Emil Kraepelin

Emil Wilhelm Georg Magnus Kraepelin (; ; 15 Februari 1856 – 7 Oktober 1926) adalah seorang pakar psikiatri Jerman. Ensiklopedia Psikologi H. J. Eysenck mengenal pasti beliau sebagai pengasas psikiatri saintifik moden, psikofarmakologi dan genetik psikiatri.

Kraepelin percaya punca utama penyakit psikiatri adalah kerosakan biologi dan genetik. Teori-teorinya menguasai psikiatri pada permulaan abad ke-20 dan, walaupun pengaruh psikodinamik kemudian Sigmund Freud dan murid-muridnya, menikmati kebangkitan pada akhir abad. Walaupun dia mengisytiharkan standard klinikal tingginya sendiri untuk mengumpul maklumat "melalui analisis pakar kes individu", dia juga menggunakan pemerhatian yang dilaporkan mengenai pegawai yang tidak terlatih dalam psikiatri.

Buku teksnya tidak mengandungi sejarah kes terperinci individu tetapi kompilasi seperti mozek kenyataan dan tingkah laku tipikal daripada pesakit dengan diagnosis khusus. Beliau telah digambarkan sebagai "seorang pengurus saintifik" dan "seorang pengendali politik", yang membangunkan "program penyelidikan epidemiologi berskala besar, berorientasikan klinikal"..

 Keluarga dan kehidupan awal 
Kraepelin, yang bapanya, Karl Wilhelm, adalah bekas penyanyi opera, guru muzik, dan kemudiannya bercerita yang berjaya,Peter Barham (2004), Forgotten Lunatics of the Great War (New Haven: Yale), p. 163 n. 47. dilahirkan pada tahun 1856 di Neustrelitz, di Kadipaten Mecklenburg-Strelitz di Jerman. Dia pertama kali diperkenalkan kepada biologi oleh abangnya Karl, 10 tahun lebih tua dan, kemudian, pengarah Muzium Zoologi Hamburg.On Kraepelin's early life and family, see Burgmair et al., vol. I, as well as his Memoirs (Berlin: Springer, 1987).

 Pendidikan dan kerjaya 
Kraepelin memulakan pengajian perubatannya pada tahun 1874 di Universiti Leipzig dan menyelesaikannya di Universiti Würzburg (1877–78).Dagmar Drüll, Heidelberger Gelehrtenlexikon: 1803–1932, Springer-Verlag, 2013, p. 149. Di Leipzig, beliau belajar neuropatologi di bawah Paul Flechsig dan psikologi eksperimen dengan Wilhelm Wundt. Kraepelin akan menjadi murid Wundt dan mempunyai minat sepanjang hayat dalam psikologi eksperimen berdasarkan teorinya. Semasa di sana, Kraepelin menulis esei yang memenangi hadiah, "Pengaruh Penyakit Akut dalam Penyebab Gangguan Mental".

Di Würzburg, beliau telah menamatkan Rigorosum beliau (kira-kira setara dengan peperiksaan viva-voce MBBS) pada Mac 1878, Staatsexamen (peperiksaan pelesenan) beliau pada Julai 1878, dan Approbation beliau (lesen beliau untuk mengamalkan perubatan; kira-kira setara dengan MBBS) pada 9 Ogos. 1878. Dari Ogos 1878 hingga 1882, beliau bekerja dengan Bernhard von Gudden di Universiti Munich.

Kembali ke Universiti Leipzig pada Februari 1882, dia bekerja di klinik neurologi Wilhelm Heinrich Erb dan di makmal psikofarmakologi Wundt."Kraepelin, Emil (1856–1926)" by Margaret Alic, Gale Encyclopedia of Psychology, 2001. Dia menyelesaikan tesis habilitasi di Leipzig; ia berhak "The Place of Psychology in Psychiatry". Pada 3 Disember 1883 beliau menamatkan pengajiannya umhabilitation ("pemulihan" = prosedur pengecaman habilitasi) di Munich.

Karya utama Kraepelin, Compendium der Psychiatrie: Zum Gebrauche für Studirende und Aerzte (Inggeris: Compendium of Psychiatry: For the Use of Students and Physicians), pertama kali diterbitkan pada tahun 1883 dan telah dikembangkan dalam edisi berbilang jilid berikutnya kepada Ein Lehrbuch der Psychiatrie (Inggeris: A Textbook: Foundations of Psikiatri dan Neurosains). Di dalamnya, beliau berhujah bahawa psikiatri adalah satu cabang sains perubatan dan harus disiasat melalui pemerhatian dan eksperimen seperti sains semula jadi yang lain. Dia menyeru untuk penyelidikan tentang punca fizikal penyakit mental, dan mula menubuhkan asas sistem klasifikasi moden untuk gangguan mental. Kraepelin mencadangkan bahawa dengan mengkaji sejarah kes dan mengenal pasti gangguan tertentu, perkembangan penyakit mental boleh diramalkan, selepas mengambil kira perbezaan individu dalam personaliti dan umur pesakit pada permulaan penyakit.

Pada tahun 1884, beliau menjadi doktor kanan di bandar wilayah Prussia Leubus, Wilayah Silesia, dan pada tahun berikutnya beliau dilantik sebagai pengarah Institut Rawatan dan Kejururawatan di Dresden. Pada 1 Julai 1886,pada usia 30 tahun, Kraepelin dinamakan Profesor Psikiatri di Universiti Dorpat (kini Universiti Tartu) di tempat yang kini dikenali sebagai Tartu, Estonia (lihat Burgmair et al., vol. IV). Empat tahun kemudian, pada 5 Disember 1890, beliau menjadi ketua jabatan di Universiti Heidelberg, di mana beliau kekal sehingga 1904.Semasa di Dorpat, beliau menjadi pengarah Klinik Universiti 80 katil, di mana beliau mula mengkaji dan merekodkan banyak sejarah klinikal secara terperinci dan "dibimbing untuk mempertimbangkan kepentingan perjalanan penyakit berkenaan dengan klasifikasi gangguan mental" .

Pada tahun 1903, Kraepelin berpindah ke Munich untuk menjadi Profesor Psikiatri Klinikal di Universiti Munich.

Pada tahun 1908, beliau telah dipilih sebagai ahli Akademi Sains Diraja Sweden.

Pada tahun 1912, atas permintaan DVP (Deutscher Verein für Psychiatrie; Persatuan Psikiatri Jerman),See (1) German Society for Psychiatry, Psychotherapy, Psychosomatics and Neurology and (2) History of the DGPPN di mana beliau adalah ketua dari 1906 hingga 1920, beliau mula merancang untuk menubuhkan pusat penyelidikan. Berikutan sumbangan besar daripada jurubank Yahudi Jerman-Amerika James Loeb, yang pernah menjadi pesakit, dan menjanjikan sokongan daripada "penaung sains", Institut Penyelidikan Psikiatri Jerman telah diasaskan pada tahun 1917 di Munich.Burgmair, Wolfgang, and Matthias M. Weber. "'Das Geld ist gut angelegt, und du brauchst keine Reue zu haben': James Loeb, ein deutsch-amerikanischer Wissenschaftsmäzen zwischen Kaiserreich und Weimarer Republik." Historische Zeitschrift 277 (2003): 343–378.James Loeb Harvard University Press. Pada mulanya ditempatkan di bangunan hospital sedia ada, ia dikekalkan oleh sumbangan selanjutnya daripada Loeb dan saudara-maranya. Pada tahun 1924 ia berada di bawah naungan Kaiser Wilhelm Society for the Advancement of Science. Yayasan Rockefeller keluarga Jerman-Amerika Rockefeller membuat sumbangan besar yang membolehkan pembangunan bangunan khusus baru untuk institut itu mengikut garis panduan Kraepelin, yang dibuka secara rasmi pada tahun 1928.

Kraepelin bersuara menentang perlakuan biadab yang berleluasa di rumah suaka psikiatri pada masa itu, dan menentang alkohol, hukuman mati dan pemenjaraan berbanding rawatan orang gila. Untuk penenang pesakit yang gelisah, Kraepelin mengesyorkan kalium bromida.Hans C. Bangen: Geschichte der medikamentösen Therapie der Schizophrenie. VWB, Berlin 1992,  Dia menolak teori psikoanalisis yang menyatakan seksualiti semula jadi atau awal sebagai punca penyakit mental, dan dia menolak spekulasi falsafah sebagai tidak saintifik. Dia memberi tumpuan kepada pengumpulan data klinikal dan sangat berminat dalam neuropatologi (contohnya, tisu berpenyakit).

Dia juga dengan tegas menolak andaian perbezaan semula jadi berhubung dengan homoseksual, yang dianggapnya sebagai maksiat yang disebabkan oleh onani. Pada tahun 1918 beliau menyeru "disiplin pendidikan" seperti yang diperkenalkan oleh parti Nazi selepas 1933: hukuman berat untuk jenayah 'rasuah' (rayu), terpakai kepada mana-mana perbuatan yang berkaitan dengan kepuasan seksual. Ini memanjangkan dasar anti-gay pada masa itu, yang hanya menghukum hubungan seksual antara lelaki. Idea-idea ini akhirnya memberikan legitimasi kepada dasar Nazi yang menganiaya orang gay, membenarkan parti Nazi berbuat demikian dengan berselindung untuk mematuhi pendapat saintifik. Kerjanya menghalalkan penganiayaan dan layanan tidak berperikemanusiaan terhadap orang gay di Nazi Jerman.

Dalam tempoh akhir kerjayanya, sebagai juara Darwinisme sosial yang yakin, beliau secara aktif mempromosikan agenda dasar dan penyelidikan dalam kebersihan kaum dan eugenik..

Kraepelin bersara daripada mengajar pada usia 66 tahun, menghabiskan baki tahunnya untuk menubuhkan institut itu. Edisi kesembilan dan terakhir buku teksnya diterbitkan pada tahun 1927, sejurus selepas kematiannya. Ia terdiri daripada empat jilid dan sepuluh kali lebih besar daripada edisi pertama 1883.

Pada tahun-tahun terakhir hidupnya, Kraepelin sibuk dengan ajaran Buddha dan merancang untuk melawat tempat suci Buddha pada masa kematiannya, menurut anak perempuannya, Antonie Schmidt-Kraepelin.

 Teori dan skema klasifikasi 
Kraepelin mengumumkan bahawa dia telah menemui cara baru untuk melihat penyakit mental, merujuk kepada pandangan tradisional sebagai "simptomatik" dan pandangannya sebagai "klinikal". Ini ternyata menjadi sintesis penetapan paradigma beliau terhadap beratus-ratus gangguan mental yang diklasifikasikan oleh abad ke-19, mengelompokkan penyakit bersama-sama berdasarkan klasifikasi sindrom—pola simptom biasa dari masa ke masa-dan bukannya dengan persamaan mudah simptom utama dalam cara pendahulunya.

Kraepelin menyifatkan karyanya dalam edisi ke-5 buku teksnya sebagai "langkah tegas daripada gejala kepada pandangan klinikal kegilaan... Kepentingan tanda-tanda klinikal luaran telah... ditaklukkan kepada pertimbangan keadaan asal, kursus, dan terminal yang disebabkan oleh gangguan individu Oleh itu, semua kategori gejala semata-mata telah hilang dari nosologi".

 Psikosis dan mood 
Kraepelin secara khusus dikreditkan dengan klasifikasi apa yang sebelum ini dianggap sebagai konsep kesatuan psikosis, kepada dua bentuk yang berbeza (dikenali sebagai dikotomi Kraepelin):

 kemurungan manik (walaupun lazimnya ditunjukkan sebagai sinonim dengan gangguan bipolar yang tidak tepat; penyakit kemurungan manik merangkumi spektrum gangguan mood yang lebih luas seperti gangguan bipolar dan kemurungan utama yang berulang, 
 demensia praecox.

Berdasarkan penyelidikan jangka panjangnya, dan menggunakan kriteria tentu saja, hasil dan prognosis, dia membangunkan konsep demensia praecox, yang ditakrifkannya sebagai "perkembangan sub-akut keadaan sederhana kelemahan mental yang berlaku pada usia muda. ". Apabila beliau mula-mula memperkenalkan konsep ini sebagai entiti diagnostik dalam edisi Jerman keempat Lehrbuch der Psychiatrie pada tahun 1893, ia diletakkan di antara gangguan degeneratif bersama, tetapi berasingan daripada, catatonia dan paranoid demensia. Pada masa itu, konsep ini hampir sama dengan hebefrenia Ewald Hecker. Dalam edisi keenam Lehrbuch pada tahun 1899 ketiga-tiga jenis klinikal ini dianggap sebagai ekspresi berbeza bagi satu penyakit, dementia praecox..

Salah satu prinsip kardinal kaedahnya ialah pengiktirafan bahawa sebarang gejala tertentu mungkin muncul dalam hampir mana-mana satu daripada gangguan ini; cth., hampir tiada simptom tunggal yang berlaku dalam demensia praecox yang kadangkala tidak dapat ditemui dalam kemurungan manik. Apa yang membezakan setiap penyakit secara simptomatik (berbanding dengan patologi yang mendasari) bukanlah sebarang gejala atau gejala tertentu (patognomonik), tetapi corak gejala tertentu. Sekiranya tiada ujian atau penanda fisiologi atau genetik langsung untuk setiap penyakit, ia hanya mungkin untuk membezakannya dengan corak simptom khusus mereka. Oleh itu, sistem Kraepelin ialah kaedah untuk pengecaman corak, bukan pengelompokan mengikut simptom biasa.

Telah didakwa bahawa Kraepelin juga menunjukkan corak khusus dalam genetik gangguan dan corak ini dalam perjalanan dan hasilnya, tetapi belum ada biomarker khusus yang dikenal pasti. Secara umumnya, terdapat lebih ramai orang yang menghidap skizofrenia di kalangan saudara-mara pesakit skizofrenia berbanding populasi umum, manakala kemurungan manik lebih kerap berlaku pada saudara-mara yang mengalami kemurungan manik. Walaupun, sudah tentu, ini tidak menunjukkan hubungan genetik, kerana ini mungkin faktor sosio-persekitaran juga.

Dia juga melaporkan corak kepada perjalanan dan hasil keadaan ini. Kraepelin percaya bahawa skizofrenia mengalami kemerosotan di mana fungsi mental secara berterusan (walaupun mungkin tidak menentu) merosot, manakala pesakit manic-depressive mengalami perjalanan penyakit yang terputus-putus, di mana pesakit secara relatifnya bebas simptom semasa selang waktu yang memisahkan episod akut. Ini menyebabkan Kraepelin menamakan apa yang kini kita kenali sebagai skizofrenia, dementia praecox (bahagian demensia yang menandakan kemerosotan mental yang tidak dapat dipulihkan). Ia kemudiannya menjadi jelas bahawa demensia praecox tidak semestinya membawa kepada kemerosotan mental dan dengan itu dinamakan semula sebagai skizofrenia oleh Eugen Bleuler untuk membetulkan kesilapan nama Kraepelin.

Di samping itu, seperti yang diterima oleh Kraepelin pada tahun 1920, "Ia menjadi semakin jelas bahawa kita tidak dapat membezakan kedua-dua penyakit ini dengan memuaskan"; Walau bagaimanapun, beliau menegaskan bahawa "Di satu pihak kami mendapati pesakit yang mengalami demensia yang tidak dapat dipulihkan dan lesi kortikal yang teruk. Sebaliknya adalah pesakit yang personalitinya kekal utuh". Namun begitu, pertindihan antara diagnosis dan keabnormalan neurologi (apabila ditemui) telah berterusan, dan sebenarnya kategori diagnostik gangguan skizoafektif akan dibawa masuk untuk menampung kes pertengahan.

Kraepelin menumpukan sangat sedikit halaman untuk spekulasinya tentang etiologi dua kegilaan utamanya, demensia praecox dan gila manic-depressive. Walau bagaimanapun, dari tahun 1896 hingga kematiannya pada tahun 1926 beliau berpegang pada spekulasi bahawa penyakit gila ini (terutamanya dementia praecox) suatu hari nanti mungkin didapati berpunca daripada proses penyakit sistemik atau "seluruh badan" secara beransur-ansur, mungkin metabolik, yang menjejaskan banyak organ-organ dan saraf dalam badan tetapi menjejaskan otak dalam lata terakhir yang menentukan..

 Personaliti psikopat 
Dalam edisi pertama hingga keenam buku teks psikiatri Kraepelin yang berpengaruh, terdapat bahagian tentang kegilaan moral, yang kemudiannya bermakna gangguan emosi atau rasa moral tanpa khayalan atau halusinasi yang jelas, dan yang ditakrifkan oleh Kraepelin sebagai "kekurangan atau kelemahan sentimen yang melawan kepuasan keegoan yang kejam". Dia mengaitkan ini terutamanya kepada kemerosotan. Ini telah disifatkan sebagai definisi semula psikiatri teori Cesare Lombroso tentang "penjenayah yang dilahirkan", dikonseptualisasikan sebagai "kecacatan moral", walaupun Kraepelin menegaskan masih belum mungkin untuk mengenali mereka dengan ciri-ciri fizikal..Richard Wetzell (2000) Inventing the criminal: a history of German criminology, 1880–1945 from p 59 & 146, misc.

Malah dari tahun 1904 Kraepelin menukar tajuk bahagian kepada "Penjenayah yang dilahirkan", memindahkannya dari bawah "Pemikiran lemah kongenital" kepada lembaran baru mengenai "Peribadi Psychopathic". Mereka dirawat di bawah teori degenerasi. Empat jenis dibezakan: penjenayah lahir (delinkuen bawaan), pembohong patologi, orang yang suka bertanya, dan Triebmenschen (orang yang didorong oleh paksaan asas, termasuk gelandangan, boros, dan dipsomaniac).

Konsep "inferioriti psikopat" baru-baru ini dipopularkan di Jerman oleh Julius Ludwig August Koch, yang mencadangkan jenis kongenital dan diperolehi. Kraepelin tidak mempunyai bukti atau penjelasan yang mencadangkan punca kongenital, dan oleh itu andaian beliau nampaknya adalah "biologisme" yang mudah. Yang lain, seperti Gustav Aschaffenburg, berhujah untuk kombinasi punca yang berbeza-beza. Andaian Kraepelin tentang kecacatan moral dan bukannya dorongan positif ke arah jenayah juga telah dipersoalkan, kerana ia membayangkan bahawa rasa moral entah bagaimana wujud dan tidak berubah, namun ia diketahui berbeza mengikut masa dan tempat, dan Kraepelin tidak pernah menganggap bahawa rasa moral mungkin berbeza.

Kurt Schneider mengkritik nosologi Kraepelin mengenai topik seperti Haltlose kerana kelihatan sebagai senarai tingkah laku yang dianggapnya tidak diingini, dan bukannya keadaan perubatan, walaupun versi alternatif Schneider juga telah dikritik atas dasar yang sama. Namun begitu, banyak keperluan sistem diagnostik ini telah diperkenalkan ke dalam sistem diagnostik, dan persamaan yang luar biasa kekal dalam DSM-5 dan ICD-10. Isu hari ini akan dipertimbangkan terutamanya di bawah kategori gangguan personaliti, atau dari segi tumpuan Kraepelin pada psikopati.

Kraepelin telah merujuk kepada keadaan psikopat (atau "negeri") dalam edisi 1896 beliau, termasuk kegilaan kompulsif, kegilaan impulsif, homoseksual, dan gangguan mood. Dari tahun 1904, bagaimanapun, beliau sebaliknya menamakan "keadaan penyakit asal itu, dan memperkenalkan kategori alternatif baharu personaliti psikopat. Dalam edisi kelapan dari 1909 kategori itu akan termasuk, sebagai tambahan kepada jenis "dissosial" yang berasingan, yang mudah teruja, tidak stabil. , orang yang didorong oleh Triebmenschen, sipi, pembohong dan penipu, dan yang suka bergaduh Telah digambarkan sebagai luar biasa bahawa Kraepelin kini menganggap gangguan mood bukan sebahagian daripada kategori yang sama, tetapi hanya melemahkan (lebih ringan) fasa penyakit kemurungan manik. ; ini sepadan dengan skim pengelasan semasa.Henning Sass & Alan Felthous (2008) Chapter 1: History and Conceptual Development of Psychopathic Disorders in International Handbook on Psychopathic Disorders and the Law. Edited by Alan Felthous, Henning Sass.

 Penyakit Alzheimer 
Kraepelin berpendapat bahawa terdapat otak tertentu atau patologi biologi lain yang mendasari setiap gangguan psikiatri utama. Sebagai rakan sekerja Alois Alzheimer, beliau adalah penemu bersama penyakit Alzheimer, dan makmalnya menemui asas patologinya. Kraepelin yakin bahawa suatu hari nanti akan dapat mengenal pasti asas patologi bagi setiap gangguan psikiatri utama.

 Eugenik 
Selepas berpindah menjadi Profesor Psikiatri Klinikal di Universiti Munich pada tahun 1903, Kraepelin semakin banyak menulis mengenai isu dasar sosial. Beliau adalah penyokong kuat dan berpengaruh terhadap eugenik dan kebersihan kaum. Penerbitan beliau termasuk tumpuan kepada alkoholisme, jenayah, degenerasi dan histeria..

Kraepelin yakin bahawa institusi seperti sistem pendidikan dan negara kebajikan, kerana trend mereka untuk memecahkan proses pemilihan semula jadi, melemahkan "perjuangan biologi Jerman untuk terus hidup". Dia prihatin untuk memelihara dan meningkatkan orang Jerman, Volk, dalam erti kata negara atau bangsa. Dia nampaknya memegang konsep evolusi Lamarckian, supaya kemerosotan budaya boleh diwarisi. Beliau adalah sekutu kuat dan penganjur kerja rakan pakar psikiatri (dan murid dan kemudiannya pengganti sebagai pengarah klinik) Ernst Rüdin untuk menjelaskan mekanisme pewarisan genetik untuk membuat apa yang dipanggil "genetik empirikal prognosis".

Martin Brune telah menegaskan bahawa Kraepelin dan Rüdin juga nampaknya telah menyokong teori domestisasi diri, versi Darwinisme sosial yang berpendapat bahawa budaya moden tidak membenarkan orang ramai disingkirkan, mengakibatkan lebih banyak gangguan mental dan kemerosotan kolam gen. Kraepelin melihat beberapa "gejala" ini, seperti "melemahkan daya maju dan daya tahan, penurunan kesuburan, proletarianisasi, dan kerosakan moral akibat "menutup orang" [Zusammenpferchung]. Dia juga menulis bahawa "jumlah orang bodoh, epilepsi , psikopat, penjenayah, pelacur, dan gelandangan yang berasal dari ibu bapa peminum alkohol dan sifilis, dan yang memindahkan rasa rendah diri mereka kepada anak-anak mereka, adalah tidak terkira". gangguan mental, mengajar kita bahawa penjinakkan mereka yang luar biasa maju akhirnya boleh mencetak tanda yang jelas pada kaum". Brune menyatakan bahawa sistem nosologi Kraepelin "sebahagian besarnya, dibina di atas paradigma kemerosotan".

 Pengaruh 
Sumbangan besar Kraepelin dalam mengklasifikasikan skizofrenia dan kemurungan manik masih agak tidak diketahui oleh masyarakat umum, dan karyanya, yang tidak mempunyai kualiti sastera mahupun kuasa paradigmatik Freud, jarang dibaca di luar kalangan ilmiah. Sumbangan Kraepelin juga sebahagian besarnya dipinggirkan sepanjang sebahagian besar abad ke-20 semasa kejayaan teori etiologi Freudian. Walau bagaimanapun, pandangannya kini menguasai banyak bahagian penyelidikan psikiatri dan psikiatri akademik. Teori asasnya mengenai diagnosis gangguan psikiatri menjadi asas kepada sistem diagnostik utama yang digunakan hari ini, terutamanya DSM-IV Persatuan Psikiatri Amerika dan sistem ICD Pertubuhan Kesihatan Sedunia, berdasarkan Kriteria Diagnostik Penyelidikan dan Kriteria Feighner yang lebih awal yang dibangunkan oleh penyokong. "neo-Kraepelinians", walaupun Robert Spitzer dan yang lain dalam jawatankuasa DSM berminat untuk tidak memasukkan andaian tentang sebab akibat seperti yang Kraepelin telah.

Kraepelin telah digambarkan sebagai "pengurus saintifik"Engstrom, Eric J. "Organizing Psychiatric Research in Munich (1903–1925): A Psychiatric Zoon Politicon between State Bureaucracy and American Philanthropy." In International Relations in Psychiatry: Britain, Germany, and the United States through World War II, edited by Volker Roelcke, Paul J. Weindling, and Louise Westwood, 48–66. Rochester: University of Rochester Press, 2010. dan pengendali politik, yang membangunkan program penyelidikan epidemiologi berskala besar, berorientasikan klinikal. Dalam peranan ini beliau mengambil maklumat klinikal daripada pelbagai sumber dan rangkaian. Walaupun mengisytiharkan standard klinikal yang tinggi untuk dirinya mengumpul maklumat "melalui analisis pakar kes individu", dia juga akan menggunakan pemerhatian yang dilaporkan mengenai pegawai yang tidak terlatih dalam psikiatri. Pelbagai edisi buku teksnya tidak mengandungi sejarah kes terperinci individu, bagaimanapun, tetapi kompilasi seperti mozek kenyataan dan tingkah laku tipikal daripada pesakit dengan diagnosis khusus.

Kraepelin menulis dalam gaya knapp und klar (ringkas dan jelas) yang menjadikan bukunya sebagai alat yang berguna untuk pakar perubatan. Terjemahan bahasa Inggeris yang ringkas dan kekok bagi edisi keenam dan ketujuh buku teksnya pada tahun 1902 dan 1907 (masing-masing) oleh Allan Ross Diefendorf (1871–1943), seorang penolong doktor di Hospital Connecticut untuk Orang Gila di Middletown, tidak cukup menyampaikan kualiti sastera tulisan beliau yang menjadikan mereka begitu berharga kepada pengamal..

Antara doktor yang dilatih oleh Alois Alzheimer dan Emil Kraepelin di Munich pada awal abad ke-20 ialah pakar neuropatologi dan neuropsikiatri Sepanyol Nicolás Achúcarro dan Gonzalo Rodríguez Lafora, dua murid terkenal Santiago Ramón y Cajal dan ahli Sekolah Neurologi Sepanyol.

 Bermimpi demi psikiatri 
Pada tahun-tahun Heidelberg dan awal Munich dia menyunting Psychologische Arbeiten, sebuah jurnal mengenai psikologi eksperimen. Salah satu sumbangannya yang terkenal untuk jurnal ini juga muncul dalam bentuk monograf (105 hlm.) bertajuk Über Sprachstörungen im Traume (Mengenai Gangguan Bahasa dalam Mimpi).Über Sprachstörungen im Traume (1906). Kraepelin, berdasarkan analogi mimpi-psikosis, belajar selama lebih daripada 20 tahun gangguan bahasa dalam mimpi untuk mengkaji secara tidak langsung skizofasia. Impian yang dikumpul Kraepelin adalah miliknya. Mereka kekurangan komen yang luas oleh pemimpi. Untuk mempelajarinya, rangkaian penuh pengetahuan biografi yang tersedia hari ini di Kraepelin adalah perlu (lihat, contohnya, Burgmair et al., I-IX).

 Bibliografi 
Kraepelin, E. (1906). Über Sprachstörungen im Traume. Leipzig: Engelmann. ( Online.)
Kraepelin, E. (1987). Memoirs. Berlin, Heidelberg, New York: Springer-Verlag. .

 Karya terkumpul 
Burgmair, Wolfgang & Eric J. Engstrom & Matthias Weber et al., eds. Emil Kraepelin. 9 vols. Munich: belleville, 2000–2019.
Vol. I: Persönliches, Selbstzeugnisse (2000), 
Vol. II: Kriminologische und forensische Schriften: Werke und Briefe (2001), 
Vol. III: Briefe I, 1868–1886 (2002), 
Vol. IV: Kraepelin in Dorpat, 1886–1891 (2003), 
Vol. V: Kraepelin in Heidelberg, 1891–1903 (2005), 
Vol. VI: Kraepelin in München I: 1903–1914 (2006), 
Vol. VII: Kraepelin in München II: 1914–1920 (2009), 
Vol. VIII: Kraepelin in München III: 1921–1926 (2013), 
Vol. IX: Briefe und Dokumente II: 1876-1926 (2019), 

 Rujukan 

 Sumber-sumber 
Noll, Richard (2011) American Madness: The Rise and Fall of Dementia Praecox. Cambridge and London: Harvard University Press.

 Pautan luar 
Extensive bibliography of English translations of Kraepelin's works
Extensive bibliography of works by and about Kraepelin's including those in the original German @ psych.mpg.de
International Kraepelin Society contact
Kraepelin's monograph Über Sprachstörungen im Traume



For biographies of Kraepelin see:
 engstrom.de/KRAEPELINBIOGRAPHY.pdf
 uni-leipzig.de/~psy/eng/kraep-e.html 
 Burkhart Brückner, Julian Schwarz: Biography of Emil Wilhelm Georg Magnus Kraepelin in: Biographical Archive of Psychiatry (BIAPSY).

For English translations of Kraepelin's work see:
On Uprootedness (1921)
Emil Kraepelin's Clinical Self-Assessment (1920)
Psychiatric Observations on Contemporary Issues (1919)
On the Question of Degeneration (1908)
The Directions of Psychiatric Research (1887)