Zaman Musim Bunga dan Musim Luruh

Zaman Musim Bunga dan Musim Luruh () adalah tempoh dalam Sejarah Cina daripada kira-kira 771-476 SM (atau menurut pihak berkuasa sehingga 403 SM), dan sepadan secara kasar untuk separuh pertama daripada Dinasti Timur Zhou. Nama Tempoh ini berasal dari  Spring dan Autumn Annals , rentetan peristiwa keadaan  Lu antara 722 dan 479 SM, yang bersekutu tradisi dengan Konfusius. Tempoh ini juga boleh dibahagikan kepada tiga sub-tempoh:
 Zaman Kebudayaan Setempat (Awal): 771–643 BC, sehingga kematian Qi Heng Gong.
 Zaman Pencerobohan (Pertengahan): 643–546 BC, sehingga persidangan damai antara negeri-negeri Jin dan Chu.
 Zaman Pembentukan (Akhir): 546–403 BC, sehingga kepada Pembahagian Daerah Jin.
Dalam tempoh Spring dan Musim Luruh, sistem feudal China, fēngjiàn menjadi sebahagian besarnya tidak relevan. Para raja-raja Dinasti Zhou memegang kuasa nominal, tetapi mempunyai kawalan ke atas hanya daerah kecil diraja tertumpu kepada Luoyi ibu negara mereka berhampiran bandar Luoyang hari ini. Pada awal tempoh dinasti Zhou, saudara-mara diraja dan jeneral telah diberikan kawalan ke atas fiefdom dalam usaha untuk mengekalkan kuasa Zhou atas wilayah yang luas.  Apabila kuasa raja-raja Zhou semakin berkurangan, fiefdom-fiefdom ini menjadi negeri semakin bebas.

Raja-raja feudal yang paling penting (dikenali kemudian sebagai dua belas orang suruhan) bermesyuarat dalam persidangan tetap di mana perkara-perkara penting, seperti ekspedisi ketenteraan terhadap kumpulan asing atau bangsawan yang bersalah, telah mengambil keputusan. Sepanjang persidangan ini, seorang pemimpin orang suruhan kadangkala diisytiharkan hegemon (Cina: 伯; pinyin: BO; kemudian, Cina: 霸; pinyin: ba) dan kepimpinan diberikan ke atas tentera-tentera semua negeri Zhou.

Sebagai era mula terserlah, negeri-negeri yang lebih besar dan lebih kuat dilampirkan atau dituntut ke atas kekuasaan yang lebih kecil. Menjelang abad ke-6 SM, negeri yang paling kecil telah hilang dan hanya beberapa pemerintah yang besar dan kuat dikuasai China. Sesetengah negeri selatan, seperti Chu dan Wu, menuntut kemerdekaan dari Zhou, yang telah melaksanakan peperangan terhadap sebahagian daripada mereka (Wu dan Yue).

Dalam keadaan pergelutan kuasa antara negeri, konflik dalaman juga berleluasa: enam keluarga pemilikan tanah elit berperang di antara satu sama lain di Jin; keluarga Chen yang telah menghapuskan musuh-musuh politik di Qi; dan kesahihan pemerintah sering dicabar dalam perang saudara oleh pelbagai ahli keluarga diraja di Qin dan Chu. Setelah semua ini raja-raja yang berkuasa telah meneguhkan kedudukan diri dalam kerajaan, baik pemerintah masing-masing, pertumpahan darah lebih memberi fokus sepenuhnya pada konflik antara negeri dalam tempoh berperang Negeri, yang bermula pada 403 SM apabila tiga keluarga elit yang masih ada dalam Jin - Zhao, Wei dan Han - mengambil bahagian negeri.
Latar Belakang

Pada tahun 771 SM, pencerobohan Quanrong bersama dengan negara-negara Zeng dan Shen yang terakhir merupakan wilayah feudalisme datuk datuk putera mahkota yang diusir, Yijiu menghancurkan ibu kota Zhou Barat di Haojing, membunuh Raja You dan mengangkat Yijiu sebagai raja di ibu kota timur Luoyi. Peristiwa ini menandai permulaan dinasti Zhou Timur, yang dibahagikan kepada zaman Musim Bunga dan Musim Luruh serta zaman Negara Berperang. Pada zaman Musim Bunga dan Musim Luruh, sistem feudal China fengjian menjadi kurang relevan. Istana Zhou, yang kehilangan tanah asalnya di kawasan Guanzhong, hanya memegang kuasa nominal, dan hanya menguasai kawasan kecil diraja yang berpusat di Luoyi. Pada awal zaman dinasti Zhou, sanak saudara diraja dan jeneral telah diberi kawalan ke atas wilayah feudalisme bagi mengekalkan kuasa Zhou atas wilayah yang luas. Apabila kuasa Raja Zhou semakin lemah, wilayah feudalisme ini menjadi semakin merdeka sebagai Negara Cina Purba.

Negara-negara paling penting (kemudian dikenali sebagai dua belas vassal) mengadakan persidangan berkala bagi memutuskan hal-hal penting, seperti ekspedisi ketenteraan terhadap kumpulan asing atau terhadap bangsawan yang melanggar undang-undang. Dalam persidangan ini, kadangkala seorang pemerintah vassal diumumkan sebagai hegemon.

Seiring berlalunya zaman, negara-negara yang lebih besar dan kuat meluaskan wilayahnya dengan menganeksasi atau menuntut suzerain atas negara-negara yang lebih kecil. Menjelang abad ke-6 SM, kebanyakan negara kecil telah lenyap dan hanya beberapa wilayah besar dan berkuasa yang menguasai China. Beberapa negara selatan, seperti Chu dan Wu, mendakwa kemerdekaan dari Zhou, yang melancarkan peperangan terhadap beberapa daripada mereka (Wu dan Yue).

Di tengah-tengah persaingan kuasa antara negara, konflik dalaman juga meruncing: enam keluarga pemilik tanah elit berperang antara satu sama lain dalam Jin, musuh politik memusnahkan keluarga Chen di Qi, dan kesahihan pemerintah sering dicabar dalam perang saudara oleh ahli keluarga diraja di Qin dan Chu. Setelah para pemerintah berkuasa ini mengukuhkan kedudukan dalam wilayah masing-masing, pertumpahan darah tertumpu lebih kepada konflik antara negara pada zaman Negara Berperang, yang bermula pada 403 SM apabila tiga keluarga elit terakhir di Jin Zhao, Wei, dan Han membahagi wilayah itu antara mereka.
Awal Musim Bunga dan Musim Luruh (771–685 SM)

Istana berpindah ke timur (771)
Setelah ibu kota Zhou diserang oleh Marquess of Shen dan Quanrong barbar, Zhou memindahkan ibu kota dari Zongzhou yang kini hancur di Haojing berhampiran Xi'an moden ke Wangcheng di Lembah Sungai Kuning. Keluarga diraja Zhou menjadi lebih dekat dengan penyokong utamanya, terutamanya Jin dan Zheng; namun kuasa keluarga diraja Zhou menjadi jauh lebih lemah dan bergantung kepada para tuan dari negeri-negeri vasal ini untuk perlindungan, terutama semasa mereka melarikan diri ke ibu kota timur. Di Chengzhou, Putera Yijiu diangkat sebagai Raja Ping. Dengan kawasan Zhou yang berkurangan ke Chengzhou dan sekitarnya, istana tidak lagi mampu menyokong enam kumpulan tentera seperti dahulu; Raja Zhou terpaksa meminta bantuan dari negeri-negeri vasal yang berkuasa untuk perlindungan dari serangan dan penyelesaian konflik dalaman. Istana Zhou tidak pernah mendapat kembali kuasa asalnya; sebaliknya hanya menjadi lambang negeri dan pemimpin upacara bagi kuil keluarga Ji. Walaupun raja mengekalkan Mandat Syurga, gelaran itu tidak lagi membawa kuasa sebenar.

Dengan kemerosotan kuasa Zhou, kawasan tadahan Sungai Kuning terbahagi kepada ratusan negeri kecil dan autonomi, kebanyakannya terdiri daripada sebuah bandar sahaja, walaupun sebahagian kecil negeri multi-bandar, terutama di pinggir, mempunyai kuasa dan peluang untuk meluaskan wilayahnya. Sebanyak 148 negeri disebut dalam kronik tempoh ini, 128 daripadanya diserap oleh empat negeri terbesar pada penghujung zaman.

Tidak lama selepas istana berpindah ke Chengzhou, timbul sistem pakatan berhierarki di mana raja Zhou memberikan gelaran hegemon () kepada pemimpin negeri dengan tentera paling kuat; hegemon wajib melindungi negeri Zhou yang lemah dan keluarga diraja dari penceroboh bukan Zhou: iaitu Northern Di, Southern Man, Eastern Yi, dan Western Rong. Struktur politik ini mengekalkan sistem fēngjiàn, walaupun konflik antara dan dalam negeri sering menyebabkan pengabaian adat keluarga, penghormatan kepada keluarga Ji, dan solidariti dengan bangsa Zhou lain. Prestij raja mengesahkan pemimpin tentera negeri dan membantu menggerakkan pertahanan kolektif wilayah Zhou daripada "barbar."

Sepanjang dua abad berikut, empat negeri terkuat Qin, Jin, Qi dan Chu bersaing untuk kuasa. Negeri-negeri multi-bandar ini sering menggunakan alasan bantuan dan perlindungan untuk campur tangan dan menguasai negeri kecil. Sepanjang pengembangan pesat ini, hubungan antara negeri bergilir antara perang kecil dan diplomasi rumit.

Zheng bertelingkah dengan istana (722–685)
Duke Yin of Lu menaiki takhta pada 722. Bermula tahun ini, negeri Lu mula menyimpan kronik rasmi, Spring and Autumn Annals, yang bersama dengan tafsirannya menjadi sumber utama bagi zaman Musim Bunga dan Musim Luruh. Kronik serupa dipercayai wujud di negeri lain, tetapi kesemuanya kecuali kronik Lu telah hilang.

Pada 717, Duke Zhuang of Zheng menghadap Raja Huan di ibu kota. Semasa pertemuan, duke merasakan dirinya tidak diperlakukan dengan hormat yang sepatutnya, memandangkan Zheng kini pelindung utama ibu kota. Pada 715, Zheng terlibat dalam pertikaian sempadan dengan Lu mengenai Ladang Xu. Ladang itu ditadbir oleh Lu atas arahan raja untuk tujuan khusus menghasilkan korban diraja bagi Gunung Tai yang suci. Sikap Zheng yang menganggap ladang itu sebagai tanah biasa dianggap sebagai penghinaan kepada istana.

Menjelang 707, hubungan menjadi tegang sehingga raja melancarkan ekspedisi hukuman terhadap Zheng. Duke membalas dan menyerang wilayah Zhou, mengalahkan tentera diraja dalam Battle of Xuge dan mencederakan raja sendiri. Zheng merupakan vasal pertama yang secara terbuka memberontak terhadap raja, menandakan permulaan perang berabad-abad tanpa penghormatan terhadap tradisi lama yang menjadi ciri zaman tersebut.

Pameran kekuatan ketenteraan Zheng berkesan sehingga masalah pewarisan selepas kematian Zhuang pada 701 melemahkan negeri itu.

Pada 692, terdapat percubaan pembunuhan gagal terhadap Raja Zhuang yang dirancang oleh unsur-unsur dalam istana.
Lima Hegemon (685–591 SM)

Hegemoni Qi (685–643)
Hegemon pertama ialah Duke Huan of Qi (berkuasa 685–643). Dengan bantuan perdana menteri, Guan Zhong, Duke Huan memperbaharui Qi bagi memusatkan struktur kuasa. Negeri terdiri daripada 15 daerah (), dengan duke dan dua menteri kanan masing-masing mengawal lima kawasan; fungsi ketenteraan disatukan dengan fungsi sivil. Reformasi ini dan yang berkaitan membekalkan negeri yang sudah kuat dari kawalan persimpangan perdagangan dengan keupayaan lebih besar untuk menggerakkan sumber berbanding negeri lain yang kurang teratur.

Menjelang 667, Qi jelas menunjukkan keunggulan ekonomi dan ketenteraannya, dan Duke Huan mengumpulkan pemimpin dari Lu, Song, Chen, dan Zheng, yang memilihnya sebagai pemimpin. Tidak lama kemudian, King Hui of Zhou menganugerahkan gelaran bà (hegemon), memberi Duke Huan kuasa diraja dalam usaha ketenteraan. Asas penting bagi mengesahkan dominasi Qi ke atas negeri lain adalah slogan 'Hormati Raja, Halau Barbar' (). Peranan hegemons berikut juga dipersembahkan sedemikian: sebagai pembela utama dan penyokong autoriti nominal Zhou dan tatanan sedia ada. Dalam sebelas tahun pertama hegemoni, Duke Huan campur tangan dalam perebutan kuasa di Lu; melindungi Yan daripada penceroboh nomad Western Rong; menghalau nomad Northern Di selepas serangan mereka ke atas Wey dan Xing, menyediakan bekalan dan unit garnisun perlindungan; dan memimpin pakatan lapan negeri menawan Cai bagi menghalang pengembangan utara Chu.

Apabila beliau meninggal dunia pada 643, lima anak Duke Huan bersaing merebut takhta, melemahkan negeri sehingga tidak lagi dianggap hegemon. Hampir sepuluh tahun tiada pemerintah memegang gelaran itu.


Hegemoni Song (643–637)
Duke Xiang of Song cuba menuntut hegemoni selepas kejatuhan Qi, mungkin didorong oleh keinginan memulihkan Dinasti Shang yang menjadi asal usul Song. Beliau menganjurkan persidangan damai seperti Qi dan menjalankan kempen ketenteraan agresif menentang pesaing. Cita-cita Duke Xiang berakhir apabila, tanpa nasihat staf, beliau menyerang negeri Chu yang lebih besar. Tentera Song dikalahkan dalam pertempuran Hong (泓) pada 638, dan duke meninggal tahun berikutnya akibat kecederaan. Selepas kematiannya, penggantinya mengamalkan dasar luar lebih sederhana, sesuai dengan saiz negara yang kecil.

Oleh kerana Duke Xiang tidak pernah diiktiraf secara rasmi sebagai hegemon oleh Raja Zhou, tidak semua sumber memasukkannya dalam Lima Hegemon.

Hegemoni Jin (636–628)
Setelah Duke Wen of Jin menaiki takhta pada 636 selepas pengembaraan panjang dalam buangan, beliau memanfaatkan reformasi bapanya, Duke Xian (676–651), yang memusatkan kuasa negeri, menyingkirkan kerabat yang mengancam, menakluk 16 negeri kecil, dan menyerap beberapa kaum Rong dan Di menjadikan Jin jauh lebih kuat. Apabila beliau membantu Raja Xiang dalam perebutan takhta pada 635, raja menghadiahkan wilayah strategik berhampiran Chengzhou.

Duke Wen menggunakan kuasanya untuk menyelaraskan tindak balas ketenteraan bersama Qi, Qin, dan Song menentang Chu yang mula mengancam utara selepas kematian Duke Huan Qi. Dengan kekalahan muktamad Chu dalam Battle of Chengpu (632), kesetiaan Duke Wen kepada Raja Zhou dibalas dalam persidangan negeri apabila Raja Xiang menganugerahkan gelaran bà.

Selepas kematian Duke Wen pada 628, ketegangan antara negeri meningkat menjadi kekerasan yang menukar negeri kecil terutama sempadan Jin dan Chu menjadi medan perang berterusan; Qi dan Qin juga terlibat dalam serangan kecil terhadap Jin atau sekutunya untuk menambah kuasa masing-masing.

Hegemoni Qin (628–621)
Duke Mu of Qin naik takhta pada 659 dan membina pakatan dengan Jin dengan mengahwinkan puterinya kepada Duke Wen. Pada 624, beliau menguasai hegemoni ke atas nomad Rong barat dan menjadi tuan paling kuat pada masa itu. Namun, beliau tidak mempengerusikan sebarang pakatan negeri dan tidak diiktiraf secara rasmi sebagai hegemon oleh raja, jadi tidak semua sumber menerimanya sebagai salah satu Lima Hegemon.

Hegemoni Chu (613–591)
King Zhuang of Chu mengembangkan sempadan Chu jauh ke utara Sungai Yangtze, mengancam negeri Pusat di Henan moden. Pada satu ketika tentera Chu hampir sampai ke ibu kota diraja Chengzhou, dan King Zhuang menghantar utusan bertanya tentang berat dan saiz Sembilan Kuali Tripod – simbol autoriti ritual diraja – menandakan niat memindahkannya ke ibu kota sendiri. Akhirnya ibu kota Zhou terselamat dan Chu beralih fokus mengganggu negeri Zheng. Negeri hegemon terdahulu, Jin, campur tangan menyelamatkan Zheng tetapi dikalahkan teruk, menandakan kebangkitan Chu sebagai negeri dominan. 

Walaupun hegemon de facto, gelaran raja yang diaku King Zhuang tidak pernah diiktiraf oleh negeri Zhou. Dalam Spring and Autumn Annals, beliau dipanggil Zi (, pemerintah; tuan yang tidak diakui), walaupun menguasai hampir seluruh selatan China. Namun sejarahwan kemudian memasukkannya dalam senarai Lima Hegemon.

Akhir Musim Bunga dan Musim Luruh (591–453 SM)

Enam Menteri (588)
Selain konflik antara negeri, konflik dalaman antara pemimpin negeri dan aristokrat tempatan juga berlaku. Akhirnya duke Lu, Jin, Zheng, Wey dan Qi menjadi figura bagi keluarga aristokrat berkuasa.

Di Jin, perubahan berlaku pada 588 apabila tentera dibahagi kepada enam divisyen bebas, masing-masing dikawal oleh keluarga bangsawan berasingan: Zhi (智), Zhao (趙), Han (韓), Wei (魏), Fan (范), dan Zhonghang (中行). Ketua keenam-enam keluarga diberi gelaran viscount dan dilantik sebagai menteri, masing-masing mengetuai satu daripada enam jabatan kerajaan dinasti Zhou.Rites of Zhou Sejak itu, ahli sejarah menyebut "Enam Menteri" sebagai penguasa sebenar Jin.

Perkara yang sama berlaku di Lu pada 562, apabila Three Huan membahagi tentera kepada tiga bahagian dan menubuhkan kawasan pengaruh sendiri. Ketua tiga keluarga sentiasa antara ketua jabatan Lu.

Kebangkitan Wu (584)
Wu ialah negeri di wilayah Jiangsu moden di luar kawasan budaya Zhou, dianggap "barbar", penduduknya berambut pendek dan bertatu serta bertutur dalam bahasa yang tidak difahami. Walaupun keturunan pemerintahnya mendakwa berasal dari garis keturunan tua dalam kuil leluhur Ji, Wu tidak terlibat dalam politik dan peperangan China sehingga pertiga akhir zaman Musim Bunga dan Musim Luruh.

Interaksi bertulis pertama dengan negeri Musim Bunga dan Musim Luruh ialah pada 584, apabila tentera Wu menyerang negeri sempadan kecil Tan (郯) menyebabkan kebimbangan dalam pelbagai istana China. Jin segera menghantar duta ke istana Raja Wu, Shoumeng. Jin berjanji menyediakan teknologi ketenteraan moden dan latihan sebagai pertukaran untuk pakatan menentang Chu, jiran Wu dan musuh Jin dalam perebutan hegemoni. Raja Shoumeng menerima tawaran, dan Wu terus mengganggu Chu selama bertahun-tahun.

Percubaan damai (579)

Selepas tempoh peperangan melelahkan, Qi, Qin, Jin dan Chu mengadakan persidangan pelucutan senjata pada 579 dan bersetuju mengisytiharkan gencatan senjata bagi mengehadkan kekuatan tentera. Namun, damai ini tidak bertahan lama dan jelas bahawa peranan bà (hegemon) sudah lapuk; keempat-empat negeri besar masing-masing memiliki kawasan pengaruh sendiri dan konsep perlindungan wilayah Zhou menjadi kurang relevan kerana pengaruh budaya dan kawalan atas kaum bukan Zhou serta kawalan Chu ke atas beberapa kawasan Zhou menjadikan sempadan antara Zhou dan bukan Zhou semakin kabur.

Selain itu, rumah-rumah aristokrat baru muncul dengan kesetiaan kepada negeri kuat, bukan secara langsung kepada raja Zhou, meskipun proses ini berkurangan pada akhir abad ke-7 kerana kawasan perluasan sudah hampir habis. Raja Zhou juga kehilangan banyak prestij sehingga apabila Duke Dao Jin (berkuasa 572–558) diiktiraf sebagai bà, gelaran itu kurang bermakna berbanding sebelumnya.

Hegemoni Wu (506–496)
Pada 506, Raja Helü menaiki takhta Wu. Dengan bantuan Wu Zixu dan Sun Tzu, penulis The Art of War, beliau melancarkan serangan besar ke atas Chu. Mereka menang dalam lima pertempuran, termasuk Battle of Boju, dan menawan ibu kota Ying. Namun Chu mendapat bantuan dari Qin dan setelah dikalahkan, jeneral terkemuka tentera Wu, Fugai, adik Raja Helü, melancarkan pemberontakan. Selepas menewaskan Fugai, Helü terpaksa meninggalkan Chu. Fugai kemudian bersara di Chu. Raja Helü meninggal ketika menyerang Yue pada 496. Beberapa sumber seperti teks Konfusian Bai Hu Tong menganggapnya antara Five Hegemons.

Beliau diganti oleh anaknya King Fuchai of Wu yang hampir memusnahkan negeri Yue dan memenjarakan King Goujian of Yue. Kemudian Fuchai mengalahkan Qi dan mengembangkan pengaruh Wu ke tengah China.

Pada 499, ahli falsafah Konfusius dilantik sebagai perdana menteri sementara Lu. Beliau secara tradisi (walaupun kurang munasabah) dianggap sebagai pengarang atau editor Spring and Autumn Annals yang menjadi sumber utama maklumat untuk zaman ini. Selepas dua tahun, beliau terpaksa meletak jawatan dan mengembara ke negeri lain sebelum kembali ke Lu. Setelah pulang, beliau memilih untuk mengajar dan tidak menyambung kerjaya politik. Tradisi menyatakan beliau mengedit atau menulis Lima Klasik, termasuk Spring and Autumn Annals.

Hegemoni Yue (496–465)
Pada 482, King Fuchai of Wu mengadakan persidangan antara negeri untuk mengukuhkan kuasanya, tetapi ibu kota Wu dirampas Yue. Fuchai pulang tergesa-gesa tetapi terperangkap dan meninggal apabila bandar jatuh pada 473. Yue kemudian memfokuskan pada negeri jiran yang lemah, bukan kuasa besar di utara. Dengan bantuan musuh Wu, Chu, Yue berjaya selepas beberapa dekad konflik. Raja Goujian memusnah dan menyerap Wu pada 473, selepas itu beliau diiktiraf sebagai hegemon.

Zuozhuan, Guoyu, dan Shiji hampir tidak menyebut pemerintahan atau dasar Raja Goujian selepas itu. Sedikit yang dinyatakan berasal dari perspektif negeri lain, seperti Duke Ai Lu cuba mendapatkan bantuan Yue dalam rampasan kuasa terhadap Three Huan. Sima Qian mencatat Goujian memerintah sehingga meninggal dan keturunannya - tanpa biografi - memerintah selama enam generasi sebelum negeri diserap ke Chu dalam Warring States period.

Pembahagian Jin
Selepas zaman kegemilangan Jin, pemerintah Jin mula kehilangan kuasa ke atas keturunan menteri mereka. Perang saudara besar antara 497 dan 453 berakhir dengan penghapusan kebanyakan garis bangsawan; keluarga aristokrat yang tinggal membahagikan Jin kepada tiga negeri penerus: Han, Wei, dan Zhao. Ini merupakan peristiwa terakhir yang direkod dalam Zuozhuan.

Dengan penyerapkan kebanyakan negeri kecil dalam era ini, pembahagian Jin meninggalkan tujuh negeri utama dalam dunia Zhou: tiga pecahan Jin, tiga kuasa besar masih ada iaitu Qin, Chu dan Qi, dan negeri lebih lemah Yan () berhampiran Beijing moden. Pembahagian Jin bersama Usurpation of Qi by Tian menandakan permulaan Warring States period.
Hubungan Antaranegeri
Sumber purba seperti Zuo Zhuan dan Chunqiu mencatat pelbagai aktiviti diplomatik, seperti lawatan rasmi yang dibuat oleh seorang pemerintah kepada yang lain (), pertemuan pegawai atau bangsawan dari negeri berbeza (), misi pertanyaan mesra yang dihantar oleh pemerintah sebuah negeri ke negeri lain (), utusan yang dihantar dari satu negeri ke negeri lain (), dan parti memburu yang dihadiri wakil dari pelbagai negeri ().

Disebabkan asal-usul Chu yang bukan dari Zhou, negeri itu dianggap separa barbar dan pemerintahnya bermula dengan Raja Wu pada 704 SM mengisytiharkan diri mereka raja secara sendiri. Pencerobohan Chu ke wilayah Zhou beberapa kali dibendung oleh negeri lain, terutamanya dalam pertempuran besar seperti Chengpu (632 SM), Bi (595 SM) dan Yanling (575 SM), yang mengembalikan negeri Chen dan Cai.
Kesusasteraan

Beberapa versi Lima Klasik wujud pada zaman Musim Bunga dan Musim Luruh, kerana watak-watak dalam Zuozhuan dan Analects sering memetik Book of Poetry dan Book of Documents. Sebaliknya, Zuozhuan menggambarkan beberapa watak sebenarnya sedang mengarang puisi yang kemudian dimasukkan dalam teks rasmi Book of Poetry. Dalam Analects, terdapat rujukan kerap kepada "The Rites",Contohnya  tetapi kerana Bahasa Cina Klasik tidak menggunakan tanda baca atau markup untuk membezakan tajuk buku daripada kata nama biasa, tidak dapat dipastikan sama ada ia merujuk kepada Etiquette and Ceremonial (yang ketika itu dikenali sebagai Book of Rites) atau hanya konsep ritual secara umum. Sebaliknya, kewujudan Book of Changes disokong dengan baik dalam Zuozhuan, kerana pelbagai watak menggunakannya untuk ramalan dan memetik teks rasmi dengan tepat.

Sima Qian mendakwa bahawa Konfusius adalah orang yang, menjelang akhir zaman Musim Bunga dan Musim Luruh, menyunting versi rasmi Book of Poetry, Book of Documents, dan Book of Rites; menulis komentar "Ten Wings" pada Book of Changes; dan menulis keseluruhan Spring and Autumn Annals.  Pendapat ini lama menjadi pandangan utama di China, tetapi kajian moden menganggap tidak mungkin semua lima klasik itu hasil kerja seorang sahaja. Versi yang disampaikan ini kesemuanya berasal daripada versi yang disunting oleh Liu Xin dalam abad selepas Sima Qian.

Walaupun ramai ahli falsafah seperti Lao Tzu dan Sun Tzu aktif pada zaman Musim Bunga dan Musim Luruh, idea mereka mungkin tidak ditulis sehingga zaman Negara Berperang berikutnya.
Bangsawan

Walaupun bangsawan Zhou Barat sering berinteraksi melalui pengadilan diraja, kejatuhan kuasa pusat pada akhir separuh pertama dinasti meninggalkan ratusan polities autonomi dengan saiz dan sumber yang sangat berbeza, secara nominal dihubungkan oleh ikatan kebudayaan dan ritual yang semakin lemah seiring berlalunya masa. Kumpulan keturunan keseluruhan berpindah kerana tekanan sosioekonomi, kumpulan sempadan yang tidak berkait dengan budaya Zhou meningkat kuasa dan kemahiran, dan situasi geopolitik menuntut peningkatan hubungan dan komunikasi.

Di bawah rejim baru ini, sistematisasi pangkat bangsawan mula terbentuk. Di mana Zhou Barat lebih menumpukan pada politik, kuil nenek moyang, dan legitimasi, pada Zhou Timur politik menjadi tumpuan utama. Gelaran yang sebelum ini mencerminkan keutamaan keturunan kini mendapat makna politik semata-mata. Di puncak ialah Gong () dan Hou (), keturunan lama yang mendapat keistimewaan dengan wilayah lebih besar, sumber lebih banyak, dan prestij yang lebih tinggi. Majoriti pemerintah terdiri dari golongan kelas tengah berperingkat Bo () dan Zi (). Pemerintah dua polities mengekalkan gelaran Nan (). Kajian 2012 mendapati tiada perbezaan pangkat antara Gong dan Hou, atau antara Zi dan Nan. Sementara itu, kelas baru bangsawan rendah muncul: Shi (), golongan lelaki yang terlalu jauh berkaitan dengan keluarga besar untuk dilahirkan dalam kehidupan berkuasa, tetapi masih sebahagian dari budaya elit, berusaha untuk mobiliti sosial ke atas, biasanya melalui jawatan rasmi.

Seorang individu yang tercatat dalam proses menetapkan pangkat pemerintah dalam skema koheren ialah Zichan dari Zheng, yang menghantar memorial kepada raja Chu memaklumkan sistem baru yang dicadangkan pada 538 SM, dan berhujah dalam persidangan antarnegara 529 SM bahawa tribut harus dinilai berdasarkan pangkat, memandangkan perbezaan sumber yang tersedia.

Bersama perkembangan ini, terdapat precedent raja Zhou "menaikkan pangkat" bangsawan sebagai ganjaran atas khidmat kepada takhta, memberi penerima lebih prestij diplomatik tanpa mengurangkan tanah diraja. Semasa kemerosotan rumah diraja, walaupun kuasa sebenar hilang dari pegangan mereka, legitimasi ilahi mereka tidak dipersoalkan, dan walaupun raja menjadi sekadar lambang, prestijnya tetap tertinggi sebagai anak sulung Syurga.

Sumber utama yang digali secara arkeologi dan kesusasteraan yang diterima menunjukkan tahap sistematisasi dan kestabilan tinggi dalam gelaran bangsawan sepanjang Zhou Timur, menunjukkan proses sejarah sebenar. Kajian 2007 terhadap tulisan gangsa dari 31 negeri hanya mendapati lapan polities yang pemerintahnya menggunakan gelaran bangsawan yang berbeza untuk menggambarkan diri mereka.
Senarai negeri
Liji menyatakan bahawa Zhou Timur dibahagikan kepada 1773 negeri, di mana 148 negeri dikenali dengan nama seperti yang disebut dalam Zuo Zhuan. 

 Nama Bahasa Cina Ibu kota Lokasi Ditubuhkan Dibubarkan Ba 巴 Yicheng (夷城) Daerah Changyang, Hubei Pemerintahan Raja Wu 316 SM: diserahkan kepada Qin Pingdu (平都) Daerah Fengdu, Chongqing Zhi (枳) Daerah Fuling, Chongqing Jiangzhou (江州) Chongqing Dianjiang (垫江) Daerah Hechuan, Chongqing Langzhong (閬中) Langzhong, Sichuan Bi 畢 Bi Tidak diketahui Pemerintahan Raja Wu Tidak diketahui Biyang, Fuyang 偪陽 atau 傅陽 Biyang Daerah Yicheng, Zaozhuang, Shandong Tidak diketahui 563 SM: diserahkan kepada Song Cai 蔡 Shangcai (上蔡) Daerah Shangcai, Henan Pemerintahan Raja Wu 447 SM: diserahkan kepada Chu Xincai (新蔡) Daerah Xincai, Henan Xiacai (下蔡) Daerah Fengtai, Anhui Cao 曹 Taoqiu (陶丘) Daerah Dingtao, Heze, Shandong Pemerintahan Raja Wu 487 SM: diserahkan kepada Song Chao 巢 Chao Anhui, Chaohu Tidak diketahui ~518 SM: diserahkan kepada Wu Chen 陳 Wanqiu (宛丘) Daerah Huaiyang, Zhoukou, Henan Pemerintahan Raja Wu 479 SM: diserahkan kepada Chu Cheng 郕 atau 成 Cheng Daerah Ningyang, Shandong Pemerintahan Raja Wu 408 SM: diserahkan kepada Qi Chu 楚 atau 荊 Danyang (丹陽) Daerah Xichuan, Henan Pemerintahan Raja Cheng 223 SM: diserahkan kepada Qin Ying (郢) Jingzhou, Hubei Chen (陳) Daerah Huaiyang, Zhoukou, Henan Shouchun (壽春) Daerah Shou, Anhui Chunyu, Zhou 淳于 atau 州 Zhou (州) Daerah Anqiu, Shandong Pemerintahan Raja Wu 706 SM: diserahkan kepada Qi Dai 戴 Dai Daerah Minquan, Henan Tidak diketahui 713 SM: diserahkan kepada Zheng Dao 道 Dao Tidak diketahui Tidak diketahui Tidak diketahui Deng 鄧 Deng Daerah Dengzhou, Henan Sebelum Zhou Barat 678 SM: diserahkan kepada Chu E 鄂 E Nanyang, Henan Sebelum Zhou Barat 863 SM: diserahkan kepada Chu Fan 番 atau 潘 atau 鄱 Fan Daerah Gushi, Henan Tidak diketahui 504 SM: diserahkan kepada Wu Fan 凡 Fan Daerah Huixian, Henan Tidak diketahui Tidak diketahui Fan 樊 Fan Daerah Chang'an, Xi'an, Shaanxi Pemerintahan Raja Xuan 635 SM: diserahkan kepada Jin Yang (陽) Daerah Jiyuan, Henan Gan 甘 Gan Daerah Yuanyang, Henan Pemerintahan Raja Xiang Tidak diketahui Gao 郜 Gao Daerah Chengwu, Shandong Pemerintahan Raja Wu Abad ke-8 SM: diserahkan kepada Song Ge 葛 Ge Daerah Ningling, Henan Sebelum Zhou Barat Tidak diketahui Gong 鞏 Gong Daerah Xiaoyi, Henan Tidak diketahui 516 SM: diserahkan kepada Jin Gong 共 Gong Daerah Huixian, Henan Tidak diketahui Abad pertengahan abad ke-7 SM: diserahkan kepada Wey Guang 光 Guang Daerah Guangshan, Henan Sebelum Zhou Barat 650 SM: diserahkan kepada Chu Guo 郭 Guo Daerah Liaocheng, Shandong Tidak diketahui 670 SM: diserahkan kepada Qi Eastern Guo 東虢 Zhi (制) Daerah Xingyang, Henan Pemerintahan Raja Wu 767 SM: diserahkan kepada Zheng Western Guo 西虢 Yongdi (雍地) Daerah Baoji, Shaanxi Pemerintahan Raja Wu 687 SM: diserahkan kepada Jin Shangyang (上陽) Daerah Shan, Henan Hu 胡 Hu Daerah Wuyang, Henan Tidak diketahui 763 SM: diserahkan kepada Zheng Hua 滑 Hua Daerah Minquan, Henan Tidak diketahui 627 SM: diserahkan kepada Qin Fei (費) Daerah Yanshi, Henan Huang 黃 Longgu Xiang, Daerah Huangchuan, Henan Tidak diketahui 648 SM: diserahkan kepada Chu Hui 鄶 atau 會 atau 檜 Hui Daerah Xinzheng, Henan Tidak diketahui 769 SM: diserahkan kepada Zheng Ji (bekas negeri) 紀 Ji Daerah Shouguang, Shandong Tidak diketahui 690 SM: diserahkan kepada Qi Ji 極 Ji Daerah Shan, Shandong Tidak diketahui 721 SM: diserahkan kepada Lu Ji 祭 Ji Daerah Changyuan, Henan Pemerintahan Raja Wu 750 SM: diserahkan kepada Zheng Guan (管) Daerah Zhengzhou, Henan Jiang 江 Jiang Daerah Xi, Henan 1101 SM 623 SM: diserahkan kepada Chu Jiang 蔣 Jiang Daerah Gushi, Henan Pemerintahan Raja Cheng 617 SM: diserahkan kepada Chu Jie 介 Jie Daerah Jiaozhou, Shandong Tidak diketahui Tidak diketahui: diserahkan kepada Qi Jin 晉 Tang (唐), atau Jin Daerah Yicheng, Shanxi Pemerintahan Raja Cheng 376 SM: diserahkan kepada Han dan Zhao Quwo (曲沃) Daerah Wenxi, Shanxi Jiang (絳), atau Yi (絳), atau Yi (翼) Daerah Yicheng, Shanxi Xintian (新田), atau Xinjiang (新絳) Daerah Houma, Shanxi Ju 莒 Jiegen (介根) Daerah Jiaozhou, Shandong Pemerintahan Raja Wu 431 SM: diserahkan kepada Chu Ju  Daerah Ju, Shandong Lai 萊 Changle (昌樂) Daerah Changle, Shandong Sebelum Zhou Barat 567 SM: diserahkan kepada Qi Lan 濫 Lan Daerah Tengzhou, Shandong 781 SM 521 SM: diserahkan kepada Lu Liang 梁 Liang Daerah Hancheng, Shaanxi Tidak diketahui 641 SM: diserahkan kepada Qin Liao, Miu 蓼 atau 繆 Liao Daerah Gushi, Henan Tidak diketahui 622 SM: diserahkan kepada Chu Liu 劉 Liu Daerah Yanshi, Henan 592 SM Abad ke-5 SM: diserahkan kepada Zhou Lu 魯 Lu Daerah Lushan, Henan Pemerintahan Raja Cheng 256 SM: diserahkan kepada Chu Yancheng (奄城) Daerah Qufu, Shandong Qufu (曲阜) Daerah Qufu, Shandong Lü 呂 Lü Nanyang, Henan Tidak diketahui 688 SM: diserahkan kepada Chu Mao 毛 Mao Daerah Qishan, Shaanxi Pemerintahan Raja Wu 516 SM: diserahkan kepada Qin Mao 茅 Mao Daerah Jinxiang, Shandong Pemerintahan Raja Cheng Abad ke-6 SM: diserahkan kepada Zou Ni, Xiaozhu 郳 atau 小邾 Ni Daerah Shanting, Zaozhuang, Shandong Pemerintahan Raja Cheng 335 SM: diserahkan kepada Chu Qi 齊 Yingqiu (營丘) atau Linzi (臨淄) Daerah Linzi, Zibo, Shandong Pemerintahan Raja Wu 221 SM: diserahkan kepada Qin Qi (Henan) 杞 Qi Daerah Qi, Kaifeng, Henan Sebelum Zhou Barat 445 SM: diserahkan kepada Chu Pingyang (平陽) Daerah Xintai, Shandong Yuanling (緣陵) Daerah Changle, Shandong Chunyu (淳于) Daerah Anqiu, Shandong Qin 秦 Qin Daerah Qingshui, Gansu Pemerintahan Raja Xiao 206 SM: diserahkan kepada Chu Barat Qian (汧) Daerah Long, Shaanxi Pingyang (平陽) Daerah Mei, Shaanxi Yong (雍) Daerah Fengxiang, Shaanxi Yueyang (櫟陽) Daerah Yanliang, Xi'an, Shaanxi Xianyang (咸阳) Daerah Xianyang, Shaanxi Quan 權 Quan Daerah Jingmen, Hubei Tidak diketahui 704 SM: diserahkan kepada Chu Ren 任 Ren Daerah Weishan, Shandong Tidak diketahui Zaman Negara Berperang Ruo 鄀 Shangruo (上鄀) atau Shangmi (商密) Daerah Xichuan, Henan Tidak diketahui Tidak diketahui Xiaruo (下鄀) Daerah Yicheng, Hubei Shao 召 atau 邵 Shao Daerah Qishan, Shaanxi Pemerintahan Raja Wu 513 SM: diserahkan kepada Zhou Shan, Tan 單 atau 檀 Shan Daerah Mengjin, Henan Pemerintahan Raja Cheng Tidak diketahui Shen, Xie 申 atau 謝 Shen Daerah Nanyang, Henan Pemerintahan Raja Xuan 688 – 680 SM: diserahkan kepada Chu Shen 沈 Shen Daerah Linquan, Anhui Pemerintahan Raja Cheng 506 SM: diserahkan kepada Cai Shu 古蜀 Tidak diketahui Tidak diketahui Tidak diketahui 316 SM: diserahkan kepada Qin Song 宋 Shangqiu Daerah Shangqiu, Henan Pemerintahan Raja Cheng 286 SM: diserahkan kepada Qi Su 宿 Su Daerah Dongping, Shandong Tidak diketahui Abad ke-7 SM: diserahkan kepada Song Sui 遂 Sui Daerah Ningyang, Shandong Sebelum Zhou Barat 681 SM: diserahkan kepada Qi Tan 郯 Tan Daerah Tancheng, Shandong Tidak diketahui 414 SM: diserahkan kepada Yue Tan 譚 Tan Daerah Zhangqiu, Shandong ~1046 SM 684 SM: diserahkan kepada Qi Teng 滕 Teng Daerah Tengzhou, Shandong Pemerintahan Raja Wu 297 SM: diserahkan kepada Song Wangshu 王叔 Wangshu Daerah Mengjin, Henan Pemerintahan Raja Xiang 563 SM: diserahkan kepada Zhou Wei (Wey) 衛 Zhaoge (朝歌) Daerah Qi, Henan Pemerintahan Raja Cheng 209 SM: diserahkan kepada Qin Cao (曹) Daerah Hua, Henan Chuqiu (楚丘) Daerah Hua, Henan Diqiu (帝丘) Daerah Puyang, Henan Yewang (野王) Daerah Qinyang, Henan Wen 溫 Wen Daerah Wen, Henan Pemerintahan Raja Wu 650 SM: diserahkan kepada Beidi Wu 吳 Wu, atau Gusu (姑蘇) Daerah Suzhou, Jiangsu Tidak diketahui 473 SM: diserahkan kepada Yue Xi 息 Xi Daerah Xi, Henan Tidak diketahui 684 – 680 SM: diserahkan kepada Chu Xian 弦 Xian Daerah Huanggang, Hubei Tidak diketahui 655 SM: diserahkan kepada Chu Xiang 向 Xiang Daerah Ju, Shandong Tidak diketahui 721 SM: diserahkan kepada Ju Xing 邢 Xing Daerah Xingtai, Hebei Pemerintahan Raja Cheng 632 SM: diserahkan kepada Wey Yiyi (夷儀) Daerah Liaocheng, Shandong Xu 徐 Xu Daerah Tancheng, Shandong Sebelum Zhou Barat 512 SM: diserahkan kepada Wu Xu 許 atau 鄦 Xu Daerah Xuchang, Henan Pemerintahan Raja Wu ~Abad ke-5 SM: diserahkan kepada Chu Ye (葉) Daerah Ye, Henan Yi (夷) atau Chengfu (城父) Daerah Bozhou, Anhui Xi (析) Daerah Xixia, Henan Rongcheng (容城) Daerah Lushan, Henan Xue, Pi 薛 atau 邳 Xue Daerah Tengzhou, Shandong Sebelum Zhou Barat 418 SM: diserahkan kepada Qi Xiapi (下邳) Daerah Pizhou, Jiangsu Shangpi (上邳) Daerah Pizhou, Jiangsu Xuqu 須句 Xuqu Daerah Dongping, Shandong Tidak diketahui 620 SM: diserahkan kepada Lu Yan 燕 Bo (亳), atau Shengju (聖聚) Daerah Fangshan, Beijing Pemerintahan Raja Wu 222 SM: diserahkan kepada Qin Ji (薊) Beijing Southern Yan 南燕 Yan Daerah Yanjin, Henan Tidak diketahui Tidak diketahui Yan 鄢 Yan Daerah Yanling, Henan Pemerintahan Raja Wu 769 SM: diserahkan kepada Zheng Yang 陽 Yang Daerah Yinan, Shandong Tidak diketahui 660 SM: diserahkan kepada Qi Yin 尹 Yin Daerah Xin'an, Henan Pemerintahan Raja Xuan Tidak diketahui Ying 應 Ying Daerah Pingdingshan, Henan Pemerintahan Raja Cheng 646 SM: diserahkan kepada Chu Yu 邘 atau 于 Yu Daerah Qinyang, Henan Pemerintahan Raja Wu Tidak diketahui Yu 鄅 Yu Daerah Linyi, Shandong Tidak diketahui 524 SM: diserahkan kepada Lu Yuan 原 Yuan Daerah Jiyuan, Henan Pemerintahan Raja Wu 635 SM: diserahkan kepada Jin Yue 越 Kuaiji (會稽) Daerah Shaoxing, Zhejiang Tidak diketahui 306 SM: diserahkan kepada Chu Langya (琅邪) Daerah Jiaonan, Shandong Wu (吳) Daerah Suzhou, Jiangsu Zeng, Sui 曾 atau 隨 Sui Daerah Suizhou, Hubei Tidak diketahui Tidak diketahui: diserahkan kepada Chu Zeng 鄫 Zeng Daerah Fangcheng, Henan Sebelum Zhou Barat 567 SM: diserahkan kepada Ju Zhan 詹 Tidak diketahui Tidak diketahui 827 SM Tidak diketahui Zhang 鄣 Zhang Daerah Dongping, Shandong Awal Zhou Barat 664 SM: diserahkan kepada Qi Zheng 鄭 Zheng Daerah Hua, Shaanxi 806 SM 375 SM: diserahkan kepada Han Xinzheng (新鄭) Daerah Xinzheng, Henan Zhongshan 中山 Gu (顧) Daerah Dingzhou, Hebei 506 SM 296 SM: diserahkan kepada Zhao Lingshou (靈壽) Daerah Lingshou, Hebei Zhou 周 Zhou Daerah Fengxiang, Shaanxi Pemerintahan Raja Wu Tidak diketahui Zhoulai 州來 Zhoulai Daerah Fengtai, Anhui Abad ke-8 SM 528 SM: diserahkan kepada Chu Zhu 祝 Zhu Daerah Changqing, Jinan, Shandong Pemerintahan Raja Wu 768 SM: diserahkan kepada Qi Zhu 鑄 Zhu Daerah Feicheng, Shandong Pemerintahan Raja Wu Tidak diketahui: diserahkan kepada Qi Zhuan 鄟 Zhuan Daerah Tancheng, Shandong Tidak diketahui 585 SM: diserahkan kepada Lu Zhuanyu 顓臾 Zhuanyu Daerah Pingyi, Shandong Pemerintahan Raja Wu Tidak diketahui Zou, Zhu 鄒 atau 邾 Zhu (邾) Daerah Qufu, Shandong Pemerintahan Raja Wu Abad ke-4 SM: diserahkan kepada Chu Zou (鄒) Daerah Zoucheng, Shandong Kunci: HegemonNota: Ibu kota disenaraikan mengikut susunan kronologi.

 Rujukan