Muzik lo-fi

Lo-fi (juga lofi atau low-fi; singkatan low fidelity) ialah muzik atau kualiti rakaman di mana unsur-unsur yang biasanya dianggap sebagai ketidaksempurnaan terdapat dalam konteks rakaman atau persembahan, kadangkala sebagai pilihan yang disengajakan. Piawaian kualiti bunyi (fideliti) dan pengeluaran muzik telah berkembang sepanjang dekad, bermakna bahawa beberapa contoh lo-fi terawal mungkin tidak diiktiraf pada kini. Lo-fi mula diiktiraf sebagai gaya muzik popular pada 1990-an, apabila ia secara bergantian dirujuk sebagai "muzik DIY". 

Herotan harmonik dan "kehangatan analog" kadangkala dikelirukan sebagai ciri teras muzik lo-fi. Secara tradisinya, lo-fi telah dicirikan oleh kemasukan unsur yang biasanya dilihat sebagai tidak diingini dalam konteks profesional, seperti nota yang salah dimainkan, gangguan persekitaran atau ketidaksempurnaan fonografi (isyarat audio terdegradasi, desisan pita dan sebagainya). Artis perintis, berpengaruh dan penting termasuk Beach Boys, R. Stevie Moore, Paul McCartney, Todd Rundgren, Jandek, Daniel Johnston, Guided by Voices, Sebadoh, Beck, Pavement, dan Ariel Pink.

Walaupun "lo-fi" telah berada dalam leksikon budaya selama seiring "fideliti tinggi", joki cakera WFMU William Berger biasanya dikreditkan dengan mempopularkan istilah itu pada tahun 1986. Di pelbagai titik sejak 1980-an, "lo-fi" telah dikaitkan dengan budaya kaset, etos DIY punk, primitivisme, muzik luar, keaslian, stereotaip Generasi X dan nostalgia budaya. Pengertian pemuzik "bilik tidur" berkembang berikutan kebangkitan stesen kerja audio digital moden, dan pada akhir 2000-an, estetika lo-fi berfungsi sebagai asas kepada genre muzik pop chill dan hipnagogi.

 Rujukan