Kematian klinikal

Kematian klinikal ialah istilah perubatan untuk pemberhentian peredaran darah dan pernafasan, dua kriteria yang diperlukan untuk mengekalkan kehidupan manusia dan banyak organisma lain. Ia berlaku apabila jantung berhenti berdegup dalam irama biasa, keadaan yang dipanggil serangan jantung. Istilah ini juga kadangkala digunakan dalam penyelidikan resusitasi.

Peredaran darah terhenti telah terbukti secara sejarah tidak dapat dipulihkan dalam kebanyakan kes. Sebelum penciptaan resusitasi kardiopulmonari (CPR), defibrilasi, suntikan epinefrin, dan rawatan lain pada abad ke-20, ketiadaan peredaran darah (dan fungsi penting yang berkaitan dengan peredaran darah) secara sejarah dianggap sebagai takrif rasmi kematian. Dengan kemunculan strategi ini, serangan jantung dipanggil kematian klinikal dan bukannya kematian semata-mata, untuk mencerminkan kemungkinan resusitasi selepas penahanan.

Pada permulaan kematian klinikal, kesedaran hilang dalam beberapa saat, dan pada anjing, aktiviti otak yang boleh diukur telah diukur untuk berhenti dalam masa 20 hingga 40 saat. Tercungap-cungap tidak teratur mungkin berlaku dalam tempoh masa awal ini, dan kadangkala disalah anggap oleh penyelamat sebagai tanda bahawa CPR tidak diperlukan. Semasa kematian klinikal, semua tisu dan organ dalam badan secara berterusan mengumpul sejenis kecederaan yang dipanggil kecederaan iskemia.

Rujukan

Kategori:Undang-undang perubatan