Glukokortikoid

Glukokortikoid (atau, kurang biasa, glukokortikosteroid) ialah kelas kortikosteroid, yang merupakan kelas hormon steroid. Glukokortikoid ialah kortikosteroid yang mengikat reseptor glukokortikoid yang terdapat dalam hampir setiap sel haiwan vertebrat. Nama "glukokortikoid" ialah kata lakuran (glukosa + korteks + steroid) dan terdiri daripada peranannya dalam pengawalseliaan metabolisme glukosa, sintesis dalam korteks adrenal, dan struktur steroidnya (lihat struktur di bawah).

Glukokortikoid adalah sebahagian daripada mekanisme maklum balas dalam sistem imun yang mengurangkan aspek tertentu fungsi imun, seperti keradangan. Oleh itu, ia digunakan dalam perubatan untuk merawat penyakit yang disebabkan oleh sistem imun yang terlalu aktif, seperti alahan, asma, penyakit autoimun dan sepsis. Glukokortikoid mempunyai banyak kesan (pleiotropik) yang pelbagai, termasuk kesan sampingan yang berpotensi berbahaya. Mereka juga mengganggu beberapa mekanisme yang tidak normal dalam sel kanser, jadi ia digunakan dalam dos yang tinggi untuk merawat kanser. Ini termasuk kesan perencatan pada percambahan limfosit, seperti dalam rawatan limfoma dan leukemia, dan pengurangan kesan sampingan ubat antikanser.

Glukokortikoid menjejaskan sel dengan mengikat reseptor glukokortikoid. Kompleks reseptor-glukokortikoid yang diaktifkan mengawal selia ekspresi protein antiradang dalam nukleus (suatu proses yang dikenali sebagai transaktivasi) dan menindas ekspresi protein peradang dalam sitosol dengan menghalang pemindahan faktor transkripsi lain daripada sitosol ke dalam nukleus (transrepresi).

Glukokortikoid dibezakan daripada mineralokortikoid dan steroid seks oleh reseptor khusus, sel sasaran, dan kesannya. Dalam istilah teknikal, "kortikosteroid" merujuk kepada kedua-dua glukokortikoid dan mineralokortikoid (kerana kedua-duanya meniru hormon yang dihasilkan oleh korteks adrenal), tetapi sering digunakan sebagai sinonim untuk "glukokortikoid". Glukokortikoid terutamanya dihasilkan dalam zona fasikulata korteks adrenal, manakala mineralokortikoid disintesis dalam zona glomerulosa.

Kortisol (atau hidrokortison) ialah glukokortikoid manusia yang paling penting. Ia penting untuk kehidupan, dan ia mengawal selia atau menyokong pelbagai fungsi kardiovaskular, metabolik, imunologi dan homeostatik yang penting. Pelbagai glukokortikoid sintetik boleh didapati; ini digunakan secara meluas dalam amalan perubatan am dan pelbagai kepakaran, sama ada sebagai terapi penggantian dalam kekurangan glukokortikoid atau untuk menekan sistem imun badan.

 Kesan 
Kesan glukokortikoid boleh dikelaskan secara meluas kepada dua kategori utama: imunologi dan metabolik. Di samping itu, glukokortikoid memainkan peranan penting dalam perkembangan janin dan homeostasis cecair badan.

 Imun 
Glukokortikoid berfungsi melalui interaksi dengan reseptor glukokortikoid (lihat butiran di bawah):

 Mengatur ekspresi protein antiradang.
 Kurangkan pengawalseliaan ekspresi protein proinflamasi.

Glukokortikoid juga ditunjukkan memainkan peranan dalam pembangunan dan homeostasis limfosit T. Ini telah ditunjukkan dalam tikus transgenik dengan sama ada peningkatan atau penurunan sensitiviti garis keturunan sel T kepada glukokortikoid.

 Metabolik 
Nama "glukokortikoid" berasal daripada pemerhatian awal bahawa hormon ini terlibat dalam metabolisme glukosa. Dalam keadaan puasa, kortisol merangsang beberapa proses yang secara kolektif berfungsi untuk meningkatkan dan mengekalkan kepekatan normal glukosa dalam darah.

Kesan metabolik:

 Rangsangan glukoneogenesis, khususnya, dalam hati: Laluan ini menghasilkan sintesis glukosa daripada substrat bukan heksosa seperti asid amino dan gliserol daripada pecahan trigliserida, dan amat penting dalam karnivor dan herbivor tertentu. Ia meningkatkan ekspresi enzim yang terlibat dalam glukoneogenesis mungkin merupakan fungsi metabolik glukokortikoid yang paling terkenal.
 Mobilisasi asid amino daripada tisu luar hati: Ini berfungsi sebagai substrat untuk glukoneogenesis.
 Perencatan pengambilan glukosa dalam otot dan tisu adiposa sebagai mekanisme untuk memelihara glukosa
 Rangsangan penguraian lemak dalam tisu adipos: asid lemak yang dikeluarkan oleh lipolisis digunakan untuk penghasilan tenaga dalam tisu seperti otot, dan gliserol yang dikeluarkan menyediakan substrat lain bagi glukoneogenesis.
 Peningkatan pengekalan natrium dan perkumuhan kalium, membawa kepada hipernatremia dan hipokalemia
 Peningkatan kepekatan hemoglobin, mungkin disebabkan oleh halangan pengambilan sel darah merah oleh makrofaj atau fagosit lain
 Peningkatan asid urik kencing
 Peningkatan kalsium kencing dan hipokalsemia
 Alkalosis
 Leukositosis

Tahap glukokortikoid yang berlebihan akibat daripada pentadbiran sebagai ubat atau hiperadrenokortisisme mempunyai kesan ke atas banyak sistem. Beberapa contoh termasuk perencatan pembentukan tulang, penindasan penyerapan kalsium (kedua-duanya boleh menyebabkan osteoporosis), kelewatan penyembuhan luka, kelemahan otot dan peningkatan risiko jangkitan. Pemerhatian ini mencadangkan banyak peranan fisiologi yang kurang dramatik untuk glukokortikoid.

 Perkembangan 
Glukokortikoid mempunyai pelbagai kesan terhadap perkembangan janin. Contoh penting ialah peranan mereka dalam menggalakkan kematangan paru-paru dan pengeluaran surfaktan yang diperlukan untuk fungsi paru-paru luar rahim. Tikus dengan gangguan homozigot dalam gen hormon pelepas kortikotropin (lihat di bawah) mati semasa lahir disebabkan oleh ketidakmatangan paru-paru. Di samping itu, glukokortikoid diperlukan untuk perkembangan otak yang normal, dengan memulakan kematangan terminal, membentuk semula akson dan dendrit, dan menjejaskan kemandirian sel, dan mungkin juga memainkan peranan dalam perkembangan hipokampus. Glukokortikoid merangsang pematangan Na+/K+/ATPase, pengangkut nutrien, dan enzim pencernaan, menggalakkan perkembangan sistem gastro-usus yang berfungsi. Glukokortikoid juga menyokong pembangunan sistem buah pinggang neonat dengan meningkatkan penapisan glomerulus.

 Keghairahan dan kognisi 
alt=A graphical representation of the Yerkes-Dodson curve |thumb| Perwakilan grafik lengkung Yerkes-Dodson
Glukokortikoid bertindak di hipokampus, amigdala dan lobus frontal. Bersama-sama adrenalina, ini meningkatkan pembentukan memori mentol kilat tentang peristiwa yang dikaitkan dengan emosi yang kuat, baik positif mahupun negatif. Ini telah disahkan dalam kajian, di mana sekatan sama ada aktiviti glukokortikoid atau noradrenalina menjejaskan penarikan semula maklumat yang berkaitan dengan emosi. Sumber tambahan telah menunjukkan subjek yang belajar ketakutan disertai dengan tahap kortisol yang tinggi mempunyai penyatuan memori ini yang lebih baik (kesan ini lebih penting pada lelaki). Kesan glukokortikoid pada ingatan mungkin disebabkan oleh kerosakan khusus pada kawasan CA1 pembentukan hippocampal.

Dalam pelbagai kajian haiwan, tekanan berpanjangan (menyebabkan peningkatan tahap glukokortikoid yang berpanjangan) telah menunjukkan kemusnahan saraf di kawasan hipokampus otak, yang telah disambungkan kepada prestasi memori yang lebih rendah.

Glukokortikoid juga telah ditunjukkan mempunyai kesan yang ketara terhadap kewaspadaan (gangguan kurang daya tumpuan) dan kognisi (ingatan). Ini nampaknya mengikuti lengkung Yerkes-Dodson kerana kajian telah menunjukkan tahap peredaran glukokortikoid berbanding prestasi ingatan mengikut corak U terbalik, sama seperti lengkung Yerkes-Dodson. Sebagai contoh, potensiasi jangka panjang (LTP; proses membentuk ingatan jangka panjang) adalah optimum apabila tahap glukokortikoid sedikit meningkat, manakala penurunan ketara LTP diperhatikan selepas adrenalektomi (keadaan glukokortikoid rendah) atau selepas pentadbiran glukokortikoid eksogen (keadaan glukokortikoid tinggi). Tahap glukokortikoid yang tinggi meningkatkan ingatan terhadap peristiwa yang membangkitkan emosi, tetapi lebih kerap membawa kepada ingatan yang lemah bagi bahan yang tidak berkaitan dengan sumber tekanan/ghairah emosi. Berbeza dengan kesan peningkatan yang bergantung kepada dos glukokortikoid pada penyatuan ingatan, hormon tekanan ini telah ditunjukkan untuk menghalang pengambilan maklumat yang telah disimpan. Pendedahan jangka panjang kepada ubat glukokortikoid seperti asma dan ubat antiradang telah ditunjukkan untuk mewujudkan defisit dalam ingatan dan perhatian semasa dan, pada tahap yang lebih rendah, selepas rawatan, keadaan yang dikenali sebagai " a".

 Homeostasis cecair badan 
Glukokortikoid boleh bertindak secara di saraf pusat serta tepian, untuk membantu dalam menormalkan isipadu cecair ekstraselular dengan mengawal tindakan badan kepada peptida natriuretik atrium (ANP). Secara berpusat, glukokortikoid boleh menghalang dehidrasi mendorong pengambilan air; secara persisian, glukokortikoid boleh menyebabkan diuresis yang kuat.

 Mekanisme tindakan 

 Transpengaktifan 
Glukokortikoid mengikat kepada reseptor glukokortikoid sitosol, sejenis reseptor nukleus yang diaktifkan oleh pengikatan ligan. Selepas hormon mengikat kepada reseptor yang sepadan, kompleks yang baru terbentuk itu memindahkan dirinya ke dalam nukleus sel, di mana ia mengikat unsur tindak balas glukokortikoid di kawasan promoter gen sasaran yang mengakibatkan pengawalaturan ekspresi gen. Proses ini biasanya dirujuk sebagai pengaktifan transkripsi atau transaktivasi.

Protein yang dikodkan oleh gen dikawal ini mempunyai pelbagai kesan, termasuk, sebagai contoh:

 Antiradang – lipokortin I, protein pengikat p11/kalpaktin, perencat protease leukosit rembesan 1 (SLPI), dan protein kinase fosfatase diaktifkan mitogen (MAPK fosfatase)
 Peningkatan glukoneogenesis - glukosa 6-fosfatase dan tirosina aminotransferase

 Transpenindasan 
Mekanisme bertentangan dipanggil sebagai penindasan transkrip atau transrepresi. Pemahaman klasik mengenai mekanisme ini ialah reseptor glukokortikoid yang diaktifkan mengikat DNA di tapak yang sama di mana faktor transkripsi lain akan mengikat, menghalang transkripsi gen yang ditranskripsikan melalui aktiviti faktor tersebut. Walaupun ini berlaku, keputusannya tidak konsisten bagi semua jenis dan keadaan sel; tiada mekanisme umum yang diterima umum bagi transrepresi.

Mekanisme baru sedang ditemui di mana transkripsi ditindas, tetapi reseptor glukokortikoid yang diaktifkan tidak berinteraksi dengan DNA, sebaliknya dengan faktor transkripsi lain secara langsung, dengan itu mengganggunya, atau dengan protein lain yang mengganggu fungsi faktor transkripsi lain. Mekanisme terakhir ini nampaknya merupakan cara yang paling mungkin untuk mengaktifkan reseptor glukokortikoid mengganggu NF-κB - iaitu dengan merekrut histon deasetilase yang menyahasetilkan DNA di kawasan promoter, membawa kepada penutupan struktur kromatin di mana NF-κB perlu mengikat.

 Kesan bukan gen 
Reseptor glukokortikoid yang diaktifkan mempunyai kesan yang telah ditunjukkan secara eksperimen sebagai bebas daripada sebarang kesan pada transkripsi dan hanya boleh disebabkan oleh pengikatan langsung reseptor glukokortikoid yang diaktifkan dengan protein lain atau dengan mRNA.

Sebagai contoh, Src kinase yang mengikat kepada reseptor glukokortikoid yang tidak aktif, dilepaskan apabila glukokortikoid mengikat kepada reseptor glukokortikoid, dan memfosforilasi protein yang seterusnya menggantikan protein penyesuai daripada reseptor yang penting dalam keradangan, faktor pertumbuhan epidermis, mengurangkan aktivitinya, yang dalam menyebabkan pengurangan penghasilan asid arakidonik - molekul peradang utama. Ini adalah satu mekanisme di mana glukokortikoid mempunyai kesan antiradang.

 Farmakologi 
kiri|thumb|250x250px| Deksametason – glukokortikoid sintetik mengikat lebih kuat pada reseptor glukokortikoid daripada kortisol. Deksametason adalah berdasarkan struktur kortisol tetapi berbeza pada tiga kedudukan (ikatan berganda tambahan dalam cincin A antara karbon 1 dan 2 dan penambahan kumpulan 9-α-fluoro dan gantian 16-α-metil).
Pelbagai glukokortikoid sintetik, dengan beberapa jenis adlaah jauh lebih kuat daripada kortisol, telah dicipta untuk kegunaan terapeutik. Mereka berbeza dalam kedua-dua farmakokinetik (faktor penyerapan, separuh hayat, isipadu pengedaran, pelepasan) dan farmakodinamik (contohnya kapasiti aktiviti mineralokortikoid: pengekalan natrium (Na+) dan air; fisiologi buah pinggang). Kerana ia meresap ke dalam usus dengan mudah, ia ditadbir terutamanya per os (melalui mulut), tetapi juga melalui kaedah lain, seperti topikal pada kulit. Lebih daripada 90% daripadanya mengikat protein plasma yang berbeza, walaupun dengan kekhususan pengikatan yang berbeza. Glukokortikoid endogen dan beberapa kortikoid sintetik mempunyai pertalian tinggi dengan transkortin protein (juga dipanggil globulin pengikat kortikosteroid), manakala kesemuanya mengikat albumin. Di dalam hati, mereka cepat memetabolismekan dengan konjugasi dengan asid sulfat atau glukuronik, dan dirembeskan dalam air kencing.

Potensi glukokortikoid, tempoh kesan, dan potensi mineralokortikoid bertindih berbeza-beza. Kortisol adalah molekul piawai dalam perbandingan untuk potensi glukokortikoid. Hidrokortison adalah nama yang digunakan dalam persediaan farmaseutikal kortisol.

Data di bawah merujuk kepada pemberian mulut. Potensi oral mungkin kurang daripada potensi parenteral kerana sejumlah besar (sehingga 50% dalam beberapa kes) mungkin tidak mencapai peredaran. Fludrokortison asetat dan deoksikortikosteron asetat adalah, mengikut definisi, mineralokortikoid dan bukannya glukokortikoid, tetapi ia mempunyai potensi glukokortikoid kecil, dan disertakan dalam jadual ini untuk memberikan perspektif tentang potensi mineralokortikoid.
+Perbandingan potensi kortikosteroid oral perbandingan Nama Keupayaan glukokortikoid Potensi mineralokortikoid Separuh hayat terminal (jam) Kortisol (hidrokortison) 1 1 8 Kortison 0.8 0.8 8 Prednison 3.5–5 0.8 16–36 Prednisolon 4 0.8 16–36 Metilprednisolon 5–7.5 0.5 18–40 Deksametason 25–80 0 36–54 Betametason 25–30 0 36–54 Triamkinolon 5 0 12–36 Deflazakort 6.5 – 1.3 Fludrokortison asetat 15 200 24 Deoksikortikosteron asetat 0 20 – Aldosteron 0.3 200–1000 – Beklometason 8 semburan 4 kali setiap hari, bersamaan dengan oral 14 mg prednison sekali sehari – –

 Penggunaan terapeutik 
Glukokortikoid boleh digunakan dalam dos yang rendah dalam kekurangan adrenal. Dalam dos yang lebih tinggi, glukokortikoid oral atau sedutan digunakan untuk menyekat pelbagai gangguan alahan, keradangan dan autoimun. Glukokortikoid yang disedut adalah rawatan lini kedua untuk asma. Ia juga ditadbir sebagai imunosupresan selepas pemindahan untuk mengelakkan penolakan pemindahan akut dan penyakit graf lawan perumah. Walau bagaimanapun, ia tidak menghalang jangkitan dan juga menghalang proses jana semula lanjutan. Bukti yang baru muncul menunjukkan bahawa glukokortikoid boleh digunakan dalam rawatan kegagalan jantung untuk meningkatkan tindak balas buah pinggang terhadap diuretik dan peptida natriuretik. Glukokortikoid dalam sejarah digunakan untuk melegakan kesakitan dalam keadaan keradangan. Walau bagaimanapun, kortikosteroid menunjukkan keberkesanan terhad dalam melegakan kesakitan dan kemungkinan kesan buruk bagi kegunaannya dalam tendinopati.

 Penggantian 
Mana-mana glukokortikoid boleh diberikan dalam dos yang memberikan lebih kurang kesan glukokortikoid yang sama seperti pengeluaran kortisol biasa; ini dirujuk sebagai dos fisiologi, penggantian atau penyelenggaraan. Ini adalah lebih kurang 6–12 mg/m2/hari hidrokortison (m2 merujuk kepada luas permukaan badan (BSA), dan merupakan ukuran saiz badan; purata BSA lelaki ialah 1.9 m2).

 Imunotindasan terapeutik 
Glukokortikoid menyebabkan imunotindasan, dan komponen terapeutik kesan ini adalah terutamanya penurunan dalam fungsi dan bilangan limfosit, termasuk kedua-dua sel B dan sel T.

Mekanisme utama untuk imunosupresi ini adalah melalui perencatan faktor nukleus penambah kapa-rantaian ringan sel B diaktifkan (NF-κB). NF-κB ialah faktor transkripsi kritikal yang terlibat dalam sintesis banyak perantara (iaitu, sitokin) dan protein (iaitu, protein lekatan) yang menggalakkan tindak balas imun. Perencatan faktor transkripsi ini, oleh itu, menumpulkan kapasiti sistem imun untuk melancarkan tindak balas.

Glukokortikoid menyekat imuniti pengantaraan sel dengan menghalang gen yang mengekodkan sitokin IL-1 hingga IL-8 dan IFN-γ, dengan yang paling penting iaitu IL-2. Pengeluaran sitokin yang lebih kecil mengurangkan percambahan sel T.

Walau bagaimanapun, glukokortikoids bukan sahaja mengurangkan percambahan sel T, tetapi juga membawa kepada satu lagi kesan diketahui: apoptosis cetusan glukokortikoid. Kesan ini adalah lebih ketara dalam sel T tak matang dalam timus, tetapi juga memberi kesan terhadap sel T tepian. Mekanisme tepat dalam pengawalaturan kesensitifan berada di gen Bcl-2.

Glukokortikoid juga menekan imuniti humor, dan dengan itu, menyebabkan kekurangan imun humor. Glukokortikoid menyebabkan sel B mengekspresikan jumlah IL-2 dan reseptor IL-2 yang lebih kecil. Ini mengurangkan pengembangan klon sel B dan sintesis antibodi. Jumlah IL-2 yang berkurangan juga menyebabkan lebih sedikit sel limfosit T diaktifkan.

Kesan glukokortikoid pada ekspresi reseptor Fc dalam sel imun adalah rumit. Deksametason mengurangkan ekspresi Fc gama RI dirangsang IFN-gama dalam neutrofil, manakala sebaliknya menyebabkan peningkatan dalam monosit. Glukokortikoid juga boleh mengurangkan ekspresi reseptor Fc dalam makrofaj, tetapi bukti yang menyokong peraturan ini dalam kajian terdahulu telah dipersoalkan. Kesan ekspresi reseptor Fc dalam makrofaj adalah penting kerana ia adalah perlu bagi fagositosis sel-sel beropsonin. Ini kerana reseptor Fc mengikat antibodi yang melekat pada sel yang disasarkan untuk dimusnahkan oleh makrofaj.

 Antiradang 
Glukokortikoid adalah anti-radang yang kuat, tanpa mengira punca keradangan; mekanisme anti-radang utama mereka ialah sintesis lipokortin 1 (aneksin 1). Lipokortin 1 kedua-duanya menyekat fosfolipase A2, dengan itu menyekat pengeluaran eikosanoid, dan menghalang pelbagai peristiwa keradangan leukosit (perekatan epitelium, emigrasi, kemotaksis, fagositosis, letusan pernafasan dll.). Dalam erti kata lain, glukokortikoid bukan sahaja menyekat tindak balas imun, tetapi juga menghalang dua produk utama keradangan, prostaglandin dan leukotriena. Ia menghalang sintesis prostaglandin di tahap fosfolipase A2 dan juga pada tahap siklooksigenase/PGE isomerase (COX-1 dan COX-2), kesan yang terakhir adalah sama seperti NSAID, sekali gus memperkasakan kesan antiradang.

Di samping itu, glukokortikoid juga menyekat ekspresi siklooksigenase.

Glukokortikoid yang dipasarkan sebagai anti-radang selalunya merupakan formulasi topikal, seperti semburan hidung bagi rinitis atau penyedut untuk asma. Persediaan ini mempunyai kelebihan hanya menjejaskan kawasan yang disasarkan, dengan itu mengurangkan kesan sampingan atau potensi interaksi. Dalam kes ini, sebatian utama yang digunakan ialah beklometason, budesonida, flutikason, mometason dan siklesonida. Dalam rinitis, semburan digunakan. Bagi asma, glukokortikoid diberikan sebagai inhalan dengan penyedut dos bermeter atau serbuk kering. Dalam kes langka, gejala tiroiditis akibat sinaran telah dirawat dengan glukokortikoid mulut.

 Hiperaldosteronisme 
Glukokortikoid boleh digunakan dalam pengurusan hiperaldosteronisme keluarga jenis 1. Mereka tidak berkesan, bagaimanapun, untuk digunakan dalam keadaan jenis 2.

 Kegagalan jantung 
Glukokortikoid boleh digunakan dalam rawatan kegagalan jantung terdekompensasi untuk menguatkan tindak balas buah pinggang terhadap diuretik, terutamanya pada pesakit kegagalan jantung dengan rintangan diuretik refraktori dengan dos diuretik gelung yang besar.

 Rintangan 
kiri|thumb|400x400px| Mekanisme rintangan kortikosteroid.
Rintangan terhadap penggunaan terapeutik glukokortikoid boleh menimbulkan kesukaran; contohnya, 25% kes asma yang teruk mungkin tidak bertindak balas terhadap steroid. Ini mungkin disebabkan oleh kecenderungan genetik, pendedahan berterusan kepada punca keradangan (seperti alergen), fenomena imunologi yang memintas glukokortikoid, gangguan farmakokinetik (penyerapan tidak lengkap atau perkumuhan atau metabolisme dipercepatkan) dan jangkitan pernafasan virus dan/atau bakteria.

 Kesan sampingan 
Ubat glukokortikoid yang digunakan pada masa ini bertindak secara tidak selektif, jadi dalam jangka panjang ia boleh menjejaskan banyak proses anabolik yang sihat. Untuk mengelakkan ini, banyak penyelidikan telah ditumpukan baru-baru ini pada penghuraian ubat glukokortikoid bertindak selektif. Kesan sampingan termasuk:

 Kekurangan imun (lihat bahagian di bawah)
 Hiperglisemia akibat peningkatan glukoneogenesis, rintangan insulin, dan toleransi glukosa terjejas ("diabetes steroid"); berhati-hati pada mereka yang menghidap diabetes mellitus
 Peningkatan kerapuhan kulit, mudah lebam
 Keseimbangan kalsium negatif akibat penyerapan kalsium usus yang berkurangan
 Osteoporosis cetusan steroid: ketumpatan tulang berkurangan (osteoporosis, osteonekrosis, risiko patah tulang yang lebih tinggi, pembaikan patah tulang yang lebih perlahan)
 Pertambahan berat badan akibat peningkatan pemendapan lemak viseral dan trunkal (obesiti pusat) dan rangsangan selera makan ; lihat lipodistrofi kortikosteroid
 Hiperkortisolemia dengan penggunaan yang berpanjangan atau berlebihan (juga dikenali sebagai sindrom Cushing eksogen)
 Ingatan terjejas dan defisit perhatian
 Kekurangan adrenal (jika digunakan untuk masa yang lama dan berhenti secara tiba-tiba)
 Kerosakan otot dan tendon (proteolisis), kelemahan, pengurangan jisim dan pembaikian otot
 Pengembangan pad lemak malar dan pelebaran saluran darah kecil dalam kulit
 Lipomatosis dalam ruang epidural
 Kesan rangsangan pada sistem saraf pusat (euforia, psikosis)
 Anovulasi; ketidakteraturan tempoh haid
 Kegagalan pertumbuhan, akil baligh tertangguh
 Peningkatan asid amino plasma, peningkatan pembentukan urea, keseimbangan nitrogen negatif
 Glaukoma akibat peningkatan tekanan okular
 Katarak
 Pengeluaran steroid topikal

Dalam dos yang tinggi, hidrokortison (kortisol) dan glukokortikoid yang mempunyai potensi mineralokortikoid yang ketara boleh memberikan kesan mineralokortikoid juga, walaupun dalam dos fisiologi ini dihalang oleh degradasi kortisol yang cepat oleh isoenzim 11β-hidroksisteroid dehidrogenase 2 (11β-HSD2) sasaran dalam mineralokortik. tisu. Kesan mineralokortikoid boleh termasuk pengekalan garam dan air, pengembangan isipadu cecair ekstraselular, hipertensi, kekurangan kalium dan alkalosis metabolik.

 Kekurangan imun 
Glukokortikoid menyebabkan imunotindasan, mengurangkan fungsi dan/atau bilangan neutrofil, limfosit (termasuk kedua-dua sel B dan sel T ), monosit, makrofaj dan fungsi penghalang anatomi kulit. Penindasan ini, jika cukup besar, boleh menyebabkan manifestasi kekurangan imun, termasuk kekurangan sel T, kekurangan imun humoral dan neutropenia.

+Patogen utama yang membimbangkan dalam kekurangan imun yang disebabkan oleh glukokortikoid: Bakteria Enterobacteriaceae termasuk spesies Salmonella
 Legionella micdadei
 Listeria monocytogenes
 Mycobacterium tuberculosis
 Mycobacterium bukan tuberkulosis
 Nocardia asteroid
 Rhodococcus equi
 Staphylococcus aureus
 Streptococcus kulat Aspergillus
 Blastomyces
 Candida, termasuk Candida albicans
 Coccidioides immitis
 Cryptococcus neoformans
 Spesies Fusarium
 Histoplasma capsulatum
 Talaromyces marneffei
 Pneumocystis jirovecii
 Pseudallescheria boydii
 Zigomikosis Virus Adenovirus
 Sitomegalovirus
 Virus herpes simpleks
 Papilomavirus manusia
 Influenza / Parainfluenza
 Virus sinsitial respiratori
 Varicella zoster Lain-lain Kriptosporidiosis / Isospora belli
 Strongyloides stercoralis
 Toxoplasma gondii

 Penarikan 
Sebagai tambahan kepada kesan di atas, penggunaan glukokortikoid dos tinggi untuk hanya beberapa hari mula menghasilkan penindasan kelenjar adrenal pesakit yang menekan hormon pembebas kortikotropin hipotalamus (CRH) yang membawa kepada pengeluaran hormon adrenokortikotropik (ACTH) yang ditindas oleh bahagian pituitari anterior. Dengan penindasan berpanjangan, kelenjar adrenal mengalami atrofi (mengecut), dan ia boleh mengambil masa berbulan-bulan untuk memulihkan fungsi penuh selepas pemberhentian glukokortikoid eksogen.

Semasa tempoh pemulihan ini, pesakit terdedah kepada kekurangan adrenal dalam tekanan seperti penyakit. Walaupun dos penindasan dan masa untuk pemulihan adrenal berbeza-beza, garis panduan klinikal telah direka untuk menganggarkan penindasan dan pemulihan adrenal yang berpotensi, untuk mengurangkan risiko kepada pesakit.

 Rujukan 

 Pautan luar 



Kategori:Hepatotoksin
Kategori:Bahan kimia perubatan kecemasan
Kategori:Glukokortikoid
Kategori:Kortikosteroid