Folketing

The Folketing ( Danish   ,  ;  Perkara rakyat ' atau ' Perhimpunan Rakyat ' ), juga dikenali sebagai Parlimen Denmark ialah badan perundangan kebangsaan unicameral ( parlimen ) Kerajaan Denmark — Denmark yang sesuai bersama Kepulauan Faroe dan Greenland. Ditubuhkan pada tahun 1849, sehingga 1953 Folketing ialah dewan rendah parlimen dwikameral, dipanggil Rigsdag; rumah atas ialah Landsting. Ia bertemu di Istana Christiansborg, di sebuah pulau kecil Slotsholmen di tengah bandar Copenhagen. 

Folketing meluluskan semua undang-undang, meluluskan kabinet, serta menyelia kerja kerajaan. Ia juga bertanggungjawab bagi menerima pakai belanjawan negeri serta meluluskan akaun negeri. Seperti yang dinyatakan dalam Perlembagaan Denmark, Folketing berkongsi kuasa dengan raja yang memerintah . Dalam pelaksanaannya, peranan raja dihadkan kepada menandatangani undang-undang yang telah diluluskan oleh badan perundangan. Tindakan ini perlu dilakukan dalam tempoh 30 hari setelah undang-undang tersebut diterima dan disahkan.

Folketing terdiri daripada 179 Ahli Parlimen; termasuk dua dari Greenland serta dua dari Kepulauan Faroe. Pilihan raya umum harus diadakan setiap empat tahun, tetapi ia berada dalam kuasa Perdana Menteri bagi meminta raja memanggil pilihan raya sebelum penggal itu tamat. Dalam undi tidak percaya, Folketing boleh juga memaksa seorang Menteri ataupun seluruh kerajaan bagi meletakkan jawatan. "A Minister shall not remain in office after the Parliament has passed a vote of no confidence in him." 

Ahli dipilih secara demokrasi melalui perwakilan berkadar : 135 secara langsung di kawasan pilihan raya menggunakan kaedah D'Hondt dan dengan 40 kerusi meratakan . Secara tradisinya, sistem politik Denmark cenderung menghasilkan pemerintahan gabungan. Sebagian besar pemerintahan pasca perang terdiri dari koalisi minoritas yang memerintah dengan dukungan partai non-pemerintah.  Persidangan pertama rumah itu biasanya dihadiri oleh Ratu Margrethe II . 

 Sejarah 
Dari tahun 1849 hingga 1953, Folketing adalah salah satu daripada dua dewan dalam parlimen dua kamar yang dikenali sebagai Rigsdag; dewan lain dikenali sebagai Landstinget. Perbezaan antara kedua-dua dewan tersebut adalah saiznya, perwakilan pengundi, dan sistem pilihan raya.

Folketing dipilih melalui pemilihan umum di antara laki-laki dan sebagian besar anggotanya terdiri dari petani, peniaga, pedagang bebas, dan orang-orang terpelajar. Mulai dari tahun 1866 hingga 1915, hak suara untuk Landsting dibatasi hanya kepada golongan kaya, dan beberapa anggotanya diangkat oleh raja, sehingga sebagian besar mewakili bangsawan tanah dan konservatif lainnya. Dari tahun 1915, kedua-dua lelaki dan wanita mempunyai hak mengundi untuk kedua-dua dewan, dan Landsting telah dipilih melalui undi bersama, walaupun secara tidak langsung dan dengan had umur yang lebih tinggi daripada Folketing. Dalam dekad berikutnya, penggubalan undang-undang terutamanya berlaku dalam Folketing dan Landsting dianggap sebagai setem getah yang berlebihan.
kanan|thumb| Istana Christiansborg, lokasi ruang Folketing sejak 1849
Pada 1953, perlembagaan yang disemak telah diterima pakai melalui referendum. Antara perubahan yang telah dilakukan adalah penghapusan Landsting dan pengenalan parlimen unicameral, yang hanya dikenali sebagai Folketing. Istana Christiansborg (dikenali dengan nama panggilannya Borgen, iaitu bahasa Denmark untuk istana ) telah menjadi domisil parlimen sejak 1849. Istana ini terletak di tengah-tengah bandar Copenhagen .

Mendapat perwakilan di parlimen biasanya hanya memerlukan 2% undi nasional. Dengan ambang pilihan raya yang begitu rendah, sebilangan besar parti diwakili dalam dewan, menjadikannya mustahil untuk satu parti memenangi 90 kerusi yang diperlukan untuk majoriti. Tiada pihak yang mencapai ini sejak 1901. Semua kerajaan Denmark sejak itu merupakan gabungan atau kerajaan minoriti satu parti. Perlembagaan membenarkan kerajaan mengambil alih jawatan tanpa mendapat undi percaya dan kekal memegang jawatan selagi ia tidak kehilangan undi tidak percaya . Salah satu konsekuensinya adalah, berbeda dengan sebagian besar sistem parlemen lainnya, sebagian besar pemerintahan Denmark pada zaman modern tidak yakin bahwa agenda legislatif mereka akan disetujui, sehingga mereka harus mengumpulkan mayoritas untuk setiap undang-undang secara individu.

 Keperluan perlembagaan dan sistem pilihan raya 

 Komposisi ahli

 Folketing terdiri daripada 179 ahli yang semuanya dipilih untuk penggal empat tahun atau sehingga Perdana Menteri (melalui Ratu dalam majlis) memanggil pilihan raya, yang mana lebih dahulu. 175 ahli dipilih di Denmark, manakala Greenland dan Kepulauan Faroe masing-masing memilih dua ahli di kawasan pilihan raya yang berasingan.
 Perlembagaan tidak menyebut parti politik sama sekali, walaupun akta pilihan raya ada, dan ahli parlimen hampir selalu dipilih untuk parti. Satu-satunya bebas yang telah dipilih pada zaman moden ialah pelawak Jacob Haugaard, tetapi bebas, biasanya tidak diketahui, dilihat pada setiap pilihan raya. Keperluan untuk bertanding sebagai calon bebas adalah lebih ringan berbanding parti baharu (tandatangan daripada 150 pengundi yang layak), tetapi calon bebas hanya dibenarkan bertanding dalam satu kawasan, menjadikannya sukar untuk memperoleh jumlah undi yang diperlukan untuk sesuatu kerusi.

 Sistem pengundian

 Perlembagaan menghendaki "perwakilan yang sama bagi pelbagai pendapat pengundi", dan untuk mendapatkan perwakilan wilayah. Akta pilihan raya menetapkan butiran untuk ini: 135 kerusi dipilih mengikut perwakilan berkadar di 10 kawasan pilihan raya, dan 40 kerusi meratakan diperuntukkan untuk menebus perbezaan antara kawasan pilihan raya dan undi seluruh negara. 135 kerusi daerah diagihkan kepada parti dengan kaedah D'Hondt di bawah sistem senarai parti . 40 kerusi meratakan diperuntukkan kepada parti menggunakan kaedah baki terbesar, dan kemudian diagihkan ke seluruh wilayah pilihan raya dengan kaedah Sainte-Laguë dan merentas kawasan pilihan raya dengan hasil bagi 1, 4, 7, dan seterusnya. Setiap parti boleh memilih antara beberapa kaedah untuk cara pembahagian kerusi yang dimenangi oleh parti itu di kalangan calonnya, dengan kebanyakan memilih untuk menggunakan senarai terbuka .  
 Keputusan keseluruhan adalah berkadar dengan jumlah undian bagi setiap parti; bagaimanapun, dalam kes yang jarang berlaku, parti terbesar mungkin mendapat tambahan satu atau dua kerusi daripada parti yang lebih kecil.
 Pengundi boleh mengundi untuk senarai parti, salah satu calon dalam senarai parti, atau calon bebas. Mengundi calon dalam senarai parti juga memberi undi kepada parti itu.
 Parti (biasanya persatuan parti daerah) membuat keputusan mengenai penamaan calon sebelum pilihan raya. Apabila senarai terbuka digunakan, calon dipilih mengikut undi peribadi (termasuk undi yang diberikan). Apabila senarai yang agak tertutup digunakan, hanya bilangan undi peribadi yang melampau boleh mengubah kedudukan susunan senarai itu.
 Parti-parti mesti sama ada melepasi ambang 2% undi negara, atau memperoleh kerusi kawasan untuk mendapatkan sebarang kerusi tambahan . Walaupun sangat jarang berlaku, parti boleh mendapat kerusi kawasan tanpa mendapat 2% undi nasional. Terdapat juga peraturan ketiga esoterik yang membenarkan parti diwakili, jika ia mempunyai cukup undi di dua daripada tiga wilayah pilihan raya yang negara itu dibahagikan. Tiada pihak yang pernah memenuhi peraturan ini tanpa mendapat 2% undi negara.
 Untuk bertanding dalam pilihan raya, parti yang pada masa ini tidak diwakili di Parlimen mesti mengumpulkan tandatangan sokongan daripada kira-kira 20,000 pengundi (jumlah undi sah yang dikeluarkan di Denmark pada pilihan raya terkini, dibahagikan dengan 175—samaan satu kerusi; selepas 2019 pilihan raya bilangan yang diperlukan ialah 20,182). Sehingga 2016, adalah mungkin untuk menyerahkan dan mengumpul tandatangan secara digital. 

 Keperluan pengundi

 Denmark mempunyai hak mengundi sejagat untuk semua warganegara berumur 18 tahun ke atas yang tinggal di alam dan yang belum diisytiharkan tidak mampu menguruskan hal ehwal mereka sendiri. Perlembagaan memungkinkan untuk menyekat hak pilih untuk penjenayah yang disabitkan kesalahan dan orang yang menerima faedah sosial, tetapi pilihan ini tidak digunakan selama beberapa dekad.
 Semua pengundi yang tidak disabitkan dengan perbuatan jenayah yang menyebabkan mereka tidak layak untuk kerusi di parlimen, adalah layak. Parlimen memutuskan sama ada ahli layak atau tidak (selepas pemilihan mereka). Parlimen juga boleh memutuskan bahawa seorang ahli penyandang tidak layak, jika seorang ahli disabitkan dengan jenayah dalam satu penggal. Ini berlaku selepas Pendakwaan Inger Støjberg pada 2021.

kiri|thumb| Bertel Haarder ( V ) membuat ucapan
kiri|thumb| Pemandangan dari galeri

 Keistimewaan parlimen

 Ahli menikmati imuniti, bermakna tiada pertuduhan jenayah boleh dikenakan terhadap ahli Parlimen, melainkan mereka ditangkap merah jambu, dengan syarat Folketing tidak mengangkat imuniti. Tujuannya adalah untuk mengelakkan penganiayaan politik. Dalam amalan, Folketing hampir selalu mengangkat imuniti apabila seorang ahli telah dituduh melakukan jenayah, biasanya dengan persetujuan ahli yang dituduh itu sendiri. 
 Perbahasan boleh dijalankan secara tertutup, walaupun ini tidak berlaku sejak 9 April 1940, hari pencerobohan Jerman dalam Perang Dunia II.

 Menteri-menteri

 Menteri boleh memegang kerusi di parlimen, tetapi mereka tidak perlu. Hakim Mahkamah Agung —mengikut konvensyen—tidak boleh memegang kerusi semasa juga bertindak sebagai hakim.
 Menteri boleh—walaupun mereka bukan ahli parlimen—menuntut masa bercakap bila-bila masa mereka mahu.

 Menggubal undang-undang

 Rang undang-undang boleh dibawa ke parlimen oleh ahli ( rang undang-undang persendirian ) dan menteri. Rang undang-undang kebanyakannya dibawa ke parlimen oleh menteri, kerana mereka mempunyai Pejabat Undang-undang Kementerian Kehakiman yang mereka gunakan. Daripada mengemukakan rang undang-undang persendirian, pembangkang biasanya mengemukakan cadangan untuk keputusan parlimen, iaitu, resolusi pendek yang menangani perkara itu dan mengarahkan menteri yang berkaitan untuk mencadangkan rang undang-undang mengenainya.

 Membentuk parlimen 
Sebanyak 179 anggota Folketing dipilih melalui pemilihan raya langsung setiap empat tahun, dengan kemungkinan pemilihan awal jika diperlukan. Semua warga Denmark yang berusia 18 tahun ke atas mempunyai hak mengundi dalam pemilihan raya parlemen, yang diadakan melalui proses undi rahsia. Kerusi Folketing diperuntukkan di kalangan pelbagai parti menggunakan kaedah D'Hondt perwakilan berkadar senarai parti. Parti atau pakatan pilihan raya mesti melepasi ambang pilihan raya sebanyak 2% daripada undi keseluruhan untuk diperuntukkan kerusi.

 Kerajaan campuran 
Sistem politik Denmark dicirikan oleh gabungan kuasa, dengan kerajaan diambil dari barisan Folketing. Denmark ditadbir oleh kabinet dan perdana menteri yang tidak mempunyai majoriti dalam Folketing terhadap mereka (parlimen negatif).  Sejak tahun 1903, di Denmark, tidak ada satu pun parti politik yang memiliki mayoritas mutlak di Folketing (Parlemen). Oleh karena itu, untuk melewati undang-undang, perdana menteri harus membentuk koalisi dengan partai di luar partainya sendiri. Ini sama ada menghasilkan kabinet gabungan berbilang parti, atau kerajaan minoriti parti tunggal.

Pada penggal pertamanya dari tahun 2009 hingga 2011, Lars Løkke Rasmussen memimpin sebuah kerajaan minoriti tengah-kanan yang terdiri daripada Parti Liberal (Venstre) dan Parti Rakyat Konservatif. Kerajaan koalisi ini bekerjasama dengan sokongan berterusan daripada Parti Rakyat Denmark yang konservatif dan seringkali mencapai 90 kerusi yang diperlukan untuk majoriti di Folketing melalui rundingan dengan Ahli Parlimen tunggal dari Parti Demokrat Kristian, Ørum-Jørgensen atau Ahli Parlimen lain di luar parti, Christmas Møller, kedua-duanya terpilih sebagai wakil rakyat konservatif pada tahun 2007 dan telah menyertai parti lain sejak itu.

Sejak pilihan raya 2007, Perikatan Liberal (sebelum ini Ny Alliance) mendapat sesuatu momentum dalam tinjauan pendapat, serta sejak awal 2010, pakatan pemerintah tidak dapat mengumpulkan majoriti dalam pilihan raya tanpa sokongan Perikatan. Peningkatan yang berterusan dalam tinjauan pendapat adalah sebahagian daripada akibat yang timbul akibat krisis dalaman dalam Parti Rakyat Konservatif terhadap kepemimpinan Lene Espersen dan perdebatan yang berterusan mengenai kekurangan ideologi liberal/konservatif yang sebenarnya dalam dasar kerajaan. 

Pada 13 Januari 2011, pergolakan yang berterusan dalam kumpulan Konservatif dalam Folketing menyebabkan Lene Espersen meletak jawatan sebagai pemimpin politik parti dan menumpukan pada peranannya sebagai Menteri Luar Negeri .  Pada 14 Januari, terdapat ramalan meluas mengenai pemilihan kepimpinan antara Brian Mikkelsen, Menteri Ekonomi dan Hal Ehwal Perniagaan, dan Lars Barfoed, Menteri Kehakiman. Namun, dalam satu keputusan yang diputuskan dengan bulat, kumpulan Konservatif dalam Folketing memilih Barfoed sebagai pemimpin politik baru mereka. 

Parti Demokrat Sosial di bawah pimpinan Helle Thorning-Schmidt telah menikmati majoriti berterusan dalam jajahan pendapat sejak akhir 2009 dan berharap untuk membentuk gabungan kerajaan pusat-kiri yang terdiri daripada Parti Rakyat Sosialis dan Parti Liberal Sosial dengan sokongan parlimen daripada Gabungan Merah-Hijau yang kecil. 

Kedua-dua Margrethe Vestager (Parti Liberal Sosial) dan Villy Søvndal (Parti Rakyat Sosialis) berikrar sokongan mereka kepada Thorning-Schmidt sebelum pilihan raya 2011.  Tetapi terdapat banyak perdebatan mengenai politik masa depan gabungan ini, terutamanya kerana Parti Liberal Sosial menuntut agenda ekonomi yang lebih liberal . Terjadi perbedaan politik mengenai isu imigrasi di antara ketiga partai dalam koalisi tersebut. Hal ini telah membuat beberapa pengamat percaya bahwa Partai Liberal Sosial tidak akan bergabung dengan koalisi pemerintah, tetapi sebaliknya akan menjadi bagian dari dukungan parlemen untuk pemerintahan baru yang memiliki orientasi tengah-kiri.  Sekiranya Liberal Sosial menyertai kerajaan gabungan tiga parti baharu yang ditubuhkan pada tarikh 3 hari bulan Oktober.

Selepas pilihan raya umum 2015, Thorning-Schmidt digantikan sebagai Perdana Menteri oleh pendahulunya Lars Løkke Rasmussen. Hingga 28 November 2016, beliau memimpin sebuah pemerintahan yang terdiri hanya dari Venstre - sebuah situasi yang sangat tidak lazim dalam politik Denmark.

 Penceramah 

Speaker merupakan pegawai pengerusi Folketing. Pembicara bertanggungjawab dalam menentukan peserta yang berhak berbicara dan menjaga keamanan selama perdebatan.Jawatan itu dicipta pada tahun 1850, dan pemegang sulung jawatan itu ialah Carl Christoffer Georg Andræ . Penceramah semasa ialah Søren Gade dari Venstre .  Pada pembukaan setiap sesi Parlimen selepas pilihan raya umum, Speaker dan empat Timbalan Speaker dipilih oleh Ahli Parlimen dan membentuk badan pengurusan Parlimen yang dikenali sebagai presidium.
kedudukan Ahli parti Presiden  Venstre Timbalan Speaker Pertama  Demokrat Sosial Timbalan Speaker Kedua  Sederhana Timbalan Speaker Ketiga  Hijau Kiri Timbalan Speaker Keempat  Demokrat Denmark

 Komposisi 
Walaupun Denmark ialah sebuah negara demokrasi perwakilan, berat sebelah dilihat dalam demografi Folketing berbanding demografi Denmark, dengan lelaki pertengahan umur lebih diwakili, oleh itu Folketing bukan perwakilan langsung negara itu.

Kira-kira sepertiga daripada kerusi telah ditukar dengan ahli baru pada setiap pilihan raya, angka ini kekal stabil dalam pilihan raya sebelumnya. Perubahan terbesar dalam angka ini terjadi pada pilihan raya 1973, di mana 45 peratus daripada kerusi melibatkan ahli baru, dan perubahan terendah berlaku pada pilihan raya 1988 di mana hanya 14.8 peratus daripada ahli adalah pendatang baru.

Sejak penglibatan wanita dalam Folketing pada tahun 1915, terdapat peningkatan umum dalam bilangan kerusi yang dipegang oleh wanita. Dalam pilihan raya terkini pada tahun 2022, terdapat 78 daripada 179 kerusi yang dipegang oleh wanita.
+Meja boleh diisih dan boleh dilipat Tahun pilihan raya Ahli perempuan  Perubahan peratus 1957 15 - 1960 17 +13.3% 1964 17 +0.0% 1966 19 +11.8% 1968 19 +0.0% 1971 30 +57.9% 1973 27 -10.0% 1975 28 +3.7% 1977 30 +7.1% 1979 42 +40.0% 1981 42 +0.0% 1984 47 +11.9% 1987 52 +10.6% 1988 52 0.0% 1990 59 +13.5% 1994 59 +0.0% 1998 67 +13.6% 2001 68 +1.5% 2005 66 -2.9% 2007 67 +1.5% 2011 70 +4.5% 2015 67 -4.3% 2019 70 +4.5% 2022 78 +11.4%

 Komposisi sejarah 
Antara tahun 1918 dan 1920, Folketing memiliki 140 kerusi, dan jumlah tersebut kemudian meningkat menjadi 149. Pada tahun 1953, jumlah kerusi itu meningkat lagi menjadi 179, dan jumlah tersebut masih kekal hingga saat ini.

alt=Representation per party between 1918 and 2019|1000x1000px|Perwakilan setiap parti antara 1918 dan 2019



 Kabinet Denmark
 Kawasan pilihan raya di Denmark
 Pilihan Raya di Denmark
 Pilihan Raya di Kepulauan Faroe
 Pilihan Raya di Greenland
 Inatsisartut – Greenland (Parlimen)
 Løgting – Kepulauan Faroe (Parlimen)
 Senarai perdana menteri Denmark

 Nota 

 Pautan luar 



 The Danish Parliament at Google Cultural Institute
 Klint, Thorkil; Evert, Anne Sofie; Kjær, Ulrik; Pedersen, Mogens N.; Hjorth, Frederik (2023). "The Danish legislators database". Electoral Studies. – a database of members of Folketinget for every electoral term since its inception in 1849.

Kategori:Badan perundangan satu dewan
Kategori:Badan perundangan kebangsaan
Kategori:Parlimen mengikut negara
Kategori:Kerajaan Denmark
Kategori:Sumber bahasa Denmark CS1 (da)
Kategori:Rencana yang mengandungi teks bahasa Denmark