Majlis Firenze

Majlis Florence ialah majlis ekumenikal ketujuh belas yang diiktiraf oleh Gereja Katolik, diadakan antara 1431 dan 1449. Ia telah dipanggil sebagai Majlis Basel oleh Paus Martin V sejurus sebelum kematiannya pada Februari 1431 dan berlaku dalam konteks Perang Hussite di Bohemia dan kebangkitan Empayar Uthmaniyyah . Yang dipertaruhkan ialah konflik yang lebih besar antara gerakan konsili dan prinsip ketuanan paus .

Majlis memasuki fasa kedua selepas kematian Maharaja Sigismund pada tahun 1437. Pope Eugene IV memanggil Majlis Ferrara saingan pada 8 Januari 1438 dan berjaya menarik beberapa duta Byzantine yang hadir di Basel ke Itali. Ahli-ahli Majlis Basel yang selebihnya mula-mula menggantungnya, mengisytiharkannya sebagai bidaah, dan kemudian pada November 1439 memilih seorang antipaus, Felix V.

Selepas menjadi Majlis Florence (telah berpindah untuk mengelakkan wabak di Ferrara), Majlis itu berakhir pada 1445 selepas merundingkan kesatuan dengan pelbagai gereja timur . Penyatuan Perpecahan Besar ini terbukti sekejap, tetapi merupakan rampasan kuasa politik untuk kepausan. Pada tahun 1447, pengganti Sigismund Frederick III memerintahkan kota Basel untuk mengusir Majlis Basel; Dewan rump bersidang semula di Lausanne sebelum membubarkan dirinya pada tahun 1449.

 Isu pembaharuan 
Didorong oleh kejayaan mereka, bapa-bapa itu mendekati subjek reformasi, tujuan utama mereka adalah untuk mengurangkan lagi kuasa dan sumber-sumber kepausan. Mereka mengambil keputusan mengenai langkah-langkah tatatertib yang mengawal selia pilihan raya, mengenai perayaan khidmat ilahi dan mengadakan berkala sinod keuskupan dan majlis wilayah, yang merupakan topik biasa dalam majlis Katolik. Mereka juga membuat dekri yang bertujuan untuk beberapa hak yang diandaikan oleh paus telah meluaskan kuasa mereka dan memperbaiki kewangan mereka dengan mengorbankan gereja-gereja tempatan. Oleh itu majlis memansuhkan annates, sangat mengehadkan penyalahgunaan "tempahan" naungan faedah oleh Paus dan menghapuskan sepenuhnya hak yang dituntut oleh paus "penyampaian seterusnya" kepada faedah yang belum kosong (dikenali sebagai gratiae expectativae ). Dekri konsilier lain sangat mengehadkan bidang kuasa mahkamah Rom dan juga membuat peraturan untuk pemilihan paus dan perlembagaan Kolej Suci. Bapa-bapa itu terus menumpukan diri mereka kepada penaklukan orang-orang Hussite, dan mereka juga campur tangan, dalam persaingan dengan paus, dalam rundingan antara Perancis dan England, yang membawa kepada perjanjian Arras, yang disimpulkan oleh Charles VII dari Perancis dengan adipati Burgundy .  Juga, berkhatan dianggap sebagai dosa besar.  Akhirnya, mereka menyiasat dan menilai beberapa kes persendirian, tuntutan mahkamah antara prelat, ahli perintah agama dan pemegang faedah, dengan itu mereka sendiri melakukan salah satu penyalahgunaan serius yang mereka telah mengkritik mahkamah Rom. 

 Kesimpulan 
Perjuangan untuk kesatuan Timur-Barat di Ferrara dan Florence, walaupun menjanjikan, tidak pernah membuahkan hasil. Walaupun kemajuan ke arah kesatuan di Timur terus dibuat dalam dekad-dekad berikutnya, semua harapan untuk perdamaian yang dekat telah musnah dengan kejatuhan Konstantinopel pada tahun 1453. Selepas penaklukan mereka, Uthmaniyyah menggalakkan ulama Ortodoks anti-unionis garis keras untuk memecahbelahkan orang Kristian Eropah. 

Mungkin warisan sejarah yang paling penting majlis itu ialah kuliah mengenai kesusasteraan klasik Yunani yang diberikan di Florence oleh ramai perwakilan dari Constantinople, termasuk Neoplatonis terkenal Gemistus Pletho . Ini banyak membantu kemajuan humanisme Renaissance . See Geanakoplos, Constantinople and the West (1989)

 Lihat juga 

 Perbezaan gerejawi antara Gereja Katolik dan Gereja Ortodoks Timur
 Perbezaan teologi antara Gereja Katolik dan Gereja Ortodoks Timur
 Valori (keluarga)
 Compacts of Basel

 Rujukan 

 Sumber 

 Sumber utama

 Gian Domenico Mansi (ed. ), Sacrorum Conciliorum nova et amplissima collectio editio nova vol. xxx–xxxi.
 Aeneas Sylvius Piccolomini, Pope Pius II, De rebus Basileae gestis (Fermo, 1803)
 Monumenta Conciliorum generalium seculi xv., Scriptorum, vol. i., ii. dan iii. (Vienna, 1857–1895)
 Sylvester Syropoulos, Mémoires, ed. dan trans. V. Laurent, Concilium Florentinum: Documenta et Scriptores 9 (Rom, 1971)

 Sastera sekunder

 Deno J. Geanakoplos, 'The Council of Florence (1438–9) and the Problem of Union between the Byzantine and Latin Churches', dalam Church History 24 (1955), 324–346 dan dicetak semula dalam DJ Geanakoplos, Constantinople and the West ( Madison, Wisconsin, 1989), hlm. 224–254
 Sergey F. Dezhnyuk, "Council of Florence: The Unrealized Union", CreateSpace, 2017.
 JCL Gieseler, Ecclesiastical History, vol. iv. hlm. 312ff (Eng. trans., Edinburgh, 1853).
 Joseph Gill, The Council of Florence Cambridge, 1959.
 Joseph Gill, Personaliti Majlis, Florence dan Esei lain, Oxford, 1964.
 Johannes Haller ed., Concilium Basiliense, vol. i–v, Basel, 1896–1904.
 Hefele, Conciliengeschichte, vol. vii., Freiburg-im-Breisgau, 1874.
 Jonathan Harris, Akhir Byzantium, New Haven dan London, 2010.ISBN 978-0-300-11786-8
 Jonathan Harris, Emigres Yunani di Barat c. 1400–1520, Camberley, 1995, hlm. 72–84.
 Johannes Helmrath, Das Basler Konzil; 1431–1449; Forschungsstand und Probleme, (Cologne, 1987).
 Sebastian Kolditz, Johannes VIII. Palaiologos und das Konzil von Ferrara-Florenz (1438/39). 2 Vol., Stuttgart: Anton Hiersemann Verlag 2013–2014, .
 Stuart M. McManus, 'Byzantines in the Florentine polis: Ideology, Statecraft and Ritual during the Council of Florence', Journal of the Oxford University History Society, 6 (Michaelmas 2008/Hilary 2009) Jouhsinfo.googlepages.com. 14-03-2009 . Dicapai 2010-01-18 .
 Stavros Lazaris, "L'empereur Jean VIII Paléologue vu par Pisanello lors du concile de Ferrare – Florence", Byzantinische Forschungen, 29, 2007, hlm. 293–324 
 Donald M. Nicol, The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453, ed. ke-2, Cambridge, 1993, ed. ke-2, hlm. 306–317, 339–368.
 G. Perouse, Le Cardinal Louis Aleman, président du concile de Bâle, Paris, 1904.
 O. Richter, Die Organization dan Geschäftsordnung des Basler Konziis, Leipzig, 1877.
 Stefan Sudmann, Das Basler Konzil: Synodale Praxis zwischen Routine und Revolution, Frankfurt-am-Main 2005.ISBN 3-631-54266-6 Peterlang.com. 2010-01-14. Diarkib daripada yang asal pada 2009-01-08 . Dicapai 2010-01-18 .
 Georgiou Frantzi, " Konstantinopel telah Jatuh. Chronicle of the Fall of Constantinoples ", transl.: Ioannis A. Melisseidis & Poulcheria Zavolea Melisseidou (1998/2004) – Ioannis A. Melisseidis ( Ioannes A. Melisseides ), " Sejarah Ringkas Peristiwa di Constantinople dalam tempoh 1440–1453 ", hlm. 105–119, suntingan ke-5, Athens 2004, Vergina Asimakopouli Bros, Bibliografi Kebangsaan Greek 1999/2004,


Atribusi:



 Pautan luar 

 Byzantine dalam polis Florentine: Ideologi, Kenegaraan dan ritual semasa Majlis Florence
 Kronologi terperinci Konsilium
 Ensiklopedia Katolik: Dewan Basle
 Ensiklopedia Katolik: Ferrara
 Ensiklopedia Katolik: Majlis Florence
 Dokumen Majlis Florence

 Bacaan lanjut 

 Fatto dei Greci: Kiasan Bergambar kepada Majlis Florence yang Hampir Dilupakan
 Council of Florence: The Unrealized Union


Kategori:Majlis Ekumenikal Gereja Katolik