Agen antitiroid

Agen antitiroid ialah perencat hormon yang bertindak ke atas hormon tiroid.

Ubat antitiroid utama ialah karbimazola (di UK), metimazola (di AS), dan propiltiourasil (PTU). Ejen antitiroid yang kurang lazim ialah kalium perklorat.

 Pengelasan berdasarkan mekanisme tindakan 
Mekanisme tindakan ubat antitiroid tidak difahami sepenuhnya. Berdasarkan mekanisme tindakan mereka, ubat-ubatan dikelaskan kepada enam kelas berikut.

 Perencat sintesis hormon tiroid 
Ubat-ubatan ini mungkin menghalang enzim tiroid peroksidase (atau tiroperoksidase), mengurangkan pengoksidaan iodida, iodinasi sisa tirosil dalam tiroglobulin, dan gandingan sisa iodotyrosyl dan iodotironil. Dipercayai bahawa mereka menghalang tindak balas pengoksidaan yang dimangkinkan tiroperoksidase dengan bertindak sebagai substrat kompleks peroksidase-iodin yang dipostulatkan, dengan itu secara bersaingan menghalang interaksi dengan tirosin asid amino. Ubat yang paling biasa dalam kelas ini ialah tioamida, termasuk propiltiourasil, metimazola dan karbimazola prodrug.

Selain itu, propiltiourasil boleh mengurangkan penyahiodinan tiroksina (tetraiodotironina; T4) kepada triiodotironina (T3) dalam tisu periferi.

Iodin Lugol digunakan untuk menyekat sementara sintesis hormon tiroid sebelum pembedahan. Ia juga digunakan untuk merawat pesakit dengan ribut tiroid atau, lebih biasa, untuk mengurangkan vaskulariti tiroid sebelum tiroidektomi (pembuangan pembedahan kelenjar tiroid).

 Inhibitor pengambilan iodida 
Ia mengurangkan pengambilan ion iodida (I-) ke dalam sel folikel kelenjar tiroid. Memandangkan molekul mereka mempunyai persamaan struktur dengan ion iodida, ia bersaing dengan iodida untuk diangkut oleh simporter natrium/iodida, protein pengangkut yang mengangkut bersama ion Na+ dan I-. Pengangkutan iodida adalah langkah utama dalam biosintesis hormon tiroid T4 dan T3. Sebagai contoh, kalium perklorat secara kompetitif menghalang mekanisme pengangkutan iodida aktif dalam kelenjar tiroid yang mempunyai kapasiti untuk menumpukan iodida secara selektif melawan kecerunan kepekatan yang besar.

Selain perklorat, contoh lain perencat pengambilan iodida termasuk perteknetat, tiosianat, nitrat.

Ubat-ubatan ini tidak lagi digunakan kerana keracunan dan kesan buruk yang tinggi.

 Perencat pelepasan hormon tiroid 
Mereka menghalang pembebasan (rembesan) hormon tiroid oleh kelenjar tiroid. Dadah yang paling banyak dikaji dalam kelas ini ialah litium yang menghalang rembesan hormon tiroid dengan menghalang gandingan iodotirosina, pengambilan iodida tiroid, dan perubahan dalam struktur tiroglobulin, protein yang bertindak sebagai substrat untuk sintesis hormon tiroid dan penyimpanan bentuk tidak aktif T3, T4 dan iodin dalam lumen sel folikel tiroid. Oleh kerana litium tidak dimetabolismekan atau terikat dengan protein, bioketersediaannya biasanya hampir 100%. Oleh itu, terdapat risiko kesan sampingan yang serius seperti keracunan litium, hipotiroidisme, dan diabetes insipidus.

 Lebihan iodin 
Pengambilan iodin yang berlebihan boleh menghalang pengeluaran hormon tiroid buat sementara waktu. Ini berlaku kerana kesan Wolff-Chaikoff, fenomena penolakan sejumlah besar iodin oleh kelenjar tiroid lalu menghalangnya daripada mensintesis sejumlah besar hormon tiroid.

 Radiofarmaseutikal iodin 
Radioisotop iodin juga tersedia. Dalam dos yang kecil, apabila ia diambil oleh sel folikel tiroid yang terlalu aktif, ia mengeluarkan sejumlah kecil sinaran beta yang memusnahkan bukan semua, tetapi banyak sel folikel tiroid lalu mengurangkan pengeluaran hormon tiroid. Ini adalah satu bentuk terapi sasaran untuk hipertiroidisme. Oleh kerana tahap sinaran pengionan yang rendah sekalipun adalah sangat mutagenik dan boleh menyebabkan kanser, isotop iodin yang kurang toksik seperti iodin-123 lebih biasa digunakan dalam pengimejan nuklear, manakala iodin-131 digunakan bagi tujuan sitolitik (memusnahkan sel) dalam hipertiroidisme dan tumor tiroid.

 Antagonis reseptor hormon tiroid 
Juga dipanggil antagonis TR, ia menghalang tindakan hormon tiroid dengan menyekat reseptor TR (reseptor hormon tiroid). Antagonis 1-850 dan terbitannya didapati sebagai perencat interaksi kopengaktif yang mengganggu interaksi antara reseptor TR dan protein kopengaktif seperti kopengawal reseptor hormon nukleus (NRC). Akibatnya, reseptor tidak dapat merekrut kopengaktif, menyebabkan terhentinya transkripsi gen sasaran hingga menghalang pengaktifan reseptor TR, akhirnya membawa kepada perencatan kesan hormon tiroid kerana ia boleh mengikat hanya reseptor TR yang tidak aktif, dan reseptor ini boleh diaktifkan dengan kehadiran antagonis TR. Antagonis 1-850 juga didapati menghalang pengikatan [125I]T3 kepada TR dalam sel GH4 yang utuh.

 Kesan buruk 
Kesan sampingan yang paling berbahaya ialah agranulositosis (1/250, lebih banyak dalam PTU); ini ialah tindak balas idiosinkratik yang biasanya diselesaikan dengan penghentian pengambilan ubat. Ia berlaku dalam kira-kira 0.2 hingga 0.3% kes yang dirawat dengan ubat antitiroid. Kesan sampingan lain termasuk granulositopenia (bergantung kepada dos, bertambah baik dalam penghentian ubat) dan anemia aplastik, dan dalam kes propiltiourasil, kegagalan hati fulminan yang teruk. Pesakit yang mengambil ubat ini harus berjumpa doktor jika mereka mengalami sakit tekak atau demam.

Kesan sampingan yang paling biasa ialah ruam dan neuritis periferal. Ubat ini juga merentas plasenta dan dirembeskan dalam susu ibu.

 Penyakit Graves 
Dalam penyakit Graves, rawatan dengan ubat antitiroid mesti diberikan selama enam bulan hingga dua tahun agar berkesan. Walaupun begitu, selepas pemberhentian ubat, keadaan hipertiroid mungkin berulang. Kesan sampingan ubat antitiroid termasuk pengurangan tahap sel darah putih yang berpotensi membawa maut.

Percubaan kawalan rawak yang menguji rawatan dos tunggal untuk Graves mendapati bahawa metimazola mencapai eutiroidisme (fungsi tiroid normal yang berlaku dalam paras serum normal TSH dan T4) dengan lebih berkesan selepas 12 minggu berbanding propiltiourasil (77.1% bagi 15 mg metimazola berbanding 19.4% dalam 150 mg propiltiourasil). Akan tetapi, secara amnya kedua-dua ubat dianggap setara.

Satu kajian telah menunjukkan tiada perbezaan dalam hasil berkenaan menambah tiroksina kepada ubat antitiroid dan meneruskan tiroksina berbanding plasebo selepas penarikan ubat antitiroid. Walau bagaimanapun, dua penanda ditemui yang boleh membantu meramalkan risiko berulang. Kedua-dua penanda ini adalah tahap peningkatan antibodi reseptor hormon perangsang tiroid (TSHR-Ab) dan merokok. TSHR-Ab positif pada akhir rawatan ubat antitiroid meningkatkan risiko berulang kepada 90% (kepekaan 39%, kekhususan 98%), TSHR-Ab negatif pada akhir rawatan ubat antitiroid dikaitkan dengan peluang 78% untuk kekal dalam pengampunan. Merokok telah ditunjukkan mempunyai kesan bebas kepada TSHR-Ab yang positif.

Antagonis kompetitif reseptor hormon perangsang tiroid sedang disiasat sebagai rawatan yang mungkin untuk penyakit Grave.

 Nota 

 Rujukan 

 Pautan luar 



Kategori:Ubat antitiroid