Ikonodulisme

Ikonodulisme (juga ikonoduli atau ikonodulia) ialah amalan menunjukkan penghormatan kepada ikon, seperti mencium, menghormati, membakar kemenyan, dan menyalakan lilin. Perkataan ini menggunakan perkataan bahasa Yunani εἰκονόδουλος (eikonodoulos) (daripada  – ikon (imej) +  – hamba, pelayan), bermaksud "orang yang melayani imej (ikon)". Ia juga dipanggil ikonofilisme (juga ikonofili atau ikonofilia daripada  – ikon (imej) +  – cinta) menunjukkan sikap positif terhadap penggunaan ikon agama. Dalam sejarah agama Kristian, ikonodulisme (atau ikonofilisme) terletak antara dua pendirian ekstrem: ikonoklasme (penentangan keras terhadap penggunaan ikon) dan ikonolatri (pemujaan berhala (sepenuhnya) akan ikon).

 Sejarah 
kiri|thumb|318x318px| Ikon dari hujung abad ke-14-awal abad ke-15 yang menggambarkan "Kemenangan Ortodoks" diketuai permaisuri Byzantium Theodora, mengalahkan ikonoklasme pada tahun 843. (Koleksi Ikon Negara 18, Muzium British).
Pada masa lalu, sesetengah orang mula menyembah ikon dengan cara yang sangat kuat, yang dikira sebagai penyembahan berhala kerana penyembahan yang betul hanya patut ditujukan kepada Tuhan sahaja. Untuk mengatasinya, sesetengah orang mula mengkritik penyalahgunaan ikon ini dan dari abad ke-8, beberapa bentuk kritikan melampau (ikonoklasme) telah muncul. Golongan pengkritik ini bukan sahaja bersuara menentang penyembahan ikon, tetapi juga menentang sebarang penggunaan ikon dalam amalan keagamaan.

Ikonoklasme berlaku di Empayar Byzantium semasa abad ke-8 dan ke-9. Sesetengah tokoh, seperti santo Yuhana dari Damsyik dan Theodore dari Stoudios, menyokong penyembahan ikon pada masa ini. Kontroversi itu bermula apabila Maharaja Byzantium Leo III mengarahkan imej Kristus diturunkan dari Gerbang Chalke istana maharaja di Konstantinopel pada tahun 726. Ini mencetuskan larangan yang lebih meluas terhadap ikon pada tahun 730. St. Yuhana dari Damsyik berhujah bahawa mengharamkan ikon adalah sama dengan menafikan Penjelmaan, bahawa Tuhan datang ke Bumi dalam bentuk manusia. Ikon adalah penting kerana ia mengingatkan orang bahawa Tuhan menjadi manusia dalam Yesus Kristus.

Majlis Kedua Nicea (Majlis Ekumenikal Ketujuh) pada tahun 787 memutuskan bahawa tidak mengapa untuk mencium, menunjukkan penghormatan, menyalakan kemenyan dan lilin untuk ikon (; ). Mereka memutuskan bahawa ikon tidak patut dimusnahkan—seperti yang diusulkan oleh penyokong ikonoklasme—atau disembah seperti tuhanPercival, H. R. (1900). The seven Ecumenical Councils of the Undivided Church. Internet Archive. hlm. 550 (; )—seperti golongan ikonolatris—tetapi harus dicium dan dilayan dengan hormat sebagai simbol Tuhan, malaikat, atau santo. Paus Hadrianus I meluluskan keputusan ini. Walau bagaimanapun, terdapat beberapa kekeliruan dalam menterjemahkan keputusan majlis daripada bahasa Yunani ke bahasa Latin, menyebabkan perselisihan faham dalam kerajaan Frank dan Libri Carolini digubal untuk menolak keputusan itu. Akhirnya, dalam Majlis Konstantinopel pada tahun 843, kebolehan pemujaan ikon ditegaskan semula, menandakan berakhirnya zaman ikonoklasme dalam Empayar Byzantium dan ia diraikan dalam Hari Raya Ortodoks.

Majlis Trento (Majlis Ekumenikal Gereja Katolik XIX) pada tahun 1563 mengesahkan ikonodulisme. Akan tetapi majlis ini, berbeza daripada Majlis Nicea, mengungkapnya cara ikon patut dilayan dengan berbeza: "penghormatan dan pemuliaan" (). Dekri mereka berbunyi: "kita mencium, membuka tutup kepala, dan sujud kepadanya, dan menyembah Kristus; dan kita memuliakan orang-orang kudus, yang dilambangkan dengannya" ().Sacrosanctum Concilium Tridentinum / hlm. 579Majlis Trento. Sesi Kedua Puluh Lima. Mengenai menyeru, memuliakan, dan relik-relik orang-orang kudus dan imej-imej suci./ Kanon dan dekri Majlis Ekumenikal dan Suci Trento, / Ed. dan terj. J. Waterworth (London: Dolman, 1848), 232–289.

 Lihat juga 

 Ikonoklasme Byzantine
 Ikonoklasme
 Ikonografi
 Berhala
 Ikonolatri
 Majlis Konstantinopel (843)

 Rujukan 

 Sumber 






Kategori:Istilah Kristian
Kategori:Ikonoklasme Byzantium