Satu rakyat, satu undi

" Satu rakyat, satu undi ", atau " satu individu, satu undi ", menyatakan prinsip perwakilan yang adil dalam mengundi. Slogan ini digunakan oleh penyokong demokrasi dan kesaksamaan politik, terutamanya berkenaan dengan reformasi pilihan raya seperti hak mengundi sedunia dan perwakilan yang berkadar .

 Indeks 
Pelanggaran perwakilan yang sama dalam pelbagai sistem perwakilan berkadar boleh diukur dengan Indeks Loosemore-Hanby, Indeks Gallagher, atau jumlah undian yang terbazir. Indeks Gallagher di atas 5 ( % ) dianggap oleh ramai pakar sebagai melanggar prinsip Satu rakyat, satu undi .December 2016, Canada's 2016 Special Committee On Electoral Reform, Recommendation 1Read the full electoral reform committee report, plus Liberal and NDP/Green opinionsWhat is the Gallagher Index? The Gallagher Index measures how unfair a voting system is. Dalam kes pengundian plural, undian yang terbazir boleh diukur. Selain itu, peratusan undi rosak dan peratusan pengundi yang tidak layak boleh diukur untuk mengesan pelanggaran prinsip perwakilan yang sama.

 Sejarah 
Frasa itu meningkat dalam penggunaan bahasa Inggeris sekitar tahun 1880,  daripada kesatuan sekerja British George Howell yang menggunakan frasa "satu rakyat, satu undi" dalam risalah politik. George Howell (1880). "One man, one vote". Manchester Selected Pamphlets.  Semasa tempoh dekolonisasi dari pertengahan hingga akhir abad ke-20 dan perjuangan untuk kebebasan negara, frasa ini digunakan secara meluas di negara-negara membangun di mana populasi majoriti berusaha untuk mendapatkan kuasa politik mengikut kadar bilangan mereka.  Slogan itu digunakan terutamanya oleh gerakan anti-apartheid semasa 1980-an, yang berusaha untuk menamatkan pemerintahan minoriti putih di Afrika Selatan .   

Di Amerika Syarikat, prinsip "satu rakyat, satu undi" telah digunakan dalam beberapa kes oleh Mahkamah Warren pada 1960-an semasa kemuncak aktiviti hak sivil. Richard H. Fallon, Jr. (2013). The Dynamic Constitution. Cambridge University Press, 196. Douglas J. Smith (2014). On Democracy's Doorstep: The Inside Story of How the Supreme Court Brought "One Person, One Vote" to the United States. Farrar, Straus and Giroux. "One person, one vote", in David Andrew Schultz (2010). Encyclopedia of the United States Constitution. Infobase Publishing, 526. Stephen Ansolabehere, James M. Snyder (2008). The End of Inequality: One Person, One Vote and the Transformation of American Politics. Norton.  Menggunakan Klausa Perlindungan Sama rata dalam perlembagaan, pendapat majoriti Mahkamah Agung AS (5–4) diketuai oleh Ketua Hakim Negara Earl Warren dalam Reynolds lwn. Sims (1964) memutuskan bahawa badan perundangan negeri, bukan seperti Kongres AS, memerlukan perwakilan di kedua-dua dewan berdasarkan daerah yang mempunyai populasi yang hampir sama, dengan persempadanan semula seperti yang diperlukan selepas konsensus.  Charlie B. Tyler, "County Government in the Palmetto State", University of South Carolina, 1998, p. 221 Ada yang mempunyai dewan atasan berdasarkan bilangan wakil yang sama untuk dipilih dari setiap daerah, memberikan kuasa politik yang tidak berpatutan kepada daerah luar bandar. Kebanyankan negeri telah mengabaikan persempadanan semula selama beberapa dekad semasa abad ke-20, walaupun jumlah penduduk meningkat di kawasan perindustrian bandar. Pada tahun 1964, berdasarkan kes Wesberry v. Sanders, Mahkamah Agung AS mengisytiharkan bahawa kesamarataan pengundian—satu rakyat, satu undi—bermaksud bahawa "berat dan nilai undi rakyat sehampir yang boleh dilaksanakan mestilah sama",  dan memutuskan bahawa negeri juga harus melakukan pemecahan daerah kongres persekutuan yang diwakili oleh populasi yang sama rata.

 United Kingdom 

 Latar belakang sejarah 
Frasa ini secara tradisinya digunakan dalam konteks tuntutan untuk reformasi dalam hak mengundi . Dari segi sejarah, penekanan dalam Dewan Rakyat adalah untuk mewakili kawasan : daerah, daerah dan, kemudiannya, universiti . Kelayakan untuk mengundi Ahli Parlimen yang mewakili kawasan pilihan raya berbeza secara meluas, dengan kelayakan yang berbeza dari semasa ke semasa, seperti memiliki harta pada nilai tertentu, pengalaman perantisan, kelayakan untuk membayar kadar kerajaan tempatan, atau memegang ijazah dari universiti. dalam soalan. Mereka yang layak untuk mengundi di lebih daripada satu kawasan berhak mengundi di setiap kawasan, manakala ramai orang dewasa tidak layak untuk mengundi sama sekali. Pengundian plural juga terdapat dalam kerajaan tempatan, di mana pemilik harta perniagaan layak mendapat undi di <b>wad</b> yang berkaitan .

Para reformasi berhujah bahawa Ahli Parlimen dan pegawai pilihan raya lain harus mewakili rakyat secara sama rata, dan setiap pengundi seharusnya layak mengundi sekali dalam pilihan raya. Akta Pembaharuan Berturut-turut menjelang 1950 telah meluaskan francais akhirnya kepada hampir semua warganegara dewasa (kecuali banduan, <b>orang gila</b> dan ahli Dewan Pertuanan ), dan juga mengurangkan dan akhirnya menghapuskan pengundian plural untuk pilihan raya Westminster. Pengundian plural untuk pilihan raya kerajaan tempatan di luar Kota London tidak dimansuhkan sehingga Akta Perwakilan Rakyat 1969 .  

Tetapi, terdapat dua pengecualian:

 Kota London 
Kota London tidak pernah meluaskan sempadannya. Berikutan penggantian kebanyakan rumah kediaman dengan perniagaan, dan kemusnahan The Blitz, selepas Perang Dunia Kedua, daerah kewangan itu mempunyai hampir lima ribu penduduk. Sistem pengundian plural telah dikekalkan untuk memilih City of London Corporation, dengan beberapa pengubahsuaian.

 Ireland Utara 
Apabila Ireland Utara ditubuhkan pada tahun 1921, ia mengamalkan sistem politik yang sama dengan Parlimen Westminster dan kerajaan British. Tetapi Parlimen Ireland Utara tidak mengikuti Westminster dalam perubahan kepada francais dari 1945 . Akibatnya, sehingga tahun 1960-an, pengundian plural masih dibenarkan bukan sahaja untuk kerajaan tempatan? (seperti kerajaan tempatan di Great Britain), tetapi juga untuk Parlimen Ireland Utara. Ini bermakna dalam pilihan raya majlis tempatan (seperti di Great Britain), pembayar kadar dan pasangan mereka, sama ada menyewa atau memiliki harta tersebut, boleh mengundi. Pengarah syarikat mempunyai undian tambahan berdasarkan status syarikat mereka. Walau bagaimanapun, tidak seperti keadaan di Great Britain, bukan pembayar kadar tidak mempunyai undi dalam pilihan raya kerajaan tempatan. Francais untuk pilihan raya kepada Parlimen Ireland Utara telah diperluaskan pada tahun 1928 kepada semua warganegara dewasa yang tidak hilang kelayakan, pada masa yang sama dengan francais untuk pilihan raya ke Westminster. Tetapi, perwakilan universiti dan undi perniagaan diteruskan untuk pilihan raya ke Dewan Rakyat Ireland Utara sehingga 1969. Mereka telah dimansuhkan pada tahun 1948 untuk pilihan raya ke Dewan Rakyat UK (termasuk kerusi Westminster di Ireland Utara). Ahli sejarah dan sarjana politik telah membahaskan sejauh mana francais untuk kerajaan tempatan menyumbang kepada kejayaan pilihan raya kesatuan dalam mengawal majlis di kawasan majoriti nasionalis . 

Berdasarkan beberapa ketidaksamaan, Persatuan Hak Sivil Ireland Utara telah diasaskan pada tahun 1967. Ia mempunyai lima tuntutan utama, dan menambah tuntutan bahawa setiap warganegara di Ireland Utara diberi jumlah undi yang sama untuk pilihan raya kerajaan tempatan (seperti yang dinyatakan di atas, ini belum lagi berlaku di mana-mana di United Kingdom). Slogan "seorang lelaki, satu undi" menjadi laungan untuk kempen ini.  Parlimen Ireland Utara mengundi untuk mengemas kini peraturan pengundian untuk pilihan raya kepada Dewan Rakyat Ireland Utara, yang dilaksanakan untuk pilihan raya umum Ireland Utara 1969, dan untuk pilihan raya kerajaan tempatan, yang dilakukan oleh Akta Undang-undang Pilihan Raya (Ireland Utara) 1969, diluluskan pada 25 November 1969.

 Amerika Syarikat 

 Latar belakang sejarah 
Perlembagaan Amerika Syarikat memerlukan bancian sepuluh tahun bagi tujuan memastikan pembahagian kerusi yang adil dalam Dewan Perwakilan Amerika Syarikat antara negeri, berdasarkan populasi mereka. Pembahagian semula secara amnya telah dijalankan tanpa sebarang insiden kecuali pembahagian semula yang sepatutnya mengikut Sensus 1920, yang secara berkesan dilangkau sementara menunggu penyelesaian oleh Akta Pembahagian Semula 1929 . Namun, badan perundangan negeri pada mulanya telah menubuhkan pemilihan wakil kongres dari daerah yang selalunya berdasarkan daerah atau kariah tradisional yang telah mendahului penubuhan kerajaan baharu. Persoalan kemudiannya timbul sama ada badan perundangan dikehendaki memastikan bahawa daerah Dewan adalah kira-kira sama dalam populasi dan untuk menarik daerah baharu untuk menampung perubahan demografi. Stephen Ansolabehere, James M. Snyder (2008). The End of Inequality: One Person, One Vote and the Transformation of American Politics. Norton. Douglas J. Smith (2014). On Democracy's Doorstep: The Inside Story of How the Supreme Court Brought "One Person, One Vote" to the United States. Farrar, Straus and Giroux.

Beberapa negeri AS menggambar semula daerah Dewan mereka setiap sepuluh tahun untuk mencerminkan 

perubahan dalam corak populasi; ramai yang tidak. Ada yang tidak pernah menarik semula mereka, kecuali apabila ia diberi mandat oleh pembahagian semula Kongres dan mengakibatkan perubahan dalam bilangan kerusi yang mana negeri itu berhak di Dewan Rakyat. Di banyak negeri,  di Utara dan Selatan, ketiadaan tindakan ini mengakibatkan pengaruh yang condong kepada pengundi di sesetengah daerah berbanding di daerah lain, secara amnya dengan berat sebelah terhadap daerah luar bandar. Sebagai contoh, jika daerah kongres ke-2 akhirnya mempunyai populasi 1.5 juta, tetapi daerah ke-3 hanya mempunyai 500,000, maka, pada dasarnya – memandangkan setiap daerah memilih jumlah wakil yang sama – seorang pengundi di daerah ke-3 mempunyai tiga kali kuasa mengundi berbanding dengan seorang pengundi daerah ke-2.

Badan perundangan negeri Alabama telah menentang persempadanan semula dari 1910 hingga 1972 (apabila dipaksa oleh perintah mahkamah persekutuan). Akibatnya, penduduk luar bandar mengekalkan jumlah kuasa yang tidak seimbang pada masa itu apabila kawasan lain di negeri ini menjadi sebuah bandar dan titik perindustrian, lalu menarik lebih ramai penduduk. Kawasan bandar tersebut kurang diwakili dalam badan perundangan negeri dan kurang mendapat perkhidmatan; penduduk mereka mengalami kesukaran mendapatkan pembiayaan yang diperlukan untuk infrastruktur dan perkhidmatan. Kawasan-kawasan sedemikian membayar cukai yang lebih tinggi berbanding faedah yang diterima oleh penduduk tersebut. Charlie B. Tyler, "County Government in the Palmetto State", University of South Carolina, 1998, p. 221

Perlembagaan menggabungkan hasil Kompromi Besar, yang menubuhkan perwakilan untuk Senat AS. Setiap negeri diwakili di Dewan Negara dengan dua wakil, tanpa mengira populasi. Bapa Pengasas menganggap prinsip ini begitu penting lalu klausa ini telah dimasukkan ke dalam Perlembagaan untuk melarang mana-mana negeri daripada dilucutkan perwakilan yang sama di Dewan Negara tanpa kebenarannya; lihat Perkara V Perlembagaan Amerika Syarikat . Atas sebab ini, "satu rakyat, satu undi" tidak pernah dilaksanakan di Senat AS, dari segi perwakilan mengikut negeri.

Apabila negeri menubuhkan badan perundangan mereka, mereka sering menggunakan model bikameral berdasarkan kerajaan kolonial atau kerajaan persekutuan. Kebanyakannya menyalin prinsip Senat, menubuhkan dewan pertuanan berdasarkan geografi - contohnya, senat negeri dengan seorang wakil diambil dari setiap daerah. Menjelang abad ke-20, ini sering menyebabkan senator negeri mempunyai kuasa politik yang berbeza, berbanding dengan senator dari kawasan luar bandar mempunyai undi yang setara dengan senator yang mewakili populasi bandar yang jauh lebih besar.

Aktivisme dalam Pergerakan Hak Sivil untuk memulihkan keupayaan orang Afrika Amerika di Selatan untuk mendaftar dan mengundi menyerlahkan ketidaksamaan pengundian lain di seluruh negara. Pada 1964–1965, Akta Hak Sivil 1964 dan Akta Hak Mengundi 1965 telah diluluskan, sebahagiannya untuk menguatkuasakan hak mengundi perlembagaan orang Afrika Amerika .  Banyak cabaran mahkamah telah dibangkitkan, termasuk di Alabama, kerana kekurangan pembahagian semula selama beberapa dekad.

 Kes mahkamah 
Dalam kes Colegrove v.  Green   Mahkamah Agung Amerika Syarikat memutuskan dalam keputusan pluraliti 4-3 bahawa Perkara I, Seksyen 4 menberi badan perundangan setiap negeri kuasa untuk menetapkan masa, tempat dan cara mengadakan pilihan raya untuk wakil rakyat.

Walau bagaimanapun, berdasarkan Baker v.  Carr   Mahkamah Agung Amerika Syarikat di bawah Ketua Hakim Negara Earl Warren menterbalikkan keputusan sebelumnya di Colegrove yang berpendapat bahawa tuntutan salah pembahagian di bawah Klausa Perlindungan Sama Rata Pindaan Keempat Belas tidak dikecualikan daripada rujukan mahkamah di bawah Perkara IV, Seksyen 4, sebagai isu perlindungan yang sama. dalam kes ini adalah berasingan daripada sebarang persoalan politik. Stephen Ansolabehere, James M. Snyder (2008). The End of Inequality: One Person, One Vote and the Transformation of American Politics. Norton.  Doktrin "satu rakyat, satu undi", di mana daerah pilihan raya harus dibahagikan mengikut populasi, sekali gus menjadikan populasi setiap daerah lebih kurang sama, disahkan oleh Mahkamah Warren dalam kes-kes penting yang mengikuti Baker, termasuk Gray v.  Sanders, berkenaan sistem unit daerah di Georgia; Reynolds v.  Sims   yang berkenaan dengan daerah perundangan negeri ; Wesberry v.  Sanders  , yang melibatkan daerah Kongres AS ; dan Avery v.  Midland County   yang melibatkan daerah <b>kerajaan tempatan</b> .   

Keputusan Mahkamah Warren telah mengesahkan dalam kes Board of Estimate of City of New York v.  Morris   .  Evenwel v.  Abbott  , mengatakan bahawa setiap negeri boleh menggunakan jumlah penduduk di daerah lukisan. 

 Kegunaan lain 

 Pada tahun 1975, keputusan mahkamah Michigan mengisytiharkan bahawa "pengundian keutamaan majoriti," seperti yang dikenali sebagai Pengundian Larian Segera (IRV), tidak melanggar prinsip satu rakyat, satu undi: Stephenson v Ann Arbor Board of Canvassers, fairvote.org, accessed 6 November 2013.

Di bawah 'Sistem MPV', bagaimanapun, tiada individu atau pengundi mempunyai lebih daripada satu undi efektif untuk satu jawatan. Tiada undi yang boleh dikira lebih daripada sekali untuk calon yang sama. Dalam analisis akhir, tiada pengundi diberi pertimbangan yang lebih besar dalam undinya berbanding undi pengundi lain, walaupun untuk memahami perkara ini memerlukan pemahaman konsep tentang bagaimana kesan 'Sistem MPV' adalah seperti larian pilihanraya. Bentuk pengundian keutamaan majoriti yang digunakan dalam pemilihan Datuk Bandarnya oleh City of Ann Arbor tidak melanggar mandat satu rakyat, satu undi dan tidak mengurangkan hak perlindungan yang sama kepada sesiapa di bawah Perlembagaan Michigan atau konstitusi Amerika Syarikat.

 Keperlembagaan IRV kemudiannya telah dikekalkan oleh beberapa mahkamah persekutuan.   Pada 2018, mahkamah persekutuan memutuskan kesesuaian konstitusi Maine untuk mengundi secara pilihan secara berperingkat, dengan menyatakan bahawa "'satu rakyat, satu undi' tidak menentang undian berperingkat, selagi semua pengundi dilayan secara sama rata semasa mengundi. " 
 Training Wheels for Citizenship, inisiatif pada tahun 2004 yang gagal di California, telah cuba memberikan <b>undi pecahan</b> kepada golongan bawah umur antara 14 dan 17 tahun (yang tidak boleh mengundi) dalam pilihan raya negeri. Antara kritikan yang diberi terhadap inisiatif yang dicadangkan ialah ia melanggar prinsip "satu rakyat, satu undi". "Should 14-year-olds vote? OK, how about a quarter of a vote?", Daniel B. Wood, Christian Science Monitor, Mar. 12, 2004.
 Mahkamah berpendapat bahawa daerah tujuan khas juga mesti mengikut peraturan satu rakyat, satu undi. Avery v. Midland County, 390 U.S. 474, 88 S. Ct. 1114, 20 L. Ed. 2d 45 (1968) Ball v. James, 451 U.S. 355, 101 S. Ct. 1811, 68 L. Ed. 2d 150 (1981) Bjornestad v. Hulse, 229 Cal. App. 3d 1568, 281 Cal. Rptr. 548 (1991) Board of Estimate v. Morris, 489 U.S. 688, 109 S. Ct. 1433, 103 L. Ed. 2d 717 (1989) Hadley v. Junior College District, 397 U.S. 50, 90 S. Ct. 791, 25 L. Ed. 2d 45 (1970) Hellebust v. Brownback, 824 F. Supp. 1511 (D. Kan. 1993) Kessler v. Grand Central District Management Association, 158 F.3d 92. (2d Cir. 1998) Reynolds v. Sims, 377 U.S. 533, 84 S. Ct. 136, 12 L. Ed. 2d 506 (1964) Salyer Land Co. v. Tulare Lake Basin Water Storage District, 410 U.S. 719 (1973)
 Disebabkan perjanjian yang ditandatangani oleh Amerika Syarikat pada tahun 1830 dan 1835, dua suku asli Amerika ( Cherokee dan Choctaw ) masing-masing memegang hak untuk jawatan perwakilan tanpa mengundi dalam Dewan Rakyat .   Pada 2019, hanya Cherokee telah cuba menggunakan hak tersebut.   Oleh kerana semua kerajaan puak yang berkaitan dengan dua yang berkenaan wujud dalam sempadan antara negeri pada masa kini, susunan tersebut dicadangkan berpotensi untuk melanggar prinsip "satu rakyat, satu undi" dengan memberikan "undi super"; pengundi Cherokee atau Choctaw akan mempunyai dua wakil Dewan (negeri dan puak), manakala orang Amerika yang lain hanya mempunyai seorang. 


 Contoh yang berjaya 
Sistem pilihan raya "satu rakyat, satu undi" telah berjaya dilaksanakan di banyak negara membangun, terutamanya di India dan Afrika Selatan .   

 Pembaharuan digagalkan 
Istilah "One man, one vote, one time" telah digunakan untuk Zimbabwe, Zambia, Angola, Belarus dan Rusia di mana pilihan raya wakil rakyat telah berjaya diadakan yang secara relatifnya bebas daripada rasuah dan keganasan. Mereka mempunyai pemimpin yang berkuasa dan telah menamatkan pengundian secara bebas dan saksama dengan efektif.  

 Lihat juga 

 Satu undi, satu nilai: prinsip sama seperti Australia
 Perwakilan berkadar
 Demokratisasi
 Indeks demokrasi
 Hak mengundi sejagat
 Badan pemilih 
 Panachage: satu sistem di mana setiap pengundi () beberapa undian,  walaupun setiap pengundi masih boleh diwakili secara adil

 Nota 

 Rujukan 

Kategori:Prinsip
Kategori:Demokrasi
Kategori:Frasa pemikat politik
Kategori:Laman-laman dengan terjemahan-terjemahan yang belum disemak