Undang-undang perang

Undang-undang perang adalah istilah undang-undang yang merujuk kepada aspek undang-undang antarabangsa yang umum mengenai justifikasi yang dapat diterima untuk berperang ( jus ad bellum ) dan batas-batas perlakuan aksi yang dapat diterima ( jus bello atau undang-undang kemanusiaan antarabangsa).

Antara isu-isu lain, undang-undang moden pengisytiharan perang perang, penerimaan penyerahan dan rawatan tawanan perang; keperluan ketenteraan, bersama dengan perbezaan dan perkadaran ; dan larangan senjata tertentu yang boleh menyebabkan penderitaan yang tidak perlu.

Undang-undang perang dianggap berbeza daripada badan undang-undang lain-seperti undang-undang domestik yang berprofil tertentu terhadap konflik-yang mungkin memberikan batas perundangan tambahan kepada tingkah laku atau justifikasi perang.

Undang-undang antarabangsa yang digunakan pada masa perang. Bertentangan dengan undang-undang antarabangsa yang damai. Ia berhasrat untuk menyekat hak negara-negara yang berperang untuk bertindak melampaui undang-undang antarabangsa yang aman untuk menambah sekatan kemanusiaan kepada cara pertempuran dan untuk melindungi kepentingan negara-negara ketiga. Ia dibahagikan kepada undang-undang penglibatan yang mengawal hubungan antara negara-negara yang berperang dan undang-undang netral yang mengatur hubungan antara negara-negara yang berperang dan negara-negara yang netral. Undang-undang antarabangsa masa perang juga dipanggil perundangan perang (peraturan perang), yang dalam hal ini dikatakan secara khusus merujuk kepada bekas. Terdapat konvensyen khas, tetapi terdapat banyak undang-undang adat. Selepas Perang Dunia Kedua, sejak persepsi bahawa perang itu sendiri adalah haram telah ditubuhkan, keraguan yang serius telah muncul dalam kepentingan kewujudan undang-undang perang antarabangsa, tetapi pada tahun-tahun kebelakangan ini keperluan telah diiktiraf semula. Walau bagaimanapun, atas sebab-sebab ini, konsep "undang-undang kemanusiaan antarabangsa" baru-baru ini digunakan.