Jal Mahal

Jal Mahal (bererti "Istana Air")  adalah sebuah istana yang terletak di tengah-tengah tasik Man Sagar di bandar Jaipur, ibu negeri Rajasthan, India. Istana dan tasik di sekitarnya telah diubahsuai dan diperbesarkan pada abad ke-18 oleh Maharaja Jai ​​Singh II Amber. "The Jal Mahal istana telah diperbaiki dengan mengkagumkan. Pembuat bot tradisional dari Vrindavan telah mereka bot kayu gaya Rajput. Satu percikan lembut dayung di perairan tasik membawa anda ke Jal Mahal. Anda bergerak lalu melalui lorong berhias dan dewan di tingkat pertama mendaki sepanjang jalan sehingga Chameli Bagh yang harum. Di seberang tasik, anda boleh lihat bukit Aravalli, dipenuhi dengan kuil-kuil dan kubu purba, dan di sebelah sisi yang lain, bandar Jaipur yang sibuk. Perubahan yang paling luar biasa adalah di dalam tasik itu sendiri. Parit telah dialihkan, dua juta tan kelodak toksik telah dikorek dari bawah, meningkatkan kedalaman, pada lebih satu meter, sistem rawatan air telah dibangunkan, tumbuh-tumbuhan dan ikan tempatan diperkenalkan semula, tanah lembap sekitar semula dan lima pulau tempat bersarang dicipta untuk menarik burung berhijrah.


Topography
Tasik ini yang terletak di utara bandar Jaipur terletak di antara Amer, bandar yang bersejarah dan Jaipur, ibu pejabat wilayah negeri Rajasthan. Ia mempunyai kawasan penyebaran air seluas 300 ekar (121 ha) dan dikelilingi oleh bukit-bukau Aravalli di utara, barat dan sisi timur, dan di sebelah selatan terdapat daripada dataran yang pesat didiami. Terdapat Kubu Nahargarh (Nahargarh makna rumah harimau) di kawasan bukit yang menyediakan pandangan mengadap Man Sagar dan istana Jal Mahal, di samping pemandangan indah kota Jaipur. Tasik ini telah dicipta dengan pembinaan empangan di Sungai Darbhawati, di antara bukit-bukit Khilagarh dan kawasan berbukit Nahargarh, pada abad ke-16. Kawasan saliran tasik adalah seluas 23.5 kilometer persegi (9.1 batu persegi) 50% darinya disumbangkan oleh kawasan bandar dan bakinya oleh kawasan berbukit, hakisan bukit Aravalli, telah menambah kepada masalah pengelodakan di dalam tasik. Purata hujan turun 657,4 milimeter (25.88 in) setiap tahun (90% daripada hujan ini berlaku pada bulan Jun hingga September) di kawasan tadahan menyumbang kepada penyimpanan air dalam takungan. Pada bahagian keluar empangan terdapat satu sistem pengairan yang dibekalkan dari air yang disimpan di dalam takungan (permintaan air dari ini dilaporkan sekitar 2,410,000 meter padu dalam tempoh lima bulan dari bulan November hingga Mac). Dua nalas besar (anak sungai) yang turut juga mengalirkan dari sekitar bukit Nahargarh dan Jaipur adalah Brahmpuri dan Nagtalai, yang membawa kumbahan yang tidak dirawat dalam jumlah yang besar, selain daripada sisa pepejal.   Bukit-bukau sekitar kawasan tasik, ke arah timur laut Jaipur, telah dibentuk dari batu kuarzit (dengan lapisan nipis tanah penutup), yang merupakan sebahagian daripada pelbagai bukit Aravalli. Dedahan kawasan berbatu di permukaan di beberapa bahagian kawasan projek juga telah digunakan untuk membina bangunan. Dari timur laut, lembah Kanak Vrindavan, di mana kompleks kuil terletak, cerun bukit perlahan-lahan mendatar ke arah tepi tasik. Di dalam kawasan tasik, kawasan tanah terdiri daripada mendakan tebal tanah, pasir ditiup dan aluvium. Penebangan kawasan hutan, terutamanya di kawasan berbukit-bukau, telah menyebabkan hakisan tanah, diburukkan oleh angin dan tindakan air. Oleh yang demikian, kelodak terkumpul dalam tasik mengakibatkan peningkatan tahap dasar tasik.

Geologi dan tanah
Bukit-bukau sekitar kawasan tasik, ke arah timur laut Jaipur, telah dibentuk dari batu kuarzit (dengan lapisan nipis tanah penutup), yang merupakan sebahagian daripada pelbagai bukit Aravalli. Dedahan kawasan berbatu di permukaan di beberapa bahagian kawasan projek juga telah digunakan untuk membina bangunan. Dari timur laut, lembah Kanak Vrindavan, di mana kompleks kuil terletak, cerun bukit perlahan-lahan mendatar ke arah tepi tasik. Di dalam kawasan tasik, kawasan tanah terdiri daripada mendakan tebal tanah, pasir ditiup dan aluvium. Penebangan kawasan hutan, terutamanya di kawasan berbukit-bukau, telah menyebabkan hakisan tanah, diburukkan oleh angin dan tindakan air. Oleh yang demikian, kelodak terkumpul dalam tasik mengakibatkan peningkatan tahap dasar tasik.

Sejarah
Pada masa lalu, di lokasi tasik, terdapat mendakan semula jadi di mana air yang boleh digunakan terkumpul. Pada 1596 Masihi, telah berlaku kebuluran yang teruk di rantau ini akibat kekurangan air. Amir pemerintah ketika itu, tergerak untuk membina sebuah empangan bagi menyimpan air untuk mengatasi kemelut yang teruk akibat oleh kebuluran itu bagi penduduk yang mendiami rantau ini. Sebuah empangan telah dibina, pada mulanya menggunakan bumi dan kuarzit, merentasi lembah timur antara bukit Amer dan bukit Amagarh. Empangan ini kemudiannya ditukar pada struktur batu batu pada abad ke-17. Empangan ini, seperti yang sedia ada sekarang (lihat gambar), kira-kira 300 meter (980 kaki) dan 28,5-34,5 meter (94-113 kaki) lebar. Ia disediakan dengan tiga pintu kunci air untuk melepaskan air untuk pengairan tanah pertanian di aliran down. Sejak itu, empangan, tasik dan istana dan beberapa bahagiannya telah melalui beberapa pusingan pemulihan di bawah pelbagai pemerintah Rajasthan tetapi pemulihan terakhir pada abad ke-18 adalah dikreditkan kepada Jai ​​Singh II Amer. Dalam tempoh ini, beberapa tempat-tempat bersejarah dan agama lain, seperti Kubu Amer, Jaigarh, Kubu Nahargarh, Khilangarh Fort, dan Kanak Vrindavan Valley juga telah dibina di kawasan tersebut. Semua tempat-tempat ini kini dikaitkan dengan koridor kerja tumpuan pelancong melawat.

Tasik Man Sagar

Status kualiti air
Dalam tahun-tahun kebelakangan ini, dengan pembinaan bandar Jaipur dan kawasan sekitar tasik, sistem ekologi tasik dan sekitarnya merosot secara drastik. Ia menjadi berlumpur tebal sekali gus mengurangkan luas permukaan tasik. Kelodak lumpur (dianggarkan kira-kira 2,500,000 meter padu) yang tercemar dengan sisa buangan (kumbahan yang tidak dirawat) daripada sistem perparitan di bandar ini menyebabkan eutrofikasi teruk. Air bawah tanah sekitar tasik itu juga didapati sangat tercemar dan mendatangkan bahaya kesihatan yang serius. Air hujan digabungkan dengan aliran air kumbahan dari bandar menyebabkan air tasik yang menghasilkan bau busuk. Sampel air yang dikumpul daripada tasik telah diuji dan didapati jelas menunjukkan bahawa kualiti air tidak seragam. Ia adalah sangat teruk di tenggara, selatan dan barat daya kerana pengaruh nalas. Parameter kualiti air BOD dan jumlah nitrogen direkodkan adalah 20 mg / L setiap satu. BOD nilai menunjukkan tahap bahan organik yang tinggi. COD menunjukkan tahap bahan kimia teroksida yang tinggi. Kandungan Nitrat dan fosfat adalah berlebihan. Kiraan koliform adalah lebih daripada 500 kali norma. Kandungan klorid didapati membawa maut kepada tumbuhan dan ikan..


Galeri

Rujukan