amerika untuk Tri- Jerman. Paten Ergon, sistem filem bunyi Movietone hanya menggunakan ciptaan Makmal Penyelidikan Kes.

Juga pada tahun 1926, William Fox mengupah Earl I. Sponable (1895–1977) daripada Makmal Penyelidikan Kes dan memperoleh paten bunyi pada filem daripada Case. Filem cereka pertama yang dikeluarkan menggunakan sistem Fox Movietone ialah Sunrise: A Song of Two Humans (1927), diarahkan oleh F. W. Murnau. Filem ini merupakan filem cereka pertama yang dihasilkan secara profesional dengan runut bunyi optik. Bunyi dalam filem itu termasuk muzik dan kesan bunyi tetapi hanya beberapa perkataan yang tidak disegerakkan. Sistem ini juga digunakan untuk urutan lakonan bunyi dalam Mother Knows Best (1928).

Dalam masa dua tahun selepas membeli sistem daripada Case, Fox membeli semua kepentingan Case dalam syarikat Fox-Case. Semua filem ciri bunyi Fox telah dibuat menggunakan sistem Movietone sehingga tahun 1931, apabila ia digantikan oleh sistem rakaman Western Electric yang menggunakan injap cahaya yang dicipta oleh Edward C. Wente pada tahun 1923. Walaupun perubahan ini, Fox terus menggunakan sistem Movietone untuk Movietone News sehingga 1939, kerana kemudahan mengangkut peralatan filem bunyi sistem tunggal.

 Perkembangan kemudian 
kiri|thumb|231x231px|Kamera filem filem Fox vintaj.
Sistem bunyi Makmal Penyelidikan Kes memberi kesan besar kepada piawaian industri. Sebagai contoh, ia meletakkan bunyi optik 20 bingkai di hadapan imej yang disertakan.Leslie J. Wheeler, Principles of Cinematography (4th ed.), Fountain Press (1969), p. 373  Standard SMPTE untuk filem bunyi 35 mm ialah +21 bingkai untuk optik, tetapi teater 46 kaki mengurangkan ini kepada +20 bingkai.Kodak Film Notes Issue # H-50-03: Projection practices and techniques – see Manuals at http://www.film-tech.com/Ira Konigsberg, The Complete Film Dictionary (2nd ed.), Bloomsbury (1997) – see Projector article. Pelarasan ini dibuat sebahagiannya untuk memastikan filem berjalan lancar melepasi kepala bunyi. Ia juga dibuat untuk menghalang Phonofilms daripada dimainkan di pawagam, kerana sistem Phonofilm tidak serasi dengan spesifikasi Makmal Penyelidikan Kes, dan untuk memudahkan pengubahsuaian projektor yang telah digunakan secara meluas.

Sponable bekerja di studio Fox Film Corporation (kemudian 20th Century Fox) Movietone di 54th Street dan 10th Avenue di New York City sehingga dia bersara pada 1960-an. Dia akhirnya memenangi Anugerah Akademi untuk kerja teknikalnya dalam pembangunan CinemaScope. Sponable membuat banyak sumbangan kepada teknologi perfileman, termasuk ciptaan skrin gambar bergerak berlubang. Inovasi ini membolehkan pembesar suara diletakkan di belakang skrin untuk meningkatkan ilusi bunyi yang terpancar terus daripada aksi filem. Semasa di Fox, Sponable juga berkhidmat sebagai pegawai Persatuan Jurutera Filem dan Televisyen. Beliau menerbitkan sejarah ringkas filem bunyi dalam edisi April 1947 Jurnal SMPE (Jurnal SMPTE selepas 1950).

Sejarah Makmal Penyelidikan Kes telah lama tidak dihebahkan. Selepas Theodore Case meninggal dunia pada tahun 1944, dia meninggalkan rumah dan makmalnya sebagai sumbangan untuk dipelihara sebagai muzium yang mempamerkan ciptaan Makmal Penyelidikan Kes. Bagaimanapun, pengarah pertama muzium itu, yang menyelianya selama 50 tahun, memutuskan untuk meletakkan kandungan makmal ke dalam simpanan dan menukar bangunan itu menjadi studio seni. Studio bunyi Makmal Penyelidikan Kes terletak di tingkat dua rumah gerabak ladang itu, yang telah disewakan kepada kelab kereta api model tempatan sehingga awal 1990-an.

Selepas mengalami kecederaan parah dalam kemalangan kereta pada Julai 1929, Fox kehilangan syarikatnya pada tahun 1930 apabila pinjamannya dipanggil masuk. Pada tahun 1936, dia juga kalah dalam tuntutan mahkamah di Mahkamah Agung A.S. terhadap industri filem, yang dia percaya telah melanggar Trinya. -Paten Ergon. Sponable telah melakukan sangat sedikit untuk mewujudkan rekod sejarah ciptaan Makmal Penyelidikan Kes, selain daripada artikel April 1947 dalam The Journal of the SMPE.

Pada tahun 1947 juga, Davis Loop Drive diperkenalkan kepada pemegang lesen Western Electric, termasuk Twentieth Century-Fox (WECo RA-1231; masih dibuat oleh syarikat pengganti).

Makmal Penyelidikan Kes, rumah pengangkutan bersebelahan dan rumah Case telah dipulihkan. Penyelidikan menggunakan resit makmal, buku nota, surat-menyurat, dan kebanyakan peralatan asal makmal sedang dijalankan. Ini termasuk peranti rakaman pertama yang dicipta untuk menguji lampu AEO. Koleksi tersebut termasuk surat daripada Thomas Edison, salinan paten Tri-Ergon, dan dokumen dalaman daripada Fox Films yang ditulis pada tahun 1930-an. Dokumen terakhir ini menyatakan bahawa sebaik sahaja diketahui umum bahawa Sponable menyempurnakan sistem bunyi pada filem kawasan berubah-ubah di Fox Studios, sistem itu menjadi standard dan menggantikan ciptaan Makmal Penyelidikan Kes.

Beberapa filem yang dimiliki oleh Makmal dan Muzium Penyelidikan Kes telah dipulihkan oleh George Eastman House di Rochester, New York dan berada dalam koleksi mereka. Makmal dan Muzium Penyelidikan Kes mempunyai rakaman filem bunyi tambahan Theodore Case. Salinan filem yang sama yang ditemui baru-baru ini di Rumah Eastman berada dalam keadaan pemeliharaan yang lebih baik. Filem Movietone News berada dalam koleksi 20th-Century Fox dan University of South Carolina di Columbia. Ini termasuk satu-satunya rakaman Earl I. Sponable talking yang diketahui. Sponable juga boleh dilihat dalam rakaman tayangan perdana filem The Robe.

Filem fonofilem yang dihasilkan menggunakan ciptaan Makmal Penyelidikan Kes terdapat dalam koleksi Perpustakaan Kongres dan Institut Filem British.

Selepas tahun 1940-an, sistem rakaman kepadatan berubah-ubah (VD) Movietone mula kehilangan tempat kepada sistem kawasan berubah-ubah (VA) Photophone yang dibangunkan oleh Photophone kerana paten berkaitan VA telah tamat tempoh. Kedua-dua kaedah boleh mencapai piawaian rakaman, penduaan dan pembiakan yang serupa. Walau bagaimanapun, kawalan kualiti dalam makmal menjadi lebih kritikal dalam menduplikasi trek VD daripada trek VA. Ketidaktepatan kecil dalam tetapan cahaya pencetak, sensitometri dan kawalan densitometri mempunyai kesan yang lebih ketara pada nisbah isyarat-ke-bunyi trek VD berbanding dengan trek VA. Atas sebab ini, arkib, telah memilih untuk menguasai semula runut VD asal kepada negatif VA untuk pemeliharaan dan penciptaan cetakan baharu.

 Lihat juga 

 Vitaphone

 Rujukan 

 Pautan luar 

 List of Early Sound Films 1894–1929 at Silent Era website