Faktor pertumbuhan epidermis

Faktor pertumbuhan epidermis (EGF) ialah protein yang merangsang pertumbuhan dan pembezaan sel dengan mengikat reseptornya, EGFR. EGF manusia ialah 6k Da, dan mempunyai 53 sisa asid amino dan tiga ikatan disulfida intramolekul.

EGF pada asalnya digambarkan sebagai peptida yang dirembeskan yang terdapat dalam kelenjar submaksila tikus dan dalam air kencing manusia. EGF sejak itu telah ditemui dalam banyak tisu manusia, termasuk platelet, kelenjar submandibel (submaksila) dan kelenjar parotid. Pada mulanya, EGF manusia dikenali sebagai urogastron.

 Struktur 
Pada manusia, EGF mempunyai 53 asid amino (jujukan NSDSECPLSHDGYCLHDGVCMYIEALDKYACNCVVGYIGERCzYRDLKWWELR), dengan jisim molekul sekitar 6 kDa. Ia mengandungi tiga ikatan disulfida (Cys6-Cys20, Cys14-Cys31, Cys33-Cys42).

 Fungsi 
EGF menghasilkan percambahan, pembezaan dan kemandirian sel melalui pengikatan kepada reseptor serumpunnya.

EGF air liur yang nampaknya dikawal oleh iodin bukan organik pemakanan, juga memainkan peranan fisiologi yang penting dalam penyelenggaraan integriti tisu oroesofagus dan gastrik. Kesan biologi EGF air liur termasuk penyembuhan ulser mulut dan gastroesofagus, perencatan rembesan asid gastrik, rangsangan sintesis DNA serta perlindungan mukosa daripada faktor kecederaan intraluminal seperti asid gastrik, asid hempedu, pepsin dan tripsin, dan terhadap agen fizikal, kimia dan bakteria.

 Sumber biologi 
Faktor pertumbuhan epidermis boleh didapati dalam platelet, air kencing, air liur, susu, air mata, dan plasma darah. Ia juga boleh ditemui dalam kelenjar submandibel, dan kelenjar parotid.

 Mekanisme 
EGF bertindak dengan mengikat dengan pertalian tinggi kepada reseptor faktor pertumbuhan epidermis (EGFR) di permukaan sel. Ini merangsang pendimeran cetusan ligan, mengaktifkan aktiviti kinase protein-tirosina intrinsik reseptor (lihat rajah kedua). Aktiviti tirosina kinase seterusnya memulakan lata transduksi isyarat yang menghasilkan pelbagai perubahan biokimia dalam sel, termasuk peningkatan dalam tahap kalsium intrasel, peningkatan glikolisis dan sintesis protein, dan peningkatan dalam ekspresi gen tertentu, termasuk gen EGFR, dan akhirnya membawa kepada sintesis DNA dan percambahan sel.

 Domain keluarga 
EGF ialah ahli pengasas keluarga protein EGF. Ahli keluarga protein ini mempunyai ciri struktur dan fungsi yang sangat serupa. Selain EGF sendiri, ahli keluarga lain termasuk:

 Faktor pertumbuhan seperti EGF pengikat heparin (HB-EGF)
 Faktor pertumbuhan transformasi α (TGF-α)
 Amfiregulin (AR)
 Epiregulin (EPR)
 Epigen
 Betaselulin (BTC)
 Neuregulin-1 (NRG1)
 Neuregulin 2 (NRG2)
 Neuregulin 3 (NRG3)
 Neuregulin 4 (NRG4).

Semua ahli keluarga mengandungi satu atau lebih ulangan jujukan asid amino yang terpelihara ini:

CX7CX4-5CX10-13CXCX8GXRC

Di mana C ialah sisteina, G ialah glisina, R ialah arginina, dan X mewakili sebarang asid amino.

Jujukan ini mengandungi enam sisa sisteina yang membentuk tiga ikatan disulfida intramolekul. Pembentukan ikatan disulfida menjana tiga struktur gelung yang penting bagi pengikatan pertalian tinggi antara ahli keluarga EGF dan reseptor permukaan sel mereka.

 Kegunaan perubatan 
Faktor pertumbuhan epidermis manusia rekombinan yang dijual di bawah jenama Heberprot-P digunakan untuk merawat ulser kaki diabetes. Ia boleh diberikan melalui suntikan di tapak luka atau boleh digunakan secara topikal. Bukti sementara menunjukkan penyembuhan luka yang lebih baik. Namun begitu, keselamatannya kurang dikaji.

EGF digunakan untuk mengubah suai perancah sintetik dalam pembuatan cantuman biojurutera dengan kaedah elektropusing atau pengubahsuaian permukaan emulsi.

 Penjanaan semula tulang 
EGF memainkan peranan penambah pada pembezaan osteogen sel stem pulpa gigi (DPSC) kerana ia mampu meningkatkan pemineralan matriks ekstrasel. Kepekatan EGF yang rendah (10 ng/ml) adalah mencukupi untuk mendorong perubahan morfologi dan fenotip. Data ini menunjukkan bahawa DPSC secara kombinasi dengan EGF boleh menjadi terapi asas sel tunjang yang berkesan dalam aplikasi kejuruteraan tisu tulang dalam periodontik dan implantologi oral.

 Sejarah 
EGF merupakan faktor pertumbuhan kedua yang dikenal pasti. Pada mulanya, EGF manusia dikenali sebagai "urogastron". Stanley Cohen menemui EGF semasa bekerja dengan Rita Levi-Montalcini di Universiti Washington di St. Louis semasa eksperimen menyelidik faktor pertumbuhan saraf. Sempena penemuan ini, Levi-Montalcini dan Cohen telah dianugerahkan Hadiah Nobel dalam Fisiologi atau Perubatan pada 1986.

 Rujukan 

Kategori:Faktor pertumbuhan
Kategori:Gen kromosom 4
Kategori:Morfogen